Dogma (1999)

Wel weer een aardig leuke film van Kevin Smith, maar ik heb hem wel eens beter in vorm gezien (Clerks. en Chasing Amy). Het absurde (in positieve zin) verhaaltje, gecombineerd met de vele rare (niet altijd in positieve zin) typetjes (Jay en Silent Bob blijven mijn favorieten), maakt van deze film een hier en daar erg flauwe, maar toch wel aardig vermakelijke film. 2,5*

Soms zijn de grappen wel leuk, maar er is voor elke goeie grap ook wel een onozele bij. Het verhaal is echt er maar juist bijgehaald om de grappen aan elkaar te houden, meer niet. Toch ontspannend maar zeker geen hoogvlieger. 2,5 sterren.

Verrassend leuke film.

Soort zelfbewuste themahumor die zo populair is in Amerikaanse CGi animatie, maar voor een keertje scherp! Erg positief dat Smith zich niet inhoudt en de draak steekt met alles en nogwat. Kritiek als Alanis Morissette is maar een trieste god begrijp ik dan ook niet goed. Had je dan een serieus figuur verwacht ?

De acteurs spelen hun rol goed. Vooral Damon kon mij wel bekoren, zeker in de scene met het voodoopopje. Zelfs die Jay (soms) en Silent Bob (vooral dan) vielen me nog erg goed mee. 't Is allemaal geen hoogstaand acteerwerk, maar da's het eigenlijk nooit met dit soort goofy rollen.

Dit soort humor bevalt me wel. Meer ballen dan die wimpy Pixar producties, geen politiek correcte zelfreferentiële humor, want het hele concept eigenlijk gewoon de nek omdraait, maar lekker stevig inbeuken op enkele "gevestigde" waarden.

Gezellig filmpje, goed vermaakt, heerlijke nonsens

4*

Goed eerste uur, veel minder tweede uur. Komt voornamelijk omdat in deel 1 heerlijk de draak wordt gestoken met de katholieke kerk. Deel 2 draait de hele draak weer om en uiteindelijk wordt de kijker achtergelaten met de enigzins zoete moraal dat 'geloven' ansich belangrijk is.

Daarnaast bevat deel 1 weer een berg geniale dialogen zoals in de hele vew askew reeks. Deel 2 klungelt daarentegen naar de serieuze boodschap die hierboven al genoemd is.

Affleck en vooral Damon zijn wel erg goed bezig als twee ouwehoerende Engelen met wat vreemde hersenkronkels. Jay en Silent Bob zijn altijd wel te genieten. Echter Rickman zijn teksten zijn wat te gekunsteld en geforceerd, het lijkt bijna James Bond wel. De Golgothar acteert dan wel weer prima

Al met al best aardig, maar zeker niet zo leuk als clerks en mallrats. God die geen handstand kan whaha

3*

MTV generatie of niet, voor mij bleek dit na herziening (niet eens de eerste) een behoorlijk slappe tiener film. Het is vooral de editing en acteerwerk dat rammelt. Eigenlijk vond ik alleen Damon en Rickman goed in hun rol (en niet dankzij de regie). Maar verder is het script veelal té flauw en de regie van Smith gaat me bij elke herziening van zijn films tegen staan...

Mallrats, hoewel eveneens een tienerfilm, blijft voor mij zijn grappigste werk, vooral wegens de grote rol van Jason Lee. Die gast blijft onfeilbaar op de een of andere manier. Dit is meer een broddelwerkje dat veel beter uitgewerkt had kunnen worden (met een andere cast, regisseur en grotendeels herzien script).

Verlaagd van 3,5 naar .... 1,5*

Wat een tergend saaie film is dit zeg. Hij moet onder het genre comedy vallen, maar daar is niks van te bespeuren in deze film. Om te huilen gewoon.:?

Eén tip voor mensen die van plan zijn om deze film te bekijken: DOE HET NIET, je kan je tijd wel aan iets beters besteden dan aan deze flut film.

Ik geef 'm 0, 5 sterren,

Prachtige film! Ik kan altijd lachen om dit soort onzin. Flauwe humor Chris Rock die uit de hemel naar beneden dondert en lekker een droog gesprek begint. Ook het einde bij de kerk was humor etc

De personages zetten allemaal een goede rol neer in een erg apart verhaal dat me bleef boeien.
Sowieso vind ik de verschijning van de idioten Jay and Silent Bob altijd al goed genoeg om een film positief te waarderen. Geniaal, die 2 zijn altijd leuk.

3,5*

Voor mij dan juist weer verreweg de leukste Kevin Smith. In zijn andere films blijft hij teveel hangen in die culterige nikserigheid, hier gaat hij toch even mooi de strijd aan met Christelijk indoctrinerend Amerika. Het levert een hilarisch geheel op.

Wel een leuke komedie met veel bekende personen. Het verhaal is lekker luchtig en sommige grappen zijn ijzersterk (zoals o.a. de lift scene in het begin).

Waarschijnlijk de beste van Smith. Vermakelijk en bijzonder, met een zichtbaar genietende cast. Een leuk en onderhoudend verhaal doorspekt met fijne humor. Zeer goed.

Eén van Smiths beste films waar zowel de slimme als de onderbroeken humor werkt. Tof plot, goed acteerwerk (zelfs van Ben Affleck, jahahaaaa!) en Jay & Silent Bob blijven fucking geweldige personages.

De beste Jay & Silent Bob-film naar mijn bescheiden mening . Gewoon leuk om te zien en de rol van Alanis Morissette, God is natuurlijk gaaf gevonden. In mijn idee is Dogma het hoogtepunt van dat hele Jay & Silent Bob-gebeuren.

Vaak flauw, maar af en toe nog wel grappig. Het had van mij nog wel nog veel venijniger gemogen, maar dat is waarschijnlijk spelen met je leven en/of carriere in de US of A (ook gezien de disclaimer in het begin, slappe hap, op het volgende scherpe zinnetje na: 'god heeft óók humor! kijk maar naar het vogelbekdier!')

De leading actress acteert hier hopeloos slecht. Ik ergerde me tevens aan de vele plotgaten, of eigenlijk logica-gaten!

Wel leuk om George Carlin te zien in een film. Jammer dat ie dood is. Tevens is Rickman altijd goed en was het grappig om Silent Bob eens te horen praten!

Beetje een wisselvallige Kevin Smith film. Het uitgangspunt is origineel en grappig. Dit levert dan ook veel leuke vondsten op. De cast is ook erg goed en vooral de diversiteit van de verschillende celebs is erg leuk. Ook zij spotten op een leuke manier met het geloof en de Amerikaanse cultuur.

Aan de andere kant is het net even te langdradig en duren sommige dialogen gewoon te lang, waardoor de grappen niet altjd even goed overkomen. 2 uur is dan ook veel te lang voor een komedie naar mijn mening.

3 sterren blijven staan na de herziening.

Niet overal is een soortgelijk niveau van humor aanwezig. Vooral de scènes met Alan Rickman waren veel beter dan de rest, al wist Damon bij momenten ook te overtuigen. Een paar acteurs waren beter weggebleven, maar dat mocht de pret zeker niet drukken. Echt schaterlachen zit er overigens niet in, eerder genoegzaam glimlachen. God & Co wordt af en toe smakelijk geridiculiseerd, zonder al te veel opzichtig gedoe.

Leuk.

3,50 (3,25)

Zoals Maerk al zegt is het allemaal wat flauw. Maar wel ontzettend vermakelijk. Erg leuke cast met Matt Damon en Ben Affleck als een leuk duo. Ook Jason Lee speelt een geinig rolletje. Misschien wat te lang uitgesponnen maar het kijkt gemakkelijk weg.

Nu naar Jay & Silent Bob Strike Back...

'k Vond het een goeie film, maar 'k zou het toch niet echt een komedie noemen, toch zeker geen komedie om plat achterover te liggen van het lachen.

T was wel een goed gevonden verhaal met al die religieuze zaken er in te verwerken.

Herziening na vele jaren en verliest toch een beetje 'goddelijke' kracht. De humor is subtieler dan ik herinnerde en zelfs een beetje saai, makkelijk en zeer flauw. Grappen over de kerk, de bijbel en het geloof in het algemeen zijn er natuurlijk in overvloed tegenwoordig. Toch zijn er flink wat leuke grappen onder de gordel die werken. Vooral Rock scoort daarmee, de suffe houding van Fiorentino de hele film door wordt beetje irritant en het duo Affleck/Damon werkt ook niet als vanouds. Blijven gelukkig nog Alan Rickman en Jay & Silent Bob over die het niveau constant houden.

Zeer leuke film in het begin, goede grappen, leuke twist en uiteraard Jay & Silent Bob die prachtig blijven.

Allen wel jammer van het einde, dat duurde vééééél te lang en was gigantisch saai. Heb het eigenlijk gewoon geskipt want het verhaal was toch gedaan.

Hot plot was op zich goed genoeg om een film mee te maken maar zeker niet een van een dikke 2 uur lang. Alles had ingeblikt kunnen worden in een versie van 1u zonder iets aan verhaal te verliezen. Eigenlijk had alles snel mogen gaan na die scène in de trein, daarna was het verhaal gewoon niets meer waard.

Geen slechte film, maar het einde was er te veel aan,
2.5*

Een soort van mijlpaal. Deze film is de laatste waarin Ben Affleck nog net onder de irritatiegrens blijft.

Best een leuke film eigenlijk. Een beetje campy, het draagt erg de sfeer van een vriendenclubje dat in het weekend even een filmpje gemaakt heeft. De humor ligt me wel, en de karakters zijn grotendeels best leuk - hoewel sommige er net iets te veel met de haren bijgesleept worden. Salma Hayek, schiet me daarbij dan te binnen. Jay & Silent Bob zijn wel erg leuk. En Linda Fiorentino is een mooi middelpunt, fijn droog in haar teksten en met een perfect daarbij passende delivery.

De grap aan het einde is wel net ietsje oud als je de film niet voor het eerst ziet. Maar toch blijft Alanis wel een erg goede keus voor die rol.

“Good Lord, the little stoner's got a point.”

De beste film van Kevin Smith, maar nog steeds ontstijgt het de middelmaat niet. Dogma heeft een aantal geslaagde grappen en vooral de droge opmerkingen van Linda Fiorentino kon ik wel waarderen. Net zoals de weergaloze rol van Alan Rickman. Maar voor de rest mist de film scherpte en is hij ook veel te lang. De kritiek op het geloof levert wel een aantal geslaagde scènes en dialogen op, en gelukkig ontbreekt een moraliserende boodschap. Dat had ook niet gepast in deze film.

Weer een leuk filmpje van Kevin Smith... Ja... over het geloof kan je eindeloos dingen verzinnen om er de spot mee te drijven. Dat heeft hij hier dus ook gedaan. De humor werkte prima, soms werd het lekker puberaal en het aanbod aan acteurs heeft hier ook een prima toegevoegde waarde. Matt Demon en Ben Affleck als klunzige engelen die afrekenen met de zogenaamde lastering op de aarde. Linda Fiorentino als depressieve vrouw die zojuist een abortus heeft ondergaan (een zonde) en dan ook nog Chris Rock die via het verleden uit de lucht is komen vallen... Die twee "dudes" stalen al helemaal de show.

En zo is de film een grappige aaneenschakeling van kromme lesjes over het godsdienst en vele puberale grappen. Die strontdemon bijvoorbeeld... maar weet hier en daar ook nog wel zijn charmes los te laten. Soms oogt het een beetje als een roadmovie, dan als een kleine actiefilm, maar veelal is het gewoon een uberflauwe komedie die nog wel redelijk werkt.

3,5*

Tell a person your the Metatron and the stare blankly. Mention something in a Charlton Heston movie and suddenly everybody's a theology scholar!

Kostelijke komedie, over het geloof en de mens, die ik graag kijk en in dit geval ook met veel plezier uit de kast haalde. Waarom de film trouwens geen beter gemiddelde haalt is me een raadsel.

De film heeft als leidraad twee 'gevallen' engelen die via een 'loophole' in het katholieke geloof terug zouden kunnen keren naar de hemel, iets dat verstrekkende gevolgen zal hebben. Zaak is dan ook dit tegen te houden, iets waar alle partijen het druk mee hebben. Het is het verhaal in de notendop en in principe stelt het niet heel veel voor. Laat de film daar nu ook niet echt om draaien.

Waar trekt Dogma wel de aandacht mee? Ten eerste een uitstekende bezetting, die allen prima gecast zijn voor hun rol, goed acteren en wanneer nodig lekker lopen te schmieren. Het is ze aan te zien dat ze veel plezier hadden gedurende de film. Dan de dwaze karakters te beginnen met Metatron, de sarcastische stem van God, het door seks geobsedeerde profetenduo en de constant kibbelende en tegen elkaar opbiedende Loki en Bartleby. Om Jason Lee niet te vergeten als Azrael. Het is niet zo zeer het verhaal als de kostelijke dialogen tussen al deze doldwaze karakters die ik toch altijd weer even geweldig vind. En de door Alanis Morrissette gespeelde God die vooral ongrijpbaar overkomt. Dit samen met een aantal subtiele boodschappen, zoals hoe de mens het geloof draagt en invult, veel ellende op dat vlak vanuit de mens zelf komt, slechte Bijbelkennis, we met al ons wijsheid echt nog niet zoveel weten, er meer tussen hemel en aarde is, en de uitermate boeiende, misschien zoetsappige, dialoog van Serendipity dat geloven in íets, en vooral de goedheid in je hart, al een mooi begin is.

Dit alles maakt Dogma tot een uitermate plezierige, geestige en vooral luchtige film, waar scriptmatig nog wel het nodige aan op te merken valt, maar bij mij op een hoge gunfactor kan rekenen.