Monsieur Lazhar (2011)

Monsieur Lazhar is één van de vier films die ik mocht aanschouwen op het iffr en ik ben dankbaar dat deze film op mijn pad is gekomen. Bachir Lazhar wordt de leraar van een klas nadat hun vroegere juffrouw zichzelf heeft opgehangen in haar klaslokaal. Hij krijgt te maken met een klas vol rouwende kinderen, collega’s die het stilzwijgen, ouders die het beter weten en/of er niet zijn voor hun kinderen. Daarnaast volgen we Monsieur Lazhar die zelf ook worstelt met een soortgelijke gebeurtenis. Wat we zien is een zowel ontroerende als humoristische trip. Een combinatie die geweldig goed werkt. Het ene moment zit je met een brok in je keel, het andere moment verschijnt er een enorme glimlach op je mond. Wat was dat genieten. Dat kwam mede door het ijzersterke acteren van Monsieur Lazhar zelf maar nog meer door het ijzersterke en geloofwaardige acteerwerk van de kinderen. Zij maakten de sfeer in de klas en zorgden voor de sfeer op het schoolplein. Zo sterk neergezet waarvoor terecht geapplaudisseerd werd. Ook het einde was erg mooi. Met een samenvattend gedicht en een aandoenlijk laatste shot sluiten we af met Monsieur Lazhar. Wellicht wordt het beloond met de publieksprijs op het iffr wat, wellicht, dik verdiend is. Ik beoordeel het met 4,5* en wil hem op korte termijn nog eens herzien want daar leent het zich zeker voor.

Kortom; ontroerend en humoristisch, sterk verhaal en ijzersterk acteerwerk. Aanrader!

Won de publieksprijs van het International Film Festival Rotterdam 2012!

Trailer (YouTube)

Alweer een Frans-Canadese publieksfavoriet dus.

Wordt op 15 maart uitgebracht door nieuwe distributeur Imagine!

Openingsfilm op het komend Cinema Novo Filmfestival.

Gisteren in de latere uurtjes mogen bewonderen in de lokale bios. Een bijzonder slecht gevulde zaal was gelukkig geen voorbode voor een slappe film. Monsieuw Lazhar vertolkt zijn rol als Algerijnse kindervriend uitstekend, en hoewel hij een leraar blijkt van de oude stempel, weet hij al snel een toegevoegde voor zijn leerlingen te zijn.
De onverwachte zelfmoord van de lerares bij de start van de film komt natuurlijk voor de meeste leerlingen als uit het niets naar beneden vallen. Monsieur Lazhar probeert zijn plek te vinden in een school die rouwt om de dood van hun collega en juf. Door zijn eerlijkheid over zijn leerlingen tegenover ouders en collega's weet hij bij sommige leerlingen een deur te openen die zal leiden tot een eruptie van emoties in de klas waar de schoolpsycholoog nog een puntje aan kan zuigen. Zijn invloed op de visies en levensvreugde van zijn leerlingen zal veelal onmerkbaar blijven bij leerling en directie, en zal daarom vooral worden gewaardeerd door de mensen die het wel in de gaten hebben. Mooi is vooral te zien dat Lazhar een vrolijker persoon wordt naarmate hij merkt dat zijn leerlingen kleine vorderingen maken, wat hem mede door familie leed en problemen met de immigratie dienst, niet makkelijk wordt gemaakt.

Gisteren avond heb ik samen met een vriendin/collega deze film mogen zien. Bij ons was de zaal redelijk vol. Gelukkig had zij voor mij een mooi plekje vrij gehouden en was ik precies op tijd voor deze mooie film , die ik wel 4 sterren wil geven.

Schitterende film. Aandoenlijk, ontroerend, prachtig om te zien hoe iedereen met zijn eigen verdriet omgaat. Het is geen sombere film geworden, erg goed in evenwicht. Verder is het spel zo mooi, ik heb zelden kinderen zo goed zien spelen, heel indrukwekkend. De film speelt wat in op de sentimenten, maar dat beschouw ik bij deze film niet als een nadeel.

Wint de publieksprijs op het cinema novo festival 2012.

Zeer goede film met een vloeiend verhaal

Uitzonderlijk sterke film. Ik vind komedie als genre deze film overigens geen recht doen. Twee diep trieste verhalen komen in deze film samen. Het proces dat zowel Monsier Lazhar als de kinderen in deze film moeten doormaken is niet eenvoudig, en wordt gekenmerkt door vele tegenslagen. De film laat echter zien dat aan de horizon toch altijd weer hoop glooit, en dat - hoe langzaam ook - beter tijden komen...

Niet alleen is de film ijzersterk geacteerd, ook het filmwerk en het plot vond ik buitengewoon passend. Ik heb niet vaak dat een film echt iets met mij doet, maar hier was dat zeker wel het geval.

Een film die mij persoonlijk greep!

Monsieur Lazhar is een Algerijn welke is gevlucht naar Canada.nadat een aanslag is gepleegd op zijn dissidente vrouw en hemzelf. Hij heeft echter de aanslag overleefd. Zijn vrouw en zijn twee kinderen hebben dit niet. Lazhar komt middels een leugentje als docent voor de klas te staan in Quebec. Hij is de invaller nadat de juffrouw van de klas zich heeft verhangen in haar klaslokaal. Lazhar moet een rouwende klas begeleiden en dit doet hij op zijn geheel eigen wijze. Een prachtig ontroerend portret van een man die kinderen wil begeleiden maar zelf met zijn eigen verleden stoeit.

4 sterren!

Het is ontroerend hoe deze man volwassen thema's op een poëtische manier aan zijn leerlingen overbrengt en hun suikerhartje weet te beroeren. En dit ondanks de eigen drama's in zijn leven. Een hartverwarmende rol van Fellag. De tweede helft greep me aan maar het was eventjes wennen omdat je in het begin nog niet weet hoe het zal aangepakt worden. Ik vond het jammer dat Lazhar van school gestuurd wordt op het einde.

Hoewel zeer goed geacteerd, vond ik de film zelf iets te lang en toch te zwaarmoedig. Geen film dus om vrolijk van te worden, al zitten er wel enkele grappige momenten in. Ook het einde was niet bevredigend. Wel vond ik duidelijk gebracht, dat mensen die met kinderen werken bij voorkeur het nadeel van de twijfel krijgen, al bedoelen ze het nog zo goed. Nogmaals geweldig geacteerd, maar mij trok het verhaal me persoonlijk niet zo.

Monsieur Lazhar is een warme en licht ontroerende film, met het hart op de juiste plaats.

Mohamed Fellag speelt een overtuigende en vooral ontwapende hoofdrol als Monsieur Lazhar, een Algerijnse immigrant, met een vervelend verleden. De klas waar hij voor komt te staan heeft ook een naar verleden, aangezien hun vorige juffrouw zichzelf in de klas van het leven heeft beroofd. Net als Lazhar beleven zij ook een proces van verwerking. Dat Lazhar en de kinderen veel aan elkaar zullen hebben op dat gebied, beseffen ze aanvankelijk nog niet, maar wordt op een mooie manier in het geheel verwerkt.

Naast Fellag spelen ook de kinderen erg goed. De manier waarop leerlingen en onderwijzers met elkaar omgaan is tegenwoordig anders dan vroeger. Dat wordt ook nog eens op een subtiele, maar originele manier aangehaald. Het onderwerp is best zwaar, maar door de soms erg speelse benadering wordt het nooit zwaar. Hierdoor komt er tussendoor soms zelfs wat subtiele humor bovendrijven. Ook de muzikale bijdrage is goed. De muziek is vaak rustig op de achtergrond aanwezig, maar past hier echt erg goed bij.

Mooie film dus, met een overtuigend verhaal en zeer goed overgebracht.

4,0*

Prachtige film, over een Algerijnse immigrant die, nadat een lerares zelfmoord heeft gepleegd, haar taak overneemt. Wat we te zien krijgen is het rouw proces van de kinderen, maar ook de onzekerheid van hun leraar, die een moeilijke periode doorgaat door met beide te moeten kampen. Ook lag zo af en toe de nadruk, op hoe doorgeslagen Canada is, op de opvoeding/het behandelen van kinderen, wanneer de minst geringe aanraking je al in de problemen kan brengen. "Vandaag de dag werk je met kinderen zoals je radioactief afval behandelt. Handen af of je verbrand!". Het plot is origineel, maar wordt voornamelijk gedragen door de ijzersterke performances van de cast, dik compliment naar de kinderen, maar ook naar Mohamed Fellag (en de rest van de cast). Wie er al helemaal uit sprong was dat kleine meisje (Sophie Nélisse), van wiens spreekbeurt ik toch wel even stil werd. De film werd zo nu en dan afgewisseld met (zachtmoedige) humor en heeft me van het begin tot het einde weten te boeien. Kortom, aanrader!

Leuk filmpje met zeer goed acteer werk. Zeker van de kids. ,Maar verder bleef het een beetje voort kabbelen. Het had alles om een echte goede film te worden, maar het greep me nergens echt aan. Waar dat door komt weet ik niet, maar het was wel jammer. Prima film, waar weinig op aan te merken is. Hoop dat andere kijkers er wel door gegrepen worden.

3.5

Prachtige film, en zie je weer eens dat je tegenwoordig met een gewone omhelzing,

beschuldigd kan worden om een kind gekust te hebben, en dat je door zo'n rot kind erg ver het

dal in getrapt kan worden, en dit zelfs tot zelfmoord kan brengen. (ze heeft zich niet voor niets in

het klaslokaal opgehangen).

Dat zie ik toch anders de lerares had al veel eerder problemen.

Redelijk Canadees drama maar wist niet de echt gevoelige snaar te raken daar vond ik

Bachir Lazhar (Mohamed Fellag) te koel en kil voor.

Een mooie film, maar wanneer ik nog even terugblik op de Oscarnominaties voor beste buitenlandse film, dan vind ik hem alleszins magerder uitvallen dan "onze" Rundskop. Qua thematiek en aanpak is het niet te vergelijken, maar de totaalimpact was alvast sterker bij laatstgenoemde.

Ik had vooral wat problemen met het bruuske einde wat toch nog enkele zaken onopgelost/onuitgesproken liet. Bij sommige films zijn dergelijke open eindes een sterktepunt, maar door zijn sterk narratieve aanpak bleef ik na het laatste shot van Monsieur Lazhar toch wat op mijn honger zitten.

Voorts was het eigenlijk allemaal best goed, zonder weliswaar nergens écht te imponeren. Mohamed Fellag maakt van Bachir Lazhar een zeer tedere en aimabele man, zeer goed gecast wat mij betreft. De kindacteurs echter laten af en toe jammer genoeg een steekje vallen, zodat de emotionele impact hier een tikkeltje onder de lijden had.
De film vertelt zijn verhaal op subtiele wijze, met enkele "stille" scènes die toch wel behoorlijk hard aankwamen bv. het shot waarin de kleine jongen het opgehangen lichaam van de lerares ontdekt.

Aan Monsieur Lazhar stoot je je zeker en vast geen bult, maar gezien de hele Oscarheisa waren de verwachtingen van mijn kant net iets te hoog gespannen. Toch nog een lichte 3,5*.


3,5*

Monsieur Lazhar lijkt één van die films te zijn die op de langere termijn meer indruk maakt dan tijdens het kijken zelf. Toen ik in de bioscoop zat vond ik het aangenaam voortkabbelen, maar alleen de laatste paar scènes maakten iets in me los. Ik was allang blij dat het niet was wat ik vooraf verwachtte: weer een verhaal over een bijzondere, briljante leraar die op onconventionele wijze iets in zijn leerlingen losmaakt, a la Dead Poets Society en al diens klonen. Lazhar zelf is in ieder geval een gewone man die zelf net zoveel problemen heeft als de kinderen. Een mooi element dat nooit benadrukt wordt is dat het lijkt alsof Bazhar de baan heeft aangenomen omdat hij zich er schuldig over voelt dat hij zijn vrouw en kinderen achtergelaten heeft in Algerije en naar mijn gevoel op de baan is afgesprongen nadat hij in de krant gelezen had over de zelfmoord van de lerares. Hij lijkt te denken ze te kunnen helpen met onverklaarbaar verlies, omdat hij er zelf ervaring mee heeft. Het wordt nooit zo gebracht in de film, maar waarom zou een voormalig restauranthouder anders ineens zonder ervaring besluiten leraar te worden van een traumatische klas?

Achteraf zijn dergelijke subtiliteiten de kracht van Monsieur Lazhar. De relatie met de lieve docente die nooit tot stand komt, de discussies over het niet mogen aanraken van de kinderen, dat soort dingen. Het lijkt wel alsof de grote emoties bijna bewust ontweken worden. Een uitbarsting van Lazhar over de dood van zijn gezin of iets dergelijks lijkt constant onder de oppervlakte te sluipen, maar het komt nooit tot ontploffen. Misschien dat ik daarom de film tijdens het kijken vond voortkabbelen, alsof ik wachtte tot de hoofdmaaltijd kwam. Er is een uitbarsting van een jongetje aan het einde, maar het echte ontroerende moment is toch de omhelzing in het laatste shot. Het ligt misschien enorm voor de hand, maar voelt evengoed perfect aan.

De film is een beetje als zijn hoofdfiguur: simpel, aangenaam en ogenschijnlijk onopvallend, maar uiteindelijk blijft hij toch hangen. Toch vreemd, zo'n film die je achteraf meer lijkt te ontroeren dan tijdens het kijken. Wellicht is dit dan ook een groeiertje.
3,5*

Dit boeiende, kleine Canadese drama is een hartverwarmend en liefdevol verhaal over verwerking, rouw en schuldgevoelens; mooi, hoopvol, subtiel en fijnzinnig met een treurig randje, maar ondanks de opening zonder al te veel sentiment. Het script is waterdicht, het verhaal wordt op een eenvoudige wijze verteld en het gedetailleerde filmportret kent charmante en komische momenten. De cast is sterk: Sophie Nélisse en Émilien Néron bijvoorbeeld weten als kinderen de emotioneel moeilijke scènes indrukwekkend en levensecht te spelen. Mohamed Feilag speelt ingetogen, geloofwaardig en mooi.

3,0*

Film waar ik op voorhand hoge verwachtingen van had gezien de vele goede recensies. Deze verwachtingen werden uiteindelijk echter niet ingelost. De film hobbelde in mijn ogen lekker voort zonder dat het me echt greep. Natuurlijk werd de rol tussen leraar Lazhar en zijn klas prachtig in beeld gebracht. De moeizame relatie tussen de klas - die net hun lerares had verloren - en de leraar Lazhar die asiel zoekt. Maar nergens in de film werd mijn aandacht echt volledig getrokken. In tegenstelling tot 'Detachment' - die op een andere manier het leven van een leraar in beeld brengt - vond ik het achteraf een gemiddelde film. Steekt op geen enkel punt boven het gemiddelde uit.

Een film die me toch wel tegenviel gezien het hoge gemiddelde.

De film kabbelde eigenlijk maar wat voort en er gebeurde gewoon te weinig om mijn gedachten erbij te houden.

Verder had ik ook totaal geen klik met de hoofdrolspeler en dat doet de film natuurlijk ook geen goed.

Jammer want ik had er meer van verwacht.

Franse Canadese films. Ik heb er dit dit jaar twee gewéldige gezien, maar mijn hoop op weer iets heel moois werd niet vervuld.

Het meisje dat de meeste aandacht kreeg, kreeg die terecht, maar uiteindelijk was het toch weer te weinig want het leek wel of de focus van het verhaal ergens midden de drie hoofdpersonages lag en zo nergens echt scherp naar boven kwam.

Aardig filmpje, maar 'aardig' is te weinig.

Is ook zo. Het is eerder een illustratie hoe een kind zo een voorval enorm kan uitvergroten en op zichzelf betrekken, waardoor het een trauma kan worden.

Niet bijzonder. Soms ook een beetje saai. Het wordt nergens echt interessant. Je hoopt dat er iets gaat gebeuren waardoor de film meer gaat boeien maar dat komt helaas niet. Ook het einde was teleurstellend. Niet slecht maar ook niet goed. Een magere 2,5 ster

Een ijzersterke slotscène zorgt voor een passend emotioneel einde van dit schooldrama over verdrietverwerking, schuldgevoelens en het keurslijf, waarin alle betrokkenen door voorschriften geperst worden. Vooral de verschillen in verdrietverwerking door volwassenen enerzijds en kinderen anderzijds komen sterk aan het licht.

Geweldig geacteerd, niet alleen door Fellag in de titelrol, maar zeker door de jonge tieners en dan in het bijzonder door de lieftallige Sophie Nélisse (Nederlandse voorouders ?) en Émilien Néron.

Een aanrader voor dramaliefhebbers!

Toch niet echt mijn film. Vindt Mohamed Fellag erg sympathiek overkomen maar weet op een of andere manier niet echt te overtuigen. Een aardig drama maar niet veel meer dan dat.