The Ides of March (2011)

Goed acteerwerk, zeer sterke regie en een mooi opgebouwd script.

Prima drama annex thriller met een goed en boeiend verhaal en zelfs ook een realistisch verhaal (inderdaad met een vette knipoog naar de Monica Lewinsky en Bill Clinton affaire). Ook de opbouw van het verhaal is goed en het einde zelfs sterk. Van mij had de film eigenlijk wel wat langer mogen duren want amper 100 minuten is niet echt lang voor een verhaal als dit. Het meest sterke punt van deze film vond ik persoonlijk de cast die ijzersterk en overtuigend speelde en met name dan Ryan Gosling om wie het verhaal ook eigenlijk draait. Maar ook George Clooney, Philip Seymour Hoffman en Paul Giamatti waren een genot om te zien spelen. Trouwens over genot gesproken, Evan Rachel Wood

In eerste instantie was ik teleurgesteld over het einde van de Film. Dat werd al minder na 5 minuten en na het lezen van wat commentaren hier (vooral Bierbuik bedankt voor het opzoeken wat Ides of March betekend) wordt ik steeds positievere over de film. Dat blijken achteraf meestal de beste films te zijn. Dus deze ga ik nog een keer kijken. Het acteren is goed in deze film, maar met zo'n cast is dat geen probleem. Het verhaal is wat traag, maar blijft interessant.

Toen ik Molly dood op de grond zag liggen, dacht ik meteen, dat heeft Ben gedaan. Naar nu blijkt ben ik zo'n beetje de enige die dat dacht, zowel hier als op IMDB kan ik geen commentaar in die richting vinden. Ik dacht dat omdat Ben er net achter was gekomen dat hij de plaats van Stephen in ging nemen. Molly kwam bij hem op de kamer (waarom trouwens?, deelden ze een kamer?). Als Molly de boel zou verklappen, dan zou Ben zijn droom om de campagne te leiden meteen weer in duigen vallen. Daarom dacht ik aan hem. Maar de algemene mening is kennelijk dat ze "gewoon"zelfmoord heeft gepleegd. Wat denken jullie?

Wat betreft Molly, de pillen (twee potjes) werden toch duidelijk in beeld gebracht toen ze de kliniek verliet. Dus de combinatie pillen met alcohol was de doodsoorzaak (of ze het bewust had gedaan, dus zelfmoord, blijft natuurlijk de vraag, maar het lijkt er sterk op).

Eerlijk gezegd niet echt verrassend. het PR-bureau is bepalend voor de verkiezingen, maar daar zijn al genoeg docu's over gemaakt. De plotwendingen wisten me niet echt aan mijn stoel vast te binden. Ik hoopte op wat meer thriller-elementen a la No Way Out. Sterke punt is het acteerwerk van o.a Gosling en (uiteraard) Seymour Hoffman. Wel ruim voldoende. 3*

Een goede dramafilm...

(geen thriller film)...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

The Ides of March was iets teveel de film die ik ervan verwachte, wat overigens ook de reden was dat ik hem tijdens zijn bioscooprelease niet zag, ondanks de aansprekende cast en Clooney in de regiestoel. Ik hou best van een politieke thriller op zijn tijd, maar het is toch jammer dat het allemaal zo voorspelbaar is. Is er iemand die volwassen genoeg is om dit soort film vrijwillig aan te zetten die nog niet weet dat politiek voor een deel bestaat uit zwendel achter de schermen en vervelende compromissen? Clooney lijkt iets teveel de indruk te wekken dat hij iets nieuws verteld, maar dit is wat bijna iedere politieke film verteld. Mr. Smith Goes to Washington is in 1939 al gemaakt. En In the Loop wist het een aantal jaren geleden vermakelijker te brengen.

De grootste gemiste kans is hier wel dat er gekozen is voor een seksschandaal als de zwarte kant van de idealistische politicus. Niet alleen is dit een afgezaagde keuze, het is ook zo'n beetje het minst interessante schandaal dat er rond een politiek leider kan ontstaan. Sommige zien het misschien als een afschildering van zijn onbetrouwbaarheid, maar feitelijk heeft het slapen met stagiaires niet echt iets te maken met politieke capaciteiten. Was het niet interessanter geweest als Stephen iets meer fundamenteels had ontdekt, iets dat recht tegen de idealen van Morris inging? De film doet met de huidige keuze in ieder geval niets af aan de oprechtheid van Morris wat betreft zijn idealen. Die blijven overeind, totdat Stephen hem dwingt te comprimeren met die ene senator. Vreemde keuze om zo'n sterke angel uit de film te halen. Sowieso vond ik de impact die het nieuws van het overspel op Stephen had wat overdreven. Dat hij ziet dat de campagne gevaar loopt is natuurlijk logisch (één van de beste uitspraken van de film legt uit dat je in het oog van de kiezer wel mensen de oorlog kan insturen, maar geen seks kunt hebben met stagiaires), maar hij is wel erg verbaast dat zijn held zoiets doet. Kan hij werkelijk ooit zo'n positie hebben gehaald als hij zo naïef is? Hij moet nota bene liegen voor zijn beroep.

Een ander klein dingetje is dat ik het idealisme van Morris sowieso wat overdreven is. De keuze om hem een atheïst te laten zijn snap ik nog. Zoiets kost hem automatisch veel stemmen natuurlijk, maar het is een beetje voor Morris wat de huidskleur voor Obama was: een oppervlakkige reden waarop sommige tegenstanders hem pakken, iets ongewoons voor een presidentscampagne. Maar daarna begint Morris doodleuk iedere angst van de conservatieve stemmer te prediken, waaronder het opkomen voor homoseksualiteit en het willen afschaffen van enige vorm van militaire interventie. Als je dan toch een film maakt over politieke compromissen lijkt het me duidelijk dat in deze tijd geen Amerikaanse president wegkomt met al die standpunten. Enkele misschien, maar niet zoveel.

Dit is allemaal negatief en ik ben dan ook niet bijster enthousiast, maar ik moet nog wel zeggen dat het op zich best een vermakelijk filmpje is. De dialogen zijn heerlijk en de cast is uiteraard fantastisch, met name Gosling en Hoffman. Zo lang het duurde was het best leuk. Maar Clooney zag er denk ik meer in dan er in zat.
3*

Goed geacteerde film, met een acceptabel verhaal. Lekker sfeervol door het uitstekende spel.

The Ides of March,

Heb ik nu scheel gekeken of heb ik toch ècht gezien dat Molly in een van de laatste scenes gewoon met koffiebekers en een andere kleur haar de persconferentie binnenloopt.
Volgens mij is ze helemaal niet dood, ook omdat je haar hoofd na de zogenaamde zelfmoordactie helemaal niet in beeld hebt gezien???
Zou een fantastisch plot zijn als Stephen en Molly het samen zo bekokstooft hebben...

goed verhaal en hele goede acteurs. ryan gosling is op weg toch mn favoriete acteur te worden, hij brengt goede films uit tegenwoordig.

Film is geen moment saai, terwijl het toch over de intriges gaat in de politiek waarvan ik op voorhand dacht dat het wel saai zou zijn.

taantje: volgens mij is het wel echt een andere actrice, maar jouw theorie is wel erg goed.

Een film met Ryan Gosling was iets waar m'n vriendin warmer van werd dan ik. Maar ik ben tot de conclusie gekomen dat het een geweldige acteur is, ook in dez film weer erg sterk.

Het verhaal is niet bijster origineel, iedereen weet dat het zo gaat en het schandaal had of origineler moeten zijn of beter uitgewerkt. Clooney lijkt het op de automatische piloot te doen maar Gosling is samen met Seymour-Hoffman de drager van deze film en dat doen ze met verve.

Goeie film met een goede cast! Ik vind dit na zijn rol in Notebook en Lars and the Real Girl de beste van Gosling! Plus hij is gewoon lekker in pak Seymour Hoffman is sowieso the bomb! Met Clooney heb ik nooit wat gehad. Ook hier niet. Evan Rachel Wood herkende ik niet. Hoop meer van haar te zien. Vooral de scène dat ze zei: we're catholic maakte indruk. Mooie vrouw ook!.Paul Giamatti is er ook fijn om er bij te hebben, net als Marisa Tomei.

Film leek mij niet zoveel..heb niet zoveel met politiek, laat staan buitenlandse. Maar ik vond het wel een interessante film. Was geboeid. Dikke 3,5*

Om mijn vriendin een plezier te doen ging ik mee naar de bioscoop. Ik had een saaie film verwacht. Tot mijn verbazing kreeg ik een hele goede film te zien die me geen moment heeft verveeld. Ryan Goslin zet een hele goede rol neer. Dikke 4* waard!

Weer een fraaie film over de achtergrond van het Amerikaanse kabinet en een spannend schouwspel tussen twee presidenten die nog verkozen moeten worden. Clooney heeft weer eens goed zijn best gedaan in de regi-stoel, en ook als zijn bijrol. Ryan Gosling was ook weer uitstekend bezig als persvoorlichter. De hele film is zo subtiel en rustig mogenlijk en er zit geen enkel vorm van sensatie in. Wel een onaangenaam machtspelletje waar Stephan in komt. Eerst verliefd worden op een stagaire maar daardoor ook langzaam maar zeker, achter verborgen waarheiden komen en in de val lopen, mede door andere dingen die er gebeurd zijn, dat begon met iets onschuldigs, maar uiteindelijk uitloopt tot een schandaal waar Stephan tot en met zijn nek in zit. Verder ga ik niet veel verklappen, maar The Ides of March weet wel heel geweldloos en zonder actie en achtervolgingen, een sterk nadenkend verhaal neer te pennen. Verder ook een erg fraaie bijrol van Phillip Seymour Hoffman, in deze film is het wel een klootzak.

Verder een prima film.

3,5*

3 blauwe plekken in mijn zij, elke keer kreeg ik een por omdat ik in slaap gevallen was. Maar geen paniek want een nieuwe poging gewaagd maar helaas, ook deze keer werd ik wakker omdat ik kramp kreeg in mijn nek daar ik in een zeer ongelukkige pose in slaap was gesukkeld. Drie keer is scheepsrecht, 3 bakken zwarte koffie op en gaan met die banaan. Nu snap ik ook waarom ik elke keer na een half uur in slaap viel. Gelukkig werd de film halverwege beter, maar ja volgens mij moet een film van begin tot het einde de moeite waard zijn. Verwachtingsvol blijven kijken, en gelukkig in eens was hij afgelopen voor dat je er erg in had. Het klopte allemaal wel maar had m.i anders gekund. Toch knap van mezelf om 101 minuut achter elkaar vol te houden. Al met al weinig thriller maar wel een drama.

Films over politieke intrige zijn meestal - behalve voor wie zelf in de politiek staat - niet bepaald sappig en dikwijls langdradig en saai.

Deze "Ides of March" heeft nochtans geboeid en was wel interessant om de pokerspelletjes achter de schermen even te beleven. Kwaliteit van de film is natuurlijk ook voor een heel stuk te danken aan de schitterende acteurs die de cast uitmaken.

Eat your heart out, Roman Polanski, want Clooney laat zien hoe je een politieke thriller wel maakt. Snedig, scherp, en aan een vlot tempo.

Het verhaal is, hoewel het net iets te vaak in de val van de clichés trapt, nog best aardig. Heb me het eerste halfuur, als de personages worden voorgesteld en het pad richting plottwists wordt geëffend, nergens verveeld, wat nog wel eens wil gebeuren bij dit soort films. Eens de film op gang is gekomen is het bij momenten zelfs genieten. Clooney doet het dan ook verrassend goed in de regisseursstoel: nooit geeft hij het gevoel de controle ook maar enigszins te verliezen, en hij slaagt er zelfs in om enkele puike shots de film binnen te lozen (die vlag!).

Grote sterkte van deze film is echter de cast. Clooney zelf doet het zoals altijd behoorlijk, maar kiest ervoor om vooral op de achtergrond te blijven en andere te laten schitteren. En die grijpen deze kans met beide handen. Phillipe Seymour Hoffman en Paul Giamatti zitten helemaal in hun rol en leveren zoals altijd kwaliteit af, en Ryan Gosling is zich stilaan bij m'n favoriete acteurs aan het nestelen. Van onschuldig en naïef in het begin tot ronduit eng aan het eind, het gaat Gosling allemaal probleemloos af.

Het is visueel allemaal iets te plat, en de dialogen en het verhaal wat te standaard om te spreken van een topper, maar ik heb me prima vermaakt.

Kleine 3.5*

Vooral bovengemiddeld. Zeker niet slecht, maar ook niet echt goed. Hooguit een beetje. Dat is wat mij betreft het 'bezwaar' bij deze film; er had misschien meer ingezeten. Dat komt omdat het uiteindelijk wat voorspelbaar is en dat the Ides of March uiteindelijk weinig nieuws vertelt.

Het kijkt wel extreem gemakkelijk weg, Clooney is toch wel een behoorlijk goede verhalenverteller. Het acteren is ronduit goed (wat wil je met zo'n cast). Een politieke thriller die goed verteld wordt, vind ik al snel boeiend. Meer dan wat het is, wordt het helaas niet. Clooney houdt zich teveel in en kleurt teveel binnen de lijntjes. De ontwikkeling die het karakter van Gosling doormaakt (al kun je ook beargumenteren dat ie altijd al verrot was), staat misschien wat te veel centraal.

Verder zijn er nog wat kleine probleempjes waarvan ik de grootste vond dat Paul zo'n groot probleem maakte van het gesprek dat Steve had met de andere campagneleider. Ging er bij mij niet helemaal in dat de golden boy zo makkelijk aan de kant geschoven werd. Hij bekende 'bijna' meteen. Tussen al het gekonkel en het verkopen van je ziel aan de duivel door, vond ik het maar onzinnig dat er over die 'bijna'zo werd gevallen, terwijl Steve het verschil in de campagne zou kunnen maken.

Maar goed het is een goed gemaakte politieke thriller, die helaas dat mist wat de echt grote films (bijvoorbeeld Good Night and Good Luck) wel hebben. 3,5 sterren. Wel Clooney's beste op genoemde film na.

Deze politieke thriller wist mij niet echt te boeien. Nochtans is het verhaal verrassend goed te volgen gezien heel het politiek gedoe met al zijn manipulaties. Maar het wordt allemaal vrij sober gebracht en er gebeurt eigenlijk weinig. De cast is een pluspunt in deze film. Helaas voor mij geen film om eens opnieuw te zien. 5/10

Ik was toch wat sceptisch met Clooney op de regiestoel. Na het verschrikkelijk slechte debuut 'Confessions of a Dangerous Mind' stond ik niet bepaalt te springen om hem nog eens te kans te geven als regisseur. Maar ik moet toegeven dat vooral de aanwezigheid van Gosling me deed overtuigen om toch te kijken.

De film is een politieke thriller die het vooral moet hebben van spanning en een eventuele plottwist. Ook de sterkte van de acteurs is hier belangrijk. En dat valt best wel mee. Hoffman speelt meer mindere rollen naar mijn smaak dan goeie rollen. Hier is hij wel goed bezig

Het verhaal is toch wel het minste en grotendeels voorspelbaar. De verhaallijn met de stagiaire leek wel de goeie kant op te gaan, maar dat bloede op één of andere manier dood. Ik had echt een gevoel van 'is dat het maar?' Is het omdat wij dat niet echt kennen in Europa? ik weet het niet.

Het resultaat is een zeer aangename film dankzij het acteerwerk. Maar het is te onopvallend om een echte topper te worden.

Beetje voorspelbaar, maar al die acteerkanonnen houden het interessant. Gosling is uitstekend, Clooney idem en bovendien ontnuchterend onaangenaam in de keukenscène op het einde, maar de beste rollen zijn toch voor Hoffman en Giamatti, de één onderkoeld als altijd, de ander druk in de weer wanneer hij Goslings "sollicitatie" op het einde afwijst, en allebei ijzersterk. Kortom, hoewel het vermoedelijk niet Clooney's bedoeling was is deze film misschien wel interessanter als acteursfilm dan als politiek drama.
 

Heb 'm nu al 5 keer gezien en ik vind hem steeds beter worden. Absolute topfilm voor mij dit. Kan misschien nog wel een keer in m'n top10 gaan komen.

Jij zit binnen – pak 'm beet – één jaar vijf keer naar dezelfde film te koekeloeren?! Jeuh.

Dat kan toch? Zie niet wat er raar aan is.

Daar is niets raar aan – toch het mooiste dat er is, een film die je zó fascinerend vindt dat je hem in korte tijd meerdere malen kan –moet– zien? (Ook al is dat voor mij dan niet déze film, ik heb er alleen het afgelopen jaar al ook wel een paar gehad, in mijn geval bijvoorbeeld Tinker tailor soldier spy (2011).)

Dit dus ja, als ik even niet weet wat voor film ik s'avonds wil gaan kijken ga ik vaak voor een herziening. En deze staat dan vaak op de planning. Dit heb ik ook met Drive.

Niks mis met een film meerdere malen kijken in korte tijd inderdaad. Sterker nog, dat zijn voor mij juist de films waar het om gaat.

Heb 'm nu zelfs in m'n top10 geknalt!

Achteraf gezien is 't eigenlijk volstrekt onlogisch dat Hoffman 't verhaal gaat lekker van de ontmoeting tussen Gosling en Tomei en 't ook nog aan Clooney vertelt. Gosling was namelijk eigenlijk 't brein van de hele campagne. Beseft Hoffman dan bovendien niet dat het ontslag alleen maar gunstig is voor Tomei? Als dat babyverhaal er niet was waren ze keihard afgegaan. Het is dat Gosling Clooney nu kon chanteren om 'm alsnog naar de winst te leiden maar als die echt kwade bedoelingen had speelde hij dat verhaal gewoon door aan Tomei.

The Ides of March is een goed in beeld gebrachte documentaire over de wedloop naar een presidentschap in de VS. Persoonlijk vind ik dat deze film ver van het begrip thriller afstaat. Het laat gewoon zien dat een president alleen maar een charismatische, intelectuele, breedsprakerige met een brede-colgate-smile voorziene vent moet zijn, die een goed geoliede entourage achter zich moet hebben staan. Deze PR afdeling houdt zich bezig met het bespelen van de pers, het manipuleren van belangrijke personen en het zoeken naar dirty gegevens van de tegenstander. En dat is het zowat wat hier tentoongespreid wordt !

Ze hebben wel een verrekt sterke cast bijeen gesprokkeld met Gossling als centrale figuur. Hij speelt zijn rol als gehaaide campagnemedewerker voor Mike Morris : een man die de Elfstedentocht nooit zal uitrijden wegens te scheve schaatsen. Wood zorgt dan weer voor het idylische romantisch gedeelte langs de ene kant en zorgt dan weer voor het schandaaltje langs de andere kant. Goh , wie had dat kunnen denken.

Persoonlijk vond ik eigenlijk Hoffman en Giamatti de meest overtuigende acteurs in deze film. Gossling is ook zo'n persoon die zijn gezicht in stijfsel drenkt voor hij de scene opstapt. Of die gast nu achter een stuur zit , een gangster speelt of een serieuse politieke medewerker speelt : hij zet altijd zo'n pokerface op waaraan je niet kan zien of hij nu een Royal Flush heeft of bluft.
Hoffman en Giamatti hebben dat kameleonachtig in zich waardoor ze zich telkens weer in een andere gedaante transformeren. Ze spelen beiden zo naturel !

Clooney speelt op automatische piloot en heeft eigenlijk een beperkte inbreng in deze film , tot op het einde natuurlijk. Voor de rest ziet hij er weer als de ideale schoonzoon/echtgenoot uit met zijn gelikt uiterlijk, zijn ontwapenende glimlach en zijn eeuwigdurende charme. En uiteindelijk is het toch weer een oplichtertje en bedriegertje. Dit keer is niet een casino het slachtoffer , maar zijn echtgenote

Politiek vind ik in het echte leven al sowieso een bron van ergernis waarvan ik doorgaans de chronische slingerschijt krijg. Laat staan dat dit gegeven ook nog in een film wordt gebruikt. M.a.w. t'is niet bepaald mijn favoriet type film. Maar ik moet toegeven dat deze prent me toch aangenaam heeft wakkergehouden. En de Dafalgannekes waren ook niet nodig

2.5*