Chained (2012)

Aardig stijlvol.

Lijkt een erg typische genrefilm te worden, maar het is het niet. Daarvoor is het camerawerk te opvallend, is het tempo te rustig en is de eindtwist te slim.

In ieder geval goed geacteerd door D'Onofrio, hij speelt een erg smerig rolletje en doet dat vol overtuiging. Het is eigenlijk wat jammer dat het middenstuk iets te saai is en iets teveel de geijkte regeltjes van het horror genre volgt, anders had er vast ook meer ingezeten.

Visueel wel erg mooi. Fijn in beeld gebracht, veel aandacht voor kleur en licht en de gehele visuele flair straalt een vreemd gevoel van rust uit. De soundtrack is iets minder opvallend, maar volstaat wel.

Leuke twist ook op het eind, had em niet echt zien aankomen, het maakt de film ook nog wat zieker dan hij eigenlijk al was. Jammer dus dat het middendeel niet wat uitdagender was, misschien toch maar Surveillance een keertje opzoeken.

3.0*

Gisteravond gezien. Best onder de indruk.

De sfeer is inderdaad ijzersterk. Acteerwerk zeer geloofwaardig, zelfs het kleine jochie wist te overtuigen. Die scène voor de televisie met de reep chocolade bijvoorbeeld... kippevel! De 'ontwikkeling' die Tim doormaakte was misschien iéts te snel, hij was vrij snel plots jaren ouder, maar ik geloofde 't wel. Oudere 'Rabbit' had sowieso al iets akeligs over zich heen, zijn hele uitstraling was eng.

De cab driver was natuurlijk creepy as hell. De worsteling met zichzelf en zijn verleden vond ik goed in beeld gebracht, maar het blijft een griezel. Het rustige tempo is een plus in dit geval, je krijgt de tijd om compleet meegezogen te worden in het verhaal.

Goed script, perfecte acteurs voor deze rollen en je blijft nieuwsgierig: Je wil weten wat er met Tim gaat gebeuren. Einde vond ik dan ook verbluffend goed. Verrassende twist! Bleef wel met een 'En hoe nu verder dan?' gevoel achter, dat mag ik waarschijnlijk zelf invullen.

Goed!

Aparte film, psychologisch sterk, die ondanks zijn gruwelijkheid boeide. Begin en eind van de film is erg goed. Tussentijds wordt wel het troosteloze bestaan goed weergegeven, maar dit duurt te lang en "Wat is er gebeurd met Angie" een prangende vraag die niet wordt beantwoord. Wat ik ook nog heel sterk vond is dat tijdens de aftiteling het geluid door gaat van de film en het troosteloze van de hoofdrolspeler je opnieuw raakt.

Lekker ziek filmpje met een geweldige rol van Vincent D'Onofrio als psychopaat Bob. Het verhaal zit goed in elkaar en weet ook te boeien. Soms zijn er gewelddadige dingen te zien maar de meeste gruwelijkheden worden helaas niet expliciet vertoond. Vaak spreken de beelden wel voor zich maar ik zie het toch altijd graag expliciet. Het begin van de film vond ik zeer goed, daarna zwakt de film helaas wat af (komt mede omdat Bob wat menselijke trekjes en zwakheden ging vertonen). Laatste gedeelte is overigens weer zeer sterk en zeker ook verrassend want dat zag ik eerlijk gezegd niet aankomen. In het algemeen best een goed en lekker creepy filmpje.

Eentje die z'n punten scoort op de sfeer die het uitstraalt. Stemmig, kil en naargeestig met een subtiele score en registratie. Sadistisch zonder veel expliciete beelden, waarbij D'Onofrio beangstigend is in z'n argeloze houding. Zodra Bob gaat 'opvoeden' wordt duidelijk wat zo ongeveer het kookpunt zal zijn. Dat levert ook een weerzinwekkende scène op, maar dan is de fut er wat uit. Wat de basis lijkt voor nog een doffe knal, verzandt in een soort twist die op zich niet verkeerd is, maar een beetje overbodig voelt.

Redelijke film dat vrij onwaarschijnlijk begint met Tim (Rabbit) die nadat hij ontvoerd is voor Bob moet werken, maar gelukkig is er tegen het einde aan nog de plottwist dat de vader Tim en zijn moeder wou weg hebben en dat Bob de broer van de vader is.
Dit maakt de film nog wel enigszins goed.

Want lange tijd zat ik voor mijn gevoel steeds naar hetzelfde riedeltje te kijken, wat gelukkig wel wat veranderde toen Tim eenmaal zijn eerste kill moest maken en daadwerkelijk ging nadenken over hoe te ontsnappen.

3,0 Sterren.

Goed filmpje. Het contrast tussen de harde daden en de kalmte die de film uitstraalt is mooi gedaan, bijvoorbeeld die smetteloze fel-gele taxi en het rustige camerawerk daaromheen, of de audio met erg lage tonen (zonder te aanwezig te zijn).

Chained bevat dan wel cliché-elementen (slechte opvoeding -> slecht gedrag) maar belangrijker is of dat stoort of niet, en dat doet het niet. Vind het juist overtuigend met dat kleine ventje dat er opeens alleen voor staat, het deed me wel iets toen hij zo alleen in de taxi zat... Goed geacteerd wat je toch zelden meemaakt met kindacteurs (weinig tekst helpt zeker mee), en de keuze om alles vanuit zijn perspectief te laten zien is slim; hierdoor zijn er geen suffe zijplotjes over bijvoorbeeld de politie en het grootste effect is dat het de slachtoffers wegzet als snel passerend slachtvee, wat het juist ook in Bobs ogen is. Best luguber. Het enige nadeel is dat het halverwege wat slepend wordt.

De kritiek dat Rabbit niet snel ontsnapt deel ik totaal niet. Volgens mij raak je compleet wereldvreemd, onderdanig en verknipt, het viel me zelfs mee dat hij Angie in eerste instantie redde en met andere mensen durfde te praten, laat staan z'n vader opzoeken voor een rechtstreekse confrontatie.

Ik ga er wel in mee dat de pakkans enorm groot lijkt, wat makkelijk te vermijden was door een ander beroep voor Bob of in ieder geval door hem niet jarenlang in dezelfde opvallende auto te laten rijden. Hoewel ik me afvraag of hij überhaupt een echte taxichauffeur is; in het begin dacht ik aan een nep-taxi, zou prima passen in de vele (nuttige) plotholes en onbeantwoorde vragen. De titel is ook lekker dubbelzinnig gezien het einde waar het lijkt of Rabbit vastgeketend blijft aan het leventje.

Nog een aardig detail is hoe de discussie tussen nature (aangeboren gedrag) en nurture (aangeleerd gedrag / opvoeding) aan bod komt: die twee vloeien hier samen; eerst speelt opvoeding een rol (de flashbacks van Bob, het opgroeien van Rabbit) maar later komt het genenpakket ook om de hoek kijken als blijkt dat Rabbit familie is van Bob (die "nogal" geestesziek lijkt en ervan uitgaande dat Rabbit doorgaat met moorden). Nature én nurture zitten dat jochie dus bepaald niet mee..).

Of dat allemaal bewust gedaan is weet ik niet maar het geeft de film het zoveelste extraatje mee. Audiovisueel is het zo'n beetje het tegengestelde van het grauwe Henry: Portrait of a Serial Killer maar ik moet zeggen dat Chained ook aardig indruk maakt, niet omdat het nou zo schokkend is maar wel 'eng' ingetogen is uitgewerkt.

Niet veel van verwacht en daardoor een verrassing. Het clichématige verhaaltje wordt op een overtuigende manier tot leve gewekt door Bob en Rabbit. En hoewel ik de film niet afreken op een aantal merkwaardige momenten, je stoort je je er op die manier sowieso minder aan.

Chained wordt volledig gedragen door het acteerwerk van psychopaat D'Onofrio en de geslachtofferde Farren. Scenes tussen de twee waren stuk voor stuk spannend en goed geacteerd. Wel had ik wat meer gehoopt, en verwacht, van de moorden. Wat bloederiger, wat origineler misschien, wat langzamer... Gelukkig merkte ik snel genoeg dat daar de focus niet op lag waardoor ik mijn verwachtingspatroon tijdig kon bijschaven.

Toch een paar vreemde dingetjes die ik toch even gezegd wil hebben. Buiten het feit dat je tien jaar lang ongestoord kan moorden vind ik het ook raar dat ontsnappen er gewoon niet in zit. Als je voor altijd aan je huis zit vastgetekend door een gek, heb je naar mijn mening drie opties. 1. Pak een mes, steek hem neer en vlucht. 2. Pak een fles, sla zijn schedel in en vlucht. 3. Pak je ketting, wurg hem in zijn slaap en vlucht. Dat je op een gegeven moment zo erg gekrenkt bent dat je niet meer durft, oké misschien, maar toch een beetje een zwak excuus. Zeker omdat Rabbit als jochie probeerde ontsnappen via het dak en dus genoeg wilskracht had om te ontsnappen kwam dat niet in hem op?

Daarnaast vond ik het ook raar hoe Angie zichzelf aanbood. Je wordt ontvoerd, ziet tegenover je een wereldvreemde kerel zitten die je óf gaat verkrachten óf gaat vermoorden en benaderd hem alsof je al jarenlang verliefd bent. You can touch me wherever you want. Eerst denk je nog dat het een afleidingsmanoeuvre is zoals in tig andere films maar niets wijst daarop.

En ben ik de enige die het einde er maar een beetje bijgeraapt vind? Misschien heb ik wat gemist, zo had ik niet gezien waar Rabbit dat briefje had gevonden. Maar dat Bob familie is is toch niet zo schokkend? En wat wijst erop dat Rabbit's pa ze kwijt wilde, waarom? Wederom is de nieuwe vrouw van pa ook een gelovig type die zonder twijfel manlief aanvalt, waarmee ze jarenlang is getrouwd, om een wildvreemde te beschermen. Riekt meer naar een plottwist om de film wat intelligenter te maken, maar die niet echt geslaagd is.

Misschien besteed ik nu wat al te veel tekst aan de minpuntjes waardoor het lijkt alsof het allemaal niks is. De film zelf zit gewoon goed in elkaar, met een ijzersterke sfeer mogelijk gemaakt door grauwe omgevingen en een stille soundtrack. Spanning is bij momenten zeker voelbaar, maar het had allemaal net iets beter gemoeten voor een hogere score.

Degelijke film.

Sterk begin. Kakt daarna een beetje in, drama speelt nogal op en daarmee raakt de balans met thriller soms een beetje verstoord. Ik deel wel de mening van FillumGek over dat ontsnappen er niet in zit. Naast dat ik die verwachtingen had gekregen na het begin en het het middenstuk ten goede was gekomen, voelt het gewoon niet helemaal lekker aan. Zeker niet als ze besluiten wel nog een momentje erin te gooien als waar hij Bob bijna vermoord maar terugdeinst vanwege Bob's nachtmerries, waaruit je kan opmaken dat hij dus wél wil ontsnappen. Neemt verder een tamelijk voorspelbaar verloop. Trekt zich in het algemeen weer wat omhoog richting het einde, de twist daar was overigens onverwachts.

De cast geeft deze film wat het nodig heeft om krachtig te zijn, geloofwaardigheid. Prima neergezette rollen allemaal. De victims zijn wat verwaarloosbaar, maar hebben ook niet veel bijhorende screen time. (Aanwezigheid/Afwezigheid van) Muziek en camerawerk geven de film enige sfeer en spanning mee en wat dat betreft mag de aftiteling genoemd worden met die geluidjes.

4*

Intense maar uiteindelijk toch niet heel bijzondere thriller over een seriemoordenaar die het zoontje van één van zijn slachtoffers onder zijn hoede neemt en hem probeert op te voeden in gevangenschap, omringd door dood en verderf. Vincent D'Onofrio is overtuigend in de hoofdrol, maar het script laat herhaaldelijk te wensen over. Vooral het einde, waarin een cruciale twist om de hoek komt kijken, is een behoorlijke misser. Ik vond de vorige film van mevrouw Lynch (dochter van), Surveillance, een stuk beter.

Inderdaad niet al te bijzonder maar wel aardig om een keer te zien. Best grimmig en een aardig uitgangspunt maar het had wat verder doorgetrokken mogen worden. Die killer is overigens wel een redelijk indrukwekkend figuur, meeste pluspunten. Script laat inderdaad nogal eens te wensen over kereltje heeft tussen zijn 9e en pakweg 18e geen boek aangeraakt en komt vervolgens door allerlei wetenschappelijk literatuur heen? Al stoorde het ook weer niet.

Slot is verder nogal voorspelbaar en afgezaagd maar moet zeggen dat ik me niet erg verveeld heb. Erg goed is het toch ook weer niet. Dochter Lynch zit meer in de grimmige thrillers dan in de sfeervolle mindfucks tot nu toe, misschien een beetje tijd om wat gewaagders te gaan proberen.

2.5*

Goed. Vrij indrukwekkende start met de jonge Tim die in alle eenzaamheid aanhoort welk lot zijn moeder te wachten staat, om vervolgens jarenlang met de moordenaar van zijn moeder opgescheept te zitten. Tikkeltje langdradig her en der, maar vooral Vincent D'Onofrio doet het erg goed en de wisselwerking tussen Tim en Bob is prima. Ik kon me daarom ook niet storen aan de gaten die in het script zitten. Half puntje erbij voor het mooie slot en dito aftiteling.

* * * ½

Redelijk, maar echt heel goed wordt het nergens.

Lynch verfilmd hier een aardig scenario, dat op de een of andere manier nooit echt goed los komt. Het script heeft ook net een plotgaatje teveel om echt te overtuigen. Ik moet zeggen dat Vincent D'Onofrio best goed acteert en van zijn personage een vrij onvoorspelbare klootzak weet te maken. Zijn spel en het sfeervolle camerawerk zijn duidelijk de grootste pluspunten hier.

In het midden lijkt Lynch op een gegeven moment duidelijk moeite te hebben om het geheel interessant te houden. Het begint dan wel enigszins te slepen, is soms wat saai en ook best voorspelbaar. Ik zat echt te wachten totdat de jongen in opstand kwam. Dat geurde uiteindelijk wel, met een nog redelijk verrassende twist, die ik niet door had en wel leuk gevonden was. Het gaf het geheel allemaal net wat meer body en is wel een aardige afsluiter van deze Chained. Ik vond het allemaal niet zo heel sterk, maar ook niet echt heel slecht.

2,5*

Zeer aangename verrassing. Niet dat het echt spannend was of heel veel horror was... in tegendeel. Maar de sfeer en het verhaal maakte er samen met de cast een prima filmpje van. Je wilde het volgen, en was nergens echt voorspelbaar. en dat zie je weinig meer in films vaar Horror op staat als genre. Jennifer Chambers Lynch heeft hier begrepen hoe het moest. Vincent D'Onofrio was goed gecast als 'normale' man met italiaan accent. En Eamon Farren deed het goed als '"slaaf" ...

prima film!

Na de redelijke Surveillance, gaat Jennifer Lynch verder met het treden van de voetsporen van haar vader, dit keer met de ziekelijke gestoorde Chained, die wel behoorlijk veel uit de kast haalt. Het concept kennen we inmiddels al een beetje, want na Saw moest iedereen dat onderwerp wel even herkauwen. Chained doet dat ook wel lichtelijk, en na het eerste kwartier kan je al een beetje voorspellen hoe de film zal eindigen, maar het psychologische horror-gehalte haalt hier echt overal keihard uit, en Lynch deinst voor niets of niemand terug.

Ditmaal gaat het over een seriemoordenaar, genaamd Bob, die vrouwen ontvoerd in zijn Taxi naar zijn ver afgelegen huis en vervolgens verkracht en vermoord. Maar een van de vrouwen is de moeder van de 9 jarige Tim, en natuurlijk laat hij Tim ook niet gaan, maar laat hem, in tegenstelling van zijn moeder wel in leven. Wat uitmond in het feit dat Tim bij dit monster (die ook lekker grimmig word neergezet door Onofrio, met warrig haar, vette pens en sompige look) zal moeten opgroeien en we vervolgens een sprong in de tijd maken, waar Tim (inmiddels Rabbit) inmiddels al relatief is ingeworteld in het leven van Bob en Bob ziet hem ook als eigen zoon, en voor Rabbit is de hele kijk op de realiteit al helemaal te barsten geslagen en is tegenstrijd bij hem ook de orde van de dag. Hij begraafd de lijken van Bob en moet hem met het jaar steeds meer bijstaan. En hoe vaak dit soort onderwerpen ook zullen worden herhaald, het blijft gewoon een doodzieke kwestie waar je, als regisseur(euse), ook maar net je vingers aan wilt branden.

En al helemaal als we ons verdiepen in het verleden van Bob want de flashbacks daarvan zijn echt afschuwelijk en gaan ook zo ongelofelijk diep, en je zou ook bijna kunnen zeggen dat die ook Bob hebben gemaakt tot de persoon die hij nu is, waarbij de boel erg complex lijkt te worden. En wat was zijn vader toch een doodenge vent.

Ondanks ik ook het eindshot wel zag aankomen, maakt de film tegen het einde wel een kleine twist, die wat onderdeel wel iets wegheeft van You're Next.

Conclusie: Lynch heeft het gewoonweg geflikt met Chained, maar echt zo ervaren om ook echt diep te gaan als haar vader is ze nog niet. Dat zag je ook al met haar vorige Surveillance, al gaat het met Chained wel weer de nog betere kant op. En ja... wie zal ik het aanraden?

4,0*

Dit was nog een speciale, maar wel goeie film. Niet echt verwachtingen bij deze film, maar 'k heb het me zeker niet beklaagd.

'k vond het een boeiend verhaal en was wel nieuwsgierig hoe de film ging aflopen. De film duurt ook niet zo lang en verveelde geen moment.

De cast deed het ook prima en kwam overtuigend over.

'k vond het een aanrader!

Chained

Chained was zeker geen vrolijke horror / thriller (al heb je die nooit). Chained vond ik soms best wel heftig overkomen maar je moet er niet me de gedachten bij zijn dat films zoals dit ook waar gebeurd kunnen zijn.. Hoe vaak hoor je wel niet dat er een inval is geweest bij een huis en er verschillende meiden beneden vast zitten in de kelder? Bruut gewoon. Chained is denk ik 1 van de weinige films waar ik medelijden kreeg met die meisjes, hoe erg ze werden mishandeld en daarna vermoord. Nee, bah! Chained gaat in principe over een massa moordenaar die met zijn taxi verschillende slachtoffers ophaalt en deze naar zijn huis brengt. Rabbit, werd zijn slaaf en moest doen wat hij zei. Alle bloedsporen opruimen, zijn eten opeten als hij wat over heeft gelaten en ga zo maar door. Vele ontsnapping's pogingen gedaan maar vaak hielp dat ook niks.. Ik moet zeggen dat Eamon Farren de rol als Rabbit erg goed oppakt en ik vond hem het gewoon goed acteren. Ook de rol als Bob door Vincent D'Onofrio moet je allemaal maar kunnen. Knap. Het verhaal was goed om te volgen en het concept was zeker niet slecht. Ik heb Chained achteraf toch nog maar met 0.5* hoger gegooid.

3.5*

Taxichauffeurs... onbetrouwbare lui

Ondanks de naargeestige donkere en sombere sfeer heeft deze sadistische film me wel positief verrast moet ik zeggen.

Het verhaal kabbelt rustig voort maar blijft beklemmend en spannend tot aan het einde.

Ik zag deze film al een tijdje staan tussen het aanbod van HBO maar de filmposter (niet degene die op MM staat) sprak me niet aan (zag eruit als een slap aftreksel van Poltergeist). Toen ik eindelijk is ging kijken op IMDB wat de film precies inhield én dat deze geregisseerd is door de dochter van David Lynch moest ik Chained natuurlijk wel kijken.

En ik ben blij dat ik dat gedaan heb. Natuurlijk word Chained nergens zo vaag of diepzinnig als de films van papa Lynch maar Chained heeft wel absoluut dat donkere, vage Lynch sausje er overheen gegoten gekregen. De beperkte locaties waar de film geschoten is en de eigenlijk maar 2 acteurs waar de film om draait voelt heel beklemmend voor de kijker. Dat werkt uitstekend mee aan de sfeer.

Hoewel ik niet over alle aspecten even enthousiast ben (ik miste bijvoorbeeld een goeie soundtrack) vond ik Chained een zeer boeiende film die zeker het aanraden waard is.

3,5*

7/10 (IMDB)

D’Onofrio schijnt door zijn collega-acteurs enorm gewaardeerd te zijn. Ik ben niet vertrouwd met zijn werk, maar vond hem in deze film toch een miscast. Hij overtuigde mij niet als psychopaat. Helaas straalt dat af op de film in zijn geheel, waardoor het interessante uitgangspunt niet helemaal uit de verf komt. De twist op het einde is vergezocht en voegt weinig toe. Op papier klinkt de film met andere woorden veel beter dan hij in werkelijkheid is.

Vond het een onderhoudende film, best wel 3 (kleine) sterren (tjens) waard. Het einde vond ik ver gezocht en hoe leeft Rabbit verder? Ook als psychopaat of toch als fatsoenlijk mens. De psychopaat vond ik eigenlijk nogal te lief en te begrijpend naar Rabbit toe.

Ondanks dat de film een prima verloop kent heeft het een ietwat saai middenstuk. Toch heb ik enkele keren vol afgunst zitten kijken. Overigens vond ik de "twist" op het einde wat vreemd daar deze totaal niets toevoegde aan het verhaal.

Gisteravond deze film gezien en het blijft nogal hangen. Wanneer ik enorm gefascineerd ben door een film ga ik altijd de comments hier lezen. Ik heb ze met verbazing doorgelezen. De film heeft mij de gehele speeltijd weten te boeien, vooral door het psychologische aspect. Tim en zijn moeder gaan na een spannende film met de taxi terug naar huis, maar de chauffeur rijdt hun afslag voorbij. Hier zag ik dat de film zich in Canada afspeelt. En als je op zoek bent naar een afgelegen huis ben je daar the place to be.

Na een gruwelijke situatie wordt Tim het slaafje van Bob. Tim probeert een enkele keer te ontsnappen maar heeft na een mislukte poging gelijk door hoe hopeloos de zaak is. Bob besluit hem vast te ketenen en noemt hem voortaan 'Rabbit'. Rabbit moet alles netjes houden wanneer Bob weer een vrouw op een primitieve manier zijn huis in sleurt. Een vraag die regelmatig voorbij komt is waarom hij nooit probeert te ontsnappen na die eerste keer. Maar als het al lukt om je gijzelnemer te vermoorden, hoe maak je je in hemelsnaam los van een metalen ketting? Niet iedereen is even inventief. En zodra hij meer vrijheid krijgt is hij mentaal vastgeketend.

Door de flashbacks krijg ik het idee dat Bob een soortgelijke 'opleiding' heeft gehad als Rabbit nu krijgt. De reden dat hij een afgestompte psychopaat is geworden waarbij moorden appeltje eitje voor hem is. Deze legacy wil hij doorgeven aan Rabbit. Maar wil Rabbit dit wel? Hij heeft in ieder geval de tijd omhanden om de boeken door te nemen die hij van Bob krijgt. Pas als het meisje in beeld komt om hem van zijn maagdeijkheid te ontdoen, krijgt Rabbit weer motivatie om los te breken. Nadat Rabbit Bob heeft vermoord zie je de enveloppen en papieren over tafel verspreid. Dat vertelt mij dat hij pas op dat moment achter de waarheid is gekomen. Hij zoekt zijn vader op en ontmoet diens huidige vrouw en zoon. Hij heeft dus een broer van ongeveer dezelfde leeftijd als hij indertijd was. We kunnen er gerust van uitgaan dat zijn vader toen al iets met deze vrouw had en dit de reden was om zich van zijn vrouw te ontdoen.

De geluiden tijdens de aftiteling geven mij een vermoeden over het einde... en dat speculeren maakt het juist zo interessant.

Stevig naar filmpje. Vanaf de eerste minuut hakken de beelden er goed in. De film volgt een psychopaat die met zijn taxi nietsvermoedende vrouwen ontvoert en vermoordt. Zo ontvoert hij een moeder met haar kind, hij besluit om de jongen te laten leven en hem eenmaal volwassen in zijn voetsporen te laten treden. De film valt met de ontvoeringen wel teveel in herhaling, alleen de psychologische verhouding tussen de jongen en de ontvoerder ontstijgt dat. Het plichtmatige plottwisteinde vond ik overbodig en lijkt wat misplaatst. Vooral geschikt voor horrorliefhebbers. 3*.

Best een redelijke tot vrij goede film.. Ik vond vooral het acteerwerk erg sterk!

Ze hadden nog iets uitgebreider het "waarom" uit mogen leggen vind ik.

Maar verder was dit wel een dikke voldoende.

Ik heb films gezien die nog heftiger over kwamen.. die nog meer tot op je bot gingen zeg maar...

Maar al met al geef ik deze film 3,5 ster.

Bravo!

Soms kom je ze dan eindelijk tegen. Die filmpjes waarvan ik dacht dat ik ze allang had gezien, maar er blijkt er gelukkig toch nog eentje bij te zitten. Die kwam in de vorm van Chained, die zich uitpakte tot 1 van de allerbeste horrorfilms die ik ooit heb gezien.

En ook precies een horrorfilm die we dan ook nodig hebben. Eentje met weinig inleiding om zich vervolgens volop in de feiten te storten. En dat gaat gelijk met een goede impact. Het hulpeloze gevoel begint al heel snel te heersen en dan begint de film behoorlijk intens en boeiend te worden.

Erg sterke acteerprestatie van D'Onofrio voor de rest. Een acteur waarbij een accent eindelijk wel lukt. In de eerste 20 minuten ook nog een zeer sterke acteerprestatie van Bird. Zo'n jong knaapje die in de afgelopen 5 jaar niet meer heeft geacteerd, maar alle bekendheid dubbel dik mocht gaan verdienen. In Maps to the Stars bijvoorbeeld ook al zo goed.

Voor de rest angstaanjagende en sterk gebrachte horror. Het huis ziet er naar uit en vooral de "moordkamer" ziet er echt kil en hard uit. Ze zal ook in dat opzicht best wel wat hebben geleerd van vader David Lynch, want de sfeer was echt sterk.

Voor de rest ook zeer boeiend. De 94 minuten vlogen zo om. De film kakt zelden in. In de eerste 20 minuten dacht ik serieus dat dit een 5,0* zal gaan krijgen, maar toch komen er heel lichte irritatiepuntjes kijken richting het middenstuk van de film. Farren die iets te veel pubergedrag vertoond is toch net iets te veel van het goede.

Maar het is vooral opvallend hoe het verhaal nooit inkakt, van het begin tot het einde. De film doet dan eigenlijk praktisch gezien niets fout behalve die lichte puntjes die het geen volle mep doen bezorgen. Fijn dat een film ook weer eens lekker intens kan zijn. Heb toch wel even mijn adem ingehouden op bepaalde momenten.

Een interessant verhaal dat altijd boeit, een kille sfeer en een ijzingwekkende loop. Dit soort films heb ik erg gemist. Deze komt hoog in mijn favorieten. Collins, dank aan jou voor het nomineren van deze film in de K.O. 2019.