Page Eight (2011)

Oerdegelijke spionagethriller.

Het verhaal bevat genoeg om het lijf om de volle speelduur te weten boeien. De personages zijn variërend en allen hebben ze hun sterktes.
De ontknoping is wat mij betreft bevredigend al hoeft zo'n romance tussen Rachel Weisz en een ouwe pee als Bill Nighy niet.

Het acteerwerk is de ruggegraat van deze prent. Bill Nighy is heel geloofwaardig in zijn rol van ervaren spion. Rachel Weisz heeft me nog nooit teleurgesteld en ook nu doet ze dat niet. Michael Gambon is eveneens oerdegelijk. Bij Ralph Fiennes bleef ik wel wat op m'n honger zitten, maar dat komt volgens mij door z'n kleine en beperkte rol.
Bijrollen van de vrouwen in Nighy's leven zijn allen uitstekend neergezet.

De film probeert niet hip of iets dergelijks te zijn en da's maar goed ook. Het is sober, maar sober past bij een spionagethriller.
Met het camerawerk wordt op safe gespeeld. De jazz-soundtrack is weinig memorabel.

3,5

Leuk en slim verhaal, en heel geloofwaardig ook nog eens. Tot het laatste moment spannend, het lijkt alsof de film veel korter duurt dan de bijna 100 minuten op de klok. Prachtig gespeeld door Nighy en Weisz. Vooral Nighy is echt heel goed gecast, zijn ietwat sullige slungelachtige uitstraling past echt perfect op de wat professorachtige bureauspion die hij hier speelt.

Alice Krige valt me ook op, we kennen haar natuurlijk al van heel lang geleden uit Barfly (1987) waar ze een klein rolletje had als erg mooie meid. Of van wat later als Borg Queen. Hier heeft ze ook een klein rolletje, maar waar ik heen wou is dat ze echt mooi oud geworden is. Leuk mens.

Mooie en zeer degelijk uitgewerkte spionagethriller met een formidabele cast.

In tegenstelling tot veel soortgelijke Amerikaanse films wordt dit Britse verhaal op een zeer ingetogen en rustig manier verteld met veel sfeer en oog voor detail. Langzaam wordt je als kijker ingewijd in de wondere wereld van Mi5 vol intriges en politieke spelletjes. Sterkste punt van de film is de rol van Johnny gespeeld door Bill Nighy. De kalmte en respect dat deze charmeur uitstraalt is een genot om naar te kijken en geeft het geheel een bepaalde klasse. Weisz lijkt in eerste instantie een beetje een vreemde eend maar weet naast Nighy prima te overtuigen en is zelfs het kleine rolletjes van Fiennes noemenswaardig te noemen.

Het vergt wat geduld alvorens je volledig in de film zit maar wie volhoudt zal zeker beloont worden.

3,5*

Een redelijk drama/mysterie film...

Redelijk verhaal, niet echt spannend verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs Bill Nighy, Michael Gambon (Harry Potter) spelen wel goed...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Mooi HD kwaliteit...

Meer dan onderhoudende spionagethriller met een uitstekende Bill Nighy in de hoofdrol.

's Mans lijzige wat apathische manier van spreken is heerlijk om te aanschouwen. Hij lijkt de Engelse stijfheid en deftigheid in persoon maar uiteindelijk moet hij een levensbelangrijke keuze maken, eentje die verregaande gevolgen heeft, voor het land en voor zichzelf. Uitmuntend acteerprestatie.

De rest van de cast doet het ook meer dan prima en vooral de ijzersterke bezetting van de bijrollen valt op: Rachel Weisz, Michael Gambon, Ralph Fiennes, Ewen Bremmer, Felicity Jones.

Verder springt de film er visueel niet bepaald uit, maar dat hoeft bij dergelijke verhalen niet. Belangrijkste is dat het verhaal boeiend is en niet verzandt in een warrig kluwen zoals bij grote broer Tinker Tailor Soldier Spy.

Erg goed.

Scriptschrijvers spionagefilm.

Vermakelijke spionagefilm die, ondanks het feit dat het een TV-film betreft, met gemak de bioscoop had kunnen aandoen. Het verhaal zit leuk in elkaar gestoken en de acteerprestaties zijn sterk. Met name leading man Nighy weet de aandacht vast te houden. Scriptschrijver Hare keerde hiermee tijdelijk terug naar de regiestoel.

Zeer goed.

Ondanks de klasse van een Bill Nighy vooral, komt het geheel mij toch al te gekunsteld over.

Romance en poltitieke intrige zijn op bepaalde punten soms wat simpel en ongeloofwaardig verweven, maar zoals gezegd, Bill Nighy maakt veel goed en de film blijft wel interessant omwille van het thema : het achterhouden van waarheden omwille van politieke en andere redenen en verhoudingen tussen verschillende overheidsinstanties, nog al dikwijls persoonsgebonden.

Aardige film waarin een medewerker van de Britse inlichtingendienst een geheim document ontvangt van zijn vriend en collega. Een solide spionagefilm, met een redelijk ingewikkeld plot, die het niet moet hebben van de spanning. Goeie dialogen met een scherp en soms humoristisch randje. Ondanks een meer dan prima cast net geen 3.5 sterren.

Bill Nighy heb ik sinds zijn doorbraak in Love actually al in vele films gezien, maar kennelijk moest ik eerst meemaken hoe hij een complexe film als deze zonder enige moeite blijkt te kunnen dragen voordat ik hem echt op waarde kon schatten, want tjonge jonge wat is hij hier goed. Ook los van die hoofdrol is dit een onderkoeld maar spannend spionagedrama met een prima rolverdeling en een aangenaam tempo. En ja, ook ik moest denken aan Tinker tailor soldier spy, maar terwijl ik dát een nóg betere film vind (één van de beste van de afgelopen jaren zelfs) heb ik van Page eight toch ook bijzonder genoten.

Deze film kenmerkt zich vooral als een saaie maar stijlvolle Britse politieke thriller. Het tempo ligt te laag en diverse subplots zijn vreselijk saai. Een sterke cast is vertegenwoordigd, maar Bill Nighy is een oude en vooral uitgedroogde saaie man en er is geen enkele sprake van chemie tussen hem en Rachel Weisz. Ralph Fiennes weet met zijn spaarzame momenten nog te boeien, maar voor de verder rest is dit gewoon een hele stoffige film.

Na vorige week het aardige en sfeervolle (vanwege de locatie waar het verhaal zich afspeelt) vervolg op deze film gezien te hebben, te weten "Turks & Caicos (2014)", was het nu dus de beurt aan het eerste deel. Opzicht was ook deze film wel redelijk, maar persoonlijk vond ik hem wel minder en dat kwam voornamelijk door de omgeving (Engeland vind ik persoonlijk wat saai) waar het verhaal zich afspeelt en ook door de minder bekende cast (daar pakte men in het vervolg best groot mee uit). Ook is het allemaal te stijf terwijl het vervolg nog best losjes was en ook hier en daar wat humor bevatte.

Het politieke verhaal weet redelijk te boeien en draait net zoals het vervolg om de vele dialogen en de verschillende personages. Daardoor moet je goed bij de les blijven om het allemaal goed te volgen. Het verhaal verloopt traag en is verder behoorlijk langdradig en omdat er ook weinig gebeurt, is het relatief ook best saai. Wat dat betreft kan ik het me goed voorstellen dat men deze film als "slaapverwekkend" ervaart. Hoofdrolspeler Bill Nighy in de rol van MI5-officier Johnny Worricker doet het verdienstelijk en hetzelfde geldt voor hoofdrolspeelster Rachel Weisz in de rol van Nancy Pierpan, die er natuurlijk ook leuk uitziet. Hoewel Ralph Fiennes wederom een kleine rol had als premier Alec Beasley, deed hij het wel verdienstelijk.

Al met al is dit zeer stijve eerste deel me wat tegengevallen en had ik moeite om het allemaal goed te volgen. Dat heeft mede te maken omdat ik niet altijd gefocust was op het verhaal. Ondanks dat ik deze film minder vond, ga ik zeker nog naar het derde deel "Salting the Battlefield (2014)" kijken.

Johnny Worricker [Bill Nighy] is een veteraan bij MI5 die onraad ruikt wanneer zijn baas en beste vriend Benedict Baron [Michael Gambon] hem betrekt bij een bespreking van een gevoelig dossier die enkele politieke kopstukken, waaronder Prime Minister Alec Beasley [Ralph Fiennes], in verlegenheid kunnen brengen. De enige mensen die Johnny nog lijkt te kunnen vertrouwen is een oude collega [Ewan Bremner] en een buurvrouw [Rachel Weisz] die toenadering tot hem zoekt. Nighy is perfect in de titelrol en de indrukwekkende ondersteunende cast houdt dit interessant, ondanks dat het vrijwel volledig leunt op dialoog. Kreeg in 2014 twee vervolgen: Turk and Caicos en Salting the Battlefield.

Degelijke politiek drama-thriller, dat vooral opvallend door het soepele en overtuigende acteerwerk. Ik ben op zich niet zo van het politieke, maar het blijft te behappen. De Britten slagen er ook in dit soort films in er altijd een klein laagje subtiele humor in te stoppen wat het het aankijken nog wat vermakkelijkt. De kusscene aan het eind is dan wel weer volstrekt overbodig.

Fijne thriller, die vooral fier overeind blijft staan dankzij het overtuigende acteerwerk. Bill Nighy vind ik in de regel altijd erg prettig, of hij nu excentrieke personages vertolkt zoals in Love Actually of Pirates of the Caribbean of meer ingetogen te werk gaat zoals in The Limehouse Golem of deze film: ik vind hem erg veelzijdig. De chemie tussen hem en Rachel Weisz werkt ook goed, maar ook Ralph Fiennes, Michael Gambon en Felicity Jones zorgen, ondanks dat sommigen slechts een klein aandeel hebben, ieder voor aangename bijdragen.

Verwacht bij Page Eight geen overdreven achtervolgingsscènes, explosies of slachtpartijen: dat is namelijk niet wat deze film wil zijn. Desondanks weet de film de aandacht vrij goed vast te houden en zowaar enige onderhuidse spanning te creëren. Ik zal niet zeggen dat ik op het puntje van mijn stoel heb gezeten, maar de film keek erg prettig weg. Degene die een onderhoudende spionagethriller zoekt zonder al te veel toeters en bellen heeft hier een goede keuze aan.

3*