The Killer Elite (1975)

Wat mij betreft een wat minder geslaagde Peckinpah, met een weinig memorabel plot, en op die ene schietpartij op het dek van dat schip na, amper goeie actie.

2.5 sterren

Zolang het om schoot-outs gaat is Peckinpah de meester, maar van karate-scenes filmen heeft de man duidelijk minder kaas gegeten.

leuk idee en in de jaren 70 een vermakelijk film, maar nu erg gedateerd al is het van de legendarische regisseur Sam Peckinpah

wel de moeite waard om een keer te zien maar wat was een 7.5 uit 10 waard in de jaren 70 is intussen gezakt naar hooguit een 6+

Helaas één van Peckinpah's mindere films. Vooral aan het begin helaas wat kil en afstandelijk en het wat dunne plot helpt hierin ook niet echt mee. Jammerlijk is ook dat de focus een beetje verloren wordt en het laatste kwartier een beetje als mosterd na de maaltijd voelt.

Pluspunten? Jazeker. Peckinpah weet door enkele simpele slow motion en het gevecht tussen de pistolen en de ninja's net wat extra's mee te geven.

2,5*

Toch een vermakelijke thriller met sterke cast.

De actie hoeft niet te overheersen.

3,5 ster

Was al aan het zoeken naar Mr. Miyagi, atypische Peckinpah inderdaad.

Deze had ik nog nooit gezien, maar dank zij het MGM movie kanaal opgenomen en vanmiddag bekeken.

Onzettend coole titel, die zeer veel belooft... helaas blijkt het een oninteressante typisch jaren '70 doorsnee thriller te zijn, die weinig overtuigd en alle kanten op lijkt te gaan behalve de juiste. Het verhaal schiet niet op, zo duurt aan het begin het revalideren van Caan eeuwen. Dit is echt een b-film vermomd als A-film.

Dit is de eerste Peckinpah, waarbij ik het gevoel heb dat de regisseur feitelijk niks vertellen wil en zelf er eigenlijk totaal geen zin in heeft.

Wat is dit voor een lulverhaal, waarbij de geloofwaardigheid totaal ontbreekt? Caan en de zijnen moeten zwaar bewapend een Chinees bewaken en ze blijken aan te worden gevallen door.....twee man? En dan nog worden ze feitelijk overmeesterd?
En het is nu eenmaal middenjaren '70, de invloed van Bruce Lee is groot, dus eindigt de film met karatende ninja's?! Caan blijkt tijdens de slotgevechten ook plots haast geen last meer van zijn been te hebben. Pas wanneer het verhaal is afgelopen loopt hij weer mank. Ja, ja.....

Echt belachelijk en idioot. Film is ook veelste lang met zijn ruim twee uur om te kunnen blijven boeien.
Dit is toch wel de eerst echte flop van een eens zo goed en benadigd regisseur.

Een drie, ofwel 1,5 ster.

een goed onderhoude thriller die zijn tijd dertig jaar vooruit liep, vooral met het concept dat er bedrijven zijn die voor de CIA werken is iets van de laatste jaren en vooral groot gemaakt in videogames van tom clancy....

en het verbaasde mij dan ook dat er een acteur in zat met de zelfde naam maar dat was stom toevallig (sources gechekt op IMDB)

Goeie samenvatting

Film begint ijzersterk maar zakt dan volledig in de belachelijke martial art gevechten zijn lachwekkend.

Tegenvallende film waarin een freelance agent wordt verraden door zijn collega. Het duurt veel te lang voordat het plot vorm krijgt en het begin had een stuk korter gekund. Ook is het plot onnodig ingewikkeld waardoor de film niet weet te boeien. Ook de aanwezigheid van James Caan en Robert Duvall weet deze film niet te redden.

"This film is a work of fiction. There is no company called Communications Integrity NOR ComTeg
and the thought the C.I.A. might employ such an organization for any purpose is, of course, preposterous"

De openingstekst van deze film, een heerlijk staaltje sarcasme van Peckinpah.

Het eerste uur dacht ik dat ik een onbegrepen parel van Peckinpah te pakken had. Het samenspel van Caan en Duvall is er een van ongekend niveau. De dialoog waarin Duvall uit de doeken doet dat Caan de vorige nacht met een meisje met een geslachtsziekte geslapen heeft - schit-te-rend - zeker die lach van Duvall erbij.

Na het verraad komt misschien wel het beste stuk van de film: de rehabilitatie van Caan. Dit wordt heel erg effectief verteld. Geen sentiment of overdreven drama hier, maar een registratie van eenvoudige handelingen, waardoor er heel veel over Caans personage verteld wordt.

Tot op dit punt, is deze film een goed, zakelijk verteld verhaal mét diepgang, over zaken als eer, verraad en vriendschap, gesitueerd in een harde mannenwereld. Vergelijkbaar met bijv. het werk van William Friedkin, Jean-Pierre Melville en Michael Mann. Cinema waar ik erg van houd. Maar dan gaat het mis...

Van zo gauw Caan uit het ziekenhuis komt, volgt de ene onbegrijpelijke scriptkeuze de andere op. Kung fu, ninja's, achtervolgingen, shootouts en Oosterse wijsheden volgen elkaar in een rap tempo op, variërend van belachelijk tot belachelijkst. De film wordt een zootje zonder enige samenhang. De oorzaak hiervan kan wellicht gezocht worden bij de grote invloed van studiobaas van United Artists - de enige studio die nog met Peckinpah wou samenwerken.

Gemengde gevoelens dus. Maar, alleen vanwege het eerste deel, toch een film die het aanzien waard is.

Trailer - Clip

Peckinpah op zoek naar een hit. Niet alleen aan de box office, ook in z'n neus. Coke en regisseren gaan blijkbaar niet erg goed samen, al is het pas in de derde akte dat de film in elkaar dondert. Wat in ieder geval opvalt, is het geweld. Normaal gesproken iets waar Bloody Sam mee uitpakt, hier is het een veel zakelijkere bedoening. Futiel bijna als je de locatie van de finale in ogenschouw neemt.

Maar een factor van belang wordt het niet meer. Het scenario is tegen die tijd verandert in een janboel en met de Aziatische invloeden wordt het een clowneske vertoning. Best jammer. Niet dat het daarvoor tot Peckinpah's best werk gerekend mag worden, maar het is nog wel een acceptabel zeventiger jaren vehikel met weliswaar een onnozel spionnenplotje van toen, maar dat is zo getackeld.

Duvall en vooral Caan stelen de show. De ene met een geweldige lach, de andere met een nonchalante, maar ook verbeten houding. Zo'n langdurige revalidatie zie je tegenwoordig niet meer in dit soort films. Young (Paulie!) doet dan weer iets leuks met een bom. Zo is er wel meer droge humor aanwezig en de aanslag op het vliegveld is nog aardig gemonteerd. Ergens ontspoort het. Net als Sam.

Dit is zonder twijfel de slechtste film van Peckinpah die ik gezien heb, zag de film onlangs op AMC. Ik had me de moeite echt kunnen besparen. Peckinpah werd duidelijk ook niet geholpen door de acteurs, het acteren is benedenmaats. Tijdens de ziekenhuis scene dacht ik naar een documentaire te kijken. Duval lijkt constant onder invloed te zijn, Caan probeert het in het begin nog wel een beetje, maar laat ook al snel de boel de boel. Burt Young is de enige die nog iets van zijn rol maakt, voor zijn doen speelt hij heel ingetogen, meestal is hij een knorrige of a-sociale persoon, maar nu is hij zelfs vriendelijk, behulpzaam en maakt hij zich zelfs zorgen om een ander. De rest van de acteurs met voorop Hopkins en Mako bakt er helemaal niets van.

Wanneer de laatste scenes op de boot beginnen dan denk je in het begin dat je eindelijk de echte Peckinpah weer ziet, dat duurt maar even totdat de ninja's weer ten tonele verschijnen. De mythe van de Ninja's wordt daar behoorlijk ontkracht, kan natuurlijk ook zijn omdat de regie zeer slecht was, wat een aanfluiting die ninja's. Deze film hoef ik dus niet meer te zien.

Na The wild bunch, The getaway en Bring me the head of Alfredo Garcia was ik formeel : Peckinpah herhaalt zichzelf te veel. Maar zie : zijn meest bekritiseerde/afgekraakte film is waarlijk een frisse kijk op zijn thema : helden. Het begint als een ordinaire thriller (inclusief inbrekers fotografie en score) maar slaat snel over eenmaal verraad om de hoek komt kijken naar een reflectie over actiehelden. Waarom denk ik dat Peckinpah geen verhaal wil vertellen maar een statement wel maken ? Niet wegens het dunne plot en een serie banaliteiten. Dat zagen we ook al in zijn andere films. Maar hier : een actie held met arm en been in een ijzeren korset, dialogen zoals : heroïsme is passé. En dan de eindscène : in volle actie roept Caan 'wacht eens even ...' , de actie stopt, Caan stampt dan nog even na naar zijn belager op de grond en begint dan te discussiëren over of er nu een shoot out moet zijn, daarna een gevecht met zwaard waar iedereen staat naar te kijken als een attractie, als een boksmatch. De kijk op de mensheid is pure Peckinpah : De goeden en de slechten zijn niet meer te onderscheiden en iedereen heeft een hidden agenda. Peckinpah levert een paar sterke momenten af. Zijn focus op personage, meer bepaald op de rehabilitatie is knap (sterk geobserveerd), de crosscutting is magnifiek, de locatie van de marine vloot weet wel zeer scherpe dreiging en onbehagen uit te stralen. De film hangt als vanouds met haken en ogen aan elkaar, het verhaal sleept op sommige momenten en boeit niet altijd maar toch slaagt Peckinpah erin om hier wel zijn stokpaardje visueel te vertellen nl bespiegeling over heroïsme.

James Caan en Robert Duvall, ja dat werd ik zeker wel warm van toen ik zag wie er de hoofdrollen vervulden in deze prent uit de jaren 70. Daarnaast nog wat bekende koppen uit die tijd, je waant je weer die kleine jochie van toen. Maar in principe ben ik niet zo fan van de filmjaren voor de 90-ers.

Wraakfilms, hoeveel zijn er nu al gemaakt door de jaren. Toch mag ik er nog altijd naar kijken. Hier zitten er wel erg trage stukken tussen die daarnaast ook niet boeiend interessant zijn. Nee de revalidatie was me iets te droog en te lang. Gek genoeg werd er overgeschakeld naar de Japanse vechtkunst, die had ik zeker niet aan zien komen. En ai ai ai, het eerste gevecht toverde meteen tranen in mijn ogen. Hoe slecht...... puur amateurisme.

Tja, de film herbergt geen echte topkwaliteit, zelf de grote acteurs kunnen maar niet uit de voeten met de regie en het matige script. Gelukkig had ik nog wel zin om de prent voor de wraak uit te kunnen zitten, maar daarvoor moet je wel eerst door een trage opbouw heen, die niet erg bijzonder is. Het komt regelmatig wat knullig over.

Naast de slechte eerste knokpartij/aanslag, zijn de shootouts ook niet van het kaliber om naar huis te schrijven. Een daarop volgende achtervolging doet het allemaal denken aan de serie The A-team. Het verhaal loopt langzaam aan lek, 122 minuten is duidelijk teveel van het goede. Nee heel goed is het niet, maar heel slecht wil ik ook weer niet noemen. Gewoon jammer, dat is voor mij het woord wat past als korte omschrijving. Daar past dan ook een middelmatige beoordeling bij, en dan kom je het simpel uit op 2,5**.

Tegenvallende van Peckinpah. Komt moeizaam op gang en heeft een gebrek aan veel : actie, spanning, interessante personages. Het zat er allemaal niet in. Peckinpah is anders wel een prima regisseur, en dat zie je ook hier : de scènes zijn verzorgd geschoten en "gedateerd" is geen woord dat ik bij hem zou gebruiken. Er wordt gewoon teveel aandacht besteed aan die revalidatie van Locken waardoor de film uit balans raakt .. na een uur zit er nog geen schot in de zaak. Daarna moet Locken een Japanse zakenman of politieker beschermen tegen huurlingen en de yakuza, waarbij hij ge-doublecrossed wordt, maar ook dat wist me niet echt meer mee te krijgen. Wat ben ik vreselijk ontgoocheld in deze film zeg.

Wordt in december door Imprint uitgebracht op blu ray.

Zwakke film van Peckinpah die als een soort liftmuziek 2 uur voortkabbelt zonder ooit spannend te worden. De goede cast, de fijne 70’s look en twee aardige actiescenes maken dat het ook niet verveeld, maar goed is het niet, helaas.

2,5

De neergang van Peckinpah begint hier. Hij had zich in Hollywood bijna overal onmogelijk gemaakt en kreeg alleen nog werk bij United Artists en hoewel deze film beter is dan latere films als Convoy en The Osterman Weekend zie je duidelijk aan de film dat Peckinpah veel compromissen moest sluiten om dit te kunnen maken. De eerste veertig minuten zijn met meest onversneden Peckinpah en veel beter dan de rest van de film. Een dwars begin over een verraden spion die neergeschoten is en weer beter moet worden, Als hij dat eenmaal is wordt de film juist slechter. De film heeft stukjes martial arts (toen erg in de mode) die ongetwijfeld moetjes waren en een verhaal dat nauwelijks spannend is en ook vaak niet zo interessant. Toch schijnt hier nog veel meer de oude Peckinpah door dan in Convoy en is de film minder een een puinhoop dan The Osterman Weekend. Hij had hierna nog een kleine opleving met Cross of Iron, maar The Killer Elite is het begin van het einde.