Monsieur Lazhar (2011)

Gisteren in de latere uurtjes mogen bewonderen in de lokale bios. Een bijzonder slecht gevulde zaal was gelukkig geen voorbode voor een slappe film. Monsieuw Lazhar vertolkt zijn rol als Algerijnse kindervriend uitstekend, en hoewel hij een leraar blijkt van de oude stempel, weet hij al snel een toegevoegde voor zijn leerlingen te zijn.
De onverwachte zelfmoord van de lerares bij de start van de film komt natuurlijk voor de meeste leerlingen als uit het niets naar beneden vallen. Monsieur Lazhar probeert zijn plek te vinden in een school die rouwt om de dood van hun collega en juf. Door zijn eerlijkheid over zijn leerlingen tegenover ouders en collega's weet hij bij sommige leerlingen een deur te openen die zal leiden tot een eruptie van emoties in de klas waar de schoolpsycholoog nog een puntje aan kan zuigen. Zijn invloed op de visies en levensvreugde van zijn leerlingen zal veelal onmerkbaar blijven bij leerling en directie, en zal daarom vooral worden gewaardeerd door de mensen die het wel in de gaten hebben. Mooi is vooral te zien dat Lazhar een vrolijker persoon wordt naarmate hij merkt dat zijn leerlingen kleine vorderingen maken, wat hem mede door familie leed en problemen met de immigratie dienst, niet makkelijk wordt gemaakt.

Het is ontroerend hoe deze man volwassen thema's op een poëtische manier aan zijn leerlingen overbrengt en hun suikerhartje weet te beroeren. En dit ondanks de eigen drama's in zijn leven. Een hartverwarmende rol van Fellag. De tweede helft greep me aan maar het was eventjes wennen omdat je in het begin nog niet weet hoe het zal aangepakt worden. Ik vond het jammer dat Lazhar van school gestuurd wordt op het einde.

Monsieur Lazhar is een warme en licht ontroerende film, met het hart op de juiste plaats.

Mohamed Fellag speelt een overtuigende en vooral ontwapende hoofdrol als Monsieur Lazhar, een Algerijnse immigrant, met een vervelend verleden. De klas waar hij voor komt te staan heeft ook een naar verleden, aangezien hun vorige juffrouw zichzelf in de klas van het leven heeft beroofd. Net als Lazhar beleven zij ook een proces van verwerking. Dat Lazhar en de kinderen veel aan elkaar zullen hebben op dat gebied, beseffen ze aanvankelijk nog niet, maar wordt op een mooie manier in het geheel verwerkt.

Naast Fellag spelen ook de kinderen erg goed. De manier waarop leerlingen en onderwijzers met elkaar omgaan is tegenwoordig anders dan vroeger. Dat wordt ook nog eens op een subtiele, maar originele manier aangehaald. Het onderwerp is best zwaar, maar door de soms erg speelse benadering wordt het nooit zwaar. Hierdoor komt er tussendoor soms zelfs wat subtiele humor bovendrijven. Ook de muzikale bijdrage is goed. De muziek is vaak rustig op de achtergrond aanwezig, maar past hier echt erg goed bij.

Mooie film dus, met een overtuigend verhaal en zeer goed overgebracht.

4,0*

Monsieur Lazhar lijkt één van die films te zijn die op de langere termijn meer indruk maakt dan tijdens het kijken zelf. Toen ik in de bioscoop zat vond ik het aangenaam voortkabbelen, maar alleen de laatste paar scènes maakten iets in me los. Ik was allang blij dat het niet was wat ik vooraf verwachtte: weer een verhaal over een bijzondere, briljante leraar die op onconventionele wijze iets in zijn leerlingen losmaakt, a la Dead Poets Society en al diens klonen. Lazhar zelf is in ieder geval een gewone man die zelf net zoveel problemen heeft als de kinderen. Een mooi element dat nooit benadrukt wordt is dat het lijkt alsof Bazhar de baan heeft aangenomen omdat hij zich er schuldig over voelt dat hij zijn vrouw en kinderen achtergelaten heeft in Algerije en naar mijn gevoel op de baan is afgesprongen nadat hij in de krant gelezen had over de zelfmoord van de lerares. Hij lijkt te denken ze te kunnen helpen met onverklaarbaar verlies, omdat hij er zelf ervaring mee heeft. Het wordt nooit zo gebracht in de film, maar waarom zou een voormalig restauranthouder anders ineens zonder ervaring besluiten leraar te worden van een traumatische klas?

Achteraf zijn dergelijke subtiliteiten de kracht van Monsieur Lazhar. De relatie met de lieve docente die nooit tot stand komt, de discussies over het niet mogen aanraken van de kinderen, dat soort dingen. Het lijkt wel alsof de grote emoties bijna bewust ontweken worden. Een uitbarsting van Lazhar over de dood van zijn gezin of iets dergelijks lijkt constant onder de oppervlakte te sluipen, maar het komt nooit tot ontploffen. Misschien dat ik daarom de film tijdens het kijken vond voortkabbelen, alsof ik wachtte tot de hoofdmaaltijd kwam. Er is een uitbarsting van een jongetje aan het einde, maar het echte ontroerende moment is toch de omhelzing in het laatste shot. Het ligt misschien enorm voor de hand, maar voelt evengoed perfect aan.

De film is een beetje als zijn hoofdfiguur: simpel, aangenaam en ogenschijnlijk onopvallend, maar uiteindelijk blijft hij toch hangen. Toch vreemd, zo'n film die je achteraf meer lijkt te ontroeren dan tijdens het kijken. Wellicht is dit dan ook een groeiertje.
3,5*

Een ijzersterke slotscène zorgt voor een passend emotioneel einde van dit schooldrama over verdrietverwerking, schuldgevoelens en het keurslijf, waarin alle betrokkenen door voorschriften geperst worden. Vooral de verschillen in verdrietverwerking door volwassenen enerzijds en kinderen anderzijds komen sterk aan het licht.

Geweldig geacteerd, niet alleen door Fellag in de titelrol, maar zeker door de jonge tieners en dan in het bijzonder door de lieftallige Sophie Nélisse (Nederlandse voorouders ?) en Émilien Néron.

Een aanrader voor dramaliefhebbers!

Mwa, vond het wat te oppervlakkig en teveel facetten uit andere films combinerend om echt wat te doen. Belangrijkste troef van de film is de uitstekende hoofdrolspeler, maar het verhaaltje is nogal leeg en met name het immigratieverhaal lijkt er nogal met de haren bijgetrokken.

Veroorzakende Fellag.

Een lief, soms tragikomische filmpje dat nergens helemaal met de voetjes van de grond komt doch prettig voortkabbelt. De kijker in zijn greep houdend, dat wel. Want waar wil men naartoe? En wat ligt er eigenlijk ten grondslag aan dit bijzondere verhaal over een kinderklas die gruwelijk getraumatiseerd raakt. Slechts ten dele krijgt men antwoord, maar hier geeft dat niet.

De nieuwe leraar, Monsieur Lazhar, lijkt in elk geval aanwezig om enig lichtpuntje te bieden. Aan zijn kinderen en tegelijkertijd aan zichzelf, hetgeen een en ander doet ontroeren. Het helpt mee dat de cast erg sterk is. Er wordt op subtiele wijze gespeeld met de gevoelens van de kijker, waardoor er al snel een warm gevoel optreedt. Voornamelijk veroorzaakt door Fellag.

Zeer goed.

Met dank aan Filmfreak voor het recensie-exemplaar.

Mooie en veelzijdige film die meerdere thema's aanraakt : verlies van geliefden en de inpak daarop, opvoeding van jongeren en het belang van de leerkracht...en van de ouders.

Eenvoudig maar vaak heel raak en niet zonder emotie.

Het is waar dat de film middenin zowat blijft hangen en de kijker een bepaalde, sterkere richting in het verhaal verwacht, maar in het geheel van de film vind ik dat uiteindelijk niet zo belangrijk. Wel stoort het mij een beetje dat kinderen van 11 jaar er toch al te volwassen ideeën en bewoordingen op na houden, maar dat komt heel dikwijls voor in films waarin kinderen een hoofdrol worden toebedeeld.

Al bij al, een zeer bezienswaardige film.

Prachtige film waarin een schoolklas een nieuwe leraar krijgt, als de vorige zelfmoord heeft gepleegd. Een film over rouwverwerking in een klaslokaal en ook over de huidige rol van leraar zijn. Er wordt niet voor de gemakkelijkste weg gekozen door met antwoorden te komen, en dat maakt het geheel des te sterker. Zeker ontroerend, maar niet al te zwaar. Verder is de dynamiek tussen de kind-acteurs en Mohamed Fellag overtuigend.

Goed geacteerd en interessante thema's. Toch had er af en toe meer verteld of uitgewijd mogen worden. Over het verleden van Bachir of de interesse van de buurjuf in Bachir bijvoorbeeld. De kinderen kwamen inderdaad soms iets te volwassen over voor hun leeftijd. Gezien de unaniem positieve recensies van filmcritici, had ik er al met al iets meer van verwacht.

Een mooie drama/komedie (= volgens mij niet) film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Perfect achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Goede, net niet heel goede film.
Ik kan me niet herinneren eerder een Canadese film te hebben gezien, maar als Monsieur Lazhar representatief is voor wat er zoal gemaakt wordt in Canada, hoop ik er nog meer te zien. Het verhaal is niet typisch Hollywood: dramatisch genoeg, nooit melodramatisch. De film is wat objectiever, vult wat minder voor je in. Waarom de juf zelfmoord pleegde wordt nooit helemaal opgehelderd. Waarom monsieur Lazhar moet huilen na het etentje met z'n collega kun je op meerdere manieren verklaren. Fijn dat je zelf ook nog wat mag nadenken en dat er niet alleen maar op je emoties wordt ingespeeld.

De film staat of valt met de chemie tussen leraar en klas, en daarmee zit het gelukkig heel goed. In een meer standaard film zou je meer verwachten over hoe monsieur Lazhar alle problemen oplost, maar hier niet. Hij toont begrip voor de kinderen, maar weet duidelijk ook lang niet altijd hoe hij de dingen aan moet pakken. Misschien dat ze dat juist aan hem waarderen..? Hoe dan ook, zijn ingetogen houding en belangstelling komen heel oprecht over. Over de acteerprestaties van de kinderen wat mij betreft niets dan lof. De volwassenen doen het ook goed, maar kindacteurs die zonder uitzondering zo'n prestatie neerzetten zijn wat mij betreft een uitzondering.

Wat ik wel een beetje jammer vond was het einde. De film kent wel een verhaallijn, maar het verhaal wordt net niet bevredigend afgerond. Ik weet niet precies hoe ik het wel had willen zien, maar dit was te abrupt. Dat is denk ik het enige minpunt. De ingetogen toon, de sfeer, de muziek en de acteerprestaties zijn zeer geslaagd en maken voor mij Monsieur Lazhar een bovengemiddelde film.

Lieve kleine film over de rol van de leraar als directe persoon van invloed tegenover allemaal ingebouwde systemen om kinderen zoveel mogelijk te beschermen. Het weet op precies de goede manier ingetogen en aandoenlijk te zijn, maar zonder daarbij te vervallen in sentiment of melodrama. Dit komt niet in de laatste plaats omdat Mohamed Fellag een intens sympathieke leraar neer weet te zetten. Een klein puntje van kritiek is dat het iets te geforceerd een film 'met boodschap' over een groot onderwerp als het asielbeleid moet zijn. Ergens heeft het iets irritants als films een bepaalde opvatting - hoe zinnig ook- door je strot duwen op een geforceerde en onwaarschijnlijke manier. Maar het is ook weer niet zo erg dat het afbreuk doet aan de rest van de film.

Net de film gezien; en ik ben hoogst verbaasd over de commentaren van teveel thema's en te oppervlakkig. De film kent één thema: afscheid. En ze is slechts oppervlakkig wanneer je theatrale huilbuien zoekt, Het is een integere film die noch een eenvoudig eenduidig verhaal, noch een simpele oplossing vindt. Ja het zou zo heerlijk zijn wanneer rouw kon worden weggetoverd. IK begin cynisch te worden dus ik stop.

Monsieur Lazhar

Mooi. De grootste kracht van Monsieur Lazhar zit hem in het samenspel tussen Lazhar zijn leerlingen. Zowel Lazhar als zijn leerlingen hebben een traumatische ervaring achter de rug (hij heeft zijn familie in Algerije verloren, de leerlingen hebben een lerares door zelfmoord verloren), en je ziet ze gedurende de film leren omgaan met dit verlies.

De leerlingen weten natuurlijk niet wat zich allemaal afspeelt in het leven van hun leraar, maar door alleen het lesgeven en de interactie met zijn leerlingen zie je Lazhar opbloeien. Fantastisch geacteerd door Fellag, die alleen nog wordt overklast door het jonge natuurtalent Sophie Nélisse. De film laveert tussen feel good en drama, maar maakt niet de fout om kunstgrepen uit halen om het drama op te voeren. Het einde voelt daardoor aan als een anticlimax, omdat je het gevoel hebt dat er nog meer in vat zit. Dat is ontzettend jammer, maar aan de andere kant ook een compliment voor regisseur Falardeau en de acteurs. Je wilt de personages eigenlijk nog niet loslaten.

Hieruit blijkt hoe volwassen sommige kinderen kunnen zijn en hoe kinderachtig sommige volwassenen. Er zit een politiek en een opvoedkundig kantje aan. Zware onderwerpen worden met lichtheid behandeld. Monsieur Lazhar heeft een charmante glimlach ondanks de beproevingen die hij doorstaan heeft. Wanneer hij een sympathieke oplichter blijkt, is het moeilijk om een kant te kiezen. Hij gaat beter met de leerlingen om dan sommige mensen die wel over het juiste diploma beschikken. De kinderen helpen is een manier om z'n eigen leed te verwerken. Sophie Nélisse en Emilien Néron doen het uitstekend als acteurs in pocketformaat.

Als een jonge lerares van een basisschool zelfmoord pleegt, breekt paniek uit. Vooral onder de volwassenen. Met de hulp van een psycholoog die de kinderen therapeutische ondersteuning geeft, is de veronderstelling daar dat de kinderen weer normaal kunnen functioneren. De psychotherapeutische hulp behelst echter weinig heuse inleving, geschiedt tamelijk routinematig en voorziet de kinderen slechts van oppervlakkige bescherming tegen de shock.

Vooral in de bondige maar nauwgezette dialogen legt de film de contrasten bloot tussen het waarnemingsveld van de kinderen en de ietwat overdreven en paniekerige bemoeienissen van de volwassenen om de kinderen traumavrij te maken. Het is in deze situatie dat monsieur Lazhard als nieuwe leraar in de getroffen klas aantreedt. Een getraumatiseerde man. Een slachtoffer van terrorisme. Een getekende man die met zijn liefde voor de literatuur van Honoré de Balzac, de fabels van Jean de La Fontaine en zijn overlevingsveerkracht de klas weet te inspireren. Dat gebeurt niet heel expliciet maar subtiel en op een wat onbeholpen komisch nonchalante manier en wordt voor de kijker zichtbaar door het zichtbare plezier dat de kinderen in de lessen hebben.

De film schudt aan de boom van politieke correctheid. Een ironische spiegel tegen een (school)systeem dat vooroordelen koestert en amper creativiteit in de benadering van de leerlingen toestaat. De methodiek van protagonist monsieur Lazhar heeft uiteindelijk weinig kans op een bestendige toekomst binnen de starre schoolcultuur. Formaliteiten, regels en zogenaamde expertise staan boven een gevoelsmatige menselijke benadering. Frustrerend. De film van regisseur en schrijver Philippe Falardeau geeft dat gevoel goed weer.

Luchtig canadees drama over een zwaar onderwerp, te weten de zelfmoord van een lerares op een lagere school. Het is aan de vervangende leraar Bachir Lazhar (een innemende rol van Mohamed Fellag), een Algerijnse immigrant, de leerlingen door de zware tijd die volgt heen te loodsen. Leuke personages en het script steekt subtiel in elkaar, maar het geheel maakt net niet voldoende indruk om echt memorabel te zijn. Daar is de aanpak dan net weer iets te oppervlakkig en manipulatief voor. Onder de jonge leerlingen valt vooral de blonde Sophie Nélisse op, die sindsdien de overstap heeft gemaakt naar een serieuze filmcarrière.