Blow Out (1981)

"No one wants to know about conspiracy any more!"

Jack verzorgt de geluidseffecten voor goedkope horror-films. Op een avond als hij buiten geluiden aan het opnemen is ziet hij hoe een auto de rivier induikt. Het lukt hem om een meisje uit de auto te redden maar de bestuur verdrinkt. Later komt hij er achter dat het een politicus was, en niemand wil weten van zijn audio opname van het ongeluk...

John Travolta speelde een overtuigende hoofdrol. Nancy Allen vond ik beter in Dressed to Kill, maar is ook niet slecht.

De film begint erg sterk. We leren de geluidsman Jack kennen en langzaamaan wordt het mysterieuzer. Uiteindelijk is Blow Out een goede politieke thriller. Al vond ik het verhaal aan het einde een beetje afgeraffeld en dat is jammer. Wel leuk was het ook om al die oude film- en geluidsapparatuur te zien. Ook is deze film weer een beetje Hitchcock-achtig, net als Obsession en Dressed to Kill.

Zoals je wel kunt verwachten bij Brian De Palma zijn de opnames erg sterk. Hele mooie Panavision-fotografie met veel creatieve shots. Van die shots waar je zowel een close-up als op de achtergrond wat ziet heb je er veel (gemaakt met een zogenaamde split-focus diopter lens) en ook een aantal dat je twee shots tegelijk ziet. De film komt erg modern en origineel over door de innovatieve cinematografie.

Ook de soundtrack van Pino Donaggio vond ik erg goed. Spannende muziek, mooie 80s muziek en goede muziek voor de wat meer dramatische scènes.

Al met al is Blow Out een erg vermakelijke thriller die bijzonder sterk is opgenomen. Weer een toffe film van De Palma, al had het qua plot en tempo op zich beter gekund.

Qua thema best een unieke film, het script is behoorlijk origineel en zit goed in elkaar. Kwalitatief is het dik in orde, met fraai acteerwerk en cinematografie. Het einde is ook fijn, ik zat de hele tijd te wachten tot zij weer de ogen opendeed. Weinig op aan te merken dus, prima thriller, misschien alleen dat wat meer diepgang (personages met meer inhoud) een plus was geweest. Een ruime 3,5*

Een originele knipoog naar Hitchcock films zo lijkt het inderdaad. Alleen al de opname van die douche scène in het begin verwijst duidelijk naar Psycho. Een geluidstechnicus voor B-films is 's nachts getuige van een dodelijk auto-ongeluk, waarbij een presidentiële kandidaat om het leven komt. Ongeluk? Of moord? Jack heeft stevig bewijsmateriaal. Hij ondergaat een doofpotoperatie, corruptie bij de politie e.d, maar is er toch op gebrand om de waarheid aan het licht te brengen. De intrede van een lugubere figuur maakt alles nog wat pittiger. Travolta en Allen vinden aansluiting bij elkaar en de opbouw leidt naar een finale, waarin ook de kracht van een "scream" (de doodskreet, de ultieme roep om hulp, waarin de hele film door naar verwezen wordt) en de deskundigheid van de geluidstechnicus van pas komen. De Palma werkt met split screens en sterke camerashots, heeft zin voor detail (tijdens de ongeluk-scène zie je duidelijk een figuur ontkomen) en weet heel wat sfeer neer te zetten mede door de muzikale score. Verrassende film, ook van mij een 4*

Een van mijn favourite Brian de Palma films. Een keer op SD gezien, maar had een tijdje geleden de Arrow Video Blu-Ray 4K Remastered gehaald. Wereld van verschil. Zelfde film, maar dan 5x beter in kwaliteit en ook de ervaring voelt dan lekker fris en nieuw aan.

John Travolta in een van zijn beste rollen samen met Pulp Fiction, hier misschien nog wel beter eigenlijk.

De film heeft een eenvoudig concept, wat goed en gedetailleerd wordt uitgewerkt, maar met een verrassend en hard einde. Niet echt gebruikelijk voor dit soort films uit die tijd.

Cinematografie ten top zeker dat eindshot met Travolta als het zacht aan het sneeuwen is.

Genot voor het oog!

Deze beginjaren 80 Thriller film van de bekende regisseur Brian De Palma, had ik schijnbaar nog nooit gezien en daarom heb ik hem gisteravond dan ook maar eens bekeken. Bij deze film viel ik tenminste niet in slaap, zoals het de avond van te voren wel het geval was bij de saaie Horror / Triller film "I Am the Pretty Thing That ...", maar echt geweldig vond ik hem nu eigenlijk ook weer niet en het beste aan deze film vond ik eigenlijk nog de leuke opening (zeker de manier hoe het allemaal in beeld werd gebracht) en het tenminste niet clichematige einde, wat min of meer ook nog betrekking (i.v.m. het geschreeuw van een vrouw) heeft op het einde van de opening.

In dit verhaal draait het om Jack (gespeeld door John Travolta) die een geluidsman is voor B-films. Op een avond, als hij buiten geluiden aan het opnemen is voor zijn films, ziet hij hoe een auto het water inrijdt vanwege een klapband (oftewel de filmtitel "Blow Out"). Hij weet daarbij een vrouw met de naam Sally (gespeeld door Nancy Allen) te redden, maar de man achter het stuur zit kan hij niet meer redden. Deze man blijkt een belangrijk senator te zijn, waardoor Jack de opdracht krijgt alles te vergeten. Jack is er echter van overtuigd een geweerschot te hebben gehoord voordat deze ramp gebeurde en hij gaat op dan ook op onderzoek uit (min of meer met Sally) en daar draait het dan om in dit verhaal.

Hoewel het eenvoudige en qua verloop voorspelbare verhaal nu inmiddels wat gedateerd (o.a. de bandopnames van Jack) en oubollig overkomt en ook regelmatig wat saai en langdradig is, weet het verhaal wel nog te vermaken en ook nog enigszins te boeien (spannend daarentegen werd het wel nergens). Dat komt vooral door hoofdrolspeler John Travolta, die deze film volledig draagt en dat ook best verdienstelijk deed. De andere hoofdrolspelers, te weten Nancy Allen en John Lithgow (in de rol van Burke, die een ingehuurde moordenaar is en die achter Sally aanzit Burke), konden me juist totaal niet bekoren en daarbij speelt Nancy Allen ook nog eens vrij onnozel. Visueel gezien werd alles wel aardig in beeld gebracht (met name de bovenaf opnames vond ik wel leuk gedaan) en mede daarom weet deze film vooral nog te vermaken. Dat vermaken is vooral van toepassing tijdens de opening van het verhaal, waarbij ook nog wat bloot te zien is, en de laatste 20 minuten van het verhaal (inclusief de ontknoping), waar ook het meeste in gebeurt.

Al met al gewoon leuk om eens gezien te hebben deze Thriller film, maar meer ook niet en ik denk dat ik deze film weer snel vergeten ben en dat is ook niet erg.

Zocht iets van De Palma wat mij wel zou bevallen in tegenstelling tot andere films van hem die ik vaak overrated vindt, helaas mocht het niet zo zijn. Travolta doet het hier meer dan behoorlijk maar Nancy Allen zet gewoon een vervelend typetje neer. John Lithgow is ook nog wel redelijk maar niet meer dan dat.

De Palma heeft duidelijk afgekeken bij het veel betere The Conversation en dit beschouw ik dan ook als een minpunt. De gritty sfeer en een paar De Palma kenmerken zoals split screen en dergelijke zijn nog wel oké maar achteraf bleef je toch met een een gevoel achter dat de film niet genoeg inhoud bevat.

Een staaltje audiovisueel vakmanschap. De Palma's vaste componist vangt de tonen van de toenemende paranoia, de prachtige breedbeeld-cinematografie leent zich bij uitstek voor een scala aan mooie tracking shots. Wie verder kijkt dan de film zelf ziet zich snel geconfronteerd met een fascinerende subtekst; Blow Out past als filmische motie van wantrouwen natuurlijk naadloos in de geest van de koude tijd. De tenenkrommende rol van Nancy Allen zij deze bescheiden klassieker dan vergeven.

Fantastische sfeer in deze prachtfilm die gebruik maakt van een prachte cinematografie enkele memorabele scènes een geweldige mise-en-scène en een behoorlijk sterke Travolta. Erg goed, beste wat ik van De Palma gezien heb, andere zoals Scarface, The Untouchables of Carlito's Way vielen me lichtjes tegen, deze viel me erg goed mee.

Niet slecht. Vooral de sfeer is hier erg belangrijk om geboeid te blijven want laten we eerlijk zijn het tempo ligt vrij laag, maar door dat typische neo-noir sfeertje is het allemaal wel goed te doen. Je moet er wel wat van houden.

Zonder John Travolta was deze film wel een B-film, hij draagt echt de ganse film en neemt hem de trap op naar een hoger niveau. Audiovisueel natuurlijk uitstekend, maar dat zou niet anders mogen als de film gaat over een geluidsman. Een film die bij mij vooral herinnerd zal worden als een stijlvolle thriller, maar qua verhaal en personages niet boven het gemiddelde uitkomen.

Origineel uitgangspunt (inclusief beroep) met uitstekend camerawerk (bijv. bij moord toilet station), een bijzonder sterke Travolta in zijn gloriedagen, en een cynisch einde. Een film die me ongetwijfeld nog lang zal bijblijven...

I didn't hire her for her scream, Jack, I hired her for her tits!

Brian De Palma, toch zo'n regisseur waar ik nooit goed weet wat ik er van moet verwachten. Een aantal uitstekende films, een aantal missers en een aantal dat daar zowat tussenin zit. Bij Blow Out twijfelde ik altijd wat, vooral omdat dit in het verlengde leek te liggen van Michelangelo Antonioni's Blowup en dat was nu niet echt een succes te noemen ten huize Metalfist. Een tijd geleden gaven ze dit echter met Cinema Canvas, wat een heerlijk programma was dat toch, en dan eindelijk eens voor gaan zitten.

En veruit één van de beste De Palma films, zoveel is zeker. De openingsscène alleen al met een film in een film is geweldig en zeker wanneer het dan nog eens gevolgd wordt door een heerlijk enerverend plotje waar Jack dieper en dieper in een kluwen van een samenzwering terecht komt. De vergelijking met onder andere JFK zijn nooit ver te zoeken en wat start als een ogenschijnlijk stom ongeval met de wagen eindigt in een zwartgallige climax tijdens de Liberty Bell parade. Hoewel, dat klopt niet helemaal. Het wordt nog net iets zwartgalliger wanneer blijkt dat Jack de schreeuw van Nancy gebruikt voor zijn nieuwste project.. Gaandeweg overtuigt De Palma met een aantal visuele spielereien (zijn split screen is ook weer van de partij) en heeft Blow Out vooral een heerlijk sfeerbeeld. Audiovisueel sterk, dat verwacht je toch ook wel ergens bij een film over een geluidsman, maar ook qua soundtrack erg goed.

Zo'n John Travolta, het is toch één van de meer ondergewaardeerde acteurs van deze tijd. De laatste jaren is het niet veel soeps weliswaar, maar hij heeft een breed gamma aan rollen gespeeld (Grease, Pulp Fiction, Face-Off, ...) en in Blow Out komt hij voor de verandering eens terecht in het thriller genre. Het gaat hem goed af in ieder geval en het mag gezegd worden dat hij de film zelfs compleet draagt. Grappig detail: het schijnt dat Travolta tijdens het filmen aan slapeloosheid leed en dat juist dat ervoor zorgde dat hij er zo beroerd begon uit te zien. Geen enkel slecht woord over Nancy Allen als zijn liefje trouwens, maar Travolta is toch net iets indrukwekkender. Ook John Lithgow heb ik in het verleden al angstaanjagender geweten dan hier in de rol van Burke.

Twee goede De Palma films achtereen gezien (deze en Passion), het doet me twijfelen of ik in het verleden niet teveel onterecht zijn films heb afgekraakt. Krijg in ieder geval zin om eens wat meer van zijn oeuvre te gaan zien en dat had ik niet verwacht. Travolta is hier uitstekend, maar het is toch vooral het sfeerbeeld dat Blow Out tot de interessante film maakt die hij vandaag de dag is.

Dikke 4*

Ik had eerlijk gezegd nog niet van deze Blow out gehoord tot ik hem zag passeren op Cinema Canvas straks bijna twee maand terug. Een goede quotering op MM / IMDB en een film van Brian De Palma, meer had ik niet nodig om dit de nodige aandacht te geven. Blow out, verwijzend naar de lekke band die de rode draad vormt doorheen de film.

Het begin van de film brengt je onmiddellijk in het verhaal. Een originele en interessante benadering ook van een film om de focus op het auditieve vlak te leggen. Uiteraard verouderd, maar ik vond die montages met die geluidbanden en de film in de film de moeite. De Palma besteedt hier enorm veel aandacht aan (de geluiden van de wind, kikker en uil alsook later toen bewegende beelden gemaakt werden van de foto’s). Wat volgt is een mysterieus sfeertje waarbij de spanning en opbouw top is. Audiovisueel uiteraard prachtig weergegeven met een aantal verrassende camerahoeken. Ook Travolta doet het zeer goed en voelt de film goed aan. Zijn maniakale obsessie van geluid en video is dan ook het verlengde van het paradepaardje van De Palma. Het gegeven om de werkelijke gil van zijn liefje te gebruiken was voorspelbaar, maar desalniettemin geslaagd.

Onderhoudende film met de typische De Palma elementen: hoeren, complotten en obsessie...Het acteerwerk vind ik eigenlijk 1 van de zwakkere punten. Travolta kan natuurlijk van alles, dansen, zingen etc maar als Travolta speelt zie ik altijd Travolta, hij kruipt niet echt in de huid van iemand anders. Nancy Allen (die me normaal gesproken goed bevalt) speelt te kinderlijk en Dennis Franz levert een luie performance, alsof dat dikke NY accent van hem acteren genoeg is. Lithgow is wel altijd een goeie psychopaat en dat is met deze film misschien voor het eerst ontdekt.

De klassieke soundtrack past niet altijd even goed wat ik wel vaker merk bij De Palma.

Het verhaal is prima, alleen het einde vond ik te deprimerend. Dikke blunders heb ik niet ontdekt. Leuk ook om dat gehannes met al die analoge apparatuur te zien wat nu allemaal op een laptopje zou kunnen.

Vakkundig gefllmd zoals de meeste De Palma's met hier en daar hoogstandjes zoals de camera die rond blijft draaien, lange shots die 1 persoon blijven volgen.

Sommige cinefielen hechten veel belang aan de technische en artistieke kant, anderen willen gewoon een spannend, grappig of ontroerend verhaal. Bij Brian De Palma komen beide groepen aan hun trekken. Het is een politieke thriller met complexe plotwendingen en een spectaculaire climax, maar tegelijk is het een zelfreflectie van het audiovisuele medium. De titel betekent klapband, maar het is ook een verwijzing naar Blowup van Antonioni. Hier probeert een geluidstechnicus een incident te reconstrueren aan de hand van zowel geluid als beeld. Z'n potlood houdt hij vast alsof het z'n microfoon is, om het moment in z'n geheugen herop te roepen. De Palma kwam op het idee tijdens een geluidsmontage.

Rood, wit en blauw - de kleuren van de Amerikaanse vlag - komen heel vaak tegelijk voor, bijvoorbeeld een rood brandblusapparaat, een blauwe deur en een witte muur. Een paar keer wordt rood ook met z'n compliment groen als achtergrond getoond, om de vurigheid van Sally te beklemtonen. De regisseur groeide op in Philadelphia en zou een jaar later met Nancy Allen trouwen. Hij heeft dus z'n verloofde en z'n stad als inspiratie gebruikt. De Liberty Bell is een klok die in 1776 voor het eerst geluid werd, maar wegens een grote barst al meer dan een eeuw zwijgt. Voor de honderdste en de tweehonderdste verjaardag zijn er wel replica's gemaakt. Liberty Day is op 1 februari; op het einde sneeuwt het eventjes. Herkenbare gebouwen als het station en het stadhuis van Philadelphia komen in beeld. De camera's bewegen veel, vaak vanuit vogelperspectief. Garrett Brown bediende zijn eigen uitvinding, de Steadicam.

John Travolta leed naar het schijnt aan een slaaptekort, wat bij z'n gestresseerde personage past. Het is een toevallige held met een schuldcomplex, het type dat ook bij Hitchcock vaak voorkwam. Nancy Allen draagt de hele tijd een konijnenpoot om haar hals, een geluksbrenger die helaas niet werkt. De verrassende wendingen zijn vrij ingewikkeld. John Lithgow speelt een huurmoordenaar die andere rougettes uitkiest om de indruk te geven dat Sally slachtoffer is van een seriemoordenaar. De sfeer wordt opgeroepen van de paranoia die ontstond na de moord op Kennedy en het Watergateschandaal. Een smerig personage is Manny Karp, die na het urineren Sally aanraakt zonder eerst z'n handen te wassen. Sympathie, verwondering en afkeer worden afwisselend opgewekt door deze nagelbijter met een kleurrijk en beweeglijk decor.

“It's a good scream. It's a good scream.”

Eén van Brian De Palma's beste films. En één van John Travolta's beste rollen. De visuele stijl van De Palma is altijd een lust voor het oog, en ook in Blow Out zitten weer een aantal indrukwekkende shots. Dat hele laatste gedeelte vanaf het metrostation is ijzingwekkend, en regie, production design, camerawerk, acteerwerk en cinematografie komen hier samen op een manier die ik bijna nooit beter heb gezien. Met de muziek en achtergrondgeluiden die ook een grote rol spelen. Sfeerverhogend, maar ook als belangrijk onderdeel van het plot. Politieke intriges, moord, mysterie, een zeer donker en naargeestig einde etc. Blow Out heeft het allemaal.

Goeie film waarin een geluidstechnicus een opname maakt van een auto-ongeluk. De beste scenes zitten in de eerste helft (scene waarin het geluid wordt opgenomen, voor het eerst wordt afgespeeld en daarna met de beelden wordt gemonteerd). Een paar spannende momenten en goed camerawerk. Nancy Allen is wel de zwakste schakel.

In de herziening zijn 3.0 sterren toch wat te weinig. Dus verhoogd naar 3.5.

Niet geweldig geacteerd, een teleurstellend scenario (dat nog wel zo veelbelovend begon), maar toch, toch is dit een geweldige film van De Palma. Het zal niet ieders smaak zijn, maar wát een geweldige shots en heerlijke montage. Geregeld maakte mijn hart een klein sprongetje als er weer eens een cinematografisch hoogstandje op het scherm werd gebracht. Puur visueel genot dat wel eens op de drempel tussen kunst en kitsch bivakkeert, en al kan ik een film helemaal afschrijven als die te duidelijk over het randje gaat, net daaronder of stiekem erboven heeft wel wat. Travolta is hier al succesvol aan het proberen van zijn dansfilm-imago af te komen en uiteindelijk kon ik de wat slome, slepende intonatie van Nancy Allen ook wel goed hebben. En Lithgow is natuurlijk de perfecte psychopaat.

Degelijk.

Vintage Brian De Palma. Al z'n gebruikelijke ingrediënten zijn aanwezig en dan krijg je toch al gauw een erg degelijke film. Niet erg spannend, daarvoor ziet het er tegenwoordig iets te gedateerd uit. Maar de boel houdt zich gemakkelijk staande en De Palma krijgt zowaar een deftige acteerprestatie uit John Travolta geregisseerd.

3

Blow Out

Fijne thriller uit de jaren 80. Wel wat gedateerd. Met name sommige shots, maar het is dan ook een film uit 1981. Het verhaal lag me direct. Een geluidsman die ‘s nachts geluiden opneemt voor films en dan voor zijn ogen een ongeluk ziet gebeuren met een auto waarin, zo bleek later, een belangrijk persoon zat. Voor de buitenwereld moest het lijken als een ''ongeluk'', maar Jack weet beter. John Travolta (Jack) speelde de rol als geluidsman prima en het was mooi om te zien hoe gedreven hij was om achter de waarheid te komen. Helaas was het meisje, dat Jack gered had uit de auto, niet zo goed. Het einde was vrij abrupt en unsatisfying.

3 sterren.

Classic De Palma. Een uitermate fascinerende regisseur waar ik nog lang niet alles van heb gezien, maar die me wel al erg heeft weten te boeien. Zo ook in Blow Out, al vind ik het niet zijn sterkste film. Ik vind dat er daarvoor nét iets teveel op het plot wordt gefocust, wat naar mijn mening nooit De Palma's sterkste punt is, en de acteerprestaties van de hoofdpersonages ietwat te wensen overlaten. Nancy Allen is nauwelijks overtuigend, maar ook Travolta vind ik grotendeels matig. Het personage dat hij moet neerzetten is op zich erg interessant, maar het komt er nooit volledig uit. Dit was de acteerprestatie die hem zogezegd zijn latere rol in Pulp Fiction heeft opgeleverd, maar ik zie het toch niet echt. Zoals zoveel De Palma-personages is Jack qua motivaties en gevoelswereld een vrij ongrijpbaar figuur, maar Travolta is als acteur niet subtiel genoeg om dat echt perfect over te brengen. Wél fantastisch was een jonge(re) John Lithgow als de psychopatische moordenaar; ijzingwekkend geportretteerd, heel fijne rol.

Een sterke focus op plot wordt gelukkig wel ook begeleid door heerlijk virtuoos camerawerk en een heel aantal fijne visuele vondsten en technische trucjes. Het spelen met geluid en beeld, integraal verwerkt in het thema van de film, is een interessante meta-commentaar op de kunst van het film-maken zelf; als kijker word je 'gemanipuleerd' om te geloven wat je ziet of denkt te zien. Het kleurgebruik is prachtig, met het intense rood. De muziek is sfeervol. De actievolle eindsequentie is een beetje over the top, al is die scène net daarvoor op het station wel weer fantastisch gefilmd qua camerastandpunten. Het DNA van Hitchcock blijft aanwezig in De Palma's films, maar van schaamteloos kopiëren is nooit sprake. De allerlaatste scène met Jack die is doorgedraaid door zijn onkunde om het ingewikkelde complot aan het licht te brengen, was een perfecte noot om op te eindigen. Duister en nihilistisch, maar een happy end zou hier niet op zijn plaats zijn geweest. De Palma's boodschap is duidelijk, en hij sluit netjes binnen de 100 minuten af, heerlijk.

Vooralsnog houd ik het op een dikke 3.5*, maar een herziening biedt denk ik wel potentieel tot verhoging.

De film deed me qua plot een beetje denken aan Blow-up van Antonioni. Zelfs de titel doet eraan denken. Die film van de Italiaanse meester is wel superieur aan deze thriller. De Palma weet wel hoe hij moet filmen, waar hij zijn camera moet zetten (denk aan die scène in het toilet) of hoe hij een scène moet opbouwen, al moet hij dat gevoel nog wat finetunen. Het is allemaal al aanwezig maar zou in latere films echt tot spannende scènes leiden, nu is het een goed gemaakte film die wat rommelig is verteld, lang niet altijd even veel boeit en ook niet subliem geacteerd is. Het doordraaien kwam voor mij nooit echt uit de verf. Op punten scoort de film nog wel een voldoende. 3,0*.

Degelijke thriller van De Palma. Het wordt al vrij snel duidelijk hoe een en ander in elkaar zit, dat neemt wat spanning weg. Travolta doet het prima, van het overige acteerwerk was ik minder onder de indruk. De film komt daarnaast best gedateerd over. Tegen het einde wordt het om de een of andere reden nogal overdreven dramatisch, hetgeen niet echt past binnen de sfeer van deze film. Maar goed, het kijkt best aardig weg voor een keertje.

De regie is toch wel het meest opvallend aan Blow Out. De Palma heeft prachtige shots gebruikt en een sfeervolle film gemaakt. Zijn liefde voor cinema is eigenlijk continu te merken. Verder is het plotje best aardig al heeft het uiteindelijk te weinig verrassends. Ook de cast, Travolta incluis, is maar matig.

3,0*

Goed opgebouwd verhaal met een prima performance van Travolta die heel wat moeite doet om het echte verhaal aan de wereld te kunnen vertellen met daarbij de nodige bewijzen om de moord te kunnen staven. Prima camerawerk, vooral de scènes in het toilet, ondergrondse metro en de scène van het ongeval zowel ervoor als tijdens de crash. Pluspunt is ook het slot waarbij de regisseur niet gekozen heeft voor een happy end, maar meer voor een realistische benadering. 7/10