The Brass Teapot (2012)

Wie rijk wilt zijn, moet pijn lijden.

Dat lijkt het uitgangspunt te zijn van deze film en best een interessante ook, wat voor veel pijnlijke situaties zorgt gepaard met zwarte humor. De film doet me qua concept erg veel aan The Box (2009) denken, gelukkig is deze film wel veel vermakelijker te noemen.

Zeker omdat het geweld niet geschuwd wordt, er zitten toch best wat harde scènes in.

Verder is het verhaal wel onderhoudend, als kijker vraag je jezelf toch af wat je in zo een positie zou doen. En het belangrijkste nog wel, de chemie tussen Juno Temple en Michael Angarano werkt goed.

Al met al een vermakelijke comedy die zeker de moeite waard is om een keer te zien.

3,0 Sterren.

Hele leuke wegkijkert,leuke originele insteek......er had nog veel meer in kunnen zitten denk ik kwa humor enz.....

Juno Temple heerlijk om naar te kijken ...sexy dame...je ziet haar een veel films de laatste tijd..

Aanradertje..

Juno Temple en Michael Angarano zijn een leuk stel, grappig cynisch in hun versie van de American Dream - de zelfkant van de telefonische colportage, en de onwaarschijnlijke uitweg daaruit die de theepot ze plotseling geeft. De zwarte humor waarmee het verhaal verteld wordt is af en toe wel echt erg grappig. Toch blijft het allemaal wel een beetje braaf, en is het einde een beetje te makkelijk - van mij had het stelletje brave burgers nog wel een beetje dieper mogen zinken. Wel is er een heel duidelijke moraal te vinden in het verhaal, misschien minder voor de hand liggend dan je op het eerste gezicht zou denken, maar toch een best goeie. Daarvoor een halfje extra

Leuk gespeeld, inderdaad is Juno Temple erg mooi in beeld. Knappe meid, en hier erg goed op dreef.

erg leuke ( komedie ) want het was natuurlijk niet een hele echte comedy film de hoofdrol spelers waren erg goed aan elkaar gewaagd,

de film liep als een trein want voor ik het wist was die voorbij, maar heb me met deze uitstekend vermaakt.. het gegeven dat je jezelf of een ander pijn moet doen en dat dan geldelijk beloont wordt is natuurlijk ook niet nieuw kijk maar naar Killerkaraoke

het is gewoon een heerlijke lekker weg kijkende film met een goed verhaal en een duidelijke moraal.

The Brass Teapot is leuke, verfrissende film met acteurs die allemaal perfect op hun plek lijken. Het uitgangspunt is erg fijn en zorgt voor af en toe grappige momenten. Helaas zorgen dit soort indie-projecten ervoor dat ze niet volledig gebruik maken van de leuke uitgangspunten(budget?), het blijft soms iets te ingetogen en de memorabele momenten blijven ook achterwege. Hierdoor blijft ook the Brass Teapot een erg leuke film, maar meer ook niet.

3,0*

Eindelijk weer een leuke, fijne, originele komedie voor mijn neus gekregen!

De legende over de koperen theepot is boeiend en de film blijft ook boeien, vanaf het punt dat Alice ontdekt dat de theepot geld verstrekt als ze zichzelf pijnigt. Vanaf dan is de hele film een ontdekking voor de kijker en voor John en Alice hoever je kunt gaan en hoeveel geld de theepot geeft voor welk soort pijn. Dit zorgt voor veel leuke situaties en je begint als kijker ook na te denken wat jíj zou doen om jezelf pijn te doen om geld te krijgen van de theepot en veel van de logische dingen die in mijn hoofd opkwamen, werden ook gebruikt in de film (zoals een bikiniwax en dergelijke).

De hoofdpersonages zijn leuk, maar dit waren de bij-personages ook en hier werd wel erg weinig gebruik van gemaakt. Ik had meer Alexis Bledel verwacht/gehoopt in de film en ook de (armere) jeugdvrienden van John en Alice hadden te weinig screentime.

Meer van dit soort films, alsjeblieft

*4

Puur 'Aladin en de wonderlamp' dit, gemixt met dezelfde Twilight Zone aflevering als waar ook Richard's Kelly's The Box op gebaseerd was . Een sprookje dus, waar hebzucht, gierigheid en blinde razernij een hoofdrol spelen. Moralistisch? Absoluut! Echter, die uitwerking, ik weet niet uit welk gekkenhuis ze Ramaa Mosley vandaan hebben getrokken, maar laat haar nog maar even vrij rondlopen als dat dit soort filmpjes oplevert!

Als Alice en John eenmaal doorhebben hoe de theepot werkt, wordt er de ene sadistische handeling na de ander verricht, om de theepot en hunzelf maar tevreden te stellen. Wat tot gevolg heeft dat de twee elkaar en anderen de hele film te lijf gaan. Doet soms best wel eens denken aan 2LDK ofzo. Natuurlijk zijn er ook anderen die de theepot wel zien zitten en ook dat levert weer bizarre situaties op, de ene nog weirder als de ander.

Hoe sadistisch ze ook wordt, Juno Temple blijft iets schattigs en sexy tegelijk hebben, ze zit geweldig in haar rol. Waarom ze haar nog kleren geven weet ik ook niet, ze heeft ze toch liever (deels) uit dan aan. Nu al de zoveelste Juno Temple film die ik zie, maar er zat er tot dusver nog geen 1 bij waar haar ondergoed (of minder) niet te zien was. Zal het een voorwaarde in haar contract zijn ofzo, dat ze alleen in films wil spelen als ze minstens 1 scene uit de kleren mag? Je hoort mij niet klagen verder. Michael Angarano is een leuke tegenspeler, deed me eigenlijk heel erg aan Joseph Gordon-Levitt,, zoveel dat ik me afvraag waarom ze hem niet gevraagd hebben voor de rol. Maargoed, Angarano heeft een zelfde snelle delivery en net zoveel uitstraling. Verbleekt een beetje bij Temple, maargoed dat zat er wel in.

De focus ligt zo erg op het "happy couple" dat je haast zou vergeten wat voor sterrencast in de bijrollen is neergezet, onvoorstelbaar. Alia Shawkat, Alexis Bledel (in een grotere bijrol), Ben Rappaport, Matt Walsh en Jack McBrayer o.a. kwamen allemaal vluchtig even op de thee, alsof het niets is.

Een film die start met een moralistisch plot als kapstok, maar er vervolgens zoveel onvriendelijke, campy ongein mee uithaalt dat het de film snel vergeven is. Verstand op nul filmpje voor mensen die wel houden van een beetje zelfdestructie en sadisme.

Dit soort films staan of vallen bij mij met de vrouwelijke hoofdrolspeler. Ligt die mij niet dan verslapt al gauw mijn aandacht. Niet bij deze film dus want die Juno Temple is toch best wel een lekker ding, zeker als ze lekker sadistisch te werk gaat. Als komedie vond ik deze film ook best wel geslaagd. Origineel verhaal, prima acteerwerk van beide hoofdrolspelers en op visueel vlak zag het er trouwens ook allemaal prima uit. De film moest het van mij wel hebben van het eerste sterke uur. Daarna ging het soms wat over de top en het moralistische einde had van mij ook niet gehoeven. Dat mocht overigens voor mij de pret niet drukken, ik heb minder goede Amerikaanse komedies gezien.

3,5*

Leuk. De film is humoristisch, kent een prima soundtrack, af en toe prima symmetrisch aandoende shots en een fantastische Temple. Het verhaal an sich is best grappig, maar dient vooral als kapstok voor grappige situaties en een boel moralistisch geneuzel. Of dat nu als parodie op sprookjes is bedoeld of niet, het was me wel te veel. Niet elke scène verder is trouwens geslaagd en de film kijkt vooral prettig weg zonder echt onder de huid te kruipen. En ja,Alexis Bledel blijft bloedmooi. 3,5*.

Redelijke film waarin een jong echtpaar een theepot vindt met magische krachten. Een leuk gegeven dat ook wel leuk is uitgewerkt. Het levert in ieder geval een aantal originele scenes op. Hier en daar valt het wel wat in herhaling. Michael Angarano en Juno Temple zijn leuk gecast samen.

Mijn tweede Juno Temple film op een rij. Ik vind sowieso dat zij als actrice zwaar ondergewaardeerd wordt. Het is mij meestal een waar genoegen haar aan het werk te zien. Zo ook in deze komedie met een vrij origineel verhaal, al wordt dat iets te lang uitgemolken. Op ongeveer een kwart van het einde begint de film stoom te verliezen. Maar daarvoor is het heel erg vermakelijk. Prima regiedebuut Ramaa Mosley dus.

Ik heb er nog wel enigszins van genoten, de film had zeker wel wat potentieel. Het uitgangspunt voor de hoofdpersonen is best iets interessant, ze worden gespeeld door fijne acteurs, en er is een leuke chemie tussen hen. Maar er is niets nieuws hier en er zijn geen verrassingen. Het kan op zijn best als schattige lichte komedie worden beschreven. Een komedie die maar vaag amuseert. Juno Temple levert een veelbelovende bijdrage als actrice maar de film is nu niet echt goed te noemen. Het is ook vrij duidelijk waar het zal eindigen! Uiteraard In een zoetsappig moraaltje (geeuw). Ja we snappen het, ware liefde overwint alles (zucht)