The Ides of March (2011)

Tamelijk matte en enigszins teleurstellende politieke thriller.

De cast is erg goed, de thema's zijn interessant, en de film biedt een intrigerend kijkje in het hele circus achter de Amerikaanse verkiezingen.

Maar om de een of andere reden wil het maar niet echt spannend worden. Het verhaal kabbelt een beetje aan, doorloopt een paar voorspelbare twists, en is eigenlijk alweer voorbij voor het goed en wel begonnen is (film duurt krap anderhalf uur).

Goed geschreven, langzaam toewerkend naar een zinderende climax.

De politieke spelletjes worden hier in een boeiend schouwspel onder het vergrootglas gelegd.

Gosling laat wederom zien dat hij een van de beste acteurs is van zijn generatie.

Clooney in een wat minder sympathieke en minder opvallende rol, maar dat past hier.

Een topcast met de immer imponerende Philip Seymour Hoffman en een villeine Paul Giamatti. Marisa Tomei vind ik een goede actrice.

De score van Alexandre Desplat weet de spanning goed te benadrukken.

Altijd fijn om de les te worden gelezen door miljonairs. Althans, ik neem aan dat George Clooney deze film, tussen het onderhouden van zijn bromance met president Obama in, heeft gemaakt om de kijker iets mee te geven. Dat zal dan zoiets zijn als 'macht corrumpeert', of preciezer, je kunt niet aan de macht komen zonder het gevaar te lopen je integriteit te verloochenen.
Ik vind het eerlijk gezegd wel een tikkeltje aanmatigend om je film op te hangen aan het een dusdanig voor de hand liggende moraal. Erger nog dan dat is de implicatie in de film dat het voeren van een vuile campagne een uitvinding is van de Republikeinse partij, waardoor de 'zuivere' Democraten besmet dreigen te raken, als ze achter de macht aan gaan. Een bespottelijke en bevooroordeelde verdraaiing van de geschiedenis.

Voor de film als product had dit allemaal niet zoveel uitgemaakt als er meer was geboden dan alleen het bovenstaande. Helaas: een halfzacht thrillerplotje om de morele neergang van de hoofdpersoon zichtbaar te maken houdt de hele film gegijzeld. Van de staat Ohio krijgen we weinig moois te zien, de karakters blijven aan de oppervlakte en buiten de eerste interactie tussen Stephen en Molly heb ik geen memorabele scene kunnen ontdekken. Als marionetten worden de personages door de noodzaak van het plot voortgesleept. Dat ze desondanks enigszins geloofwaardig overkomen, heeft zonder twijfel te maken met de absolute topcast die Clooney ter beschikking had. De toegewijde acteurs redden een verder tegenvallende film, tot op bepaalde hoogte.

Niet zo goed.
The Ides of March leek al niet zo leuk, maar ik besloot om de film toch wel een kans te geven. En dit was niet zo'n goed idee want de film was niet boeiend, interessant of zelfs vermakelijk. Het verhaal was eentonig. Wat dan wel weer goed was, was het acteerwerk van Gosling en Clooney. Ik zie Clooney eerlijk gezegd niet altijd even graag in films. Meestal - hier ook het geval - speelt hij een egoïstische zak. Gosling, die ik geweldig vond in The Notebook en Drive, speelde wel goed, maar zijn personage was alles behalve interessant. Evan Rachel Woods' karakter sprak me nog het meest aan. Haar dood kwam nogal hard aan bij mij.
2,5*

Weinig op aan te merken.

The Ides of March (titel is me wel niet geheel duidelijk..) blinkt voornamelijk uit in degelijkheid. Plotgewijs valt er aanvankelijk niet zo veel te beleven, maar het gebeuren rond een campagne wordt tamelijk boeiend vormgegeven.
Naar het einde toe zijn er enkele twistjes die de film een kwaliteitsinjectie geven (al had Molly wel niet dood moeten gaan van mij - de romance met Stephen is trouwens essentieel en stoort voor een keertje niet).

Ryan Gosling is het voorbije jaar behoorlijk gehypet geweest. Velen zien hem als één van de meest getalenteerde acteurs van zijn generatie. Totnogtoe ben ik enkel door zijn prestatie in Blue Valentine volledig overtuigd geweest. Hier is hij vrij goed op dreef. Indrukwekkend wordt hij nooit, maar enkele scènes zijn het bewijs dat hij progressie maakt (de scènes waarin Molly over het geheim van Morris verteld en waarin hij in z'n auto zit na de zelfmoord van Molly zijn sterk geacteerd). Ik blijf hem alvast volgen.
George Clooney is degelijk, maar wordt weggespeeld door de andere bijrolspelers, Philip Seymour Hoffman, Paul Giamatti en zelfs Evan Rachel Wood.

George Clooney blinkt dan wat meer uit vanuit de regisseursstoel. Hoogstaand is The Ides of March niet, maar het kijkt allemaal wel lekker weg. Visueel is het allemaal oké, het script is vlot en ook de speelduur is niet te lang.

Goed politiek drama.
3,5

Ik vroeg me ook af wat die titel nu precies inhield, dus ik heb me er even in verdiept. Hou je vast:

Op de "Ides of March" (volgens de Romeinse kalender de helft van de maand, dus de 15e van Maart) in het jaar 44 voor Christus is Julius Cesear vermoord aan de voet van het standbeeld van Pompei, waar de Senaat zou ontmoeten.Cicero, een Romeinse advocaat/politicus/filosoof schreef toen: "Idus Martiae consolantur" oftewel de Ides of March is bemoedigend, doelend op de moord op Cesear en met onderliggende gedachte dat er hoop was voor de republiek.

Dit alles heeft te maken met de laatste kijkersvraag in de film. (let op spoiler)

Hoewel het pure speculatie is, mag je als kijker aannemen dat Myers in het einde van de film tijdens het live-interview van plan is de waarheid te onthullen, de gouverneur neer te halen om zo met een schoon geweten te eindigen ondanks dat hem dit zijn carriere kost.

Nogmaals, totale speculatie, maar toch een interessant oogpunt. Ben benieuwd of dit inderdaad de bedoeling van de film was.

Persoonlijk vond ik de film weinig spannend, maar toch zeer de moeite waard want het is een meesterwerk van alle vieze politieke spelletjes die er op dit niveau spelen (en ook in het bedrijfsleven natuurlijk).

Prima drama annex thriller met een goed en boeiend verhaal en zelfs ook een realistisch verhaal (inderdaad met een vette knipoog naar de Monica Lewinsky en Bill Clinton affaire). Ook de opbouw van het verhaal is goed en het einde zelfs sterk. Van mij had de film eigenlijk wel wat langer mogen duren want amper 100 minuten is niet echt lang voor een verhaal als dit. Het meest sterke punt van deze film vond ik persoonlijk de cast die ijzersterk en overtuigend speelde en met name dan Ryan Gosling om wie het verhaal ook eigenlijk draait. Maar ook George Clooney, Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti waren een genot om te zien spelen. Trouwens over genot gesproken, Evan Rachel Wood

Een goede dramafilm...

(geen thriller film)...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

The Ides of March was iets teveel de film die ik ervan verwachte, wat overigens ook de reden was dat ik hem tijdens zijn bioscooprelease niet zag, ondanks de aansprekende cast en Clooney in de regiestoel. Ik hou best van een politieke thriller op zijn tijd, maar het is toch jammer dat het allemaal zo voorspelbaar is. Is er iemand die volwassen genoeg is om dit soort film vrijwillig aan te zetten die nog niet weet dat politiek voor een deel bestaat uit zwendel achter de schermen en vervelende compromissen? Clooney lijkt iets teveel de indruk te wekken dat hij iets nieuws verteld, maar dit is wat bijna iedere politieke film verteld. Mr. Smith Goes to Washington is in 1939 al gemaakt. En In the Loop wist het een aantal jaren geleden vermakelijker te brengen.

De grootste gemiste kans is hier wel dat er gekozen is voor een seksschandaal als de zwarte kant van de idealistische politicus. Niet alleen is dit een afgezaagde keuze, het is ook zo'n beetje het minst interessante schandaal dat er rond een politiek leider kan ontstaan. Sommige zien het misschien als een afschildering van zijn onbetrouwbaarheid, maar feitelijk heeft het slapen met stagiaires niet echt iets te maken met politieke capaciteiten. Was het niet interessanter geweest als Stephen iets meer fundamenteels had ontdekt, iets dat recht tegen de idealen van Morris inging? De film doet met de huidige keuze in ieder geval niets af aan de oprechtheid van Morris wat betreft zijn idealen. Die blijven overeind, totdat Stephen hem dwingt te comprimeren met die ene senator. Vreemde keuze om zo'n sterke angel uit de film te halen. Sowieso vond ik de impact die het nieuws van het overspel op Stephen had wat overdreven. Dat hij ziet dat de campagne gevaar loopt is natuurlijk logisch (één van de beste uitspraken van de film legt uit dat je in het oog van de kiezer wel mensen de oorlog kan insturen, maar geen seks kunt hebben met stagiaires), maar hij is wel erg verbaast dat zijn held zoiets doet. Kan hij werkelijk ooit zo'n positie hebben gehaald als hij zo naïef is? Hij moet nota bene liegen voor zijn beroep.

Een ander klein dingetje is dat ik het idealisme van Morris sowieso wat overdreven is. De keuze om hem een atheïst te laten zijn snap ik nog. Zoiets kost hem automatisch veel stemmen natuurlijk, maar het is een beetje voor Morris wat de huidskleur voor Obama was: een oppervlakkige reden waarop sommige tegenstanders hem pakken, iets ongewoons voor een presidentscampagne. Maar daarna begint Morris doodleuk iedere angst van de conservatieve stemmer te prediken, waaronder het opkomen voor homoseksualiteit en het willen afschaffen van enige vorm van militaire interventie. Als je dan toch een film maakt over politieke compromissen lijkt het me duidelijk dat in deze tijd geen Amerikaanse president wegkomt met al die standpunten. Enkele misschien, maar niet zoveel.

Dit is allemaal negatief en ik ben dan ook niet bijster enthousiast, maar ik moet nog wel zeggen dat het op zich best een vermakelijk filmpje is. De dialogen zijn heerlijk en de cast is uiteraard fantastisch, met name Gosling en Hoffman. Zo lang het duurde was het best leuk. Maar Clooney zag er denk ik meer in dan er in zat.
3*

Weer een fraaie film over de achtergrond van het Amerikaanse kabinet en een spannend schouwspel tussen twee presidenten die nog verkozen moeten worden. Clooney heeft weer eens goed zijn best gedaan in de regi-stoel, en ook als zijn bijrol. Ryan Gosling was ook weer uitstekend bezig als persvoorlichter. De hele film is zo subtiel en rustig mogenlijk en er zit geen enkel vorm van sensatie in. Wel een onaangenaam machtspelletje waar Stephan in komt. Eerst verliefd worden op een stagaire maar daardoor ook langzaam maar zeker, achter verborgen waarheiden komen en in de val lopen, mede door andere dingen die er gebeurd zijn, dat begon met iets onschuldigs, maar uiteindelijk uitloopt tot een schandaal waar Stephan tot en met zijn nek in zit. Verder ga ik niet veel verklappen, maar The Ides of March weet wel heel geweldloos en zonder actie en achtervolgingen, een sterk nadenkend verhaal neer te pennen. Verder ook een erg fraaie bijrol van Phillip Seymour Hoffman, in deze film is het wel een klootzak.

Verder een prima film.

3,5*

Films over politieke intrige zijn meestal - behalve voor wie zelf in de politiek staat - niet bepaald sappig en dikwijls langdradig en saai.

Deze "Ides of March" heeft nochtans geboeid en was wel interessant om de pokerspelletjes achter de schermen even te beleven. Kwaliteit van de film is natuurlijk ook voor een heel stuk te danken aan de schitterende acteurs die de cast uitmaken.

Eat your heart out, Roman Polanski, want Clooney laat zien hoe je een politieke thriller wel maakt. Snedig, scherp, en aan een vlot tempo.

Het verhaal is, hoewel het net iets te vaak in de val van de clichés trapt, nog best aardig. Heb me het eerste halfuur, als de personages worden voorgesteld en het pad richting plottwists wordt geëffend, nergens verveeld, wat nog wel eens wil gebeuren bij dit soort films. Eens de film op gang is gekomen is het bij momenten zelfs genieten. Clooney doet het dan ook verrassend goed in de regisseursstoel: nooit geeft hij het gevoel de controle ook maar enigszins te verliezen, en hij slaagt er zelfs in om enkele puike shots de film binnen te lozen (die vlag!).

Grote sterkte van deze film is echter de cast. Clooney zelf doet het zoals altijd behoorlijk, maar kiest ervoor om vooral op de achtergrond te blijven en andere te laten schitteren. En die grijpen deze kans met beide handen. Phillipe Seymour Hoffman en Paul Giamatti zitten helemaal in hun rol en leveren zoals altijd kwaliteit af, en Ryan Gosling is zich stilaan bij m'n favoriete acteurs aan het nestelen. Van onschuldig en naïef in het begin tot ronduit eng aan het eind, het gaat Gosling allemaal probleemloos af.

Het is visueel allemaal iets te plat, en de dialogen en het verhaal wat te standaard om te spreken van een topper, maar ik heb me prima vermaakt.

Kleine 3.5*

Vooral bovengemiddeld. Zeker niet slecht, maar ook niet echt goed. Hooguit een beetje. Dat is wat mij betreft het 'bezwaar' bij deze film; er had misschien meer ingezeten. Dat komt omdat het uiteindelijk wat voorspelbaar is en dat the Ides of March uiteindelijk weinig nieuws vertelt.

Het kijkt wel extreem gemakkelijk weg, Clooney is toch wel een behoorlijk goede verhalenverteller. Het acteren is ronduit goed (wat wil je met zo'n cast). Een politieke thriller die goed verteld wordt, vind ik al snel boeiend. Meer dan wat het is, wordt het helaas niet. Clooney houdt zich teveel in en kleurt teveel binnen de lijntjes. De ontwikkeling die het karakter van Gosling doormaakt (al kun je ook beargumenteren dat ie altijd al verrot was), staat misschien wat te veel centraal.

Verder zijn er nog wat kleine probleempjes waarvan ik de grootste vond dat Paul zo'n groot probleem maakte van het gesprek dat Steve had met de andere campagneleider. Ging er bij mij niet helemaal in dat de golden boy zo makkelijk aan de kant geschoven werd. Hij bekende 'bijna' meteen. Tussen al het gekonkel en het verkopen van je ziel aan de duivel door, vond ik het maar onzinnig dat er over die 'bijna'zo werd gevallen, terwijl Steve het verschil in de campagne zou kunnen maken.

Maar goed het is een goed gemaakte politieke thriller, die helaas dat mist wat de echt grote films (bijvoorbeeld Good Night and Good Luck) wel hebben. 3,5 sterren. Wel Clooney's beste op genoemde film na.

Ik was toch wat sceptisch met Clooney op de regiestoel. Na het verschrikkelijk slechte debuut 'Confessions of a Dangerous Mind' stond ik niet bepaalt te springen om hem nog eens te kans te geven als regisseur. Maar ik moet toegeven dat vooral de aanwezigheid van Gosling me deed overtuigen om toch te kijken.

De film is een politieke thriller die het vooral moet hebben van spanning en een eventuele plottwist. Ook de sterkte van de acteurs is hier belangrijk. En dat valt best wel mee. Hoffman speelt meer mindere rollen naar mijn smaak dan goeie rollen. Hier is hij wel goed bezig

Het verhaal is toch wel het minste en grotendeels voorspelbaar. De verhaallijn met de stagiaire leek wel de goeie kant op te gaan, maar dat bloede op één of andere manier dood. Ik had echt een gevoel van 'is dat het maar?' Is het omdat wij dat niet echt kennen in Europa? ik weet het niet.

Het resultaat is een zeer aangename film dankzij het acteerwerk. Maar het is te onopvallend om een echte topper te worden.

The Ides of March is een goed in beeld gebrachte documentaire over de wedloop naar een presidentschap in de VS. Persoonlijk vind ik dat deze film ver van het begrip thriller afstaat. Het laat gewoon zien dat een president alleen maar een charismatische, intelectuele, breedsprakerige met een brede-colgate-smile voorziene vent moet zijn, die een goed geoliede entourage achter zich moet hebben staan. Deze PR afdeling houdt zich bezig met het bespelen van de pers, het manipuleren van belangrijke personen en het zoeken naar dirty gegevens van de tegenstander. En dat is het zowat wat hier tentoongespreid wordt !

Ze hebben wel een verrekt sterke cast bijeen gesprokkeld met Gossling als centrale figuur. Hij speelt zijn rol als gehaaide campagnemedewerker voor Mike Morris : een man die de Elfstedentocht nooit zal uitrijden wegens te scheve schaatsen. Wood zorgt dan weer voor het idylische romantisch gedeelte langs de ene kant en zorgt dan weer voor het schandaaltje langs de andere kant. Goh , wie had dat kunnen denken.

Persoonlijk vond ik eigenlijk Hoffman en Giamatti de meest overtuigende acteurs in deze film. Gossling is ook zo'n persoon die zijn gezicht in stijfsel drenkt voor hij de scene opstapt. Of die gast nu achter een stuur zit , een gangster speelt of een serieuse politieke medewerker speelt : hij zet altijd zo'n pokerface op waaraan je niet kan zien of hij nu een Royal Flush heeft of bluft.
Hoffman en Giamatti hebben dat kameleonachtig in zich waardoor ze zich telkens weer in een andere gedaante transformeren. Ze spelen beiden zo naturel !

Clooney speelt op automatische piloot en heeft eigenlijk een beperkte inbreng in deze film , tot op het einde natuurlijk. Voor de rest ziet hij er weer als de ideale schoonzoon/echtgenoot uit met zijn gelikt uiterlijk, zijn ontwapenende glimlach en zijn eeuwigdurende charme. En uiteindelijk is het toch weer een oplichtertje en bedriegertje. Dit keer is niet een casino het slachtoffer , maar zijn echtgenote

Politiek vind ik in het echte leven al sowieso een bron van ergernis waarvan ik doorgaans de chronische slingerschijt krijg. Laat staan dat dit gegeven ook nog in een film wordt gebruikt. M.a.w. t'is niet bepaald mijn favoriet type film. Maar ik moet toegeven dat deze prent me toch aangenaam heeft wakkergehouden. En de Dafalgannekes waren ook niet nodig

2.5*

dramathriller waarbij het handig is een beetje op de hoogte te zijn van het reilen en zeilen van het Amerikaanse politieke stelsel. Dat gebrek kostte me in het begin moeite om aan te haken bij het neerzetten van de pionnen.
op een gekke manier ben ik niet compleet overtuigd door deze film, ondanks dat eigenlijk alles dik in orde is: prima verhaal, sterke spanningsboog, goed acteerwerk. politieke spelletjes zijn altijd interessant om naar te kijken, mits goed uitgewerkt. de chemie tussen de verschillende acteurs/karakters zijn erg goed. minpunt was wellicht de verhaallijn tussen Stephen en Molly, maar die bleek uiteindelijk van doorslaggevend belang voor het script te zijn.
Twijfel tussen 7 en 8, dus dan maar naar beneden afronden.

George Clooney is een bijzonder progressieve presidentskandidaat die he tot president van de USA wil schoppen. Erg lollig om een potentiële president te horen over dat Amerika niet zijn kop in de zandbak van Saudi-Arabië en Irak moet steken en dat er voortaan alleen maar auto's rond mogen rijden die lopen op waterstof. Voordat het zo ver komt dient ie eerst wat appeltjes te schillen. Ryan Gosling, een gedreven jongeman binnen zijn campagneteam, speelt daarin een centrale rol.

Wat volgt is een prima verhaal met wat intriges, bedrog en een pijnlijk schandaal rond de voorverkiezingen. De cast doet het prima in deze thriller en het bleef boeiend hoe het plot zich ontvouwde. Achteraf had ik gehoopt op nog wat extra dubbele twists en dat soort dingen, maar het slot was uiteindelijk toch nog redelijk spectaculair.

Aardige film over een idealistische speechschrijver die het niet redt in het politieke wereldje, tenzij hij meegaat in het gekonkel en gestook. Uiteraard is het een vrouw die het drama inleidt, de zwakke plek van zowat elke Amerikaanse politicus- Kennedy, Clinton, Gary Hart, noem ze maar op.

Acteerwerk is erg goed, met name van Hoffman en Gosling, scenario had wat zwakke punten maar ik was ergens ook wel blij dat er geen enorme twist op het eind kwam- het komt de geloofwaardigheid wel ten goede. Maar aan de andere kant knaagt het dat er wel iets meer in had gezeten.

The Ides of March gaat over gouverneur Morris die een campagne voert om de democratische kandidaat voor het presidentschap te worden en, zo mogen we geloven, is de Republikeinse kandidaat dermate zwak dat het binnenslepen van democratische nominatie zo goed als zeker een ticket naar het Witte Huis is. Er staat dus nogal wat op het spel.

Dit is de setting waartegen de film zich afspeelt. Ryan Gosling speelt wederom een fantastische ingetogen, gekwelde rol als persoon die tegen wil en dank in benarde situaties belandt. De ondersteunende rollen van Hoffman, Clooney en Giamatti zijn ook geweldig. Vooral de scène met Clooney en het telefoontje is fantastisch.

Het verhaal is minder grotesk dan je zou vermoeden maar de sfeer zit er goed in. Als je de serie House of Cards goed vindt dan is deze film ook zeer interessant, niet in de laatste plaats doordat het van de hand van dezelfde scenarioschrijver is. Enige kennis van het Amerikaanse politieke systeem is een pré maar als je daar niets van weet, is het niet zo dat je de film niet kunt volgen. De bescheiden speelduur is prima: het wordt niet onnodig lang gerekt. Het einde is goed gekozen. Goede film.

4 sterren

Stukken beter dan ik verwacht had. Ik verwachtte een saaie en doorsnee politieke drama, maar in deze film zit toch veel meer in. Ondanks de redelijke score en de vaak goede recensies liet ik deze al een paar keer aan me voorbij gaan. En dat was onterecht dus.

De film kent een goed verhaal, de politieke verkiezingen zijn het scenario waarin zich een prima drama met een misdaadachtige plot ontwikkelt waarin de personages verzeild raken, met een enkele fraaie twist. Acteerwerk is correct en het verhaal wist me te boeien.

Goede film. 3,5*

Deze film kon me beter bekoren dan ik vooraf verwacht had. In een aangenaam tempo ontvouwt zich een onderhoudend politiek drama. Heb me geen moment verveeld ondanks het misschien wat minder aansprekende onderwerp.

Goed spel van vooral Gosling en Seymour Hoffman, Clooney vond ik wat minder geloofwaardig om de een of andere reden. Goede film! 3.5*

Goeie film over een persvoorlichter van een democraat wordt benaderd door de campagneleider van een republikein. Een onderhoudend politiek drama waarbij het thriller-plot redelijk laat wordt geintroduceerd. Prima dialogen en een uitstekende cast met aardig wat bekende namen. De film had best wat langer mogen duren.

Solide.

Toegegeven, Ik vond het lastig om het te volgen, mede omdat het onderwerp me niet geweldig aansprak. Toch ontvouwt het verhaal zich op een indrukwekkende en heldere manier, waardoor zelfs een nobody als ikzelf het redelijk goed begreep. Geen meesterwerk, maar boeiend tot de laatste minuut. Een dikke 7.

Tjonge, deze film had me toch steviger in zijn greep dan ik in eerste instantie had verwacht. Uitstekend werk van Gosling en Hoffman. Clooney vond ik in deze film toch minder indrukwekkend, die ondanks zijn eeuwige charismatische uitdrukking, toch niet helemaal uit de verf kwam als presidentskandidaat.

Het campagnespelletje in de Verenigde Staten is toch een apart iets. Modder gooien, mensen chanteren en voor ''schut'' zetten. Het hoort erbij allemaal bij. The Ides of March geeft een lichte impressie van de chaos van de verkiezingen in de Verenigde Staten. Heerlijke film als je even niets anders te doen hebt, maar toch naar wat kwaliteit wil kijken.

Ik ging de film voornamelijk kijken om Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti, twee acteurs die ik graag aan het werk zie, en dan ook nog in één film.

Ik heb vrij weinig feeling met het onderwerp, en ik verwachte dan ook niet dat ik alles zou begrijpen. Dat viel uiteindelijk nog wel mee, hoewel ik me inderdaad meer geamuseerd heb met de personages, de acteerprestaties en hoe de film geschoten is dan met het uiteindelijke verhaal.

Uiteindelijk een heel degelijke solide film, met mooie betekenisvolle shots en sets (soms een tikkeltje overdone, zoals die scene in dat donkere café waar om een of andere reden de western-achtige confrontatie plaats moest vinden in de keuken).

Hoffman en Giamatti stelden zeker niet teleur, maar ook Gosling was prima, al was dat, toegegeven, ook om zijn fijne verschijning. En laten Clooney niet vergeten, verbazend overtuigend in zijn rol als democratisch kandidaat, je ziet het hem zo echt doen.

3,5*

Wederom gezien gisteravond. Als je niet weet hoe de Primaries werken in de VS, en dat in sommige staten de tegenpartij (in dit geval Republikeinen) op een concurrent van je voornaamste opponent (Mike Morris gespeeld door George Clooney) bij de Democraten kunt stemmen, begrijp je geen hout van de spelletjes, verkrijgen van endorsement om delegates binnen te halen, etc. Knap om zoveel smaken aan loyalty in een pakkende film te stoppen. Maar ik kan begrijpen dat anderen er niet door geboeid zijn. Iedereen speelde fantastisch, m.n. Hoffman en Giamatti. Er is momenteel een miniserie van drie afleveringen op Disco Ch. over aanlopen naar de presidentsverkiezingen (Kennedy vs Nixon, Dukakis vs Bush Sr. en Clinton vs Bush Sr.). Wie een sappige docu wil zien over het Amerikaanse 'mannetjesmaken', moet die over Lee Atwater gaan bekijken. Over de titel 'The Ides of March' - die verwijst naar de politiek gedenkwaardige datum (de 15de maart) dat Julius Caesar werd vermoord en Rome van een Republiek in een Keizerrijk veranderde. Een mooie titel dus voor een aanstaande machtswisseling waarvoor iets of iemand dood gaat.

Aangename film. De sfeerschepping, het zorgvuldige tempo en de cast zorgen daarvoor. Maar mist vooral urgentie en dat is voor een politieke thriller niet erg bevorderlijk. Brengt erg weinig nieuws en is niet heel scherp of genuanceerd. Eigenlijk vooral heel degelijk, te degelijk.

3.0*

“If you want to be president, you can start a war, you can lie, you can cheat, you can bankrupt the country, but you can't fuck the interns. They'll get you for that.”

Uitstekende politieke thriller. The Ides of March laat op een intrigerende manier zien hoe macht corrumpeert, en uiteindelijk iedereen meesleept in zijn val. Ryan Gosling is perfect als de idealistische Stephen, die steeds meer wordt meegezogen in de politieke intriges en machtspelletjes. Naast Gosling zijn ook Giamatti en Seymour Hoffman erg sterk als campagneleiders van de twee overgebleven democratische presidentskandidaten.

Evan Rachel Wood heeft ook een sterke rol als stagiaire in het campagneteam van presidentskandidaat Mike Norris, en hoewel het personage wat magertjes is geschreven haalt Wood er alles uit wat er in zit. Clooney is natuurlijk perfect gecast als gladde presidentskandidaat. Het is niet gemakkelijk om de wereld vol leugens, bedrog en politieke intriges interessant te houden, maar Clooney weet het lang vol te houden. De personages blijven wel wat vlak, en echt sympathiek kun je ze niet noemen. Dat zal wel bij deze wereld horen, en uiteindelijk zal ook Stephen er aan moeten geloven.

Aan de slag met deze The Ides of March die ik best vaak voorbij heb zien komen, het vermoeden had dat het politiek geladen was en daarom op de grote hoop veegde met State of Play, Fair Game en The Manchurian Candidate, oftewel vieze spelletjes. En laat ik daarom een enorme teringhekel aan politiek hebben dus zodoende was er nooit veel interesse om deze film te zien. Maar daar bracht de kringloop met een Blu-ray verandering in hoewel de mening vooraf uiteindelijk hetzelfde blijft.

Afijn, het verhaal mag duidelijk zijn rond gouverneur Morris for president met de ambitieuze Stephen als speech en campagne spin doctor. En al snel blijkt er achter het sprankelende witte blazoen toch de nodige vuiligheid te spelen en dan zijn er nog de kandidaten onderling die elkaar kapot willen maken. En temidden van een meer dan behoorlijke cast is dat wat we anderhalf uur lang te zien krijgen, namelijk geruchten, een schandaal en genaaid en vuilspuiterij inclusief verzending en web van intriges waarin iedereen elkaar kent en alles aan elkaar door lekt.

En het moet gezegd dat naast een uitstekende Hoffman, Gosling en de mooie Evan Rachel Wood, het verhaal toch en prima opbouw heeft met een aardig plot. Zo zijn de mechanischen interessant om te zien hoe snel men leert, zelf evil wordt in die zin of iemand in diskrediet gebracht wordt en als het ware uitgeschakeld is. Je hebt diegene zelf niet, maar de tegenpartij heeft hem ook niet. Al met al kutstreek op kutstreek waarin het bij tijd en wijlen heel smerig wordt gespeeld en slechts één doel belangrijk is en dat is de tegenpartij uitschakelen. Je zou haast vergeten dat het om nationaal belang gaat en de beste aan het roer moet geraken, en dat is nu wat me zo tegen staat in dergelijke gevallen.

The Ides of March schetst een treurig beeld van vertrouwen, wantrouwen en politieke intriges en wie dat leek vind zal hier goed mee zit. Mijn interesse heeft het niet zo zeer daarom wat mij betreft een drie sterren voor de moeite.

Vernietigende ontleding van wat zich afspeelt in de achterkamertjes terwijl gouverneur Mike Morris [George Clooney], senator Pullman [Michael Mantell] en senator Thompson [Jeffrey Wright] in de cruciale staat Ohio strijden om winst in de voorverkiezingen. Centraal staat Stephen Meyers [Ryan Gosling], een invloedrijke medewerker van de campagne voor Morris die geleid wordt door Paul Zara [Philip Seymour Hoffman]. Het gekonkel begint wanneer Pullmans campagneleider [Paul Giamatti] in het geheim contact opneemt met Stephen en hem wil overhalen om over te lopen naar zijn kandidaat. Andere belangrijke spelers zijn stagiaire Molly [Evan Rachel Wood] en Oda Horowicz [Marisa Tomei], de politieke verslaggever van de New York Times die graag een graantje meepikt van de politieke spelletjes. Clooneys reconstructie van politieke arena is overtuigend en dankzij de ijzersterke cast biedt hij een fascinerende kijk achter de schermen van de Amerikaanse politiek met openbare retoriek die nog steeds volop worden gebruikt om stemmen te winnen.