Videodrome (1983)

Toen ik Videodrome een aantal jaar geleden slechts een mager sterretje gaf heb ik waarschijnlijk, misschien wel letterlijk, liggen slapen. En laat er nou één ding zijn wat je je niet kunt veroorloven tijdens deze film. Een moment van onoplettendheid en je kunt niks meer van deze hallucinante prent volgen.

Cronenberg's aanklacht tegen televisie komt nu een stuk duidelijker naar voren. Het wordt zelfs letterlijk gezegd; Videodrome plant een tumor in je hersens. Hierdoor belandt de fantastische acterende Woods van de ene hallucinatie in de andere en ben je het als kijker soms ook even kwijt. Ik vind het gebruiken van waanbeelden nog altijd een beetje makkelijk scoren. Een beetje een vrijbrief om lekker veel onzin in je film te proppen zonder het te hoeven verantwoorden. Al valt het gebrek aan logica in Videodrome gelukkig nog wel mee. Het helpt ook dat we juist in die waanbeelden verschrikkelijk goede bodyhorror te zien krijgen.

Cronenberg's trademark is hier, samen met The Fly, op zijn best. De scenes waarin Woods als een levensechte VHS-speler functioneert zijn geniaal. Zeker wanneer hij daarmee zijn pistool verliest is een angstige gedachte. De pistoolhand waarmee hij Convex doodschiet ziet er erg indrukwekkend uit, maar de dood van Convex waarbij zijn tumoren uit zijn lichaam klappen spant absoluut de kroon. Op dat gebied is Cronenberg echt heer en meester.

Op gebied van verhaalvertelling en sfeer vind ik hem nog steeds niet top. Na een uurtje verslapt de aandacht toch weer een beetje, ook omdat het merendeel van de kast weinig boeiend is. Maar dat ik de film met twee en halve ster kan ophogen maakt de missie meer als geslaagd.

Ik moet zeggen dat ik me er een beetje schuldig aan heb gemaakt gisteren, ik dutte even in, gewoon door pure vermoeidheid. Zal een minuut of tien gemist hebben. Daarna was ik echter weer compleet wakker door weer een bizarre scène en heb ik de rest van de film alert afgekeken. In hoeverre dit mijn uiteindelijke cijfer beïnvloed heeft zal lat moeten blijken, dus laten we mijn 3,5 ster als een voorlopige beschouwen.

Scorsese zei ooit dat er geen enkele filmmaker is die films maakt als Cronenberg. Het lijkt een schot voor open doel, maar het kan natuurlijk een enorm compliment zijn. De fantasie, onwerkelijkheid en fusie van allerlei thema's en werelden is bij geen enkele filmmaker zo aanwezig als bij Cronenberg.

Ik was eerlijk onder de indruk van de special effects en nare sfeer van de film. Toch eens wat meer Cronenberg kijken (deze lag eigenlijk al te lang op stapel), en deze zal zeker een herkansing krijgen.

"Death to Videodrome! Long live the new flesh!"

Alweer mijn vierde film van David Cronenberg. Ik geloof dat ik de Director's Cut heb gezien, gezien de speelduur van 89 minuten.

Videodrome deed me erg denken aan Cronenberg's eerdere film Scanners, alleen dan met veel meer van Cronenberg's gebruikelijke body-horror en seks. De film heeft een duistere sfeer met een aantal freaky scènes.

Videodrome gaat over Max Renn, die een controversiële televisiezender runt en op zoek is naar nieuw materiaal. Als zijn videopiraat-vriend een snuff-movie kanaal ontdekt uit Maleisië waar lugubere martelingen worden vertoond raakt hij geïnteresseerd in Videodrome. Na beelden van dit kanaal te hebben opgenomen krijgt Max last van vreemde hallucinaties. De piraat komt tot de vreemde ontdekking dat het kanaal niet uit Maleisië maar gewoon uit Amerika komt. Tegen zijn zin in besluit zijn vriendin audities te doen bij Videodrome. Langzaam ontdekt Max het duistere geheim rondom dit lugubere kanaal...

Aan het einde van de film moet de hoofdpersoon, net als in Scanners, het opnemen tegen de duistere macht. Het laatste shot waarin hij zichzelf van het leven berooft om "The New Flesh" te laten ontstaan vond ik een erg sterk einde. De film heeft blijkbaar een aantal alternatieve eindes en deze was het idee van James Woods.

De special effects zijn erg sterk. Er zaten een aantal behoorlijk freaky scènes in die erg goed zijn gelukt. De gore, de tv's en de tapes zagen er allemaal gaaf uit. Een aantal scènes zijn geschrapt omdat het special effects-team het niet kon realiseren, zo was er een scène waar er een tv vanuit een badkuip omhoog zou komen, maar de crew ontdekte dat een tv die waterdicht is gemaakt niet kan zinken.

Al met al vond ik Videodrome een sterke film, maar wel behoorlijk freaky. Als een horror-film geslaagd, de sfeer en spanning zitten er goed in. Het acteerwerk is goed en James Woods doet het prima als hoofdpersoon. De muziek van Howard Shore was erg sfeervol en paste goed bij de film. Dan ook nog erg goede effecten en een aantal gave scènes. Goede film van Cronenberg.

Ik vond er niet zoveel aan. Is dit abstract Cronenberg werk een film over een schizofreen die geplaagd wordt door waanideeën? Of is het een kritiek op de grip van de media en de TV, zodat we niet meer weten wat echt is of niet (het versmelten van technologie en vlees) ? Of beiden? Het wordt tegen het einde allemaal ondoorgrondelijk zodat het er nog weinig toe doet waar de film naartoe wil. De special effects waren indrukwekkend goed voor die tijd en een sterk staaltje vakmanschap... maar verder zat Cronenberg schijnbaar sterk aan de paddo's bij het maken van Videodrome.

Aardige film in een tijd dat geluiden nog (overdreven) werden toegevoegd uit een apart studiootje. We een zien jonge James Woods die in de ban raakt van een video snuff filmkanaal en organisatie Videodrome die deze lijkt te maken.

Hoewel film leuk begint qua opbouw verliest hij naar het einde toe wat aan geloofwaardigheid, ondanks de leuke grimage effecten zoals de open buik van Woods. En de bijrol van Debby Harry, ofwel Blondy.

Geen topfilm, zelfs niet voor die tijd

Wanhopige poging om het weekend nog wat te rekken met een klassieker die ik nog nooit had gezien. Lekker om indie 80's scifihorror vibe te zitten. Vieze dingen die gewoon met de hand zijn gemaakt, geen cheap ass special effects.

“The television screen is the retina of the mind’s eye.

Deze klassieker van David Cronenberg herzien,en als geen ander weet de film nog steeds een huiveringwekkende sfeer neer te zetten. In 1983 kon men het Internet nog niet voorzien maar deze visie is nog steeds actueel zowel op de huidige on-line wereld dan ook op steeds meer afstompende formats van de TV-wereld. Het is een heerlijk bizar vertelsel, waarin flashbacks razendsnel worden afgewisseld met hallucinaties en surreële scènes. Gedurende de hele film hangt er een claustrofobische sfeer rond de bizarre wereld van ‘Videodrome’. Vlees en metaal smelten samen en dit wordt je getoond ook! Hoewel de film dus weerzinwekkend grof, lomp en bij vlagen ongemakkelijk is, is ie ook gruwelijk interessant en kun je ‘m niet afzetten. Welkom in de chaotische, futuristische wereld van de ‘meester van de body-horror’ David Cronenberg.

Dit weekend herzien. Visionaire film, waarmee Cronenberg de online afhankelijkheid en de negatieve effecten enigzins voorspelde. Er is nog niet direct een echte Videodrome, maar tijdens de film moet je toch vaak aan de invloed van internet en de de tech reuzen denken en hoe ze ons in hun macht proberen te krijgen/houden. Het is enkel nog wachten op de eerste mainstream virtual reality gigant en we zijn definitief verloren...

5 meesterwerk!

Erg warrige film die rechtlijnig begint, maar doorloopt in fantasie, droom en daardoor wat moeilijk te volgen is. Het dwaalt allemaal erg af naarmate de film vordert. Opzich vind ik dat juist een sterk punt: de film krijgt er een wat koortsige feel van. De thematiek vind ik erg sterk en -op een bepaalde manier- nog steeds actueel. Daarnaast is het gebruik van video's juist erg gedateerd. Dat is huist weer lekker gedaan: de paupere beeldkwaliteit van de tv's maken het wat grauwer en mystieker. De FX zijn amazing en het tempo aangenaam langzaam.

In de herziening! Fijne Cronenberg uit zijn toptijd. Bizar verhaal over TV-manager die op zoek naar nog meer smut voor z'n TV-station stuit op Videodrome. Helaas blijkt deze snuff-show vergezeld te gaan van een signaal dat een hersentumor met hallucinaties veroorzaakt. Geweldige FX en daarnaast blijkt het ook gewoon te kunnen, horrorfilms met een goed verhaal: The Brood, Scanners, The Dead Zone, Videodrome, The Fly. 5 voltreffers op rij.

“Death to Videodrome! Long live the new flesh!”

Verontrustende en horrorachtige nachtmerrie. Videodrome is vreemd en origineel, wat gezegd kan worden van alle films van Cronenberg. Ik ben niet altijd fan van zijn werk, maar zijn films zijn wel uniek, eigenzinnig en lekker weird. James Woods is de perfecte acteur voor dit soort rol, en de special effects zien er ook goed uit. Videodrome is een hallucinerende horrorfilm waarbij je ook als kijker op een gegeven moment niet meer weet wat echt is en wat niet. En zo zie ik het graag.

De Amerikaanse science fiction- en horrorfilm Videodrome (1983) werd geregisseerd door David Cronenberg en wordt beschouwd als een van de belangrijkste cultfilms van de twintigste eeuw. De film opent met beelden van de dagelijks beslommeringen van ene Max Renn (James Woods) Hij runt het commerciële televisiestation CIVIC-TV, dat er op uit is om erotische exploitatie-televisie te maken. Wanneer hij zoekt naar nieuw materiaal voor zijn show, ontdekt hij een snuffmovie-kanaal genaamd Videodrome. Zijn vriendin, de zelfdestructieve Nicki Brand (een bloedmooie Deborah Harry, waar ik in die tijd erg verliefd op was) doet auditie en wanneer hij haar ziet op tv krijgt hij hallucinaties.

Werkelijkheid en hallucinaties lopen in de film door elkaar, en de hallucinaties zijn prachtig in beeld gebracht. Daarnaast behandelt de film onderwerpen die vandaag de dag nog steeds actueel zijn; in de film komen onderwerpen voor als reality-TV, computergebruik en hoe ons beeld van de werkelijkheid wordt bepaald door de media. In de tijd dat de film werd gemaakt waren dit nog geen gebruikelijke onderwerpen: reality-TV bestond nog niet en het internet moest nog bedacht worden. De film was in eerste instantie dan ook weinig populair onder de bioscoopgangers. Waarschijnlijk was hij te vaag voor de horrorliefhebbers, maar te bloederig voor bioscoopgangers die een serieuze film wilden zien.

Tegenwoordig heeft de film echter een cultstatus en dat is terecht, want het is een uitstekende film die gezien het thema zijn tijd ver vooruit was. 4*

Interessant dat deze film voor de dertig- tot veertigplusser een trip down memorylane betekent naar het tijdperk van videorecorders en vhs-tapes. Nostalgische retro science fiction dus maar tegelijk heeft de film - ondanks de verouderde technologie die wordt belicht - nog niets van zijn zeggingskracht ingeboet rekening gehouden met de impact van de huidige nieuwe digitale media op mens en samenleving.

Ik ben absoluut verliefd op de old school effects in deze film (geen cgi!) van de hand van topdesigner Rick Baker. Ook is er de heerlijk duistere synth soundtrack van de meester Howard Shore.

James Woods is één van mijn favoriete acteurs en hij stelt niet teleur. Fijn ook om popicoon Debby Harry aan het werk te zien in een verleidelijke rol.

Een film die zijn cultstatus verdient.

Zeer fijne herziening van dit speciaal geval. Maar wel een speciaal geval dat mij heel wat jaartjes terug al geweldig kon overtuigen met zijn ongemakkelijke sfeer. De beelden van videodrome waren op mijn netvlies gebrand, het zo zijn geheel eigen sfeer dat het ook echt bizar creepy werd. Meer beklemmend dan al die expliciete torture porn films waar je dit soort beelden in je face krijgt geworden. Maar bij deze werkt gaat het dieper net door het mysterie.

Maar deze film is kort gezegd: bizar! Maar het is een film die ook uitlegt aan het publiek vanwaar onze fascinatie voor taboe ontstaat. Onze drang voor het verboden te zien. En dat met een hallucinante trip die elke kant op gaat en zo geheel onvoorspelbaar op eigen manier, zijn bevreemdende verhaal verder zet.

Zeker geen film voor iedereen, de film kan behoorlijk chaotisch overkomen op bepaalde momenten. Het is een eigenzinnig project, waar je best niet probeert alles van te begrijpen, want dat doet het hoofdpersonage ook niet. Just jump on the train and go with the trip.

Het was weer een vermakelijke avond met Cronenberg, binnenkort nog eens wat verder zijn oeuvre verkennen en opnieuw bezoeken.

4*

Mwa.

Enkel en alleen gekeken voor de status, maar het eerste uur van deze film was maar een vermoeiende zit voor mij. Het laatste half uur is dan wel weer heel erg tof. Dat betreft helaas maar 1/3 van de film en dus is het cijfer daar dan ook naar. Jammer, want ik had er best zin in.

De verwachtingen lagen hoog want Cronenberg bewees zich in zijn andere klassieke horrorfilm The Fly op een behoorlijke manier. Zijn andere body-horrorfilm Videodrome was dus blijkbaar ook een toppertje en ik wilde hem best graag zien. Helaas is het allemaal een beetje tegengevallen. Zoveel vond ik er niet aan.

Het eerste half uur heeft zo maar weinig memorabele momenten. Enkele gave uitspatters met effecten en een erg goede soundtrack maar dat is hem dan ook weer. Een echt sfeertje proefde ik niet en het verhaal vond ik ook niet al te interessant ondanks de zogenaamde "toekomstvoorspelling".

Acteerwerk was best matig, Woods is de enige die nog zo zijn momenten heeft. De rest vond ik erg mak, maar ook de montage is net wat te sloom wat mij betreft. Alle kracht komt vanuit de visuele beelden, maar krijg je in mijn boekje niet meteen een hele goede sfeer mee. Het had allemaal wel iets strakker en sneller gemogen van mij.

Sets zijn wel mooi gedecoreerd, het is duidelijk dat Cronenberg wat te spenderen had. De effecten zijn misschien wat verouderd maar ik vond het mooi om te zien. In het laatste half uur mogen deze samen met een portie lompe gore dan ook flink zegevieren. De finale is er ook eentje om moeilijk te vergeten.

Dat laatste half uur vond ik heerlijk, maar het eerste uur kon me echt gestolen worden. Ik kon er niet echt inkomen, ondanks dat er wel duidelijk potentie en talent in verscholen zat. Het eindigt allemaal wel lekker mysterieus en dat mysterie wordt door de film heen ook niet bepaald losgelaten, maar Videodrome wist me voor een groot deel gewoon niet echt te pakken.

Pure horror deze film en dit al vanaf de openingsscène: die kerel dopt een korst pizza van gisteren in zijn koffie! Ik verdenk hem er van dat hij ook pizza Hawaï eet.

Verder wel en bizarre film, die zonder hoogdravend te worden toch iets te vertellen heeft.

Wat hij wel wordt is iedere mogelijke manier om u "huh?" te doen denken, en lichtjes horror. Maar de sfeer en suspense deden mijn tikker sneller gaan dan de spetters bloed.

Ik denk dat ik ook lichtjes verliefd geworden ben op deze special effects, geen idee hoe ze em toen geflikt hebben maar het ziet er alvast super uit.

Niet voor iedereen, maar ik vond het zeker het zien waard!

Deze film van Cronenberg deed het voor mij toch niet helaas. Het concept is op zich erg uniek maar ik kreeg nergens voeling met het hoofdpersonage. Het is ook niet meteen een personage dat sympathiek overkomt. Er zitten enkele knappe practical effects in de film zoals dat wel vaker in de jaren '80 gebeurde maar Cronenberg is er wel erg goed in. Verder kon de film me niet echt boeien, ondanks dat het wel actueel is. Hoe de media de mensen in feite een rad voor de ogen kan draaien. The Fly vond ik erg boeiend, sfeervol en vet qua practical effects. Hiervan blijft enkel het laatste over in deze film.

1983 was een beslissend jaar voor de Canadese regisseur David Cronenberg. Tot de release van ‘Videodrome’ was hij de ‘darling of the underground scene’ en werden films als ‘Shivers’ en ‘Scanners’ slechts door een kleine groep liefhebbers opgepikt.

Het onverwachte commerciële succes van ‘Videodrome’ (een handje geholpen door de aanwezigheid van Blondie-zangeres Debbie Harry in halfnaakte pose) bracht hem onder de aandacht bij mainstream-producers, waarna Dino De Laurentiis hem de gelegenheid bood Stephen King’s boek ‘The Dead Zone’ te verfilmen.

Een beetje flauw uiteraard om de doorbraak op het conto van La Harry te schrijven, want ‘Videodrome’ is een uitstekend gelukte horror-thriller over snuff-movies en de integratie van mens en machine. De montage, filmtechniek en expliciete en huiveringwekkende scenes dragen nog overduidelijk het stempel van het cultfilm-genre, maar Cronenbergs virtuositeit is overduidelijk aanwezig.

Het is intussen al enkele maanden geleden dat ik Videodrome zag, maar voor een recensie had ik nog niet echt tijd. Ik vind het uiteindelijk ook een vrij moeilijke film om een duidelijke mening over te hebben, althans op het moment. Fascinerend en interessant was het zeker, maar over het algemeen had ik er ietsje meer van verwacht. Niet iets anders per se, maar wel meer. Het onderliggende filosofische framework waar Cronenberg mee aan de slag gaat is vrij briljant; het idee dat de media die we als individu consumeren, onze conceptie van de realiteit bepaalt, is een fantastisch postmodern idee, en het feit dat Cronenberg hier in 1983 al mee komt aandraven is ongelooflijk vooruitstrevend. Visionair, eigenlijk. Toch gaat hij hier niet ver genoeg in, vond ik. Ik had verder doorgedreven hallucinaties en waanbeelden verwacht, een diepgaandere reflectie over de vraagstukken die gesteld worden. Het blijft nu nog relatief binnen de lijntjes. Ik had me als kijker nog meer verloren en verward willen voelen in de steeds vagere scheidslijn tussen realiteit en waanzin, of beter gezegd, tussen 'realiteit' en Max' nieuwe perceptie van de realiteit. Het hele snuff-movie/SM-aspect kan ik ook niet geweldig goed plaatsen, en is in se ook niet enorm integraal voor de thema's van de film. Het wordt nu af en toe wat erg psychoseksueel in de subtext, maar Cronenberg zal er wel een duidelijke reden en visie voor gehad hebben. Het einde is ook erg plots, maar na even nazinderen viel dat wel op zijn plaats.

En toch, en toch. Zoveel andere elementen zijn fantastisch. Visueel prima, met enkele body horror effecten om U tegen te zeggen. Veel subtieler dan bijvoorbeeld The Fly, hoewel het een niet inherent beter is dan het ander natuurlijk. Een naargeestige sfeer; Cronenberg creëert een wereld waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. Een James Woods in vorm; wat een fijn ingetogen en subtiele acteur is het toch. Ook lekker onheilspellende muziek. Het feit dat al deze geslaagde componenten dus niet leiden tot een hogere score dan 3* heeft dus voornamelijk te maken met verkeerde, of te hoge, verwachtingen langs mijn kant, dat durf ik gerust te beamen. Want desondanks spookt de film 2 maanden later nog steeds geregeld door m'n hoofd, en prikkelt het wel om er nog eens voor te gaan zitten. Een herkijkbeurt brengt dus misschien wat meer verheldering. Maar voorlopig 3*.

Intrigerende film die me lange tijd tegenhield door het afstotende wat een aantal scenes heeft. Het is geen aantrekkelijke film om te zien, ondanks een altijd boeiende James Woods en een kinky Debby Harry. De scenes met gorigheid zijn erg vakkundig gedaan, zeker geen low budget bedoening. Deze laten Cronenberg's fascinatie zien met versmelting tussen techniek en het organische. Een toegankelijke film is het allerminst en ik vroeg me soms ook af waar ik nu eigenlijk naar zat te kijken.

Puur als horror film werkt de film maar gedeeltelijk. Ook door de onheilspellende muziek. Het is uit op shock en een bepaalde fascinatie met het gruwelijke. Het soort fascinatie waar pornoboer Woods geld mee verdient en SM-er Debby Harry opgewonden van raakt. Een bodemloze put waarbij de zucht tot iets nog extremers blijft toenemen. Doet denken aan hoe sommige porno verslaafden hun toevlucht zoeken tot steeds heftigere typen films.

Maar echt spanning is er niet, hooguit dat je je afvraagt wat voor gestoorde dingen je nog gaat zien. In wezen zit je gewoon naar de hallucinaties van Woods te kijken en is er niet echt een monster dat verslagen moet worden, behalve de hebzucht van degenen die het levensgevaarlijke Videodrome groot willen maken.

Het is een film om aardig wat analyse op los te laten. Het gaat heel ver in het tonen hoe film ons kan aantasten en kan gezien worden als kritiek op de rotting die in een tv-starende maatschappij wordt aangericht. De vergroeiing met technologie, al voordat mobieltjes wijdverbreid werden, is een terugkerend thema voor Cronenberg. In de film wordt zelfs al het idee van avatars en pseudoniemen, nu de normaalste zaak op forums als deze, gepresenteerd als de toekomst.

Dan het einde...op zich een logisch einde, maar niet heel bevredigend.

De hele film heeft iets groezeligs, de sets zien er goedkoop uit. Ik had zelf liever een strakkere vormgeving gezien met ook meer aandacht voor de maatschappelijke aspecten van TV. Het had een coole cyberpunk achtige dystopische film kunnen zijn. Toch veel onbenut potentieel. Ik kan hem niet echt aanraden, maar cult liefhebbers zullen hem niet kunnen weerstaan, hij is te apart en te freaky om te negeren.

Opvallend vond ik overigens de foto van Hitler verkleed als balletdanseres (trucage uit het pre Photo Shop tijdperk denk ik?) die je in het appartement van Woods ziet (na een half uur in de film ongeveer).

Ongetwijfeld een cultfilm deze Cronenberg. En moeilijk te ontwarren deze surrealistische bevreemdende trip. Maar wel boeiend! Niet met alles mee, maar met de grote lijnen kom je ook al ver. Sowieso een interessant uitgangspunt van Cronenberg om de media te zien als een soort medium die onze kijk op de realiteit vervormt of verstoort.

Waanideeën, hallucinaties en flashbacks wisselen elkaar af en het is soms wat zoeken tussen de scènes door. Toch behoudt de film zijn drive. Dat heeft ook te maken met James Woods zelf die het uitstekend doet. Het personage komt goed uit de verf en je leeft er ook met mee. Niet zo makkelijk als je zijn rol bekijkt van televisieproducer die zijn plekje onder de zon wil claimen met softporno en hard core geweld.

De sfeer mede door de muziek is spannend en mysterieus. Het houdt de film in zijn vaart. En enkele horror gore effecten doen de rest. Niet over alles even enthousiast, maar deze film blijft toch een beetje hangen.

Wat een achterlijke film... blij dat ie voorbij is. Jammer van mijn tijd dat wel

Hoe graag ik dit ook leuk wilde vinden... het deed het gewoon niet voor mij.

Cronenberg is absoluut een bekwaam regisseur, dat hoef ik niet uit te leggen. Zijn lange lijst van klassiekers in het genre getuigt daarvan. De thema's die hij aansnijdt zijn verontrustend maar fascinerend en dat is hier niet anders. De film gaat naar een aantal behoorlijk duistere plaatsen en ik voelde me vaak ongemakkelijk tijdens het kijken.

Het verhaal als geheel is echter niet zo geweldig. Het begint heel mysterieus en ontwikkelt zich tot iets veel te bizar. De film kan ook zijn cheese-factor niet verbergen. Sommige zinnen, special effects en acties (vooral in de derde akte) zijn zo maf dat ik het niet kon laten om een beetje te lachen.

Is het gedateerd? Nee, helemaal niet. Het is gewoon te all over the place waardoor het moeilijk was om naar te kijken. Videodrome is goed, maar niet iets wat ik regelmatig zou willen kijken.

3* voor de geweldige praktische effecten, zoals altijd.

"Long live the new flesh."

"Videodrome" heb ik lang geleden voor het laatst gezien en omdat ik de laatste tijd veel oude films van regisseur David Cronenberg aan het kijken ben, heb ik deze cultfilm nog eens herzien na zes dagen met vakantie te zijn geweest.

In "Videodrome" zien we waar tv-kijken (waar je het in de begin jaren 80 vooral nog mee moest doen) in de fantasie van David Cronenberg toe kan leiden. In 1983 was een video iets wat op een "VHS" (van JVC), "Video 2000" (van Philips) of "Betamax" (van Sony) band (oftewel de videoband) stond en waren "YouTube", "Facebook", "Instagram", "TikTok", etc fenomenen die nog ver voorbij de horizon lagen. Maar regisseur David Cronenberg had in de jaren 80 al een (on)gezonde obsessie met de manier waarop de combinatie van technologie en media onze psychische staat in de toekomst zou veranderen. Onbewuste beïnvloeding, gewenning aan geweld, sadisme en seks en de vervaging van de grenzen tussen technologie en onze lichamen, het zit allemaal in "Videodrome".

In "Videodrome" draait om softporno televisie-baas Max Renn (James Woods) die voortdurend op zoek is naar nog uitdagender en controversiëler materiaal. Wanneer zijn sidekick Harlan (Peter Dvorsky) een opname van de snuffzender "Videodrome" laat zien, begint Renns wereldbeeld in snel tempo te kantelen. Vreselijke hallucinaties teisteren zijn brein. Op zoek naar het hoe en waarom van deze fysieke neergang ontdekt hij de programma’s van televisiegoeroe Brian O’Blivion (Jack Creley), die vertelt dat de show hem een hersentumor heeft bezorgd. Maar het kan erger.

De grote kwade genius achter "Videodrome", de aalgladde Barry Convex (Leslie Carlson), begint Max te programmeren met levende video’s, die hij in een lichaamsopening in zijn buik steekt. Voor Max, die muteert in een moordmachine, lijkt er geen weg meer terug. Of kan hij met hulp van O’Blivions dochter Bianca (Sonja Smirts) zichzelf opnieuw programmeren?

Van het eerste tot het laatste shot wordt "Videodrome" helemaal beheerst door televisie. Max Renn wordt aan het begin van de film wakker gemaakt door zijn secretaresse Bridey (Bridey), die hem via de televisie toespreekt. En in het laatste shot van de film zien we zelfs twee keer achter elkaar de zelfmoord van Renn (die zichzelf doodschiet). Eerst vanuit het beeld van een televisiescherm en daarna de herhaling in het echte leven, waarna het beeld op zwart gaat en de film na circa 87 minuten is afgelopen. De film laat daarmee zien wat voor een ingrijpende rol technologie is gaan spelen in ons leven.

In 1983, toen "Videodrome" uitkwam, was de combinatie van televisie en de videoband het technologisch hoogtepunt van die tijd en stonden computers nog in de kinderschoenen (de eerste goedkope, gebruiksklare en massaal op de markt gebrachte computer werd in 1981 uitgebracht). Nu hebben we weliswaar "internet", "YouTube", "Facebook" etc, maar de technologische angst van "Videodrome" is nog steeds relevant, zo niet relevanter. Het gevaar in "Videodrome" dat de wereld van de media zal samensmelten met onze wereld, is al lang onze samenleving ingeslopen. We zijn nu allemaal net zo obsessief met media bezig als Max Renn.

Gelukkig worden wij wel niet zo gek van al die media zoals Max Renn dat wordt. Hij kan geen onderscheid meer maken tussen "Videodrome" en de realiteit, waardoor hij in een constante nachtmerrie belandt van seks en geweld. Het ongeloof en de walging, maar ook de uiteindelijke overgave aan alle extreme hallucinaties die daaruit voortkomen, vertolkt James Woods perfect. Zijn intense blik sluit naadloos aan bij waar zijn personage voor staat, hij consumeert namelijk de wereld met zijn ogen.

Zijn tegenspeelsters Nicky Brand (Deborah Harry) en Bianca O'Blivion (Sonja Smits) mogen er ook wezen, namelijk seksuele vrouwen, die qua intensiviteit zelfs een perverseling als Max Renn kunnen intimideren. Zij zijn in een zekere zin even gevaarlijk als "Videodrome" zelf, ook een glimp van hen is genoeg om helemaal van op hol te slaan. Dat ervaart Max Renn ook als hij Nicky Brand na circa 12 minuten voor het eerst in een televisieprogramma, te weten "The Rena King Show", ziet in een volledig rode outfit (jurk en schoenen) en daarna tegen haar zegt om haar te versieren:

"Listen, I'd really like to take you out to dinner tonight."

Daar blijft het overigens niet bij, want niet veel later hebben ze seks met elkaar (waarbij je dan op de achtergrond "Videodrome" ziet) en doorprikt Max beide oren van Nicky met een naald en likt hij het bloed van de naald. Naderhand als ze nog eens seks met elkaar hebben gehad, drukt Nicky ook een sigaret op haar borst en ook laat ze zich graag snijden in haar schouder / hals, waarover ze tegen Max op een gegeven moment zegt:

"Take out your Swiss Army knife and cut me here."

"Videodrome" is een absurde film. Hallucinatie en realiteit zijn naar verloop van tijd niet meer uit elkaar te houden. Daarnaast probeert de film je veel te informeren en te vertellen, dat het moeilijk is om als kijker grip te krijgen op de gehele situatie. Maar juist dat maakt deze film juist zo goed. De film bevat ook een aantal iconische scènes (met daarin geweldig gore effecten) zoals Max zijn hand die muteert met een pistool (de organische samensmelting van vlees en staal werd daarbij fraai in beeld gebracht), daarmee schiet hij uiteindelijk twee voormalige zakenpartners, Barry Convex en zichzelf mee dood, en de onderbuik van Max die min of meer verandert in een vaginale videorecorder waarin videobanden worden gestopt, maar ook andere dingen zoals zijn hand en een pistool. En natuurlijk mocht ook de scène er wezen waarbij Max min of meer seks heeft met een televisie (waarop we dan de mond en tanden zien van Nicky Brand) en waarin hij uiteindelijk met zijn hoofd ingaat.

David Cronenberg heeft het beste uit zijn acteurs weten te halen en dat komt zijn film zeker ten goede. Sterker nog, dankzij de gedegen cast ben je bereid om mee te gaan in de bizarre wereld van "Videodrome". Zo geeft James Woods op sterke wijze gestalte aan Max Renn en weet hij zijn personage sympathiek neer te zetten, iets wat knap is aangezien hij een naar geld hunkerende televisie-baas speelt die de meest ranzigste shows uitzendt (met veel naaktheid, seks en geweld erin) om maar op te kunnen vallen in het televisie-aanbod.

Ook de andere acteurs zijn goed op dreef. Vooral rockzangeres Debbie Harry (van de rockgroep "Blondie") is goed in haar eerste filmrol van sadomasochistische vriendin van Max Renn die een voorliefde heeft voor zelfverminking. Ook besluit ze op een gegeven moment om auditie te gaan doen voor "Videodrome" in Pittsburgh. En dat we ook nog wat naaktheid (haar borsten) van haar te zien krijgen, is natuurlijk mooi meegenomen. Wel is haar rol onduidelijk en ook vraag je je af of ze eigenlijk wel bestaat?

David Cronenberg maakte met "Videodrome" een film over een reeds gedateerde technologie, die vandaag de dag echter nog steeds ontzettend relevant en ook nog eens spannend, mysterieus en aangrijpend is.