The King and I (1956)

De weelderige aankleding van de sets en de kostuums is even voorspelbaar als indrukwekkend, de onverstoorbaarheid van de prachtige Deborah Kerr is net zo voorspelbaar maar daarom nog niet minder imponerend, en Yul Brynner balanceert in zijn spel steeds keurig op het slappe koord tussen karikaturaal en sympathiek, naïef en met gevoel voor humor, star en met het vermogen tot relativering (hoewel ik me afvraag of zijn Oscar niet vooral een huldebetoon aan zijn ikonische Broadway-vertolking is, net zoals die voor Rex Harrisons Henry Higgins in de verfilming van My fair lady acht jaar later bijvoorbeeld). Al met al genoeg redenen om de film te bekijken, maar aan de debetzijde van de balans staan de niet erg memorabele liedjes (ondanks de namen van Rodgers en Hammerstein), het bizarre slot (terwijl ik verwacht dat de twee titelpersonages elkaar in de armen vallen gaat de koning om onduidelijke redenen opeens dood – niet zozeer positief-verrassend alswel negatief-bevreemdend) en een algemeen gevoel van verwondering waarom deze film eigenlijk vaak gezien wordt als een klassieker. De rijkdom aan kleuren van de superbe sets die mij toch het onbewuste gevoel geven dat ik me op een extreem exotische lokatie bevind (hoewel de bewúste kijker in mij natuurlijk dondersgoed weet dat het hier niet om Siam, Azië gaat maar om Siam, Hollywood) wint het van de aarzeling en de twijfel, maar het is een dubbeltje op z'n kant. (Maar o o o, wat is Deborah Kerr mooi...)

Een gedateerde film met een Hollywoodblik (uit de jaren '50) naar het verre Oosten. Een combinatie van de koloniale (neerkijkende) blik en een kitscherig beeld van Siam (voormalig Thailand). Brynner speelde de rol al in de Broadway-versie wat hem een Tony opleverde en mocht de rol herhalen op het grote doek. Wat hem dan weer een Oscar bezorgde. De biografie van de Britse lerares Anna Leonowens, wat maakt dat het verhaal ook vooral vanuit haar standpunt wordt verteld.

De film voelt toch wat geforceerd aan 65 jaar later. En de liedjes blijven in tegenstelling tot andere musicals van Rodgers & Hammerstein, minder hangen. De film ontbreekt wat aan charme en iconische scènes. Al is de dansscène met Yul Brynner en Deborah Kerr wel leuk om te zien. De 2 hoofdacteurs doen het niet slecht, maar kunnen er ook niet meer uit halen.

Beantwoordt aan eigenlijk alle clichés van de grootse musicals uit die jaren, zowel positief als negatief.

Grootse pluspunt is de amusante en energieke rol van Brynner.

Er valt veel aan te merken op The King and I. Van de controversiële castingkeuzes tot de gehaaste derde akte dat voor een zeer onbevredigend en onterecht einde zorgt. De statische camera, Cinemascope en toneelachtige sets zorgen voor een geweldige recreatie van dat theatergevoel, maar is niet altijd even interessant in het medium van een speelfilm. Yul Brynner is goed maar verdiende die Oscar zeker niet. En tot slot is het ronduit jammer dat Deborah Kerr niet zelf zong maar werd nagesynchroniseerd door Marni Nixon.

Maar...

De score van Rodgers en Hammerstein is prachtig. De “Shall We Dance”-scène geeft me magische kriebels in mijn buik. Er zijn zoveel iconische liedjes. De jurken van Deborah Kerr zijn om voor te sterven.

The King and I heeft zijn gebreken, maar is een must voor fans van het genre.

Ik zal altijd de voorkeur geven aan de proshot uit 2018 met Kelli O'Hara en Ken Watanabe. O'Hara's stem is vele malen beter en zelfs magisch.