Salaam Bombay! (1988)

Rauw drama over de pogingen van jonge kinderen om te overleven in een verpauperde en verkrotte hoerenbuurt van Bombay. Indrukmakende beelden over de absolute onderkant van de Indiase samenleving. Prima acteerwerk van de jonge hoofdrolspeler Shafiq Syed, maar de film komt chaotisch over (net als de buurt waarin hij speelt) en mist naar mijn gevoel eigenlijk een samenhangend verhaal. Ziet er nu uit als een soort reportage. Bij tijd en wijle wel heftig!

Salaam Bombay! is voor India wat Bunuels Los Olvidados (1950) is voor Mexico en Babenco's Pixote: A Lei do Mais Fraco (1981) voor Brazilië : een film over straatkinderen die in de grootste miserie moeten overleven. Een ontluisterend portret is het wel; Krishna, later omgedoopt tot Chaipau, sluit zich aan bij een straatbende en leeft van kleine street jobs zoals thee verkopen. Zijn nieuwe omgeving omvat onder andere een bordeel waar hij aangetrokken wordt door een jong meisje dat in de prostitutie gedwongen wordt, en de plaatselijke drugdealers Chillum (een verslaafde) en zijn baas Baba.

De semi-documentaire met flink wat non-acteurs overheerst wel, met soms korte scènes die enkel als doel hebben om een inkijk te geven in de armste lagen van de Indiase samenleving. Ik had er in ieder geval geen moeite mee. Ik vond de stadssfeer bijzonder goed weergegeven. Een drukke, chaotische en opslokkende stad ... een hoop levens die druk in de weer zijn om het hoofd boven water te houden, maar daarom niet noodzakelijk evil zijn. Het grijpt voldoende naar de strot om er een nipte 4* tegen aan te gooien, en veel hoop op beterschap is er niet op het einde van de rit...