Ju Dou (1990)

Erg mooi en subtiel, inderdaad, met een aangrijpend verhaal dat nergens hoogdravend wordt maar gewoon op een mooie manier vertelt wat er gebeurt (ik bedoel dat het nergens té wordt, er zitten geen valse sentimenten of overdreven grote emoties in, het blijft allemaal erg ingetogen) De beelden van de stofververij zijn ronduit prachtig (de baden met verf vooral, en de lange repen stof met hun prachtige kleuren die boven het dak uitsteken, en dan aan de andere kant het geweld van de machines) Gewoon een prachtige film dus.

Mooie film!
Een verhaal dat universele thema's aansnijdt; liefde, haat, jaloezie, (on)macht en geheimen zijn zo wat thema's die aan de orde komen. En dat alles speelt zich af binnen de setting van het oude zijdefabriekje.
De beelden vullen het eenduidige verhaal goed aan. Deze is vrij eenvoudig en weinig verrassend. Er zitten ook geen tempowisselingen in en de dialogen zijn eigenlijk puur functioneel.
Dat vind ik wel een terugkerend nadeel in het oeuvre van Yimou Zhang; hij construeert zijn film tot een perfect harmonisch geheel waarin geen zin teveel wordt gezegd, geen overbodige scenes worden getoond en ook geen zijsprongen in het verhaal te zien zijn. Daardoor had ik het gevoel dat ik iets miste.
Ik had graag meer de contacten gezien met de bewoners uit het dorpje. En ook de klanten van de fabriek zie je niet of nauwelijks.
Je ziet heel weinig van het leven van hun zoon. Je ziet hem eigenlijk voornamelijk in scenes met zijn ouders, en als die er niet bij zijn is er gelijk wat aan de hand. Ik had graag ook wat andere aspecten van zijn karakter gezien. Nu is het jongetje net zo'n Omen jongetje.
De eenvoud is wat mij betreft tegelijk de kracht en de zwakte van de film.

Vond vooral de muziek en het visuele aspect van deze film erg sterk. Prachtige dromerige soundtrack en fantastisch beelden, vooral de fel gekleurde doeken + baden leverden vaak prachtige scénes op. Wel jammer dat het een beetje voorspelbaar was, en ergerde me soms aan het hysterische spel van de hoofdrolspeelster. Vond dat er over het algemeen niet echt uitmuntend geacteerd worden. Vooral het zoontje (op latere leeftijd) straalde niets/amper iets van emotie uit, wat juist in zijn scénes erg belangrijk was.

Hou het op 3,5*

Als Zhang zich ergens in onderscheid is het volgens mij wel kleurgebruik. Ik denk niet dat er een andere regisseur is die doorheen z'n film steeds zo'n pure kleuren gebruikt.

Dit maakt z'n film in ieder geval al visueel boeiend. Naast het fraaie kleurgebruik (vooral het vele geel in het begin van de film) ook vaak sterke shots en mooie belichting. Toch is het visueel niet perfect. Camerawerk is af en toe een beetje stroef en Zhang's "praalmomenten" steken soms wat schril af tegen andere scenes. Zo kreeg ik iets te vaak een "let op, hier komt weer een fraai shot ... oké dat was het weer" gevoel.

De soundtrack was aardig, vooral opvallend nogal wat geluiden die bijdragen aan de soundtrack, zoals de molens op de ververij.

Qua verhaal wist het mij niet al te zeer te grijpen. Daarvoor is het arthouse cliché wat te aanwezig. Vond het drama op zich wel aardig maar ik heb het al veel gezien, en vaak veel mooier. Enige lichtpuntje daar vond ik de nogal cartoonesque verschijning van het zoontje. Geweldig ventje is dat, die inderdaad niet veel emotie lijkt uit te stralen maar dat zeker wel doet. De vergelijking met het ventje in Omen is nog niet eens zo gek, geeft het verhaaltje in deze film toch net die extra twist.

Voor mij een typische 3.75* film. Veel moois, maar altijd wel een paar kleine zaken op aan te merken. 4* is net teveel, maar 3.5* is ook een beetje karig. Ik zet de film dan maar fier tussen m'n 3.5* films.

Zhang is een boeiend regisseur, gaat geweldig om met kleur en heeft volgens mij nog geen slechte film gemaakt. Mijn zoektocht naar z'n films gaat vlijtig voort.

Edit: zag het getal 49 terugkomen in deze film en moest meteen deze titel denken.

Prachtig drama hoor. Zo'n zijdefabriek nodigt ook uit tot prachtige shots en Yimou Zhang maakt daar gelukkig volop gebruik van. Het verhaal was ook heel behoorlijk, dat continu weet te boeien.

Wat mij betreft één van Zhang's minste films. Okay, hij trakteert ons weer op schitterende beelden en zijn kleurgebruik blijft ongeëvenaard. Het verhaal kon me niet echt boeien en alle karakters blijven 2-dimensionaal bordkarton, in het bijzonder de Chinese Damian '666' creepy gestoorde bastaard zoon!

Hierdoor kon het me geen ene ruk schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurde en dat de ververij en haar inwoners uiteindelijk in de fik vlogen is wat mij betreft dus dan wel een passend einde aan deze film!

Maar ja, zelfs de slechtste Zhang is nog beter dan de gemiddelde film...

Mooi filmdrama, die toch vooral opvalt door het bijzondere kleurengebruik. Het verhaal was zeer bijzonder en het acteerwerk mocht er zijn. Zeer opvallend was ook de rol van het jongetje. Zeker niet Zhang Yimou's beste film., maar ik kan deze film toch beter waarderen dan zijn meer recente films zoals "House of Flying Daggers" en vooral "Curse of the Golden Flower", die ik een en al bombast vond.

3,5*

Aardig. De belofte voor het latere werk zit er al ruimschoots in. Bij tijd en wijle erg mooie beelden, maar ook een groot gedeelte dat de middelmaat niet overstijgt. Er is weinig muziek te horen, maar wat er is, is prettig.

Het verhaal weet te boeien, en deed me erg denken aan Raise the Red Lantern, waar ook mensen te zien zijn die gevangen zitten binnen gewoontes. Net als daar vond ik hier geen van de personages echt sympathiek. Ja, de neef misschien, maar dat was wel een beetje een sukkelaar. Grappig zoontje hoor. Vooral hoe hij grijnzend toekijkt hoe die ouwe verzuipt. Verder ook wel kunnen genieten van de begrafenisscène. Wat een poppenkast, 49 keer de kist moeten tegenhouden. Mooi ritueel.

Mijn bron is volgens mij een VHS band. Althans dat hoop ik maar, want de beeldkwaliteit was niet echt om over naar huis te spreken. Ben benieuwd hoe de film eruit ziet op DVD, als het goed is moet die in oktober op de Nederlandse markt uitkomen.

Uiteindelijk kan het het niet halen bij het latere werk van Zhang. Grappig dat hij al binnen na een jaar de belofte inloste met Raise the Red Lantern, die wat mij betreft een stuk mooier is. Evengoed een fijne ervaring. 3,5*.

Zhang vind ik een goede regisseur en ik heb een zwak voor Li Gong, maar helaas is dit tot nu toe de minste die ik van hen heb gezien. Desalniettemin zeker niet slecht.

Visueel is Ju Dou in orde, iets waar Zhang bekend om staat. Aardig sfeertje in de oude ververij en een sterke soundtrack. Een paar interessante personages waaronder Ju Dou natuurlijk, de sadistische Jin-Shan en het fucking creepy knulletje die zo in een horror film zou mee kunnen draaien.

Toch kent de film wat mankementjes. Zo zijn de sceneovergangen niet altijd soepel, het camerawerk soms schokkerig en leek de beeldkwaliteit op dat van een VHS tape. Maar bovenal wist het drama me eigenlijk niet zo te raken, wat Raise the Red Lantern bijvoorbeeld wel makkelijk lukte. Daarbij is het einde nogal afgeraffeld waardoor je met nog wat vraagjes blijft zitten.

Verder best onderhoudend, maar het grootste knelpunt is toch wel dat ik niet werd geraakt door de film. Een ander eind of iets beter samenspel tussen Gong en die neef (chemie was niet altijd even sterk) hadden daar wat aan kunnen doen.

Met Ju Dou heeft Yimou Zhang een intrigerende film gemaakt over een tragische driehoeksverhouding in het oude China met zijn sterke familietradities.

Het fraaie camerawerk, de gelaagde karakters van de hoofdpersonen en de verrassende wendingen van het toegankelijke verhaal zorgen voor een meeslepend geheel. Dat wordt nog eens extra ondersteund door een mooie soundtrack en door het veelvuldig gebruik van felle kleuren, zoals we dat ook kennen uit andere films van topregisseur Zhang.

En als kers op de taart is er dan ook nog het acteren van Gong Li, niet alleen een schoonheid maar ook een dijk van een actrice. En het moet gezegd: haar tegenspeler Baotian Li doet in deze film nauwelijks voor haar onder.

Ju Dou is minstens zo goed als Zhang’s meer bekende Raise the Red Lantern van een jaar later. Als liefhebber van filmkunst moet je beide films, die lang blijven nagalmen, minstens één keer gezien hebben.

Mooi drama van Zhang Yimou.

Vooral positief door de vaak mooie shots tegen het licht en, zoals wel vaker bij Zhang Yimou, wederom mooi kleurgebruik, al vond ik ze in Hero en House of Flying Daggers nog beter uitgewerkt ( as ligt dat m.i. vooral aan het grotere budget en betere techniek van die films ).

Ook leuk dat Gong Li's outfit vaak was aangepast aan de kleur van de hangende zijdedoeken. Details.

Verder vond ik de setting en het verhaal nog wel interessant. Mooi om te zien hoe liefde kan wegkwijnen en onderdrukt worden door traditie en cultuur, al weet ik niet of Zhang Yimou deze aspecten in het toenmalige China ( al denk ik dat deze denkwijzen zich ook nog genoeg voordoen in het "moderne" China) ook wil aanklagen. Leuk ook dat de personages niet te zwart/wit afgebeeld worden. In "westerse" populaire films zou de rol van Gong Li misschien vaker een lief, onschuldig iemand zijn, maar hier heeft ze duidelijk ook haar streken. Mooi, ik hou wel van "grijze" personages. Tot slot vond ik de film op het einde wel wat horrorelementen krijgen, wat een eng kind! Hemeltje toch, de nachtmerrie van elke ouder!

Die Yimou Zhang weet toch steeds te boeien en te bekoren, wat het onderwerp ook weze.

Filmisch is het steeds "af" en bovendien weet hij het onderwerp op heel speciale manier op te dissen met sterke en originele scènes, schitterend kleurenpallet en verrassende invalshoeken van het camerawerk.

Hier een verhaal over overspel met nare gevolgen en met die sombere, trieste daken, heel dikwijls in beeld, als verduidelijking van de tragiek die zich daaronder afspeelt.

Zo een goede film verdient goede acteurs en die zijn er ook. Niet alleen de 3 hoofdpersonages maar ook de jonge vierde is goed gecast.

Mooie film wel in een fijn rustig tempo en fraaie shots, vooral als er met zoom wordt gewerkt. Vooral de kleuren zijn schitterend. Ook een aardig inkijkje in het leven in een dorpje op het Chinese platteland. En door de meeste acteurs ook mooi geacteerd. Maar de film is enorm episodisch waardoor deze afstandelijk blijft en zeker de zoon later is nogal onbegrijpelijk in zijn gedachten. Zelfs die 90 minuten voelden daardoor langdradig aan omdat de film me nergens kon meetrekken. 3,0*.

Niet al te subtiel melodrama met soapachtige trekjes maar wel schitterend gefilmd, waarbij regisseur Heng Liu volop gebruik maakt van de kleuren die de hoofdrolspelers gebruiken in hun zijdefabriek. Het verhaal betreft Jin Shan [Wei Li], een bejaarde man, die een jonge vrouw genaamd Ju Dou [Li Gong] koopt in de hoop dat zij hem een zoon kan schenken. Jin-Shans neef Tian-Qing [Baotian Li], die hem helpt bij het prepareren van zijde, is gefascineerd door de jonge vrouw. Wanneer hij ontdekt dat zijn oom Ju Dou als een beest behandeld en mishandeld en verkracht, moet hij kiezen tussen de loyaliteit aan zijn familie of zijn rechtvaardigheidsgevoel en toenemende affectie voor Ju Dou.
Het verhaal zou zo uit een soapserie getrokken kunnen zijn, maar de fraaie locaties, de verzorgde fotografie en enkele suspensevolle en ironische scènes (Jin Shans dood en diens begrafenis in het bijzonder) maken dit zeker de moeite waard.

Ik heb erg genoten van Ju dou waarbij de nostalgische oertraditionele Chinese cultuur sterk tot uiting kwam. De film deed me qua sfeer, setting en traditie ook denken aan het bekendere en nog sterkere Da Hong Deng Long Gao Gao Gua (1991) van dezelfde regisseur Yimou Zhang. Daar en hier koopt een heer zijn vrouw alsof dit de normaalste zaak blijkt. Ook in deze Ju dou komen er even rode lantaarns aan te pas om de vruchtbaarheid een duwtje in de rug te geven. Tevergeefs zo blijkt, want de vrekkige hardvochtige man blijkt impotent. Zelfs daar zijn geen rode lantaarns tegen opgewassen.

Het kind moet ergens van komen en de dame wordt alsnog zwanger. Het kind - een jongen - wordt opgevoed door de feitelijk aangenomen vader. Ook de affaire tussen tante en neef houden aan. Ju dou wordt gekenmerkt door een fraai kleurenpallet aan beelden waarbij vooral de roodtinten in het oog springen. Er is ook de nodige aandacht voor de ambacht binnen de ververij.

Het drama in de film is interessant om te volgen omdat het de traditionele Chinese cultuur belicht waarbij de machtsverhoudingen tussen de sekse en ondergeschikten worden aangestipt. Ook de folkore op het einde waarbij de het jonge kind erfgenaam wordt en bovenop de kist doorheen het dorp wordt gepivoteerd, is visueel erg krachtig. Ju dou is een prachtig verhaal over een simpele man die ondanks zijn affaire met zijn mooie tante nooit enig aanzien zal verwerven. Indrukwekkende film!

Op het Chinese platteland in de jaren 1920 heersten traditionele opvattingen. Textiel werd nog op ambachtelijke wijze gekleurd. Vormen van bijgeloof waren de vruchtbaarheidslantaarns en de kruidenmengsels.

Een dramatisch conflict wordt opgebouwd rond een driehoeksverhouding. Jú Dòu is als arm meisje uitgehuwelijkt aan een rijke, oudere man. Haar wrede echtgenoot Yáng Jīnshān ("gouden berg") wil een mannelijke erfgenaam van haar, maar hij is impotent en komt in een primitieve rolstoel terecht. Met de neef Tiānqīng ("groene hemel") beleeft ze een verboden liefde. Deze wordt afgekeurd door de maatschappij en door hun bastaardzoon Tiānbái ("witte hemel").

Zhang Yimou gebruikt een blauwe kleurfilter voor de nacht en oranjegeel voor de zonsopgang. De lakens worden bewerkt met felrode en oranje kleurstoffen. Vuur speelt een rol tijdens de twee climaxen. Gong Li bevestigt haar reputatie als een van de grootste Chinese actrices. De spaarzaam gebruikte muziek komt van bamboefluiten, Chinese gongs en een kinderkoor. Het is een klassieke tragedie met aandacht voor de psychologische en sociale achtergrond.