The Killer Elite (1975)

Wat mij betreft een wat minder geslaagde Peckinpah, met een weinig memorabel plot, en op die ene schietpartij op het dek van dat schip na, amper goeie actie.

2.5 sterren

Helaas één van Peckinpah's mindere films. Vooral aan het begin helaas wat kil en afstandelijk en het wat dunne plot helpt hierin ook niet echt mee. Jammerlijk is ook dat de focus een beetje verloren wordt en het laatste kwartier een beetje als mosterd na de maaltijd voelt.

Pluspunten? Jazeker. Peckinpah weet door enkele simpele slow motion en het gevecht tussen de pistolen en de ninja's net wat extra's mee te geven.

2,5*

Toch een vermakelijke thriller met sterke cast.

De actie hoeft niet te overheersen.

3,5 ster

Deze had ik nog nooit gezien, maar dank zij het MGM movie kanaal opgenomen en vanmiddag bekeken.

Onzettend coole titel, die zeer veel belooft... helaas blijkt het een oninteressante typisch jaren '70 doorsnee thriller te zijn, die weinig overtuigd en alle kanten op lijkt te gaan behalve de juiste. Het verhaal schiet niet op, zo duurt aan het begin het revalideren van Caan eeuwen. Dit is echt een b-film vermomd als A-film.

Dit is de eerste Peckinpah, waarbij ik het gevoel heb dat de regisseur feitelijk niks vertellen wil en zelf er eigenlijk totaal geen zin in heeft.

Wat is dit voor een lulverhaal, waarbij de geloofwaardigheid totaal ontbreekt? Caan en de zijnen moeten zwaar bewapend een Chinees bewaken en ze blijken aan te worden gevallen door.....twee man? En dan nog worden ze feitelijk overmeesterd?
En het is nu eenmaal middenjaren '70, de invloed van Bruce Lee is groot, dus eindigt de film met karatende ninja's?! Caan blijkt tijdens de slotgevechten ook plots haast geen last meer van zijn been te hebben. Pas wanneer het verhaal is afgelopen loopt hij weer mank. Ja, ja.....

Echt belachelijk en idioot. Film is ook veelste lang met zijn ruim twee uur om te kunnen blijven boeien.
Dit is toch wel de eerst echte flop van een eens zo goed en benadigd regisseur.

Een drie, ofwel 1,5 ster.

Tegenvallende film waarin een freelance agent wordt verraden door zijn collega. Het duurt veel te lang voordat het plot vorm krijgt en het begin had een stuk korter gekund. Ook is het plot onnodig ingewikkeld waardoor de film niet weet te boeien. Ook de aanwezigheid van James Caan en Robert Duvall weet deze film niet te redden.

Peckinpah op zoek naar een hit. Niet alleen aan de box office, ook in z'n neus. Coke en regisseren gaan blijkbaar niet erg goed samen, al is het pas in de derde akte dat de film in elkaar dondert. Wat in ieder geval opvalt, is het geweld. Normaal gesproken iets waar Bloody Sam mee uitpakt, hier is het een veel zakelijkere bedoening. Futiel bijna als je de locatie van de finale in ogenschouw neemt.

Maar een factor van belang wordt het niet meer. Het scenario is tegen die tijd verandert in een janboel en met de Aziatische invloeden wordt het een clowneske vertoning. Best jammer. Niet dat het daarvoor tot Peckinpah's best werk gerekend mag worden, maar het is nog wel een acceptabel zeventiger jaren vehikel met weliswaar een onnozel spionnenplotje van toen, maar dat is zo getackeld.

Duvall en vooral Caan stelen de show. De ene met een geweldige lach, de andere met een nonchalante, maar ook verbeten houding. Zo'n langdurige revalidatie zie je tegenwoordig niet meer in dit soort films. Young (Paulie!) doet dan weer iets leuks met een bom. Zo is er wel meer droge humor aanwezig en de aanslag op het vliegveld is nog aardig gemonteerd. Ergens ontspoort het. Net als Sam.

Dit is zonder twijfel de slechtste film van Peckinpah die ik gezien heb, zag de film onlangs op AMC. Ik had me de moeite echt kunnen besparen. Peckinpah werd duidelijk ook niet geholpen door de acteurs, het acteren is benedenmaats. Tijdens de ziekenhuis scene dacht ik naar een documentaire te kijken. Duval lijkt constant onder invloed te zijn, Caan probeert het in het begin nog wel een beetje, maar laat ook al snel de boel de boel. Burt Young is de enige die nog iets van zijn rol maakt, voor zijn doen speelt hij heel ingetogen, meestal is hij een knorrige of a-sociale persoon, maar nu is hij zelfs vriendelijk, behulpzaam en maakt hij zich zelfs zorgen om een ander. De rest van de acteurs met voorop Hopkins en Mako bakt er helemaal niets van.

Wanneer de laatste scenes op de boot beginnen dan denk je in het begin dat je eindelijk de echte Peckinpah weer ziet, dat duurt maar even totdat de ninja's weer ten tonele verschijnen. De mythe van de Ninja's wordt daar behoorlijk ontkracht, kan natuurlijk ook zijn omdat de regie zeer slecht was, wat een aanfluiting die ninja's. Deze film hoef ik dus niet meer te zien.

Tegenvallende van Peckinpah. Komt moeizaam op gang en heeft een gebrek aan veel : actie, spanning, interessante personages. Het zat er allemaal niet in. Peckinpah is anders wel een prima regisseur, en dat zie je ook hier : de scènes zijn verzorgd geschoten en "gedateerd" is geen woord dat ik bij hem zou gebruiken. Er wordt gewoon teveel aandacht besteed aan die revalidatie van Locken waardoor de film uit balans raakt .. na een uur zit er nog geen schot in de zaak. Daarna moet Locken een Japanse zakenman of politieker beschermen tegen huurlingen en de yakuza, waarbij hij ge-doublecrossed wordt, maar ook dat wist me niet echt meer mee te krijgen. Wat ben ik vreselijk ontgoocheld in deze film zeg.

De neergang van Peckinpah begint hier. Hij had zich in Hollywood bijna overal onmogelijk gemaakt en kreeg alleen nog werk bij United Artists en hoewel deze film beter is dan latere films als Convoy en The Osterman Weekend zie je duidelijk aan de film dat Peckinpah veel compromissen moest sluiten om dit te kunnen maken. De eerste veertig minuten zijn met meest onversneden Peckinpah en veel beter dan de rest van de film. Een dwars begin over een verraden spion die neergeschoten is en weer beter moet worden, Als hij dat eenmaal is wordt de film juist slechter. De film heeft stukjes martial arts (toen erg in de mode) die ongetwijfeld moetjes waren en een verhaal dat nauwelijks spannend is en ook vaak niet zo interessant. Toch schijnt hier nog veel meer de oude Peckinpah door dan in Convoy en is de film minder een een puinhoop dan The Osterman Weekend. Hij had hierna nog een kleine opleving met Cross of Iron, maar The Killer Elite is het begin van het einde.

Meh.

Ietwat gezapige seventies-thriller, die helaas niet zo spannend is. Ik had eigenlijk ook een ander soort film verwacht, namelijk een rechttoe rechtaan wraakfilmpje. Men neemt evenwel een zijsprongetje hier en daar, wat de flow van het geheel m.i. niet ten goede komt. James Caan en Robert Duvall in hun post-Godfatherperiode zijn misschien leuk op papier, maar beiden kunnen niet uitblinken.

2,5