Into the Abyss (2011)

Interessante docu over een nog interessanter onderwerp die vol zit met feiten maar soms wat van afdwaalt. Er hangt een bepaalde lading over deze film die haast op spanning lijkt en je laat beseffen dat dit alles werkelijk heeft plaatsgevonden tussen een groep jongeren in Texas.

De reconstructie en de interviews met de verdachten zijn het meest interessant in tegenstelling tot de vele vrienden, familie en kennissen die over de meest uiteenlopende (bij)zaken aan de tand worden gevoeld. Een aantal keren werd er net iets te lang doorgevraagd en een foto van de verdachten getoond waardoor het bijna leek dat op het sentiment ingespeeld zou worden maar kreeg dit niet de overhand gelukkig.

Herzog laat duidelijk merken welke mening hij is toebedeeld maar laat de kijker daar verder vrij in en probeert vooral met zo veel mogelijk feiten te komen om daar zelf een mening over te vormen. Al had het als geheel wel wat compacter kunnen zijn nergens wordt het langzaam of vervelend maar is het met name het verhaal zelf wat het meeste indruk zal maken.

3,5*

4* , maar de de vierdelige serie van Herzog is nog completer

Zwakke zielenroerselen.

Een onderhoudende maar tegelijkertijd zwakke documentaire van Herzog, die zich weinig onderscheid van de gemiddelde TV-docu’s heden ten dage. Alles is vrij voorspelbaar en de regisseur vraagt continu naar de bekende weg. Een zwak vervolg op de redelijke reconstructie, waarmee de film nog hoopvol begint.

Interessante dialogen blijven zodoende uit en doen rieken naar een soort van mislaatst respect voor de daders, die nergens doorgekieteld worden door de interviewer en zodoende kunnen blijven volharden in hun leugens. De titel is daarom allesbehalve ‘Into the Abyss’, omdat de donkere krochten en zieke zielenroerselen van deze criminelen hun hersenpan ons vooral bespaard blijven.

Doorsnee.

Aardige docu,

Ik vond de sfeer goed en werd geboeid door het beeld die de docu geeft van (een deel van) het leven in Texas.

Veel wordt overgelaten aan de interpretatie en het nadenken van de kijker, Herzog zelf vraag niet echt goed door en neemt zelf stelling, mij stoorde dat niet zo.

Ik sluit me niet aan bij Zinema die zijn mening presenteerd als feiten. Er zijn naar mijn bescheiden mening wel degelijk interresante dialogen, en de docu overstijgt de gemiddelde TV-docu weldegelijk.

vond dit toch wel teleurstellend

ookal met iets intressands

vond namelijk de beelden van 10 jaar geleden

leken wel 30 jaar geleden

en teveel intervieuws met die beelden en natuurlijk

het zelfde onderwerp

Indrukwekkende toevoeging aan het debat over de doodstraf . Wat het zo interessant maakt is dat er een soort poëtische gelijkheid wordt gecreëerd tussen de pijn van nabestaanden van zowel daders als slachtoffers. Het is bijna ontroerend om te zien hoe de twee kanten bestaan uit mensen met een eigen visie op de werkelijkheid en die zich allebei staande proberen te houden met geloof en doorzettingsvermogen. Ze zijn meer dan alleen dader of slachtoffer maar in de allereerste plaats ook mens. Hoewel Werner Herzog zich duidelijk uitspreekt tegen het systeem achter de doodstraf, laat hij ook zien dat de discussie niet gevoerd moet worden met sentiment en clichés. Hij schroomt dus ook niet om dingen in beeld te brengen die niet bepaald voordelig zouden zijn als hij alleen een statement tegen de doodstraf zou willen brengen.

Voor de geïnteresseerden: komt vanavond op Discovery Channel.

Werner Herzog's film over de doodstraf is verfrissend om twee redenen. Ten eerste vermeld Herzog duidelijk dat hij tegen de doodstraf is, maar gebruikt hij deze documentaire nauwelijks om dat punt te onderstrepen. Hij pakt gewoon een misdrijf waarvoor iemand ter dood veroordeelt is en spreekt met zoveel mogelijk mensen die er verband mee hebben. Ten tweede gaat het hier ook eens niet om iemand waarover je twijfelt of hij schuldig is. Michael Perry kan beweren dat onschuldig is wat hij wil, maar de documentaire laat er weinig twijfel over bestaan dat hij liegt. Hij heeft nota bene de politie naar de lijken geleidt. Dat Herzog juist koos voor criminelen die duidelijk een verschrikkelijke drievoudige moord hadden gepleegd om aan een auto te komen en daar een film om maakt die over het al dan niet aan de kaak stellen van de doodstraf is een gewaagde keuze. De film neigt naar een keuze tegen de doodstraf (mede dankzij het verhaal van die man die op Death Row gewerkt heeft), maar dat iemand de tegenovergestelde mening kan hebben na het zien van de film is niet ondenkbaar nadat je mensen als Jason Burkett en vooral Michael Perry gezien hebt. Herzog zelf heeft in interviews gezegd dat Perry de engste persoon is die hij ooit heeft ontmoet. DIt van de man die meerdere malen met Klaus Kinski heeft samengewerkt. Maar hij heeft gelijk, Perry komt in dit korte interview werkelijk als een echte engerd over.

Dit is een duistere film en dat komt gewoon omdat Herzog er voor kiest om over niemand te oordelen. Niet over de daders en niet over de doodstraf. Maar hij probeert er ook geen sympathie voor op te wekken. Dit is een observerende documentaire die je door de afstandelijkheid aan het denken zet. En er is veel om over na te denken, want Herzog laat een breed perspectief zien. Uiteraard leef je mee met de nabestaanden van de vermoorde slachtoffers (vooral die vrouw die in zeer korte tijd bijna haar complete familie verloor) en is er een afkeer voor de psychopatische daders. Daar tegenover staan de man die op de Death Row gewerkt heeft en het verhaal van de vader van een van de daders, die weet dat verlossing voor hem en zijn zoon er niet meer in zit en zoekt naar een lichtpuntje in zijn leven. Als laatste is er nog de ietwat bizarre vrouw die getrouwd is met één van de daders, ondanks dat ze hem pas na de misdaad ontmoet heeft. Is dit een sprankje hoop van liefde die Burketts ziel kan redden? Of is het waanzin? Moeilijk te zeggen in deze moeilijke documentaire.

Het is allemaal erg deprimerend eigenlijk, maar ik kan dan in ieder geval niet zeggen dat het me niets deed. Ik ben erg blij dat Herzog hier de afstand bewaard heeft en dat het geen simpele Michael Moore-achtige propangdafilm is geworden. Weinig documentaires hebben me in ieder geval zo geraakt, juist door zijn objectiviteit.
4*

Mooie recensie, The One Ring. Ik heb het idee dat deze film onterecht kritiek krijgt omdat hij zo genuanceerd is.

Mooie docu waarin mensen aan het woord komen die allen iets te maken hebben of hebben gehad met de doodstraf. Jammer dat de documaker niet objectief is en een beetje naar de bekende weg vraagt maar oke, het geeft wel stof tot nadenken en dat is, in mijn beleving, toch wat een docu moet doen.

Amen

Lees hier het volledige recensie-essay