Rosewood Lane (2011)

Matig.

Best jammer, want het idee is eigenlijk best wel aardig. Niet zomaar een bad guy deze keer, de ware aard achter de slechterik wordt ook nooit echt onthuld, al wordt er op het einde wel een klein tipje van de sluier gelicht.

Maar verder is het een iets te droge thriller, met een licht jaren '90 randje aan. Spaarzaam spannend, maar verder niet zo sfeervol. Qua acteergeweld ook zeker niet te veel verwachten, al zit er met McGowan wel een bekende naam in. Dat bekend niet meteen gelijk staat aan goed wordt al snel duidelijk.

Verder een vlot filmpje, dat wel, maar het mist een hoogtepunt, écht spannende scenes en een nijpender sfeertje. Het blijft allemaal iets te gelaten. Jammer, want het idee was wel tof, had iets meer mee gedaan mogen worden.

2.0*

Wat dacht je van Lin Shaye, Rance Howard en vooral de legendarische Ray Wise? Qua cast zit het sowieso wel goed in Rosewood Lane, maar niet alleen met de cast, want Salva maakt hier gewoon een behoorlijk onderhoudende film van.

Het mysterie-effect houdt gedurende bijna de gehele film stand en het uitgangspunt is een erg fijne. Inderdaad eens een ander soort bad guy, waarvan de identiteit nooit helemaal wordt verhuld. Salva weet zijn film goed spannend te houden met behulp van geloofwaardige personages en een vlot script, dat nergens echt inkakt, al begint de film ergens na de helft wel een klein beetje te sleuren.

Ook een beetje jammer is de manier waarop de paperboy zich erg makkelijk weggeeft tegen het einde, maar Salva had mij tot dan al overtuigd. Rosewood Lane bewijst maar weer eens dat je geen onnodig ingewikkeld of origineel script nodig hebt om de spanning op te kunnen drijven.

3,5*

het is de moete waard om te kijkken ik vond hem wel redelijk spanned. ian

krijgt 4 ster

Ik kan Salva best waarderen met zijn verfrissende Jeepers Creepers, maar wat hij hier doet zal hij zelf niet eens weten en behoorlijk geschrokken zijn om het eindresultaat. Want wat een wanproduct is dit geworden zeg en ik had me er best op verheugd.

Het begint eigenlijk al met de eerste kennismaking met de bad-Guy. Zo'n bad-Guy is gewoon essentieel aan een thriller, want die maken de thriller. Ze moeten zorgen dat de kijker zich onmachtig voelt en niet kan vluchten iets richting het gevoel van machteloosheid er moet gespeeld worden met de emotie van de kijker. En juist dat ontbreekt aan Rosewood Lane. Het is allemaal zo'n dooie boel, als je de kranten jongetje cool op zijn fiets ziet stappen en weer een close-up wordt gemaakt hoe hij zijn remmen inhoud en alle buurt bewoners geschrokken ziet kijken dan heb ik me wel eens afgevraagd van : Is dit het ? De film lijkt niet af te komen van het brave imago wat er steeds om heen hangt.

De sfeer is er gewoon niet naar, de paper-boy is het gewoon niet. Het verhaal trekt op niks. Het is geen genre geworden.

1,5**

Sluit me redelijk aan bij de meeste voorgaande recensies. Vond het een nietszeggende film die continu alle kanten opvliegt. De draad ben je als kijker op een gegeven moment wel kwijt. En die hoofdrolspeelster hè, daar heb ik toch echt he-le-maal niks mee.

Nog 1,5* voor een paar spannende scenes maar meer ook niet.

1,5*

3/10 (IMDB)

Niet meer dan een matige (eerste gedeelte) tot redelijke (tweede gedeelte) thriller die ook nooit ergens echt spannend wordt. Echt slecht is deze film zeker niet want hij weet wel nog enigszins te boeien en 80 minuten kijken naar Rose McGowan is natuurlijk ook niet verkeerd. Degene die overigens het best speelt in deze film is Daniel Ross Owens als de enge mysterieuze krantenjongen. Het is wel zeer ongeloofwaardig dat hij in deze film een minderjarige krantenjongen speelt want hij was 27 jaar toen deze film werd gemaakt. Als tussendoortje is deze film goed om te doen, maar meer ook niet.

Vis noch vlees. Er bestond al een film over een griezelige krantenjongen (The Paper Boy), maar deze versie - geen remake overigens - bevat bovennatuurlijke elementen, hoewel ze nooit écht getoond worden. Het uitgangspunt is oké en de mimiek van Cam de krantenjongen is inderdaad van die aard dat je liever geen abonnement neemt op de gazet. Toch komt zijn personage niet helemaal uit de verf, aangezien je nooit te weten komt waarom hij doet wat hij doet. Het zal wellicht deel uitmaken van het mysterie waarin hij gehuld is. Zo staat hij altijd vanop een afstand van alles en nog wat te taxeren met zijn duistere ogen. Enfin, Rose McGowan vergaat het steeds slechter wanneer ze hem ongewenst over de vloer krijgt. De makers spelen hier op in door de illusie te wekken dat ze zich alles inbeeldt waardoor niemand haar au sérieux neemt en het conflict al snel escaleert. Ik had het gevoel dat er meer in zat, dat het verhaal niet helemaal afgewerkt is, zo ook de ontknoping - die er eigenlijk geen is en van halfslachtig schrijfwerk getuigt. Kortom, de film is bij vlagen wel mysterieus, maar zelden spannend.

Dom.

Salva is sowieso niet een al te grote naam geworden, en deze film is eigenlijk een typisch voorbeeld van waarom. Als het verhaal zelf nog niet stompzinnig genoeg is is dit ook veel te slordig uitgewerkt bomvol fouten en ongeloofwaardigheden.

Ze hadden hier meer de tijd voor moeten nemen. Dit komt soms echt uit de lucht vallen. Op minuut 15 staat de jongen al in het huis, en op minuut 25 al bij de buurman op het dak. Soms krijgt de film zelfs een komische lading, omdat het allemaal zo dom aanvoelt en volkomen nergens op slaat. Wie verzint het dan ook, een kwaadaardige krantenjongen. What's next? De kwaadaardige ramenwasser?

Toegegeven, origineel is het dan wel. Helaas is dit niet al te origineel uitgewerkt, waarbij slechts de krantenjongen leuk acteert. McGowan enzovoort maken hiermee een behoorlijk blunder, van het moment dat ze het scherm inloopt weet je het eigenlijk al.

Niet een al te beste horror dit, mist de sfeer en spanning, maar ook de motieven. Dit leek wel komedie te zijn soms, misschien zelfs een parodie. Het idee was leuk, maar het is allemaal zo matig uitgewerkt. Wel een leuk klein twistje aan het einde, maar dat is het dan ook weer. Jammer.

Op zich valt het te prijzen dat Victor Salva iets fabriceert dat het niet moet hebben van excessief geweld en gore, maar dat het op de ouderwetse manier probeert. Met suspense, benauwende sfeer en een enkel schrikeffectje. Helaas is het resultaat van de poging niet erg angstaanjagend en spannend. De film is erg vlakjes en bevat nergens een originele invalshoek.

Aan zelfvertrouwen (en zelfoverschatting) ontbreekt het Salva trouwens niet. Eén scène in de film noemde hij zelfs even spectaculair als de douchescène in Hitchcock’s ‘Psycho’. De scène waar hij op doelt is een scène met een kattenluikje. Inderdaad, een prima scène waar de suspense even heftig de kop op steekt. Meteen ook de beste en spannendste scène uit de film. En meteen ook de enige scène waarbij ik even opveerde. Een hele aardige scène, maar de spectaculaire vergelijking met de douche ontging mij volkomen.

Een enkele leuke scène maakt natuurlijk geen spannende film. Het belangrijkste euvel in de film is dat de dreigende factor niet werkt. De dreiging bestaat uit een stalkende krantenjongen die niet in staat is om zijn personage te voorzien van heuse dreigende uitstraling. De waanzin en onvoorspelbaarheid ontbreken. De scènes waarin hij tevoorschijn komt, ogen erg kunstmatig en tot op de millimeter uitgedacht. Erg voorspelbaar dus. Elke zweem van spontaniteit en verrassing ontbreekt.

Na een dreigende actie van de krantenjongen wiens oprispingen sowieso al weinig indruk maken, volgt er verder hoegenaamd niets, zodat een spanningsboog niet eens de kans krijgt om zich te ontwikkelen. Er is immers niets om te ontwikkelen. Veel scènes komen daardoor nogal onbeholpen en vergezocht over.

Hoofrolspeelster en bedreigd object Rose McGowan acteert heel behoorlijk en is als personage het meest geloofwaardig. Zij is dan ook het enige personage dat is voorzien van een verleden van waaruit zij bepaalde angsten bestrijdt en een innerlijk conflict uitvecht. Zij is intrigerend genoeg om mee te kunnen sympathiseren. De overige personages laten zich het best omschrijven door de termen leeg en lachwekkend.

Om de film als geheel ook leeg en lachwekkend te noemen, gaat iets te ver, maar erg overtuigend is het allemaal niet. Daar kan ook een onvoorzien twistje aan het eind niets aan veranderen.