Murder on the Orient Express (1974)

Vermakelijke film, met een perfect gecaste cast die goede vertolingen neerzet. Het boek had ik uiteraard al gelezen en deze verfilming overtreft het zeker niet, maar komt aardig in de buurt.

Albert Finney is de acteur die het best, wat betreft uiterlijk, de Hercule Poirot van de boeken benarderd. Maar hier had ik de indruk naar een te speelse en opgewonden Poirot te kijken, terwijl ik meer een beheerste man had verwacht. Maar de uitleg op het einde is altijd leuk !

Het enige echte minpunt was de muziek die meestal de plank totaal missloeg en de sfeer niet echt wist te treffen, met uitzondering van de muziek bij de begintitels. Erg bombastisch en niet eens zo mooi, maar wel erg passend bij de elitaire karakters uit de film.

Niet beter of niet slechter dan die andere grote Christieverfilming Death on the Nile, hoewel Sidney Lumet het meest trouw aan de het boek bleef.

3,5*

Goeie film met uiteraard een sterk verhaal van Agatha Christie. Leuk dat Lumet dicht bij het boek bleef, maar had toch wat meer aangepast mogen worden naar het doek. De vaart zit er niet altijd in. Grote sterrencast in deze film met wisselende acteerprestaties. Finney is niet m'n favoriete Poirot-vertolking. Hij speelt de rol net wat te plat, Poirot is nog meer verfijnd. David Suchet in de Poirot-reeks doet dan dan weer veel beter. Bergman is uiteraard heel sterk. Die gravin is dan weer te overdreven. Connery is ook wel leuk in de rol van de kolonel. Iets wat hem op het lijf geschreven is, ook al is de rol niet groot. Ook heel goed waren Anthony Perkins en Lauren Bacall.

Misschien wat gedateerd, en een film die tussen de mazen van het net valt. Net niet tijdloos genoeg om mee te gaan met z'n tijd, en ook niet groots genoeg om als klassieker bestempeld te worden. Kan ook aan mij liggen omdat ik het boek eerder heb gelezen. Het mysterie van de moord is dan ook niet te prijzen aan de filmmakers maar aan Agatha Christie.

Heel aardige film, niet saai en vaak best boeiend en spannend. Wel lijkt de opzet nogal klassiek te zijn, of misschien zijn andere films eerder hierop gebaseerd? De karakters waren wel helaas niet allemaal even geslaagd, maar dat wordt aardig gecompenseerd door Finney en Bacall. Het eind was zoals gezegd erg goed, het beste stuk uit de hele film, ook al is de ontknoping ook weer niet zo'n klap in je gezicht als bij bijv. The Usual Suspects. Ik had eigenlijk zodra duidelijk werd dat iedereen op de één of andere manier verbonden was met Daisy, al verwacht dat ze ook allemaal wel iets gedaan zouden hebben. Gelukkig komt er daarna nog een aardige twist. Ook was de manier van het tonen van flashbacks leuk gedaan. De verhaalstructuur is sowieso vrij sterk.

Zeker een boeiende en onderhoudende film dus, alleen de muziek was vrij slecht. Die leek alles te willen overdrijven en voelde vaak erg misplaatst aan. Een mooie score had best een meerwaarde kunnen leveren. Geen klassieker, maar een goede film.

3,5*

Poirot does it again in deze aangename pastiche (de erfenis van Christie?) op het genre van het moordmysterie, waarin Lumet andermaal laat blijken dat hij tuk is op ondervragingen. Sommige karikaturen, want dat zijn het toch uiteindelijk, missen de nodige panache, al wordt dat ruimschoots gecompenseerd door de immer cynische Bacall en een klunzige Perkins. Die laatste krijgt overigens een pientere verwijzing naar diens macabere 'dubbelrol' in 'Psycho', waar Freud uiteraard de klok sloeg.

3* ...de slordige flashbacks belemmeren de 3.5*...

Deze Christie met sterrencast is absoluut vermakelijk al is de ontknoping toch ietwat overdreven. E.e.a. is wel onderhoudend maar deze klassieker is helaas geen meesterwerk. Wel een van de leuksten in de Poirot-reeks. Redelijk.

Aardige film met een goed sfeertje. Deze soort films spreken me altijd wel aan. De verhaalstructuur, de spanningsopbouw en na een aantal theorieën wordt uiteindelijk de dader(s) gevonden. De spanning was hier een beetje zoek, maar het wordt nooit langdradig. De cast was qua acteerprestaties vrij divers. Finney vond ik het goed doen als Poirot, anderen waren weer wat minder. Naar het einde toe leek hij af te stevenen op 3,5*, maar het einde viel me eigenlijk nogal tegen. Niet echt verrassend, maar wel vergezocht.

3,0*

Leuke, zeer onhoudende film, met een goede verhaalopbouw en een alleraardigste ontknoping. Albert Finney zet een leuke Poirot neer, die in het begin nog een beetje irritant en zeurderig overkomt, maar naarmate de film vordert steeds grappiger wordt. De ondervragingen zijn boeiend om te volgen en de “verdachten” zijn niet de minsten. Toch altijd leuk om Sean Connery aan het werk te zien, maar ook leuk om Ingrid Bergman en Anthony Perkins weer terug te zien.

Ik moet zeggen dat de film mij de hele speelduur erg geboeid heeft, al is het wel jammer dat het met de spanning nogal meevalt, want die is op een enkel moment na eigenlijk ver te zoeken, maar daartegenover staat weer een hoop humor. Desondanks is het einde voor mij wel enigszins verrassend en kon ik prima leven met de uitleg van Poirot.

3,5*

Ondanks de briljante Hercule Poirot die Albert Finney neerzet, met zijn vele ijdeltuiterij en heerlijk dik aangezette arrogantie, is het een wat saaiige film. De stijve manier van verhalen vertellen van schrijfster Agatha Christie wordt hier wel erg direct nagebootst. Er is een moord, er zijn verdachten, er is een speurder die ze ondervraagt en er is de befaamde endgame waarin de dader of daders worden geconfronteerd met hun snode bezigheden. Daartussen is er maar weinig ruimte voor emotionele spanning of ontwikkeling van de karakters. Het is niet zozeer slecht als wel buitengewoon degelijk in de negatieve zin.

Deze na een jaar of twintig weer eens herkeken.

Sfeervolle, luxe productie met een bijna onherkenbare Finney als Poirot en een hele trein vol geladen sterrencast.

Verhaal wordt erg langzaam verteld, zeker naar huidige maatstaven, maar is amusant genoeg om de volle twee uur te blijven boeien.

Grote nadeel is dat er gewoonweg te veel verdachten zijn, waardoor de meeste beroemdheden slechts een tweetal scene's hebben.

Zo was ik -zelfs als Bondfan- halverwege de film compleet vergeten dat Sean Connery er ook in zat!

Einde is zeer verrassend, maar wanneer je de film eenmaal gezien hebt, zul je je dit altijd blijven herinneren, waardoor een tweede kijkbeurt altijd een stuk minder zal zijn.

Gewoon goed.

Een zeven, ofwel 3,5 ster.

Leuke mysterie met een goed verhaal.

Prima acteurs en goed geacteerd ook.

3,5 ster

Opzich een leuke en goeie film maar Albert Finney heeft een kop en stem waar je niet graag tegenaan wilt kijken en horen en geloof me, ik heb heel veel films gezien en nooit heb ik er moeite mee gehad. Het is vooral een vervelend mannetje om naar te kijken. Dit blijkt helemaal in de film Scrooge (1970), waar hij op Sjakie lijkt van de film Flodder. Beide films zijn goed, maar doordat Albert Finney erin speelt, maakt het een stuk minder aangenaam. Ik snap niet waarom deze man zo bekend is geworden.

David Suchet doet het wat betreft een heel stuk beter in the Murder on the Orient Express van Agatha Christie's. Zoals sommige terecht opmerkte, hij is de enige echte Poirot.

Zeker een klassieker geworden...

Al is het alleen maar om de cast die eraan mee doet. Fantastisch. Maar zeker ook om het verhaal en de sfeer die neergezet is. Natuurlijk zijn er ook puntjes van kritiek, zoals de brei aan onnavolgbare teksten...

Maar al met al leuk om te zien, en weer eens te herzien!

3.5 *

When I began to question them, the light, as Macbeth would have said, thickened

Soms heeft het zijn nut om eens in de DVD collectie van je ouders te doorspitten. Mijn moeder is een enorme Agatha Christie fan en heeft navenant ook een aantal van haar films aangeschaft, al is ze daar al wel weer mee opgehouden omdat het te vaak verknipte versies waren. Soit, ik was eens wat van die verfilmingen aan het bekijken en stootte opeens op deze Murder on the Orient Express. Een cast om U tegen te zeggen wekte mijn interesse en aangezien de vorige Christie verfilming me goed was bevallen (Death on the Nile - 3.5*), wou ik dit ook eens proberen.

En het moge gezegd worden dat Murder on the Orient Express een film is die gezien mag worden. Ik moet deze verfilming (of een andere, want we hebben ook nog de 2001 versie in huis) eens gezien hebben, want ik herinnerde me opeens dat Ratchett door iedereen was neergestoken. Beetje jammer, maar gelukkig waren de overige details nogal vaag in mijn herinnering waardoor het toch nog genieten was van de uiteenzetting door Poirot. Gebaseerd op de zaak met de Lindbergh baby weet Christie een plot uiteen te zetten dat anno 2014 nog altijd fris aanvoelt. Sommige zaken liggen er iet of wat te dik op, maar dat kan de pret niet deren. Lumet weet het allemaal sfeervol in beeld te brengen (de trein die gehuld is in de mist is werkelijk prachtig) en ook de ontknoping (met een indrukwekkende monoloog van Poirot) is de moeite waard.

Al vind ik het jammer dat Albert Finney gekozen is voor de vertolking van Poirot. De ultieme acteur blijft David Suchet, maar ook Ustinov kon ik op zich wel waarderen. Van de drie acteurs is Finney wel overduidelijk de minste. Zeker bij de monoloog aan het einde lijkt hij wel een trol (de manier waarop hij met zijn schouders gebogen loopt) te zijn die dringend nood heeft aan een plaspauze. Al vond Agatha Christie dit blijkbaar wel een vertolking die het dichtst bij haar creatie stond, dus wie ben ik om commentaar te geven. Veel verschillende grote namen en dat resulteert in weinig screentime voor de meesten. In dat opzicht is het knap dat praktisch iedereen toch nog een enorme indruk weten achter te laten. Bisset is een beetje kleurloos, weliswaar verblindend mooi, maar bijvoorbeeld Lauren Bacall speelt de pannen van het dak in haar 5 minuten.

Zonde van Finney, want voor de rest is Murder on the Orient Express een film die niet verkeerd doen. Hij komt misschien wat traag op gang, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door een plot dat nooit verveeld en een uitstekende cast.

Dikke 3.5*

De film komt wat verouderd over. Ik ben normaliter in voor een leuk 'whodunnit' verhaaltje en Murder on the Orient Express lijkt in eerste instantie een ideale film om te kijken wanneer je van dit genre houdt. Toch heeft de film wat opstartproblemen en die lijken vooral te liggen in het goed uitdiepen van de kleurrijke personages, die wat mij betreft een iets te povere introductie krijgen.

Hierdoor krijgt het uitdiepen van de moordzaak, voornamelijk gebaseerd op dialogen en de excentrieke personages niet goed overkomen. Doordat dit voornamelijk ook een dialoogfilm is bevat de film ook niet echt de spanning die je wel zou kunnen verwachten wanneer een groepje mensen gestrand zijn ergens in de sneeuw in het Oostblok.

Wel is het leuk gedaan dat iedereen in de coupé een motief blijkt te hebben, wat resulteert in een verfrissend einde van de film betreft het 'whodunnit' gedeelte.

Misschien niet helemaal wat ik ervan gehoopt heb, maar het potentieel is er en zal binnenkort ook even Death on the Nile gaan bekijken.

3,0*

Om de tien jaar bekijk ik deze weer eens om te zien of de sterren nog altijd stralen. En dat doen ze, waarbij vooral Ingrid Bergman en Wendy Hiller het meeste van hun beperkte mogelijkheden maken, terwijl de onherkenbare Albert Finney de gebeurtenissen op passende wijze domineert. Maar de film zelf wordt er niet strakker, spannender of beter op, en dat filter om een jaren-dertig-sfeertje te suggereren blijft een bron van ergernis.

De film naar het gelijknamige boek van Agatha Christie doet oud aan. Ondanks de sterrencast (o.a. Bacall, Bergman, Connery) viel het licht tegen. Albert Finney is detective die een raadselachtige moord moet oplossen die tijdens een rit van de Orient Express is gepleegd. Hij zet een klassiek maar tegelijkertijd ook ouderwets typetje op. Het wordt erg vemoeiend op den duur. En de andere personages die hij ondervraagt in zijn speurtocht zijn eendimensionaal en haast karikaturen. Niet geweldig dus. Het verhaal zelf vond ik ook wat gekunsteld, maar met het einde had ik toch wel enigzins vrede. Toch maar een voldoende...

Het leek wel een rode loper van één of ander filmfestival. Zelden zo'n cast bijeen gezien.

Boeiend intrige, al is Poirot natuurlijk veel pienterder dan de kijker en passen de stukjes die het raadsel oplossen bij hem heel gemakkelijk in elkaar, maar zo zit nu éénmaal zo'n Agatha Christie verfilming in elkaar.

De figuur van Poirot vond ik niet aan deze uit de TV-serie kunnen tippen, Sean Connery leek nogal afwezig en Ingrid Bergman zette veruit de beste act neer.

Al bij al interessante verfilming.

De box ' 'The Agatha Christie Mystery Collection' gekocht waar deze fillm deel van uitmaakt. Eerst naar 'Death on the Nile' gekeken en dan naar deze. Deze film vind ik echter iets minder sterk. De verhoren en het eindbetoog duren me net iets te lang. Persoonlijk vind ik Peter Ustinov ook stukken beter in de rol van Poirot dan Albert Finney.

Matige film met een voorspelbare ontknoping. Hoofdrolspeler Albert Finney is veel te dominant, zelfs af en toe agressief, aanwezig in de meeste scènes. Er is verder niks mis met het verhaal, maar er zit gewoon te weinig spanning en onverwachte wendingen in. Ondanks de indrukwekkende rolverdeling kom ik niet verder dan een magere 3.

"Only by interrogating the other passengers could I hope to see the light, but when I began to question them, the light, as Macbeth would have said, thickened."

Mijn eerste kennismaking met de Belgische Superspeurder. Door de indrukwekkende line-up, de mooie poster van Richard Amsel en de intrigerende titel (die enorm tot de verbeelding spreekt) moest ik deze Agatha Cristie-verfilming zien.

1934, Hercule Poirot vergezelt zijn Italiaanse vriend - de spoorwegdirecteur - in de beroemde Orient Express van Instanbul naar Calais. Een amerikaan wil hem inhuren als bodyguard, maar Poirot weigert. Even later is de amerikaan vermoord en is het aan Poirot om de moordenaar te ontmaskeren.

Die Britse mystery-films hebben altijd zo'n geweldig samengestelde cast. Hier ook weer een hoop grote namen, voornamelijk bekend van de jaren '40, '50 en '60. Zowel Britten als Amerikanen zijn van de partij. Vond die ontzettend foute 'Europese'-accentjes wel grappig. Albert Finney zet een prima Poirot neer, die in het begin want stuntelig overkomt maar naarmate hij opdreef is een erg fanatieke detective kan zijn. Anthony Perkins is natuurlijk per definitie verdacht door zijn rol in Psycho. Verder waren o.a. ook Lauren Bacall, Martin Balsam, Ingrid Bergman (met realistisch Zweeds accent overigens), Jean-Pierre Cassel, Sean Connery (helaas geen grote rol), John Gielgud (leuke butler vertolking), Wendy Hiller en Michael York van de partij.

Murder on the Orient Express komt een beetje kitscherig over. Het doet vaak denken aan een lange tv-aflevering door de kostuums en belichting, de camerahoeken zijn erg beperkt omdat de film zich in een trein afspeelt, het wazige dromerige jaren '70 beeld, de accentjes en dan ook nog de muziek van Richard Rodney Bennett die even goed uit de jaren '30 had kunnen komen. Toch moet ik bekennen dat ik het wel wat vond hebben, de film kreeg er een leuk sfeertje door.

Door de kitscherigheid en in het begin haast komische omstandigheden wordt de film echter nooit heel erg spannend. Het duurt even voordat het allemaal opgang komt, maar zodra de overhoringen beginnen wordt het toch wel erg vermakelijk. Poirot vind ik een erg leuke detective en ik vond dat hij ons als kijker op een leuke manier de waarheid onthuld. Ik vond waar het uiteindelijk op uitdraait echter een beetje tegenvallen. Er is niet een moordenaar, maar iedereen heeft het gedaan... vandaar dat ze allemaal zo verdacht leken. Als ze het gewild hadden hadden ze allemaal vrijuit kunnen gaan, maar ze waren zo dom om Poirot de nodige clues te geven.

Alles bij elkaar heb ik me prima vermaakt met deze Britse Mystery. Het had beter gekund, maar slecht is het zeker niet. Binnenkort Death on the Nile met Peter Ustinov eens kijken.

Als Agatha Christie-fan spreekt deze film me totaal niet aan.

Finney is een waardeloze Poirot en je leert de verdachten nauwelijks kennen. Ze zijn allemaal vaag en dat klopt natuurlijk ook, want ze zijn allemaal de dader, maar in het boek is dit beter gedaan. Ik voelde nu met niemand mee, zelfs niet met Poirot.

Net een stukje beter dan de verschrikkelijke Marple-film The Mirror Crack'd uit 1980.

Daar ben ik het wel mee eens! De film zit vol grote namen (van toendertijd) maar Albert Finney lijkt wel een combinatie tussen Jansen en Jansens uit Kuifje en inspector Clouseau.

De hele kitscherig opzet, de ouderwetse muziek, de toneelachtige acteerprestaties... het is wel grappig (hoewel ik betwijfel of het zo bedoeld is). Ik hou van de Agatha Christie boeken en kan wel genieten van de meeste verfilmingen. Hoewel mijn voorkeur uitgaat naar Peter Ustinov en David Suchet als de Belgische speurneus Hercule Poirot.

“The murderer is with us now!”

Wie van de twaalf heeft de moord gepleegd? Of hebben meerdere mensen het gedaan? Murder on the Orient Express is een moordmysterie in een trein met veel verschillende personages die allemaal zo hun eigen belangen en beweegredenen hebben.

Met Albert Finney als detective Poirot, die het moordmysterie moet oplossen. Een absurd en excentriek type, perfect geacteerd door Poirot. De film heeft verrassend veel humor en dat komt ook door de scherpe monologen en dialogen van Poirot. De Orient Express is ook een sfeervolle setting voor een moordmysterie. Het verhaal komt soms wat gekunsteld en ongeloofwaardig over, maar eigenlijk stoorde dat geen moment. De oplossing van het moordmysterie zit goed in elkaar en de lange uitleg van is mooi gedaan. Leuk ook om Ingrid Bergman in dit soort rol te zien. Hetzelfde geldt voor Sean Connery en Lauren Bacall. Prima film.

Goeie film waarin een detective een moord aan boord van een trein probeert op te lossen. Dit moordmysterie van schrijfster Agatha Christie heeft een simpele, maar doeltreffende opzet. De lange scene waarin de detective zijn conclusie uit de doeken doet, vormt het beste gedeelte van de film. Een cast met flink wat bekende namen die hun rol allemaal redelijk dik aanzetten. Iets wat hier overigens prima op zijn plaats is.

Helaas niet de filmklassieker waar ik stiekem een beetje op had gehoopt maar wel uiterst vermakelijk. Ik wou eerst het origineel gezien hebben voor dat ik aan de remake begon die ik vandaag in de bios heb gezien, duidelijk mag zijn dat ook al zie ik dit niet als een super goede classic het wel degelijk beter is dan de remake.

Dat Albert Finney goede typetjes kan neerzetten werd me al duidelijk sinds de film Scrooge uit 1970, maar in deze film vond ik het er soms misschien net iets te dik bovenop liggen, ik begrijp dat dat de bedoeling was(hoogstwaarschijnlijk) maar toch was hij met zijn accent soms maar moeilijk te volgen en was het soms misschien net op het randje. Daarentegen maakt de remake dit personage een stuk persoonlijker en rustiger en dat faalde nog harder.

Het is vermakelijk, zonder twijfel beter dan de remake en gelukkig niet te uitgekauwd of te voorspelbaar(wat de remake wel was )

3*

Beetje als voorspel op de productie die nu in de zalen loopt, deze oudere versie uit 1974 eens bekeken. Ik moet zeggen dat ik niet helemaal warm liep en nooit helemaal werd meegezogen door het verhaal. Het begon nochtans goed toen de in stoom of mist gehulde trein in het station zijn passagiers opwachtte. Toen ervoer ik dat stukje magie van de legendarische Orient Express. Jammer dat ik dat gevoel later in de film niet had. De film komt wat kitcherig en soapachtig over. Ook Poirot vond ik vrij irritant en een karikatuur van zichzelf (Finney ten spijt), maar laat ons niet vergeten dat de hautaine zelfvoldane Poirot nu eenmaal niet de meest aangename man is.

Het verhaal en het moordonderzoek wordt al bij al snel afgehaspeld zonder veel diepgang. Echt spannend wordt het nooit en ook de andere personages komen nauwelijks van de grond. Poirot is welbespraakt en zijn slotbetoog op het einde is samen met het inchecken het beste van de film. Zijn typisch slotbetoog was erg fijn. Al bij al een behoorlijke film, maar een klassieker zie ik er niet in. Net voldoende, 3,0*.

De ontknoping is misschien wel het beste aan deze film, maar wanneer je die al kent blijft er weinig over, ten opzichte van andere whodunnits heeft het weinig te bieden. De setting, de fameuze Orient Express, wordt helaas nauwelijks benut, de focus ligt vrijwel uitsluitend bij de vraag wie de moordenaar is. 3*, had er meer van verwacht.

Prima.

Ooit eens de remake gekeken, waarmee ik de twist al snel doorhad maar toch hoopte ik dat de twee wel verschillend waren. Echter waren ze dat helaas niet, maar dat maakt de mystery beslist niet veel minder leuk om even naar te kijken en nog even mee te denken. Blijft altijd wel een leuk genre, de who don it.

Allemaal wel wat ouder, waardoor alles nog extra ouderwets is eigenlijk. Sowieso is het allemaal niet heel modern, maarja. Acteerwerk is eigenlijk wel het beste in de film. In de remake, met ook een sterrecast, was het allemaal nog wat houteriger en het acteerwerk hier wint het daar makkelijk van.

Soms wel wat saai, eigenlijk. Vooral omdat het uiteindelijk een beetje een verhaal is wat je in 1 zin wel kan zeggen, behalve dat de verhalen van elke verdachte een beetje anders is dan de andere, en dat vult dan eigenlijk de helft van de film.

Eerste 20 minuten voegen ook niet al te veel toe, waardoor de 128 minuten wel wat lang aanvoelen helaas, en oude films zijn dan ook niet helemaal mijn ding. Gelukkig is eenmaal op de Oriënt Express wel een stuk interessanter om te volgen, vooral omdat de mystery erg goed geslaagd is.

Vooral de onthulling is eigenlijk erg sterk. Het stuk waar de spanning ook het meest aanwezig is, en dat is dan knap. Alles daarvoor is vermakelijk, met enkele wat saaiere stukken, maar wel prima eigenlijk. Alles lijkt wel te kloppen.

Leuk dat ik wel Norman Bates en James Bond herken. Dat maakt het allemaal wel leuker om te volgen, want James Bond en Norman Bates zijn verdachten. Camerawerk is redelijk klassiek, enkele knappe shots van de trein en prima aankleding en decor. Alles klopt wel, alleen had het allemaal wel een stukje uitdagender en spannender gemogen.

Enkele minuten hadden ook best geskipped mogen worden.

Iets minder dan zijn opvolger Death on the Nile, en een voor mij praktisch onherkenbare en in 1974 redelijke onbekende Albert Finney. Toch vind ik deze Poirot, hoewel zeker dominanter aanwezig dan Ustinov, veel meer lijken op de voor iedereen bekende rol van David Suchet in de tv-serie.

De voorgeschiedenis die een rode draad door het verhaal zal zijn rond de ontvoering van Armstrong, wordt uit de doeken gedaan en de treinreis neemt zijn aanvang, een reis overigens waar het toeval is dat Poirot aanwezig is, en iets dat ook niet meteen erg op prijs gesteld lijkt door andere reizigers. Opvallend is ook ditmaal de grote cast met een aantal opvallende namen en goede acteerprestaties. Ook valt de nogal grumpy rol van Poirot op die heel anders ingevuld wordt dan door Ustinov. Toch kan ik deze invulling van Finney ook meer dan waarderen.

Net als Death on the Nile heeft ook dit verhaal weinig verassing voor me. Desondanks is het onderzoek en de ondervragingen erg vermakelijk om te volgen. Flauw is op een gegeven moment de eigenaar die na iedere ondervraagde uitroept dat dit de moordenaar is. De uiteindelijke confrontatie en uitleg is simpel toch leuk en beter dan in de remake met Brannagh. Waarom iedereen daar in die tochtige grot moet zitten is me een raadsel.

Hoewel minder dan Death on the Nile is Murder on the Oriënt Express erg vermakelijk en te doen voor een keer. In de vele kritieken die er zijn kan ik me niet vinden omdat ik Finney best prima vind en de achtergrond van het boek mis. Daarom gewoon leuk wat mij betreft.

De eerste in een serie groots opgezette verfilmingen van detectives van Agatha Christie met een indrukwekkende sterrencast, leverde Ingrid Bergman haar derde Oscar op (na Gaslight en Anastacia), maar de voor een Oscar genomineerde Albert Finney domineert als de excentrieke, zelfingenomen Hercule Poirot die de luis in de pels blijkt tijdens een treinreis op de Oriënt Express wanneer Ratchett [Richard Widmark] dood wordt aangetroffen in zijn cabine. Balsam is de eigenaar van de spoorlijn die zich beseft dat alleen het geniale brein van Poirot dit mysterie kan ontrafelen. Vervolgens ondervraagt Poirot alle passagiers (waaronder Lauren Bacall, Anthony Perkins, John Gielgud, Sean Connery en Vanessa Redgrave) alvorens hij in zijn bekende uitgebreide, vurige slotpleidooi het mysterie oplost. Uitstekend geacteerd en intrigerend.

Albert Finney's overdreven vertolking van Poirot helpt deze film niet echt. Ook verder best matig. Met de locaties wordt nagenoeg niets gedaan. De personages worden niet uitgediept, al is dat ook wel lastig met zo'n uitgebreide cast. Het plot was mij al bekend, dus het kon mij niet verrassen, maar los daarvan ontbreekt het ook gewoon aan enige vorm van spanning. Niet verkeerd om zoveel sterren in de cast terug te zien, maar een memorabele rol zit er hier niet tussen. Geen al te beste film helaas.

De zevende Lumet in Kino had ik bijna overgeslagen. Bij de eerste keer kijken vond ik 'm al niet erg goed. En dat was op 3 januari 2020. Dus niet erg lang geleden. Maar ach, als ik alle films die ze in Kino vertonen ga zien dan deze ook.

Ik ben er nog altijd niet weg van en dat is omdat de film niet weet wat ie wil. Het verhaal is te bekend om een spannende film op te bouwen. Dus deze film geeft het komische neigingen om er mee weg te komen. Finney is enorm dik aangezet aan het acteren en maakt van Poirot een soort clown. De luxe cast die vooral bestaat uit acteurs die in 1974 hun beste tijd wel gehad hadden zet het dik aan, maar niemand gaat zo ver als Finney en ze zijn daarom een stuk beter te verdragen. Vooral Bergman is wel leuk. Haar rol grenst aan zelfspot. De film durft (uit respect voor Christie denk ik) het ook niet aan om er een volbloed komedie van te maken en dat evenwicht dat de film zoekt slaagt niet. Hoewel we zoals vaak bij Lumet weer vooral in een beperkte ruimte zitten is hij hier minder in zijn element dan normaal.

Het was zowel een kritisch als commercieel succes. Ik snap beide niet echt. De film wordt een beetje gered door de sjieke cast (minus Finney). Maar het is een van Lumets minste films (van wat ik zag).

Mijn 2.5 blijft staan.

Taai.

Agatha Christie zou de performance van Albert Finney beschouwd hebben als 'dicht bij de Hercule Poirot die zij in haar hoofd had'. Ik heb nooit iets gelezen van Christie dus het zou best kunnen, maar ik vind Finney in ieder geval bloedirritant in deze film. Meer dan een Waal lijkt hij een bezopen Italiaan te zijn - dat accent trekt in de verste verte niet op iets Frans. Erg temperamentvol en dwaas in z'n maniertjes bovendien. Een intelligente detective heb ik niet gezien.

Behalve Finney zijn er nog tal van bekende koppen in de ondersteunende cast. Van sterren uit het klassieke Hollywood tot (toen, in 1974) jonge gezichten als Vanessa Redgrave. Dat is misschien even leuk, maar het is niet dat er echt goed geacteerd wordt of dat de personages erg tot de verbeelding spreken. Dat ik het verhaal reeds kende van de Kenneth Branagh-versie uit 2017 zal ook wel niet geholpen hebben, maar ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat deze versie simpelweg kwaliteit ontbeert.

2.