Wolf (1994)

Vermakelijk film, die het vooral moet hebben van het acteerwerk van Nicholson, die op voortreffelijke wijze in een wolf weet te veranderen. Het verhaal is af en toe wat saai en naar mijn mening ook iets te lang, er had minstens een kwartiertje afgekund. Maar toch blijft het een leuke film, met vermakelijke scenes, leuk acteerwerk van de rest van de cast en een goede regie van Nichols. Hoewel deze film niet de beste in z'n genre is, is het toch één van de betere weerwolfilms van de laatste tijd.

3 sterren.

Oh, wat een ramp van een film.

Zo slecht gemaakt, dat ie bijna weer goed wordt. Maar nèt niet.

Minstens 10 jaar geleden ooit eens gezien, waarschijnlijk tijdens een slaapfeestje, in ieder geval in een slaapgedrepiveerde toestand.

En toen was ie prima, zo herinner ik me . Dus had ik een aantal dagen geleden, bij eerste ziening sinds toen toch een zekere verwachting. Ik heb 'm zelfs aangeschaft... 2½ euro down the drain.

Nicholson en de heerlijke Pfeiffer zouden toch garant moeten staan voor een prettige ervaring. Nee. Allesbehalve. Zelfs zij zijn niet opgewassen tegen deze bagger. Nathaniel Fisher (Richard Jenkins) is werkelijk het enige lichtpuntje voor mij.

één sterretje, plus een halfje voor positieve 1e ziening.

Uitstekende horror/griezel film, maar verwacht geen liters bloed of gore. Jack Nicholson doet het goed, en heeft geen moeite om zijn dierlijke kant te laten zien. Overtuigende make-up effecten, mooie en onheilspellende muziek van Ennio Morricone. Let ook nog even op David Schwimmer als politie-agent (voor hij bekend werd als Ross in Friends).

Had meer van de transformatie verwacht en meer spanning en gore.

Helaas deze ingrediënten waren er niet veel.

Rest was het acteren prima en qua filmen ook best goed.

3 sterren

Een film die enerzijds wel redelijk goed is, maar die anderzijds toch wat tegenviel. Grootste pluspunt van deze film is Jack Nicholson, die nogmaals bewijst wat voor een fantastisch acteur hij is. De gezichten die hij kan trekken zijn werkelijk fenomenaal. Wat dan weer minder is aan Wolf, zijn de actiescènes. De transformaties, alsook de gevechten, zijn nogal rommelig in beeld gebracht en zien er af en toe redelijk fake uit.

jackie doet het nog goed, maar voor de rest steekt er heel wat tegen aan deze film. Van acties tot transformaties tot plot(wending); het komt allemaal een beetje ongeloofwaardig over.

Logisch natuurlijk, gezien het topic van de film, maar toch... In die tijd waren er heel wat betere van dit soort films gebracht, dus met het kransje acteurs dat hierbij meespeelt had er ook wel een (klein) meesterwerk ingezeten. Helaas...

3*

Weerwolven in films, het wil niet altijd lukken. Vooral om dat je bij die transformatie al een heel overtuigend kostuum of deftige effecten moet hebben. En als de maker het 'weerwolf worden' als grote troef wil uitspelen zonder iets bij loopt het ook veel mis. Wolfman was ook zo'n film die niet wou werken. Dit genre mag je niet al te au serieux nemen. Wat wel lukt zijn bvb Cursed, Dog Soldiers, Ginger Snaps of An American werewolf in London.

Wolf dus, de film met Jack Nicholson is een doorsnee hollywoodfilm zonder buiten de lijntjes te kleuren. Gelukkig heeft de film nog enkele goeie acteurs bij die wat van de film kunnen maken. Maar echt uitblinken doet het nooit. Nicholson is in elk geval een betere weerwolf dan bvb Benicio Del Toro (Wolfman). En het klikt wel met Pfeiffer.

Een vermakelijke weerwolvenfilm, die mij een beetje aan "The fly" deed denken, omdat ook in deze film een dier (insect) de oorzaak is van de verandering bij een mens, die eerst goed lijkt, maar uiteindelijk rampzalig blijkt te zijn.

Jack Nicholson zet een uitstekende rol neer en bewijst maar eens een uitstekend acteur te zijn. Vooral door zijn sterke spel is alles vrij geloofwaardig. Daarnaast blijkt, dat er niet altijd veel actie of special effects nodig zijn, om iets als dit toch redelijk overtuigend neer te zetten. Michelle pfeiffer heeft ook nog een aardige rol als dochter van de baas en liefde van Will. Het is dan vooral ook aan deze twee karakters te danken, dat de film toch nog zo weet te boeien, want qua verhaal en originaliteit schiet de film toch wel enigszins te kort. De muziek van Ennio Morricone is overigens wel erg mooi.

Niet heel goed, maar het prima acteerwerk en de fijne muzikale score maken in ieder geval voldoende goed en zorgen voor een redelijk leuke twee uur.

3,0*

Ik moet bekennen dat ik deze film nooit "begrepen" heb, in 1994 niet en nu weer (of nog steeds) niet. Toen ik er aan begon vreesde ik voor een simplistische parabel over "Greed is good"-achtige executives die in figuurlijke zin al zó bloeddorstig zijn dat de stap naar letterlijk wolvengedrag snel gezet is, maar in plaats daarvan gaat de film zich steeds meer bezighouden met de transformaties en de gevolgen daarvan, inclusief alle cliché's zoals dieren die instinctief bang voor je zijn, verscherpte zintuigen, snuivende neusgaten en midden in het bos wakker worden met andermans bloed op je kleren zonder je iets te kunnen herinneren, en uiteindelijk is dit allemaal vlees noch vis. Plotontwikkeling, details, setting, cinematografie en acteerwerk zijn allemaal prima in orde, maar het verhaal is gewoon niet zo erg boeiend, en de extreme bakkebaarden en acrobatische salto's van Nicholson en Spader (allebei toch zeer favoriete acteurs) werken bij mij voornamelijk op de lachspieren. Volgens de IMDb-trivia-pagina zijn Nicholson en scriptschrijver Jim Harrison twaalf jaar bezig geweest om deze film van de grond te krijgen, en daar hebben ze dan ook nog Mike Nichols voor weten te strikken – zoals gezegd, ik begrijp er niets van.

Nicholson en Pfeiffer, toe maar. Wat dat bij elkaar in bed moet, is een ander verhaal. Zo zijn er wel meer zaken in het script waar de film weinig baat bij heeft. Misschien dat het destijds anders lag, maar anno nu zie je een finale als deze van verre aankomen. Het is wat te geschreven van karakter, deze Wolf. Hoe Will met zijn wolvenprikkels omgaat is eigenlijk veel leuker dan wanneer hij in volle beharing de boel op stelten zet. Morricone's bijdrage is te klassiek getint om op te vallen, de actie slomo's zijn niet bepaald denderend en met zo'n finale kan ik dus niks, maar desondanks is het, door wat bijna verborgen zwarte humor, nog redelijk onderhoudend . Jack huilend in Central Park!

Prachtige subtiele horror film. Jack speelt voortreffelijk. Michelle ziet er geweldig uit. Goede muziek. Sterke special effects. Gewoon een klassieker in zijn genre.

Mwa.

Vond het niet een al te briljante film dit, dat zeker meer had kunnen zijn, maar dit echter niet is geworden. Je kan best veel doen met een acteur zoals Nicholson, maar zelfs voor hem is deze rol niet bepaald op het lijf geschreven, maar voert hem desondanks voortreffelijk uit.

Het enige wat Nicholson dan niet heeft is de energie. Hij maakt soms megasprongen en de effecten doen hem energiek lijken, maar als hij zelf moet rennen ziet het er minder uit. Je ziet duidelijk dat hij echt iets te oud is voor deze rol.

Pfeiffer en Spader doen het beide prima. Geen van beide bewijst zichzelf dan ook echt, maar het voldoet best. Qua horror is er weinig, tot zelfs helemaal niets te beleven. De drama neemt voornamelijk de overhand, net als de romantiek.

Echter heeft de drama weinig impact en de romantiek is ook nergens hoogstaand. Horror is nooit sfeervol genoeg, al had de opening nog wel wat charme. Maar voor de rest verzakt de horror in lompe make-up en Twilight-achtige effecten met weinig spanning en een wat klunzige slotfase.

Film verveelt niet echt snel door het redelijke tempo. Maar voor de rest is dit geen hoogstaande cinema. Zonder Nicholson was dit duidelijk in elkaar gevallen, hij is desondanks zijn iets te oude leeftijd echt voortreffelijk bezig en weet zijn rol nog best te redden zo.

Nicholson red de film van een laag cijfer, maar op alle genres schiet de film wat te kort. Bovendien doet de soundtrack het net lijken alsof de film van 1960 komt.

Ook ik heb deze Horror / Drama film gekeken op "Film1", waar ze hem inderdaad regelmatig uitzenden. Hij stamt uit 1994 en dat was schijnbaar het jaar van de Horror / Drama films, want toen kwam ook "Interview with the Vampire (1994)" en "Frankenstein (1994)" uit.

In dit verhaal draait het om Will Randall (Jack Nicholson), welke een uitgever is van middelbare leeftijd IN New York. Hij raakt ten einde raad wanneer een jongere collega, te weten Stewart Swinton (James Spader), zowel zijn baan als zijn vrouw Charlotte (Kate Nelligan) inpikt. Maar nadat Will gebeten wordt door een wolf krijgt hij plotseling nieuwe energie. Zijn nieuwe vriendin Stewart Swinton (Michelle Pfeiffer) wil hem graag helpen, maar realiseert zich nog niet dat Will een weerwolf geworden is.

Regisseur Mike Nichols, één van Amerika's meest veelzijdige regisseurs, maakt geen horrorfilm maar verplaatst het gegeven van de weerwolf naar de zakenwereld waar beestachtige praktijken niet ongewoon zijn. Het resultaat is eerder ironisch dan eng. Jack Nicholson geniet zichtbaar van zijn rol waarin hij transformeert van een uitgebluste oudere man in een energiek, wellustig wolfmens. Zo bijt hij een hert dood en plast hij op het toilet op de schoenen van Stewart Swinton, waarbij hij dan zegt:

"I'm marking my territory."

De mooie Michelle Pfeiffer daarentegen heeft een tamelijk ondankbare rol als de dochter van miljonair Raymond Alden (Christopher Plummer) en elke vijand van haar vader is een vriend van haar. Verder was het leuk om David Schwimmer in een piepkleine rol als politieagent te zien.

Deze film heeft inderdaad de tand des tijds niet goed doorstaan (ziet er nu best oubollig uit), maar is vanwege de sterrencast (en met name natuurlijk Jack Nicholson) wel nog vermakelijk om eens gezien te hebben.

Degelijke film en al een tijdje geleden dat ik hem al gezien heb. Een horror kan je het niet echt noemen, maar vermakelijk is het wel. Sterkste gedeeltes waren voor mij de metamorfose van een uitgebluste man naar een energiek persoon. Ook de verscherping van de zintuigen, het afbakenen van het territorium en de angst van de paarden droegen hiertoe bij. We zien ook een Nicholson die het prima doet en goed in zijn rol zit.

Voor de vrij simplistisch en vervelend plot. Voorspelbaar met dat romantisch gezwets. Beetje geforceerd allemaal. Acteerwerk wel prima en al bij al wel vrij onderhoudend.

Niet al te best.

Wolf is een redelijk campy griezelfilmpje. Het klassieke weerwolfverhaaltje, maar dan ietsje anders, wordt vrij standaard gebracht. Jack Nicholson is alleen al door z'n kop perfect gecast, van tegenspeler James Spader kan ik helaas niet hetzelfde zeggen. Een jonge Michelle Pfeiffer huppelt er nog wat tussen, evenwel zonder enige indruk te kunnen maken.

Verder qua aanpak redelijk braaf. Ennio Morricone zorgt voor wat onheilspellende muziek, maar de horror is toch te mak. De wolven zien er niet uit, maar ook de make-up die ervoor moet zorgen dat de wolfmannen een beetje indrukwekkend zijn slaagt daar absoluut niet in.

2

Asparagus

Om Mike Nichols één van mijn favoriete regisseurs te noemen is me wat een brug te ver, maar de man heeft wel voor een aantal van mijn favoriete films gezorgd. Zijn regiedebuut met Who's Afraid of Virginia Woolf? is geweldig maar het was pas met The Graduate dat hij me echt volledig wist te overtuigen. Ook Carnal Knowledge was een erg leuke zit en voor Wolf besloot Nichols opnieuw, net als in Carnal Knowledge, met Jack Nicholson samen te werken. Redenen genoeg dus om hier eens voor te gaan zitten maar uiteindelijk toch een tikkeltje teleurgesteld.

Vooral omdat de film naar alle kanten vliegt. Heel dat subplotje met Dr. Vijay Alezais haalt de vaart uit de film (en is - met uitzondering dat Will daar het amulet krijgt - ook compleet nutteloos) maar het duurt ook allemaal gewoon veel te lang. De opbouw is tergend traag en naar het einde zit je opeens met een tweede wolf. Het lijkt wel alsof Nichols niet echt een idee had waar hij nu juist naartoe wilde en daardoor maar wat allerlei zaken probeerde. Het gevecht tussen Will en Stewart is op het randje maar dat Laura dan ook nog eens een wolf wordt.. Het was er echt gewoon teveel aan. Wat op zich zonde is, want verder zitten hier en daar wel wat interessante dingetjes. Nichols probeert er een atypische weerwolf-film van te maken, in de zin dat het woord "weerwolf" simpelweg nooit valt, en slaagt daar voor een groot stuk in. Het zijn echter allemaal teveel verschillende verhaallijnen die nooit echt één geheel worden dat de dooddoener is. Gelukkig is het wel qua make-up gewoon over de volledige lijn overtuigend gedaan.

Al is dat voor een stuk ongetwijfeld te wijten aan het feit dat Nichols Jack Nicholson ter beschikking heeft. Die is geknipt voor dit soort rollen en lijkt dan ook met veel plezier langzaamaan te transformeren in een wolf. Als je dat vergelijkt met de gladde manier waarop James Spader dat aanpakt.. Op zich geen slechte acteur maar de climax gaat compleet de mist in doordat hij absoluut niet zo overtuigend is als Nicholson. Ook Michelle Pfeiffer lijkt af en toe een beetje verloren te lopen maar geraakt langzaamaan meer en meer in de film. Vlotte chemie ook met Nicholson, ik had verwacht dat het leeftijdsverschil tussen de twee wat te groot ging zijn om geloofwaardig te zijn. Qua cast verder niet zo heel bijzonder, al is het wel fijn om Christopher Plummer nog eens in iets te zien. David Hyde Pierce daarentegen lijkt gewoon van de set van Frasier te zijn gelopen om per ongeluk in deze film terecht te zijn gekomen.

Mjah, toch wel wat een teleurstelling. Nicholson doet dit uitstekend en is nagenoeg in alle aspecten de ruggengraat van de film. Zonder hem zou dit als een kaartenhuisje in elkaar zijn gezakt. De sountrack van Ennio Morricone is redelijk inspiratieloos en het lijkt wel alsof Nichols zijn touch wat is kwijt geraakt tussen zijn begincarrière en zijn later werk.

3*