Pusher (2012)

Niks mis mee.

Was benieuwd geworden naar deze vanwege de 3x niet onderbouwde 0,5*

De voorgaande delen heb ik niet gezien maar de goede ratings van deel 1 en 2 van het origineel hebben wel mijn interesse gewekt.

Prima Britse misdaad/drugs film met een vlot karakter die her en der wat snelheid verliest af en toe.

Maar het verhaal wordt prima verteld, is goed te volgen en blijft boeiend tot het eind.

Het geheel wordt regelmatig ondersteund door een opzwepende elektronische soundtrack die prima past bij de sfeer van de film.

Acteerwerk en casting volstaat eveneens prima en wat betreft montage zie ik ook geen rariteiten.

De alsmaar slechter wordende week van de hoofdrolspeler lopen uit in een verhaal wat alle kanten op kan gaan continue. Het einde is op deze wijze dan ook prima wat de film past.

Zoals reeds gezegd, origineel niet gezien dus ik beoordeel de film puur op zichzelf.

4*

Ik vind die handcamera scenes wel zo vreselijk irritant.. soms wordt het ook nog eens sterk overdreven, bijna om duizelig van te worden. Zulke films schakel ik direct uit

Aardige engelse remake van het deense origineel uit 1996, geproduceerd door de regisseur van dat origineel, Nicolas Winding Refn. Refn zelf is overigens ook nog even te horen als de stem van 'dutch Bob'. Gelikter en minder rauw van de film van Refn, maar ook in deze update blijven verhaal en personages boeiend genoeg. Daarnaast heeft de film op visueel gebied flink wat te bieden; camerawerk en montage zijn erg sterk en de film heeft een coole soundtrack meegekregen van de technoband Orbital. Tenslotte is het een feest om Ztlatko Buric zijn rol als bad guy Milo te zien herhalen. Ook in gebroken engels doet hij dat weer niet bepaald onverdienstelijk.

'Hoe Pusher (1996) zou zijn als Refn 'm vandaag de dag zou hebben gemaakt' - zoiets stond er op het doosje. Nou, dat klopt niet helemaal, want dat de hand van de meester in deze remake ontbreekt, blijkt wel op vrijwel alle punten. Deze remake is saai, langdradig, niet spannend en hier en daar zelfs slecht.

Het grootste verschil is het ontbreken van de rauwe sfeer van het origineel. De originele Pusher gaat over een stel losers die drugs dealen en in de problemen komen. De nieuwe Pusher gaat over coole gasten in hippe clubs met veel neonlichten. Dat is op zich niet erg, maar de geliktere stijl van deze film komt niet echt goed uit de verf. De personages zijn niet meer sympathiek maar ofwel geforceerd cool (Frank), ofwel strontvervelend (Tony - in het origineel een meesterlijk op het randje van sympathiek en afstotelijk balancerende Mads Mikkelsen; hier een irritante puber). De invulling van de personages klopt gewoon niet, waardoor het niet aankomt als de problemen zich uiteindelijk ophopen. In het origineel was de wanhoop van Frank op een gegeven moment voelbaar; in de remake gaat er geen dag voorbij zonder dat Franks haren niet perfect gekamd zitten. Het werkt niet: je krijgt niet het gevoel dat er iets op het spel staat. Dat is de grootste reden van waarom deze film niet wil boeien.

Op technische aspecten is het gelukkig minder dramatisch, al heeft de keuze voor een geliktere stijl hier ook zo zijn nadelen ten opzichte van het origineel. De film ziet er meer gewoontjes uit dan Refns Pusher en is daardoor een stuk minder indrukwekkend. Hier en daar is wel een poging tot stilering gedaan - de dansscène in het begin, bijvoorbeeld -, maar het komt eerder amateuristisch dan stijlvol over. De stijl is niet ver genoeg doorgevoerd om op te kunnen teren, wat het falen van de personages alleen maar meer in de verf zet. De muziek van Orbital is aardig, tenslotte, maar opnieuw: te gewoontjes om langer dan een paar minuutjes te boeien. Er is niets waar deze film op uitblinkt - en dat maakt het zeker in contrast met het origineel een vervelende kijkervaring.

Het origineel heb ik nooit gezien, maar deze remake is een aanfluiting van jewelste. De film begon nog vrij redelijk en ik had toen nog iets van "hey misschien is dit wel een leuke soort van Guy Ritchie film", maar al vrij snel wordt het een matige bedoeling. Er zitten nog wel een paar leuke en vooral harde scenes in maar het wordt nergens boeiend of spannend en het einde vond ik een aanfluiting. Ook de matige cast (met als dieptepunt de totaal niet leuke Bronson Webb, gelukkig kwam hij na de flinke afstraffing er ook niet meer in voor) weet nergens te overtuigen hoewel ik Agyness Deyn als Flo wel een fraaie meid vond om te zien. Al met al gewoon een zeer matige Misdaad / Thriller die het kijken nauwelijks waard is.

P.S. wel geinig om Paul Kaye alias Dennis Pennis weer eens terug te zien (de scene waarbij hij van achteren een vrouw aan het nemen was en gelijk aan het telefoneren was, was één van de leukere scenes in de film).

Een Engelse Remake op de fenomenale Deense Pusher uit 1996 zat er aan te komen. Zoals we ook kunnen verwachten is dit ook vrijwel een bijna letterlijke kopie, maar dan net in een andere context.

Wat ik er van kan zeggen: de remake is niet slecht maar is ook niet te tippen aan het origineel. Waar het origineel ook nog met een iewat laag budget is gemaakt en bijna real life overkomt wat betreft te montage, is hier het gelikte, hippe en geflipte sfeer er erg dik op gelegt en dit had zo een film van Danny Boyle kunnen wezen. Erg is dat zeker niet. Frank word hier nu neergezet door Richard Coyle, iemand waar ik nog nooit van heb gehoord en deze Frankie is ook een stukje minder subtiel dan hoe Kim Bodnia de personage neerzette. Drugsbaron Milo word hierin echter wel weer overgedaan door Zlatko Buric. De soundtrack van Orbital is ook erg vet.

Pusher de remake weet nog wel vermakelijk te worden, maar is helaas ook weer net iets te vlot, geflipt en te afgeraffeld op enkele momenten. Aan de andere kant vond ik het ook wel weer erg knap gedaan hoe bijvoorbeeld de gekte en paranoia van Frankie hier kwa montage goed voelbaar is.

Het kijken waard.

3,0*

Een goede misdaad/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Uitstekend achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Drugs kan niet tegen...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...