Sometimes They Come Back... for More (1998)

redelijke film en zeker niet slecht.

damian chapa was goed en de spanning ook.

verhaal kon er ook wel mee door.

3 sterren

Goede film.

Goede opbouw.

Goede Acteurs.

Goed einde.

Stephen King-vervolg. Echter dit derde deel geef constant het gevoel dat het nooit bij de serie had moeten horen. Misschien was het een rechten-dingetje net zoals bij de "Hellraiser"-films Waar eveneens een bestaand script simpelweg werd hergebruikt en onhandig omgevormd tot een nieuwe film in de reeks. Enfin de franchise neemt hier een bizarre wending: het verlaat de school en belandt met een gewapende expeditie op een militaire basis op Antarctica. De connecties met de eerste twee film is dus maar zwak. Dat is op zich niet per se slecht, het probleem is dat er ook doelloze gebeurtenissen zijn voordat ze er achter te komen dat "wat dood is niet slaapt" De geïsoleerde setting van de claustrofobische basis, mysterieuze incidenten en een "bovennatuurlijk kwaad" hebben zeker hun verdiensten, en er is visueel zeker moeite gedaan. Maar deze film lijkt meer op 'The Thing' maar met een laag budget. Niet geweldig dus maar op sommige momenten wel oké en ik blijf het fascinerend vinden, hoe het überhaupt gemaakt is. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie based on a Stephen King book)

Volgende stap was deze Sometimes they come... back for more waar ik toch vooral opzoek ben naar het eerste deel. Want laten we vooraf stellen dat dit weinig meer met Stephen King en de basis te maken heeft. En binnen minuten was eigenlijk wel duidelijk dat dit te slecht voor woorden ging worden.

Zoals reed gezegd leunt het nog deels op de naam van King en diens karakters maar heeft het daar eigenlijk niets meer mee te maken. Dit speelt zich in het poolgebied af en doet ergens denken aan The Thing met een bemanning under siege maar zakt van meet af aan al door de hoeven. Want we hebben geen aansprekende cast, het verhaal, de dialogen en acteerprestaties zijn te lamlendig voor woorden, en dan zijn er nog de typische de domme keuzes en risico's van de karakters.

Als er dan toch een pluspunt is dan zijn dat wel de verzameling mooie vrouwen die opgetrommeld is want Ford, Masterson en O'Dell zijn niet voor de poes en het aankijken zeker waard. Maar buiten dat is dit een uiterst droevige vertoning.

Het zal onder de filmmakers vast een grapje zijn geweest om de explosieve posters van de twee voorgaande delen in te wisselen voor een heel ijzige poster. Gelukkig blijkt het geen valse reclame, want de omgeving van de eerste hoofdstukken wordt omgewisseld voor een koude, bergachtige vormgeving. De aanpak van regisseur Daniel Zelik Berk ligt sowieso radicaal anders, want de legende wordt hier vooral gebruikt als dreiging die lang buiten beeld blijft. De stille, ijzige toonzetting werkt echter opvallend aanstekelijk waardoor enige vorm van spanning nooit ver weg ligt. Het acteerwerk is matig, maar de langzame opbouw en de praktische effecten zorgen voor een onderhoudende kijkbeurt die opvallend lage beoordelingen toebedeeld krijgt. Wel is het natuurlijk zo dat de aansluiting op de voorgaande gebeurtenissen nihil is en er flink wat conceptelementen om worden gegooid. In dat opzicht had Berk zich er beter aan gedaan om een heel eigen project neer te zetten.