I Pugni in Tasca (1965)

Pas de tweede stemmer en de eerste in bijna vier jaar!

Nouvelle vague had duidelijk invloed op heel veel landen. Ook op Italie. Deze film heeft er duidelijk ook een tik van gekregen en zit veel dichter tegen Nouvelle Vague aan dan dat de film Itialiaans aandoet. Het is een nogal dik aangezette (en ergens ook wel makkelijke, want wel heel letterlijke) pessimistische afrekening met burgerlijkheid en katholieke moraal. Veel letterlijker een afrekening met het establishment dan de Franse collega's.

Het gezin is hier niet meer dan iets wat de leden ervan beoperkt in hun eigen egocentrische toekomstplannen. Het katholieke geloof is decor, niet meer dan een masker voor de werkelijke bedoelingen van mensen. Stillistisch heeft de film de tand des tijds goed doorstaan, thematisch wat minder. Zeker geen slechte film en interessant in de historische context, maar ook wat flauwtjes.

3.0*

Deze naar Buñuel ruikende film had in potentie nog best een topper geweest kunnen zijn. Sommige thema's en met name de lugubere hoofdpersoon Alessandro waren (lijkt me) voor die tijd redelijk controversieel. Hoe die kerel in elkaar steekt en handelt, wist me wel te intrigreren. Hij helpt zowat de helft van zijn eigen familie om zeep. Wat een fratsen haalt ie uit en blijft er maar koel onder!

Toch is I pugni in tasca niet zo'n hoogvlieger. De rest van de cast fladdert wat in de film en kon mij niet helemaal interesseren. Ik had ook gehoopt op wat spanning in de film, maar ook dat is niet zo heel sterk aanwezig. Maar voor de rest toch wel een okeeje film.

Buñuel was ook het eerst waar ik aan dacht, nadat ik dit zwart-komische drama gezien had. Het is zeker geen pure komedie, maar de zwarte humor zit er op sommige momenten fijn doorheen verweven.

Ik vond het bij vlagen erg geinig. De familie is zowel letterlijk als figuurlijk ziek en de hoofdrolspeler spant absoluut de kroon op dat gebied. De familie functioneert in ieder geval voor geen meter. Ze ogen enorm ziekelijk en de manier waarop sommigen met elkaar omgaan, neigt zelfs een beetje naar incest. Lou Castel speelt in ieder geval erg sterk en de manier waarop hij Alessandro neerzet is sterk. Hij maakt van hem een intrigerende persoonlijkheid, van wie je telkens weer benieuwd bent wat hij nu weer eens gaat doen.

Al met al zeker een goede film, zeker als je ook nog eens bedenkt dat dit het debuut van Marco Bellocchio is. Het mist hier en daar net het constante niveau om een echte topper te zijn, maar is qua idee en uitwerking toch minstens een ruime voldoende waard. Ik heb me er in ieder geval prima mee vermaakt.

3,5*

Intrigerende film, dit jaren 60-commentaar op het maatschappelijk egoïsme, waarbij zieken en gehandicapten als een last worden ervaren die de gezonden maar in de weg staan. Alleen, zelf behoort hoofdpersoon Ale ook tot de zwakkeren die hij zo verafschuwt, niet voor niets zou hij zelf ook omkomen bij zijn eerste plannetje om zijn broer Augusto te bevrijden. Maar gesterkt door zijn succes voelt hij zich steeds meer op gelijke voet staan met Augusto- de gekken en zieken, dat zijn de anderen. Op het eind is hij zelfs de man die de dingen bepaalt, en stuurt Augusto weg- tot hij in de laatste scene zelf toch het loodje legt.

De film kent een verrassend verloop, is mooi geschoten, heeft een aparte score van Morricone -voor hoeveel films heeft hij wel geen muziek geschreven- en knap acteerwerk, van Castel met name maar ook Paola Pitagora als zijn mooie zus. Ook soms best grappig, bijvoorbeeld als Ale zijn blinde moeder de krant moet voorlezen. Behoorlijk intens die Lou Castel, met zijn manies en tics- epilepsie was ook zeker niet het enige waar zijn karakter aan leidt in I Pugni in Tasca.