Into the Abyss (2011)

Duik mee in de bodemloze diepte......

Voor mij het betere documentairewerk. Geheel compleet, echt iedereen die er tot in de verste verte maar iets mee te maken had is aan het woord geweest. Dus naast familie en vriendenkring ook bv barmeisje, politieagent en uitvoerder van het vonnis, met verder nóg meer afwisselende, ondersteunende beelden en achtergrondinformatie. De beelden zijn goed, net als de sound eronder.

Well, I got the picture......... dus dat heeft Herzog goed gedaan. Niet dat het een prettig gevoel geeft. Goed materiaal om zelf verder over na te denken. Herzog geeft een compleet en indringend plaatje zonder te oordelen, dat mag je zelf doen (behalve over wel/niet doodstraf, dat werd gestuurd).

Hoe kan het gebeuren dat 3 (4) mensen gedood worden omdat 2 tieners een mooie rode auto van een ander willen hebben? Nou, zo dus.

Indrukwekkend dat is het juiste woord, zoals Dreiecke zegt hoe kan het gebeuren.

Maar dan ook nog beide gewoon ontkennen en de ander de schuld geven.

Ja, die mensen gingen zeker vanzelf dood !!!

Heftige gesprekken en zeer goede vragen ook.

4 sterren

Uitstekende documentaire over een drievoudige moord uit 2001. Regisseur Werner Herzog spreekt zo'n beetje alle betrokkenen en hierdoor krijg je een veelzijdig beeld. En ook al is het standpunt van de regisseur met betrekking tot de doodstraf duidelijk, laat hij de toeschouwer vrij hun eigen standpunt in te nemen. Ik vond het op veel momenten wel wat weghebben van een documentaire over In Cold Blood van Truman Capote.

Interessante docu over een nog interessanter onderwerp die vol zit met feiten maar soms wat van afdwaalt. Er hangt een bepaalde lading over deze film die haast op spanning lijkt en je laat beseffen dat dit alles werkelijk heeft plaatsgevonden tussen een groep jongeren in Texas.

De reconstructie en de interviews met de verdachten zijn het meest interessant in tegenstelling tot de vele vrienden, familie en kennissen die over de meest uiteenlopende (bij)zaken aan de tand worden gevoeld. Een aantal keren werd er net iets te lang doorgevraagd en een foto van de verdachten getoond waardoor het bijna leek dat op het sentiment ingespeeld zou worden maar kreeg dit niet de overhand gelukkig.

Herzog laat duidelijk merken welke mening hij is toebedeeld maar laat de kijker daar verder vrij in en probeert vooral met zo veel mogelijk feiten te komen om daar zelf een mening over te vormen. Al had het als geheel wel wat compacter kunnen zijn nergens wordt het langzaam of vervelend maar is het met name het verhaal zelf wat het meeste indruk zal maken.

3,5*

Zwakke zielenroerselen.

Een onderhoudende maar tegelijkertijd zwakke documentaire van Herzog, die zich weinig onderscheid van de gemiddelde TV-docu’s heden ten dage. Alles is vrij voorspelbaar en de regisseur vraagt continu naar de bekende weg. Een zwak vervolg op de redelijke reconstructie, waarmee de film nog hoopvol begint.

Interessante dialogen blijven zodoende uit en doen rieken naar een soort van mislaatst respect voor de daders, die nergens doorgekieteld worden door de interviewer en zodoende kunnen blijven volharden in hun leugens. De titel is daarom allesbehalve ‘Into the Abyss’, omdat de donkere krochten en zieke zielenroerselen van deze criminelen hun hersenpan ons vooral bespaard blijven.

Doorsnee.

Indrukwekkende toevoeging aan het debat over de doodstraf . Wat het zo interessant maakt is dat er een soort poëtische gelijkheid wordt gecreëerd tussen de pijn van nabestaanden van zowel daders als slachtoffers. Het is bijna ontroerend om te zien hoe de twee kanten bestaan uit mensen met een eigen visie op de werkelijkheid en die zich allebei staande proberen te houden met geloof en doorzettingsvermogen. Ze zijn meer dan alleen dader of slachtoffer maar in de allereerste plaats ook mens. Hoewel Werner Herzog zich duidelijk uitspreekt tegen het systeem achter de doodstraf, laat hij ook zien dat de discussie niet gevoerd moet worden met sentiment en clichés. Hij schroomt dus ook niet om dingen in beeld te brengen die niet bepaald voordelig zouden zijn als hij alleen een statement tegen de doodstraf zou willen brengen.

Werner Herzog's film over de doodstraf is verfrissend om twee redenen. Ten eerste vermeld Herzog duidelijk dat hij tegen de doodstraf is, maar gebruikt hij deze documentaire nauwelijks om dat punt te onderstrepen. Hij pakt gewoon een misdrijf waarvoor iemand ter dood veroordeelt is en spreekt met zoveel mogelijk mensen die er verband mee hebben. Ten tweede gaat het hier ook eens niet om iemand waarover je twijfelt of hij schuldig is. Michael Perry kan beweren dat onschuldig is wat hij wil, maar de documentaire laat er weinig twijfel over bestaan dat hij liegt. Hij heeft nota bene de politie naar de lijken geleidt. Dat Herzog juist koos voor criminelen die duidelijk een verschrikkelijke drievoudige moord hadden gepleegd om aan een auto te komen en daar een film om maakt die over het al dan niet aan de kaak stellen van de doodstraf is een gewaagde keuze. De film neigt naar een keuze tegen de doodstraf (mede dankzij het verhaal van die man die op Death Row gewerkt heeft), maar dat iemand de tegenovergestelde mening kan hebben na het zien van de film is niet ondenkbaar nadat je mensen als Jason Burkett en vooral Michael Perry gezien hebt. Herzog zelf heeft in interviews gezegd dat Perry de engste persoon is die hij ooit heeft ontmoet. DIt van de man die meerdere malen met Klaus Kinski heeft samengewerkt. Maar hij heeft gelijk, Perry komt in dit korte interview werkelijk als een echte engerd over.

Dit is een duistere film en dat komt gewoon omdat Herzog er voor kiest om over niemand te oordelen. Niet over de daders en niet over de doodstraf. Maar hij probeert er ook geen sympathie voor op te wekken. Dit is een observerende documentaire die je door de afstandelijkheid aan het denken zet. En er is veel om over na te denken, want Herzog laat een breed perspectief zien. Uiteraard leef je mee met de nabestaanden van de vermoorde slachtoffers (vooral die vrouw die in zeer korte tijd bijna haar complete familie verloor) en is er een afkeer voor de psychopatische daders. Daar tegenover staan de man die op de Death Row gewerkt heeft en het verhaal van de vader van een van de daders, die weet dat verlossing voor hem en zijn zoon er niet meer in zit en zoekt naar een lichtpuntje in zijn leven. Als laatste is er nog de ietwat bizarre vrouw die getrouwd is met één van de daders, ondanks dat ze hem pas na de misdaad ontmoet heeft. Is dit een sprankje hoop van liefde die Burketts ziel kan redden? Of is het waanzin? Moeilijk te zeggen in deze moeilijke documentaire.

Het is allemaal erg deprimerend eigenlijk, maar ik kan dan in ieder geval niet zeggen dat het me niets deed. Ik ben erg blij dat Herzog hier de afstand bewaard heeft en dat het geen simpele Michael Moore-achtige propangdafilm is geworden. Weinig documentaires hebben me in ieder geval zo geraakt, juist door zijn objectiviteit.
4*

Amen

Lees hier het volledige recensie-essay

Wel, ehh, interessant.

Herzog heeft voor zijn stelling een welhaast perfect passende case study gevonden - een drievoudige moord waarvan over de schuld van de daders geen twijfel kan bestaan, terwijl van die daders er niettemin toch maar één op Death Row zit. Oh, en fijntjes weggelaten uit het hele verhaal is dat er natuurlijk nog een derde was, en die loopt vrij rond. Fijn hoor, het Amerikaanse rechtssysteem.

De gesprekken tussen Herzog en de omgeving van de daders zijn soms verhelderend, soms ook niet. Het duurt wellicht wel wat langer dan nodig, en dat doet voor mij wel echt af aan de boodschap - een halfuurtje korter was echt beter geweest. Wat voegt het - lange - verhaal van de beul met spijt precies toe, bijvoorbeeld?

Daarnaast is Herzog's gewone aanpak om iedereen met vertrouwen en respect tegemoet te treden zoals altijd erg plezierig, maar de keerzijde daarvan is wel dat de interviews nooit erg scherp worden. Wellicht dat daar in dit geval toch wel wat aanleiding voor was. Als iedereen waarmee je praat je open en bloot zit voor te liegen, waar gaat je gesprek dan tenslotte nog over. Ja, je mag wel wat aan je publiek overlaten, maar in dit geval is het me wat al te gortig.