Lovely Molly (2011)

Ik weet niet zo goed wat ik van deze film moet denken.....

Zeker een spannende film,maar een beetje een vaag verhaal!

Of dat ligt aan mij .....ik moet hem even laten bezinken!

Misschien verhoog of verlaag ik dan mijn sterren nog.....

Maar zeker een aanrader

Sterk in sfeer.

Dat is ook meteen hét sterke punt van Lovely Molly. Het verhaal is best aardig maar stijgt niet boven een gemiddeld geestenfilmpje uit. De ontknoping laat zich makkelijk raden en stelt dan ook teleur.

Best oké, maar wel de minste film van Sánchez. 6/10*

Weer sterk.

Altered was een stevige uitschuiver, maar met deze film laat Sanchez weer zien dat hij een bekwaam regisseur is. Typisch show, don't tell filmpje dat redelijk warrig en detached overkomt, maar daar wel een groot deel van z'n sfeer weet uit te puren.

Uiteindelijk blijf je wel met een aantal vragen zitten, al volgt de film verder wel de typische horrorstructuur. Je kan wel min of meer raden wat er allemaal gaande was, maar zonder de uitleg van de extras blijft het allemaal vaag. Je kan je er aan storen, ik vond het allerminst erg.

Visueel best mooi uitgewerkt, Lodge is sterk maar het is toch wel de soundtrack die voor het meeste sfeer zorgt. Geweldig sfeervolle muziek (was in Seventh Moon ook al zo) en sterke sound effects. Onontbeerlijk voor een filmpje als dit.

Vond het uiteindelijk iets minder dan Seventh Moon, het ontbrak de film net iets te veel aan spanning of de sleutelmomenten, biuten dat absoluut niks te klagen en een goed en knap uitgewerkt horrortje.

3.5*

Zoveelste film over een vrouw die in een neerwaartse spiraal belandt nadat stemmen uit het hiernamaals haar bereiken. Terwijl zijzelf er rotsvast van overtuigd is dat de visioenen echt zijn, vermoedt haar partner geestelijke labiliteit.

Eduardo Sanchez kan beter, want hoewel hij met zijn handycam dicht op de huid van de personages zit en daarmee een beklemmende sfeer creëert, wil de film, ondanks een handvol gedurfde scènes, nergens echt losbarsten. De duistere klanktapijten van Tortoise dikken de ellende niet genoeg aan en de fysieke aftakeling van Molly is te weinig zichtbaar. En dat laatste heeft een horrorfilm mijns inziens toch nodig om je een ongemakkelijk gevoel te bezorgen.

Maar Sanchez blijf hoe dan ook een interessante indie-regisseur.

Een paar goede schrik momenten en een creepy sfeer doen veel maar het is toch net niet genoeg om hier van een geslaagde horror/thriller te spreken . Je blijft wel aandachtig kijken en daarom kun je ook niet spreken van een mislukt project al met al toch nog 2.5*

De openingsscene vond ik ronduit zwak en hoopte niet dat dit het niveau van de film zou worden.

Toch viel me het acteerwerk van Gretchen Lodge heel erg mee. Vrij sterk zelfs te noemen.

Het verhaal opzich is vrij rommelig en je weet totaal niet welke kant alles opgaat.

Het geheel wordt daarbij ondersteund door hier en daar slorig camerawerk en iritante score.

Schrikmomenten zijn op een hand te tellen maar er blijft wel gedurende de film een dreigende sfeer hangen.

Ook het einde was voor mij een teleurstelling.

Van mij een 2,0*

Effectief psychologisch drama, vermomd als horrorfilm. Vooral het eerste half uur is behoorlijk creepy, daarna wordt de film meer een studie van een persoon die langzaam krankzinnig wordt. De mij onbekende Gretchen Lodge is bijzonder goed in de hoofdrol. Regisseur Eduardo Sanchez levert hier zijn beste film af sinds The Blair Witch Project, waar Lovely Molly bij vlagen ook wel iets van wegheeft, vooral qua cameravoering en soundtrack.

Volgens mij weet de film zelf ook niet helemaal welke kant 'ie op wil gaan. Het ene moment zit je in een drama, om dan door te schieten naar een horror en te eindigen met wat thrillerachtige elementen. Het is van alles wat en daardoor word van geen enkel genre het optimale bereikt hier. Ik denk dat de regisseur zich beter op één gedeelte had kunnen focussen. Desalniettemin is het geen slechte film, er zit genoeg spanning in om je op het puntje van je stoel te laten zitten vrijwel de gehele tijd. Vond het einde wel ronduit teleurstellend maar dat buiten beschouwing gelaten is de film wel het kijken waard, al is het alleen maar om de acteerprestatie van de hoofdrolspeelster (uitstekend!).

3*

Films over paranormale activiteiten, entiteiten en bezeten huizen trekken altijd mijn aandacht, zo ook deze film. Ik moet zeggen dat de opbouw van het verhaal wat traag en verwarrend is (er zitten wel een paar aardige creepy stukjes tussen) en vlak voor het einde had ik nog zoiets van "wat een onzin is deze film want Molly is gewoon gestoord en verslaafd", maar dan komen opeens de laatste 20 minuten die de film opeens in een ander daglicht zetten en er zelfs een zeer interessante en boeiende film van maken (ging er ook best heftig aan toe). De onbekende cast deed het best aardig en met name dan de fraaie Gretchen Lodge die Molly prima en overtuigend vertolkte.

Psychose of bezetenheid?

Bovenstaande is de vraagstelling die aan de kijker voorgelegd wordt, en ook al hevelt het slotstuk overduidelijk naar één van deze twee in mijn ogen, de kijker mag zelf bepalen hoe hij het interpreteert. De kijker zelf een verhaal in laten vullen kan goed werken maar dit concept kon het geheel voor mij niet redden. Ik heb hulde voor hoofdrolspeelster Gretchen Lodge, en ik hoop dat ze door haar sterke acteerprestaties opgemerkt wordt en betere projecten aangeboden krijgt want Lovely molly gaat bij mij nu niet bepaald de geschiedenis boeken in als een van de betere films van de laatste tijd.

Om te beginnen is het verloop van de film erg traag en gebeurd er het grootste gedeelte van de tijd eigenlijk niets. Molly glijdt hier erg langzaam, met de nadruk op l-a-n-g-z-a-a-m af en dit wist gewoon geen enkele spanning te genereren of interesse te wekken omdat er gewoon te weinig gebeurd om het verhaal voor de kijker interessant te houden. Er komen wat nietszeggende handycam momentjes voorbij die de roots van de regisseur (die zijn carrière startte met The blair witch project) laten zien, maar deze voegen weinig toe. Ze hebben maar een erg beperkte rol in het verhaal, en de momenten dat er gebruik van wordt gemaakt voelt het meer aan als een gimmick of een toevoeging waar niks mee gedaan wordt dan dat het echt van belang is voor de kijker om te zien.

Als kijker voel je je een beetje als de omgeving van Molly; wat is er met haar aan de hand, wat veroorzaakt haar ''psychoses'' en wat veroorzaakt uiteindelijk haar mental breakdown? Het was sterker geweest als de kijker zag wat Molly zag in plaats van zonder nu te weten wat haar uiteindelijk tot waanzin drijft. Goed, als kijker trek je direct de conclusie dat alles betrekking op haar verleden en haar overleden vader heeft maar is Molly nu bezeten of gewoon blijven hangen in haar eigen psychose? En wederom komen we dus weer bij de vraagstelling van het begin van deze recensie uit.. Ik houd normaal wel van ruimte voor eigen interpretaties maar hier werkte het totaal niet voor mij. De film was nu een saaie, slaapverwekkende zit voor mij geworden omdat er te weinig gebeurde en het verloop veel te traag was.

1,5*

Van de regisseur van The Blair Witch Project...

Dus ik had er wel enigszins hoge verwachtingen van die helaas niet zijn waargemaakt.

Om met het goede te beginnen, de hoofdrolspeelster Gretchen Lodge zet een erg sterk rol als Molly neer. Er zitten enkele memorabele scènes van haar bij, zoals: de zoen des doods en hoe ze het hert(?) opensneed en ondertussen een normale conversatie hield,
Alleen de film zelf is te langzaam, er gebeurd gewoon vrij weinig. Alleen hier en daar wat kleine schrikmomenten. De creepy sfeer is wel goed gedaan, met name tegen het einde wordt het toch steeds vager en vager.

Uiteindelijk blijf je als kijker toch met veel vragen zitten, want eigenlijk weet je zelf ook niet wat er precies is gebeurd. Was Molly nou bezeten of gewoon gek? Aan de kijker om zijn eigen conclusies te trekken.

Naar mijn mening toch niet helemaal geslaagd.
2,5 Sterren.

Lovely Molly is een film met een fascinerend hoofdpersonage waarin nooit helemaal duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit.

Het sterkst aan de film was het sound-design, want afgezien van een scène tegen het einde met één van de engste creaties ooit op film vastgelegd gaat het in LM om wat je hoort, niet om wat je ziet. Het geluid joeg me af en toe de stuipen op het lijf, erg krachtig gedaan.

Gretchen Lodge is een fenomeen. Welke emotie er ook van haar gevraagd wordt, ze brengt het met een verve die ik in tijden niet gezien had. Ze is niet te beroerd om zich helemaal bloot te geven, en ze gaat van timide naar geil naar uitdagend en weer terug, soms in dezelfde scène. Een fenomenale prestatie.

Sánchez' grote doorbraak was natuurlijk de Blair Witch Project, en het unieke aan die film, de eerste persoons camera, wordt hier ook op precies de juiste manier gebruikt. De home movies zijn eng en de groene gloed geeft de engste momenten nog niets extra's mee; de perfecte combinatie van beeld en geluid.

De uitkomst laat ales lekker in het midden, en dat mag ik wel. En nogmaals, dat ENE shot tegen het eind; hulde. Een lekker luguber werkje met een weergaloze Gretchen Lodge, en een absolute must voor liefhebbers van psycho-horror.

Beeldschoon beklemmen.

Regisseur Sanchez, mede verantwoordelijk voor het baanbrekende The Blair Witch Project, levert met Lovely Molly wederom een griezelig filmpje af. Eentje waar opnieuw de suggestie genoeg angst inboezemt: less is more. Ditmaal is het bos slechts bijzaak wanneer de beeldschone Gretchen Lodge te maken krijgt met een bovennatuurlijke entiteit. De film opent op enigszins relaxte wijze en kent een uitstekende spanningsopbouw, ondersteund door een surroundmix die de kijker met de hoofdpersonen doet mee schrikken. Niets dan lof voor deze griezelige geluidseffecten, die naadloos aansluiten op een sowieso sfeervolle soundtrack.

De kijker wordt deelgenoot van een verontrustend verhaal dat telkens tipjes van de sluier oplicht en niet direct alles op een presenteerblad weggeeft. Gelukkig maar, want het genre wordt nogal bevuild door clichés. Niet dat deze film daarvan is gevrijwaard, maar de uitwerking is grotendeels goed. Het einde is dan weer wat gemakkelijk en ook het feit dat niet alles wordt prijsgegeven zal menige kijker niet bevallen. Desondanks is Lovely Molly een dreigend werkje geworden dat mede door het kalme tempo en de mysterieuze ondertoon menigmaal de kijker de stuipen op het lijf weet te jagen of op zijn minst te beklemmen. En daar gaat het uiteindelijk om.

Goed.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Aardige spookfilm die zich traag naar het verwarrende einde worstelt.Desondanks een paar uitermate sterke en spannende scenes die flink aankomen.Verder een goede,creepy sfeer en een prima rol van Gretchen Lodge.Niet helemaal geslaagd maar toch de moeite waard voor de liefhebbers van het genre.

Yet another underrated Sánchez.. Geweldige regisseur met een duidelijke eigen stempel. Vind z'n pacing op hetzelfde briljante niveau als in Seventh Moon en hij kiest zijn momenten weer dermate zorgvuldig dat er vanzelf een bijzonder onheilspellend geheel ontstaat. Tot in de puntjes verzorgd en met fraaie vertolkingen van met name Molly herself; Gretchen Lodge. Met mooie, sterke ogen!

Film begint spannend, op een gegeven moment erg langdradig, laatste 20 minuren slaan helemaal nergens op. Meer dan een 0,5 kan ik niet geven.

Best goed. Beetje zeikerig in het begin en als het informatie prijsgeeft over Molly en haar achtergrond, krijg je wel eens het idee dat het daar wat achteraan sukkelt, maar zodra de neerwaartse spiraal flink wordt ingezet, gaat het met de film alleen maar beter. Netjes gespeeld door Lodge, stemmig van toon, beheerst tempo, een timide soundtrack die ragfijn te werk gaat en als er bloed gaat vloeien, mag je dat gerust een pak verontrustende horror noemen. Gelaagd filmpje over een worsteling met een, lijkt mij, innerlijke demoon.

Zwaarmoedige en deprimerende film die het meest raakt aan psychologische horror, hoewel de film in de loop ook plastischer en bloediger actiewerk laat zien en bodyhorror en gore niet schuwt. Ook een film die in een trage cadans voortbeweegt en die zo heel kundig en stroperig verstrikt raakt in de getroebleerde geest van hoofdpersonage Molly.

Soberheid troef. Weinig sprekende kleuren. Nauwelijks muziek om sfeer te creëren. We moeten het vooral doen met omgevings- en huiselijke geluiden. Verder is er een elementaire setting zonder opsmuk. De algehele soberheid werkt heel benauwend en confronterend.

Een bepalende factor in deze film is het camerawerk. Een combinatie van found footage, van dicht-op-de-huid weergave en van beeldregistratie vanuit het perspectief van de personages. De camera registreert koel en kil. De camera heeft een actieve rol, beweegt mee en toont de visie van de personages. De interpretatie van de beelden is daarbij steeds aan de kijker.

Gewend geraakt aan en ingebed in het psychologische harnas dat de film vanaf het begin heel solide en hardnekkig om de kijker heen weeft, komen de plastiche scènes als een schokkende verassing. Opeens is er een doorbreking van het verhalende ritme. Opeens is er een doorbreking van de stijl. Het wordt heftiger. De gore en het bloed zijn een logisch gevolg van hetgeen we tot dan toe hebben gezien en meebeleefd, maar ze vereisen door hun andersoortigheid wel wat gewenningstijd. Het zijn scènes die erin hakken. Ze werken heel effectief. De film wordt er uiteindelijk nog een tikkie ongemakkelijker en indringender door.

Een belangrijke factor voor de geloofwaardigheid is het acteerwerk. Dat acteerwerk is erg goed. Gretchen Lodge overtuigt. Als gestoorde gekkin, als actief slachtoffer, als monster, als wat dan ook.

De film geeft een fantastisch beeld van een getormenterde ziel en zit vol subjectieve aanwijzingen over het waarheidsgehalte van de waarnemingen van het hoofdpersonage. De vraag die wordt opgeworpen of Molly psychotisch is of bezeten, is daarom niet heel relevant of interessant. Het maakt voor de filmbeleving ook niet veel uit. Peinzend geworstel over het antwoord op die vraag ging aan mij in ieder geval voorbij.

Heerlijke film.

De klasse druipt er vanaf. Sanchez laat namelijk praktisch niets zien, maar weet wel een creepy sfeertje neer te zetten. Komt toch met name door de donkere setting, de weirde geluidseffecten en het sterke acteerwerk. Veel heeft Sanchez niet nodig om te beangstigen. Hij gaat dus mooi door op het Blair Witch concept. Zo zie ik ze persoonlijk het liefst. De aftakeling van Molly is echt heerlijk in beeld gebracht.

4*