Megan Is Missing (2011)

Uiteraard, maar anderzijds zit je de hele film te kijken en vervolgens, wanneer de ontknoping nadert, zet je hem uit..

Ja dat zou ik dus ook nooit doen, hoe heftig het ook mag zijn, ik wil het einde ook zien. Toch?

Ja dat zeg ik dus, het hele idee is schokkend en het is ook aangrijpend. Maar de film is nou niet zo ranzig dat het niet kijkbaar meer is. Zo heftig zijn de beelden an sich ook niet op het einde. Visueel gebeurt er niet bijster veel, heb wel veel ergere dingen gezien in films.

Ik denk dat het voor 'tere zieltjes' wel schokkend is. Neemt niet weg dat wat je ziet niet prettig is, maar de meer 'ervaren' filmkijker die meer van dit soort films heeft gezien, heeft het sowieso explicieter gezien en nog weerzinwekkender. Daarbij vergeleken was dit nog 'soft'. (Ik herhaal, wat niet wegneemt dat het vreselijk is)

Nou, dan moet je echt verrekt weinig films gezien hebben wil je de beelden hier als extreem schokkend ervaren hoor
Wat zien we ongeveer in de film qua schokkende beelden?

- Een snelle glimp van 2 foto's van een meisje in een Saw-light apparaat
- Een off-camera rape waarbij je alleen haar gezicht ziet(wat mij betreft de scene met het meeste impact van de film)
- Een man met een schep die 20 minuten bezig is met een kuil graven, boring dus

De gedachtegang die je er zelf bij creëert is schokkender dan wat je daadwerkelijk ziet.

Ja, voor de tere zieltjes kan ik Gurotesuku (2009) wel aanraden

klopt ook wel wat je zegt maar toch, ik heb ontzettend veel heftige horror films gezien met veel gore erin maar ik zei al ondanks er geen gore in zit vind ik dat einde toch wel heftig, als je haar hoort smeken voor haar leven en hij helemaal niet reageerd. Ze probeert echt alles om toch maar uit die ton te komen Ik kan ergens wel begrijpen dat er mensen zijn die er niet tegen kunnen. Ik voor mezelf kijk een film altijd tot hij afgelopen is, of ik moet het wel zo'n flut film vinden.
En er hoeft voor mij ook niet perse gore in een horror te zitten, zonder kunnen ze het ook heftig maken.

hahaha die vond ik nou niet echt schokkend maar net wat je zegt, tere zieltjes zullen er wel bij afhaken.

Ik begon me na een kwartier te ergeren aan dat gejank van Amy in die ton eigenlijk. Typisch een gevalletje van "duurt te lang". Realisme kan ik waarderen, maar het moet niet langdradig worden.

Vond ik ook niet, gebrek aan meeleving. Alleen een kameraad kwam tijdens de film aanbellen en is na tien minuten boos weggelopen omdat we zoiets keken. Hij werd er gewoon boos van hehe.

rep_robert dus jij denkt dat ze in het echt maar een paar minuutjes zal janken??

Nou geloof maar dat in het echt heel wat harder geschreeuwd word

De scène wat mij nu nog steeds 'achtervolgt' is die waar zij een blik op de ton werpt en haar vriendin ziet liggen. Kippevelmomentje.

Maar in het echt blijf je er niet vrijwillig naar kijken, in film wel want dan wil je niet 'doorspoelen' anders mis je iets.

Ja die ogen he

Nee, maar je weet dat je na een film kijkt. Dan vind ik 20 minuten naar een gravende kerel in het donker kijken nou niet bepaald een enerverende ervaring. Bij een film heb je aan minder ook wel genoeg om de impact van zo'n scene te snappen. Anders kan je net zo goed "helemaal niet knippen in de film" en de film 10 uur laten duren vanwege het realisme.

Nee ik bedoel diegene die in zo'n situatie zit die zal in het echt heus wel tekeer gaan.

Maar alles leuk en aardig, maar ik ga nog ff een filmpje kijken. Nog een prettige avond.

Geen idee eigenlijk, zo'n meisje zit toch redelijk lang zonder energie opgesloten en vervolgens een behoorlijk lange tijd in zo'n ton zonder lucht. Vraag me af hoe lang je in zo'n ding kan zitten en adem halen.

Megan is Missing begint als een lange voorlichtingsfilm die waarschuwt voor de gevaren van internetdaten. Naar het einde toe verandert dit en wist het me zelfs een ongemakkelijk gevoel te geven. Ben toch wel wat gewend. Misschien juist door die lange aanloop en juiste casting/acteerprestaties. Vond het verrassend.

Alle quotes tussen aanhalingstekens zijn zo nauwkeurig mogelijk vertaald uit het statement van de regisseur, te lezen op Megan Is Missing - meganismissing.com.

''De dialogen in de film zijn gebaseerd op echte chats van 13- en 14-jarige meisjes die de kinderen van vrienden van mij zijn.'' Parental guidance is heilig, de privacy van de kinderen wat minder? Gezien de vrij schokkende onthullingen in de film (Megan vertelt aan Amy dat ze eerder werd verkracht door een 17-jarige kampleider) lijkt het me te sterk dat de regisseur daarvoor te rade ging bij de kinderen van vrienden van hem...? 'Gebaseerd op' zijn hier waarschijnlijk twee zeer belangrijke woorden.

''Er is niet één voorval* in de film dat ik volledig verzonnen heb.'' Daarin kun je ook lezen dat er dus misschien wél een aantal voorvallen deels verzonnen zijn... In ieder geval gebruikte de regisseur zeven (waarvan er bij vijf zaken kinderen betrokken waren) echte zaken als inspiratie en het is verder ook niet moeilijk te geloven dat het leeuwendeel van de film op zijn minst aperte raakvlakken heeft met de realiteit.

Ook het statement van ene Marc Klaas dat op de dvd als extra staat (op de website staat eveneens een statement van hem), vond ik bijzonder. De man heeft zijn kind verloren aan een (eerder veroordeelde) moordenaar (sex predator) en heeft een stichting in het leven geroepen om allerlei zaken omtrent dit issue aan te pakken, de klaaskidsfoundation. De stichting strijdt onder andere tegen een procedure waarbij bekeken wordt of een verkrachter en/of moordenaar nog steeds gevaarlijk is en mogelijk weer vrijgelaten kan worden. Interessante en belangrijke materie, zoals die hier in Nederland helaas om de zoveel tijd ook aan de orde is. Wat echter het meest rotte aan de zaak is, is dat je zulke figuren met zulke websites geen halt toeroept. De zaak Milly Boele, er stond vandaag nog weer iets op teletekst daarover, is daar een 'goed' voorbeeld van. De vraag is dan ook wat men met deze film wil?

''Wat hoopte ik nu te bereiken door zo'n brute en realistische film te maken? Ik weet niet of ik daar een antwoord op heb. Ik weet dat ik graag zou willen dat de dingen die in de film gebeuren nooit meer een ander kind worden aangedaan. Ik wil de mensen wakker schudden en wil dat de mensen kijken naar de wereld van hun kinderen zoals die echt is, hoe verontrustend ook.''

''Uiteindelijk wil ik graag het soort kwaad dat iemand motiveert om dit te doen, verslaan. Het kwaad tiert welig in deze wereld, als je het toestaat. En om het kwaad te verslaan, moet je eerst weten wat het kwaad is. ''Megan is Missing'' is het kwaad dat mij (en als je de film gezien hebt ook jou) in de ogen aanstaart.''

Dat is nogal een doelstelling... De film wil een shock-treatment zijn en vervolgens moet men zichzelf (ouders en kinderen) voorlichten en beschermen m.b.v. van bv. zo'n website als die van Klaaskids. Men wil doen wat men kan en kiest daarbij voor een 'moderne' aanpak: geweld is overal, in games en in films en deze beschermers vinden dat ze het geweld moeten laten zien om hun punt te maken. Angst inboezemen. Alleen: welke tiener, die met de moderne (horror)films en games nergens meer van opkijkt, raakt dit nog? En was die niet al op de hoogte van het kwaad dat op deze wereld bestaat? En de kinderen die juist een aversie hebben tegen horror (en dus 'dit soort' films)? Die gaan deze film niet kijken, laat staan het laatste half uur. Wie moet er dan nog wakker geschud worden? Nog jongere kinderen die van toeten nog blazen weten? En moet er dan bij gezegd worden: dit is de wereld, dit kan er gebeuren? Of misschien toch ouders die hier geen benul van hebben? Bestaan die dan nog? En helpt deze film daar echt bij?

Wat voor mij van deze film (en wat ik op die websites lees) afstraalt, is: frustratie, boosheid, verdriet en de wil om de hele wereld te veranderen en veilig te maken voor kinderen, maar niet weten hoe, of slechts gedeeltelijk. En dat is het belangrijkste voor mij. Niet het feit dat ik het acteerwerk het eerste uur eigenlijk ongeloofwaardig en ongeïnspireerd vond. Of dat de manier van filmen het eerste uur erg saai uitpakt, om nog te zwijgen van de lelijke news reports. Of dat ik de dialogen erg cliché en vaak veel te lang uitgesponnen vond. Het laatste half uur bevatte ook genoeg saaiheid, maar omdat je je probeert te verplaatsen in de situatie (waarbij de home video-aanpak juist wel werkt) en vanwege het spel van Perkins komt het toch aan. Anders had ik ook geheid een onvoldoende uitgedeeld. Of dit nu een belangrijke film is die mensen moeten gaan zien, kan en zal ik niet zeggen. Dat ie mij toch aansprak en onder de huid kroop, mag uit de voorgaande lap tekst wel blijken. Een film die, anders dan een gestileerde fantasy-horror als Martyrs die op een andere manier veel verder gaat, veel directer toeslaat en bijna geen film meer is, ondanks de genoemde filmkritiek.

3,0*.

* Doelend op de gebeurtenissen die uit echt gebeurde misdaadzaken gehaald zijn.

Handycamfilm die duidelijk in 2 delen is op te splitsen. Eerst gekeuvel met die 2 meiden (en hun vriendinnen) waarbij ze contact leggen met Josh. Daarna wordt het duidelijk wat grimmiger met 2 heftigere scenes (die foto's en de ton met lichaam). Het onderwerp is actueel genoeg om over uit te discusieren, daar zijn andere sites voor.

Filmtechnisch is het redelijk met een vrolijke eerste helft in tegenstelling tot de 2e helft, met wat spanning en sensatie aan het einde, een mix van alles dus zo ongeveer. Aan het einde is het enerzijds spannend/schokkend, maar anderzijds duurt al dat graven wel heel erg lang. Onderhoudend, dat wel, maar wel wat te onrealistisch allemaal voor de diepgang.

Heftig allemaal

Voor de mannen die hier heel "stoer" aan het praten zijn, over "vrouwtjes" en tere zieltjes.

Geloof mij maar dat je als meisje heel anders naar deze film had gekeken.

Het is wel heel stoer om te zeggen dat je het wel even moet uitkijken en dat we anders aanstellers zijn, maar onze kijk op dit soort situaties ligt totaal anders.

Jullie zien een verkrachtingsscene als een meisje die huilt, en ach je ziet toch niks, dus wat is er schokkend aan?

Ik kijk daar toch wel heel anders tegenaan, alleen het idee van de verkrachting maakt me al misselijk, en daar hoef ik niet eens details voor te zien!

Die zogenaamde mannen theorie gaat hier totaal niet op.

Kijk deze film eens samen met jullie jongere zusje of vriendin, dan piep je wel anders na het zien van haar reactie.

Een heftige, verontrustende film, dat is zeker. Wat een verhaal, zoiets verzin je niet.

De eind martel scenes deden me denken aan Martyrs; wreed, meedogenloos en ongekend demonisch.
Maar het grote verschil was dat hier alles totaal zinloos was terwijl by Martyrs er toch een (bizarre en vergezochte, welliswaar) doel achter zat. Het maakt deze film aan de ene kant nog verschrikkelijker, aan de andere kant bekruipt je toch ook de vraag; wat moet je ermee? De dader blijft volledig anoniem, je ziet niets van zijn drijfveren of aandrangen, hoe demonisch ook. Hierdoor komt het een beetje onwezenlijk over.alsof een onzichtbare en onmenselijke macht aan de gang is waar tegen je je niet kan verzetten. Er is dus feitelijk geen dader, en daardoor blijft alles wat ongrijpbaar.

Ik bleef toch wel met een katerig gevoel achter; verschrikkelijk allemaal wat er gebeurd is, maar wat wil deze film nou precies zeggen?

Deze film viel me enorm tegen, in die zin dat ik me afvraag of dit een manier is om een boodschap over te brengen. Inderdaad zie je de motieven van de dader niet, je weet niet wie hij is. Daarnaast vond ik de film ook langdradig, vooral met dat graven van die kuil. Ik begrijp wel dat dit de bedoeling is; om het zo realistisch mogelijk weer te geven. Maar ik vond het persoonlijk een wazige film, die wat mij betreft heel anders in elkaar gezet had kunnen worden, om mensen/kinderen te waarschuwen.

Mooi stukje Davidus!

Natuurlijk, verschrikkelijk voor hen, het ergste wat je kan overkomen. De verbijstering, verschrikking, afschuw en onmacht zijn goed verfilmd. Alleen voel je als toeschouwer ook dat deze film meer wil dan alleen een gevoel overbrengen. Een waarschuwing, een wijze les, een nieuwe kijk op dingen? Mij is iig onduidelijk wat dat dan precies is. Ja, pas op met internet en daten, maar dat is wel heel gemakkelijk en een open deur.

Ik denk niet dat het maken van deze film bepaald makkelijk geweest is, het lijkt wel een soort catharsis. En wat voor de één een open deur is, is voor de andere een eye-opener. Verder kan je op Megan Is Missing - meganismissing.com vinden wat de regisseur hier nu mee wilde, maar ik herhaal nog maar eens wat ik in mijn stuk ook al van die site gequote/vrij vertaald had:

Regisseur Michael Goi:

''Wat hoopte ik nu te bereiken door zo'n brute en realistische film te maken? Ik weet niet of ik daar een antwoord op heb. Ik weet dat ik graag zou willen dat de dingen die in de film gebeuren nooit meer een ander kind worden aangedaan. Ik wil de mensen wakker schudden en wil dat de mensen kijken naar de wereld van hun kinderen zoals die echt is, hoe verontrustend ook.''

''Uiteindelijk wil ik graag het soort kwaad dat iemand motiveert om dit te doen, verslaan. Het kwaad tiert welig in deze wereld, als je het toestaat. En om het kwaad te verslaan, moet je eerst weten wat het kwaad is. ''Megan is Missing'' is het kwaad dat mij (en als je de film gezien hebt ook jou) in de ogen aanstaart.''