We Were Here (2011)

Verschrikkelijk virus.

Wanneer de oude homo’s, die de AIDS-epidemie in de Verenigde Staten letterlijk aan den lijve hebben ondervonden, spreken wordt je als toeschouwer vanzelf stil. Dit zijn verhalen die nooit in de vergetelheid mogen raken omdat men er nu minder vaak aan sterft. Dit mag nooit de pleuris of tering worden. Een scheldwoord dat een macaber verleden maskeert. Al doet het hedendaagse populaire scheldwoord ‘kanker’, waar het gebruik ervan minimaal tot geseling zou moeten leiden, weinig hoop geven. Als dodelijke ziekten die nog steeds welig tieren al scheldend worden gebruikt.. Tsja. AIDS is tot nog toe dat lot bespaard gebleven. Waarschijnlijk bekt het te moeilijk voor de gemiddelde imbeciel.

Destijds was deze ziekte nog enger omdat niemand wist of het verschrikkelijke virus te stoppen was en hoe het telkens opnieuw de kop opstak. De onbekendheid van het hele verschijnsel deed rieken naar een nieuw soort kanker. Maar dan een besmettelijke. De hel brak letterlijk los en de ziekte kwam al meer voor. Zo vaak zelfs dat op het dieptepunt van deze epidemie ongeveer 50 % van alle homofielen in San Francisco besmet was. Schrikbarende cijfers. De angst zit er nog goed in bij diegene die de jaren ’80 bewust mee hebben gemaakt. Destijds deden de eerste internationale berichten niet alleen homo’s huiveren. De hele wereld was bang en veel mensen stierven.

Het is daarom ook niet vreemd dat meerdere hoofdrolspelers uit de nachtmerrie van weleer zelden drie zinnen kunnen doorpraten zonder tussendoor te huilen. Wanneer een van hen uitlegt dat helemaal niemand van zijn vrienden en partners meer leeft, begrijp je dat het een wonder is dat deze man überhaupt nog in leven is. Het ene horrorverhaal na het andere komt van zijn kant, maar telkens doorspekt van kracht en hoop. Zelfs nu hij de walgelijke afloop van al die verhalen kent. Hij is hier nog, dankzij enorme doses medicatie en minstens zoveel geluk. Hij is een van de overlevenden die een beste brok in de keel veroorzaken.

De geïnterviewden hebben gelukkig ook veel moois te melden, met hoop als leidraad. Hoop deed letterlijk leven, als je geluk had. De vele vrijwilligers, de zoektocht naar AIDS-remmers en het saamhorigheidsgevoel dat men deed strijden voor elkaar. Of hoe een verschrikkelijke ziekte mensen nog dichter bij elkaar bracht, terwijl de rest vluchtte. De gesprekken worden ondersteund door heel veel foto’s en filmpjes uit vervlogen tijden. Het verdrietige relaas van hen 'die hier waren' zo veel mogelijk vertegenwoordigend. Beelden van weleer, waarvan we alleen maar mogen hopen dat ze nooit weer terugkeren. Moge deze ontroerende documentaire daar mede aan bijdragen.

Zeer goed.

Met dank aan Homescreen voor het recensie-exemplaar.