Another Earth (2011)

Ontzettend mooie film. Wist niet dat er überhaupt een hedendaagse originele en bijzondere low-budget film gemaakt zou kunnen worden, maar deze film ontkracht dat kortzichtige standpunt per direct. Mooi, filosofisch, diepzinnig, goed gespeeld en talentvol geregisseerd. Qua low-budget niveau is enkel Arronofsky's Pi beter. kleine 4,5* en kijk hem misschien van de week nog een keer, dan heb ik hem op 720p.

Sluit me aan bij de recensie van Reinbo.

Dit is een mooi, sfeervol, ingetogen en bovenal puur drama over twee mensen die door het leven (noodlot, toeval) niet gespaard zijn. De ontdekking en aanwezigheid van Aarde 2 hangt als zwaard van Damocles boven hun beider hoofd en is in zekere zin de oorzaak van hun gebroken levens. Het uitgangspunt van een gespiegelde Aarde is sowieso fantastisch en wordt uitstekend en intelligent in het verhaal verwerkt zonder ongeloofwaardig te worden. Het einde is prachtig.

Het is geen prettige film, de toon is behoorlijk zwaar en donker al blijft er ruimte voor hoop.

Ik ben heel erg te spreken over de sobere maar mooie muziek en ook visueel ziet het er allemaal heel erg fraai uit. Voeg daarbij twee werkelijk uitstekende performances van William Mapother en Brit Marling en het plaatje klopt volledig.

Zoals Reinbo al aangeeft, dit is een film die blijft hangen. Nu al zin in een herziening.

Sterke, mooie en indrukwekkende film.

Een van de beste films die ik van dit jaar heb gezien.

Net als Reinbo wist ik op voorhand niets van deze film. De titel en de poster, meer had ik niet vernomen. Dat is ook mijn voorkeur om een film in te stappen, wat soms niet altijd haalbaar is.

Another Earth is een drama in een science fiction setting ala Von Triers Melancholia.

De beelden zijn digitaal rauw en de kleuren bewerking maakt het extra kil.

De soundtrack combineert analoog met digitaal en werkt prachtig, een van de betere soundtracks van de afgelopen jaren.

Ook durft de film mensen aan het denken te zetten, iets wat een goede sci-fi film ook hoort te doen naar mijn mening.

Al met al een enorme aanrader en een kandidaat voor mijn eind lijst van 2011.

Een uitgangspunt met veel potentie, maar dat uiteindelijk niet helemaal waarmaakt.

De openingsscène was indrukwekkend, deed me erg aan Aronofsky’s ‘Pi’ denken. Het zette de toon voor een topper, helaas kon de film me dit niet bezorgen.

Grootste pijnpunt is dat de film zich voornamelijk focust op de relatie tussen Rhoda en John. Op zich moet dat geen probleem zijn, echter is het volgen van deze relatie een stuk minder interessant dan ik had gehoopt. Marling doet het wel goed als een ingetogen, wat teneergeslagen meisje. De rol van Mapother komt echter niet uit de verf: vond het nogal een saaie rol die nergens de kwaliteit van de acteur laat zien. Automatisch pilotenwerk. En dat is jammer als je de hele film laat leunen op het samenspel van deze twee personen. Door deze relatie ook nog eens een voorspelbaar verloop te geven, bleef er steeds minder over om van te genieten. Gelukkig werd dat nog wel deels goed gemaakt door een aantal mooi geschoten scènes. Visueel is het dan ook wel goed verzorgd, maar ik had het graag van een constanter niveau gezien.

De soundtrack is ook een gemiste kans: de film opende goed, maar was tijdens de gehele speelduur te afwezig en onopvallend.

Uiteindelijk nog wel een voldoende: een leuk concept en degelijke cinematografie, maar dat als geheel helaas niet erg boeiend uitpakt. Wel een redelijk debuut, ben benieuwd wat deze regisseur in de toekomst gaat brengen, want de potentie is er zeker.

3*

Dit was een prachtige film.

Laten we ten eerste zeggen dat het SF element maar een klein gedeelte van de film is. Het is voornamelijk een prachtig neergezet drama dat SF geweldig combineert.

Een erg sterke opening daarna wordt het wat minder en het einde is weer fantastisch.

Sterk origineel verhaal, soms prachtige beelden, sterke voice-over, zet je tot nadenken, einde waar je toch even stil van wordt.

Acteurs doen het goed, soundtrack is sterk, de film is wel mysterieus en hypnotiserend te noemen.

Gewoon kijken.

4.5

Ik zal deze film ook eens wat aandacht geven, dat is zeker niet onverdiend.

Vergelijkingen zijn er al genoeg gemaakt, maar deze film laat zich niet zo snel vergelijken. Als ik het dan toch zou moeten proberen, zou ik zeggen; gooi wat Debra Granik (sfeer) en Aranofsky (soundtrack, deels montage) in een blender en je komt een heel eind.Een vergelijking met Melancholia is snel gemaakt, maar klopt niet echt.

Hoewel dit een sfeervolle film is, is het sociale en dramatische aspect van deze film minstens zo belangrijk. Een scheut filosofie en spiritualiteit is de film ook niet vreemd, 2 onderdelen die me wat minder interesseerden en waar ik me achteraf dan eigenlijk ook niet zo druk over maak.

Mooi voelbaar drama, met sterk acteerwerk. Je voelt de pijn van beide karakters. Scenes tussen Rhoda en John zijn emotioneel interessant, omdat je als kijker een spanning voelt, maar je niet weet wanneer het openbarst. Grimmig, terug getrokken, maar hier en daar toch ook de nodige lichtpuntjes.

Zoals ik al zei, de film heeft een sterk filosofisch tintje. Nu is dat de film eigen, maar de voice-over duwt de kijker ook nog een bepaalde richting op, met uitspraken waar je dan over na kan denken. Dat wilde ik helemaal niet. Met als gevolg dat ik zoiets had van "oh daar heb je die vent weer" en ik was blij als hij was uitgesproken. De film heeft zelf voldoende stof om over na te denken, daar had ik die vent niet voor nodig.

Qua sfeer is de film heel eigen, maar een beetje all over the place. Vaak gezien bij debuutfilms, een spontaniteit die tot leuke dingen kan leiden.

De film begint met de auto shots. We zien alleen een gezicht en een rechter spiegel. Mooi shot. Zo zijn die "auto"shots wel vaker erg sfeervol. Wandelingen door het bos, naar locaties toe of het zitten in de trein zijn somber en grauw. Mooi. Verder in de film, vooral tijdens gesprekken, zien we harde, ongecontroleerde zooms op gezichten. Kon het niet echt plaatsen, aangezien andere shots juist zo vloeiend en sfeervol waren. Doe het één of het ander, maar dat soort dogma (naja ik overdrijf) achtige gerommel vond ik niet zo passen hier.

Qua Soundtrack dus een flinke scheut electronic en dat doet wel een beetje Aranofsky achtig aan, of iets als in recente Franse genre films. Veel gebruik van Ambient, IDM en Drone, met een flink distorted randje eraan. Werd vaak ingezet op het eind van een climax, aparte timing. De piano klanken was ik wat minder fan van, vooral omdat er zo weinig films zijn met een mooie electronic soundtrack, had die maar wat consequenter doorgezet.

Zo had het allemaal nog ietsje beter gekund, wat mij betreft. Consequentere muziek, weg met die schokkerige beelden tussendoor en weg met die voice-over. Tsjah, dan hadden we natuurlijk een heel andere film gehad. Toch, deze man heeft een meesterwerk in zich, als de volgende film net zo "eigen" wordt als dit werkje. Zeer goed debuut alvast!

But maybe the most mysterious of all is neither the small nor the large: it's us, up close.

Als er een vergelijking met Melancholia wordt gemaakt dan ben ik nieuwsgierig en wil ik de film meteen zien. Zo ook onze Another Earth, wellicht voor de kijkbeurt al beangstigende overeenkomsten. Gelukkig is de film totaal anders dan Melancholia, aangezien het anders nogal dubbel zou worden. Er zijn genoeg overeenkomsten, qua sfeer, maar de film zelf vond ik wat minder indrukwekkend.

Wat ik ten eerste heel goed vond was de sfeer, je voelde enorm veel aan en zeker doordat de film vrij zwaar was had je echt zo'n apocalyptische sfeer. De cast doet het erg sterk, erg naturalistisch en naturalistisch gefilmd. Bepaalde personages proberen niet stiekem hun momentje te pakken, ze zijn zoals ze zijn en weten gedoseerd energie te geven. In deze film vond ik het eigenlijk wel jammer dat ik geen bekend gezicht zag, wellicht mijn ontwetendheid, maar ook een gemis. Denk dat een film dan ook veel meer zou aanspreken aan een groter publiek, maar niettemin over de cast. Petje af.

Qua audio is de film echt enorm sterk, het is bijna perfect neergezet en weet heel veel sfeer en emotie op te roepen. Bijzondere muziek doet een hoop. Visueel een paar mooie beelden, maar over het algemeen gewoon donkere hand held die goed zijn recht staat naast de zwaardere emotie van de film.

Wat ik jammer vond is dat ik symboliek en een soort ''tweede'' laag miste. Ik had het gevoel dat de focus van het verhaal meer lag op Rhoda en John, dan echt de ''another earth''. Natuurlijk snap ik dit, en ik zie ook wel in welke rol deze planeet te maken heeft met de problematiek. Maar toch miste ik de filosofische kant. Er hadden interessante dialogen kunnen ontstaan met het concept ''jezelf tegen komen''. Ik had wellicht te veel theatrale monologen a la Trier verwacht. Dom.

Het laatste wat bij mij punten scoorde was het einde, ik snap nog steeds neit de beslissing van Rhoda die opeens niet meer naar de ruimte gaat, ik vond het een beetje sentimenteel overkomen en dat is wat me stoorde. Het gaat me niet zo zeer om de beslissing, want ik vind films met personages die ik in het echte leven niet kan uitstaan juist het beste, maar het gaat me meer over het feit dat het nogal afgeraffeld voelt. Alsof het budget geen mooi eindshot toeliet. Het voelde nogal leeg. Wellicht omdat de film toch wel echt naar een soort van climax toewerkt, het heeft niet zozeer heel veel spanning maar wel veel emotionele sfeer die telkens groter word, en het wordt een klein beetje verkracht door het, in mijn ogen, simpele eind. Jammer.

Al met al een bijzondere film, genoeg stof tot nadenken biedt het in ieder geval wel. Wellicht dat ik dit na een paar kijkbeurten meer kan waarderen.

Bijzonder, 3,5 ster.

Boeiend concept, mooi en sfeervol geschoten maar verder niet waarop ik gehoopt had.

Het idee van een alternatieve aarde biedt op papier al genoeg om over na te denken. Cahil weet dit gegeven visueel gezien ook een bijpassende sfeer te geven die aanvoelt als onzeker en gelaten. Veel is onduidelijk en daar laat hij het voor mij liggen door zich te focussen op de relatie tussen Rhoda en John.

Ondanks dat Brit Marling een fantastische en een op haar lijf geschreven rol speelt is het verhaal van schuldgevoel, contact zoeken, verwikkeld raken in een soort van relatie met als gevolg dat uiteraard de waarheid toch naar buiten komt al vaker en overtuigender gedaan. Om die reden vond ik dat niet zo interessant, des te meer wilde ik weten hoe Aarde 1 met het gegeven van een tweede aarde omgaat maar daar wordt voor mij te weinig aandacht aan geschonken want daar was ik nu juist zo nieuwsgierig naar in deze film.

De sfeer die deze film uitademt is toch zeker wel een vreemde in positieve zin. Prachtige shots worden afgewisseld met boeiend camerawerk die mij nu al laten uitkijken naar het volgende project van Cahill. Het is het verhaal en de beelden van Another Earth die me tot vandaag nog steeds aan het denken zet maar de film in z'n geheel vond ik minder dan gehoopt.

Toch 3,5*

Overdonderend Dogma-achtig drama met SF-elementen (a la Solyaris, The Fountain, Primer..).

Plot is al briljant bedacht, maar dan weet de film ook nog eens zo'n beetje alle cliché's te vermijden.

Eerste speelfilm voor deze regisseur heeft alle rauwheid die je van een debuut mag verwachten en treft hier rechtstreeks de bullseye.

Deze Mike Cahill (32 jaar oud momenteel) moeten we in de gaten gaan houden dit zou zo maar eens een groots nieuw talent kunnen zijn.

Meesterwerkje!

Bespiegelend en mooi. Visueel steekt het toch allemaal weelderig in elkaar. Met een weemoedig sfeertje door stemmig en beheerst drama. Zo'n streek als die in de sneeuw is al gauw getrek om tranen of beroering, hier is het door z'n bescheiden vervolg een waardevol onderdeel. De onthulling rondom de andere planeet, sterke scène overigens, voegt een existentiële noot toe.

Bovendien biedt het gaandeweg, zonder verder een hoofdrol te vervullen, nog wat speelruimte voor de plot. De focus ligt vooral op Rhoda's zoektocht naar verlossing e.d., waarbij de interactie tussen haar en John wel wat voorspelbaar is, maar ook teer en tastbaar. De afloop heeft nog wat aardigheden in petto, waaronder een geweldige slotscène. Fijn mijmerend filmpje. Als je het toelaat.

Hier keek ik al een tijdje naar uit! Het filosofisch thema en sci/fi element in deze film is iets wat ik me al mijn hele leven afvraag, vandaar dat de film meteen mijn aandacht greep. Hoewel het eerder de weg er naartoe was en we niet effectief zien wat de gevolgen zijn van een earth 2 waar exact het zelfde gebeurt als hier vond ik wat minder. Want stiekem was het dat wat ik wou zien. Wat zou je zeggen of doen als je jezelf tegenkomt? Maar dat neemt niet weg dat dit toch een zeer mooie film is die earth 2 op een hele mooie manier eerder als een symbolische verlossing gebruikt. Dat in een sterk verhaal met het filosofisch thema dat toch wel wat levensvragen bij een mens doet oproepen.

Ik hou van die low budget films die zo'n 'grootschalig' verhaal vertellen. Al wat je nodig hebt hier is een goed scenario en een cgi aarde in de lucht. Creatief omgaan zonder miljoenen uit te geven. Visueel ook zeer fijn gedaan, heerlijk camerawerk en montage, lekker rauw zoals ik het soms graag heb. Zeer mooi geacteerd van de twee hoofdrollen. Het mindere was wel dat ik het toch wat voorspelbaar vond wat er tussen die twee ging gebeuren. Maar de film slaagt er toch in om het voor de kijker zeer beklijvend te houden.

Another Earth is wel een van de betere films die in dit jaar heb gezien met een prachtig overdonderd laatste shot dat onder je vel kruipt en je even doet nadenken. Het trekt de film een halve ster omhoog en geeft een frustrerend maar toch voldaan gevoel. Ik moest na afloop ook denken aan Inception. Waar die film slechts een 'poging tot' heeft gedaan in zijn laatste shot, slaagt deze film er 100% in en is zoveel meer effectief dan die film ooit mag dromen.

Dikke 4*

Heel kunstzinnig. Deze film heeft meerdere invalshoeken, SF, fantasy, symbolisch, maar voor mij vooral drama. Het drama steelt de show, zit fantastisch in elkaar en grijpt aan.
Daarnaast is de vormgeving heel fraai en verrassend.

Als je de film als SF beschouwt zullen een aantal dingen niet kloppend te krijgen zijn (fysica). En als je de film als symbolisch beschouwt kun je er eigenlijk alleen maar vanuit gaan dat de hele film (of vanaf het ongeluk) in de fantasie plaatsvindt en dat dus de ontmoeting tussen Rhoda en John slechts plaatsvond in de fantasie van Rhoda. De SF elementen zijn echter m.i. te realistisch neergezet om ook symbolisch te kunnen zijn (radio en tv broadcasts, reactie van familie op het vertrek van Rhoda).
Ik zie de film het liefst als (niet geheel kloppende) SF, waardoor het drama in de realiteit van de film zou kunnen blijven bestaan. De opgeroepen vragen zijn dan voor mij (filosofisch) het meest prikkelend. Als tweede keus zou het dus voor mij (bijna geheel) fantasy kunnen zijn, inclusief het drama binnen deze fantasie. Ook heel fraai en diepzinnig.

Sterk gespeeld drama met SF-elementen. De twee genres smelten niet helemaal overtuigend samen, maar de personages zijn sympathiek en het script zit intelligent in elkaar. Vooral op emotioneel vlak weet de film herhaaldelijk doel te treffen. Zowel Marling als Mapother zijn uitstekend in de hoofdrollen. Mooi camerawerk ook en een aparte soundtrack; de film heeft een aangename dromerige sfeer.

Twee werelden.

Een mooi geschoten, alternatief en eigen werkje, dat na een matig beginnetje al snel ontaard in een sterk drama. Toch is het geschommel tussen twee werelden niet altijd even geslaagd. Zodra het mysterie hieromtrent al meer wordt ontrafeld, verdwijnt de, door het scherm heen sijpelende pijn, ietwat naar de achtergrond. De symboliek is schitterend, er wordt uitstekend geacteerd en de film maakt, ondanks het geforceerde en gemakkelijke eindshot, impact.

Zeer goed.

Het uitgangspunt van Another Earth doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een hardcore science-fiction film maar niets blijkt minder waar. Veel meer is Another Earth een film over twee mensen wiens leven onlosmakelijk is verbonden door een noodlottig auto-ongeluk. Het levert een ingetogen en puur drama op, dat op de achtergrond speelt met fascinerende filosofische vragen. Een aanrader al is het maar vanwege het acteerwerk van Brit Marling en William Mapother.

Twee werelden.

Een mooi geschoten, alternatief en eigen werkje, dat na een matig beginnetje al snel ontaard in een onduidelijk en vooral inhoudsloos gedoe. Daardoor is het geschommel tussen twee werelden niet altijd even geslaagd. Ondanks dat het mysterie hieromtrent al meer wordt ontrafeld, verdwijnt de door het scherm heen sijpelende pijn ietwat naar de achtergrond en verliest daardoor alle kracht. De symboliek is zinloos, er wordt tevergeefs uitstekend geacteerd en de film maakt, ondanks het geforceerde en gemakkelijke eindshot, geen enkele impact.

met welgemeende excuses aan Zinema, wiens recensie ik hier echt grof geweld aandoe.

Sorry, ik kan het echt niet worden met deze film. Ik kan er echt niet uit worden wat er nou toch de bedoeling was van dit beeldverhaal. Met de beste wil houd ik het dan maar op een mislukt experiment.

Zeer bijzonder debuut.

Intrigerend concept, en qua uitwerking sterk gedaan.

Visueel ook zeker de moeite waard, maar niet zo imponerend als ik had verwacht. Het zelfde geld voor de soundtrack, die op zich niet verkeerd is, soms sfeerverhogend, maar ik vond hem vaak ook te weinig body en karakter hebben om bepaalde scenes te ondersteunen. Iets te veel volgens de standaard benadering qua muziekinvulling, geen echt verrassend keuzes etc. Dat vond ik wel jammer.

Maar verder zeker de moeite waard, kan misschien nog wat groeien.

dikke 3.5*

Interessante film, al zat ik eerlijk gezegd te wachten totdat die Rhoda naar Earth 2 zou gaan. Wat dus helaas niet is gebeurd.

Maar desondanks blijft er toch een interessante verhaal over hoe zij haar best doet om het goed te maken met John.
Verder een aardige soundtrack en heerlijke sfeer.

3,5 Sterren.

Another Earth is een onverwachts pareltje geworden, die bij een eerdere kijkbeurt zeker in mijn toplijstje van 2011 hier op MovieMeter had gekomen.

In feite is Another Earth gewoon een prachtig sociaal drama met een klein SF tintje eraan om je aan het denken te zetten. Echter is dit element meer een middel om het verhaal mee te vertellen dan daadwerkelijk een groot onderdeel van de film.
Zoals Xav twee pagina's hiervoor aangeeft kan de planeet voor een symboliek van het ontvluchten van je leven zijn. Dit is een plausibele verklaring en wordt tegelijkertijd ook erg sterk uitgewerkt in Another Earth. De film is bijzonder ingetogen, maar wel duidelijk zodat het geen wirwar van ingewikkelde theorieën wordt.

Waar je natuurlijk wel over kan discussiëren is het feit of het allemaal een hersenspinsel van Rhonda is of dat alles echt gebeurt. Ik denk toch dat het allemaal niet letterlijk gebeurt. De tweede aarde is op de avond van het fatale ongeluk niet meer dan een klein blauw stukje, de aanleiding voor het hele gebeuren. Naarmate de tijd vordert en de twee niet verder kunnen met hun leven wordt de drang naar een ander leven groter, beide personages leven nog in het verleden en kunnen niet verder. De tweede aarde staat hiervoor symbool, doordat ie steeds dichterbij komt en prominenter in beeld komt(de drang wordt groter). Dit ontaardt in een mooie climax tussen de twee personages dat precies op het juiste moment plaats vindt. De daadwerkelijke reis zien we dan ook niet in de film(omdat die er waarschijnlijk ook niet is), maar wel het moment dat beide personen vrede hebben gesloten met de situatie en verder kunnen met hun leven.

Deze gaat nog wel een paar keer herzien worden.

4,5*

Meer dan aardig.

Om ook maar eens zo een recensie te beginnen. Vooral goed aan Another Earth zijn de algehele 'look' en de soundtrack. Ook is er een handvol fraaie scenes, waarvan vooral het verhaal over de kosmonaut indruk maakt. Marling schreef blijkbaar het script, deed mee aan de productie en speelt ook nog eens een goeie rol. Sowieso prettig om relatief onbekende hoofden te zien, het is één van de dingen waardoor deze film zo van 'nu' aanvoelt.

Narratief ben ik wat minder enthousiast. Het drama is redelijk cliche eerlijk gezegd, met uitzondering van het SF-gedeelte, maar dat blijft weer een beetje in raadselen gehuld. Vond ook dat auto-ongeluk in het begin weinig origineel gebracht en er wordt teveel uitleg gegeven via de constante radio / tv-uitzendingen.

Blijft echter een fijne film, stukje minder wel dan Melancholia, maar van mij mogen er nog heel wat films met grote blauwe planeten op schootsafstand volgen als ze allemaal van dit niveau zijn. Kleine drieenhalve ster.

Wat een ontzettende rare film. Ik heb er denk ik juist daarom ook erg van kunnen genieten. Toch waren bepaalde stukken wel erg langdradig. De hoofdpersoon is maar ontzettend vreemd en totaal niet geestelijk aanwezig samen met de doodongelukkig depressieve man maken ze samen toch wel een combi voor een bijzondere film waarin het gebruik van veel woorden overbodig is.

Top prestatie van de actrice om zo'n personage neer te zetten. De belissing om haar kaartje weg te geven vond ik wel erg vreemd en niet heel voor de hand liggend. Maar dit maakte de climax van de eindscene wel veel beter. Erg huiveringwekkend moment en het laat je met een boel vragen zitten. Waar ik eigenlijk wel erg groot fan van ben sinds Inception.
De symboliek en de werkelijke logica hoeven in deze film niet te kloppen, dat is namelijk naar mijn mening helemaal niet waar het om draait. Al zou het hele bestaan van aarde 2 in Rhoda's hoofd zitten, dan nog draait het hier puur om de gevolgen van wat schuld en berouw met je doen. Misschien is het wel om te laten zien hoe ver je kan gaan in je schuldgevoel om iets goed proberen te maken. Dat Rhoda 2 ineens tevoorschijn komt kan naar mijn inziens 2 dingen betekenen: het ongeluk is nooit gebeurt in Aarde 2 of Rhoda 2 heeft haar kaartje gewoon nooit weggegeven.

En indien Aarde 2 nooit bestaan heeft is het wel een hele bijzondere manier om je gevoelens van schuld een plek te geven.

Mooie, ingetogen en lekker trage film. Ik heb erg genoten van de belden van de 'tweede' aarde aan de hemel, een paar rake scènes en het 'open' einde... Drama met een filosofisch SF-tintje, waarbij de acteurs centraal staan.

een erg mooie film die je lekker aan het denken zet. uiteraard denk je in je achterhoofd 'wat een onzin' en als je gaat nadenken klopt er ook maar weinig van, maar tegelijkertijd is het toch wel erg mooi bedacht allemaal. ook het einde is mooi open en voor eigen invulling, maar toch ook weer een voldoening.

Gisteren gekeken. Ik vind het verhaal wel potentie hebben. Erg jammer dat de makers twee verhalen willen vertellen. Volgens mij hadden ze beter twee goede films kunnen maken dan één matige. Of vertel het verhaal van het meisje, wat op zich interessant is om over na te denken: hoe zo’n dodelijk ongeluk je leven kan veranderen. Of vertel het verhaal van een parallelle wereld. Ook interessant om verder over na te denken . Maar deze film met beide verhalen werkt niet, want beide verhalen zijn niet indrukwekkend en worden niet goed tot in de details weergegeven

Een poosje geleden al dat ik deze prent zag, maar overdonderd bleef ik niet echt achter. Audiovisueel aardig (maar nu ook nergens mind-blowing wat mij betreft), een prachtige hoofdactrice en een perfect einde. Another Earth is dus zeker een prima gemaakte film, maar het geniale hiervan ontgaat mij dan weer volledig.

Ergens tussen 3 en 3,5* in.

Verhaal

Een jonge studente wordt aangenomen op het prestigieuze MIT om daar een opleiding astrofysica te volgen. Op de avond dat ze dit viert wordt aan de hemel een nieuwe planeet ontdekt. Het blijkt dat deze planeet een replica van onze Aarde is.

Na het feestje rijdt de 17 jarige studente naar huis. Onder invloed en bedwelmd door haar vreugde over haar toelating kijkt ze meer uit het raam dan naar de weg. Terwijl ze door haar raampje naar de hemel tuurt om de nieuwe planeet als een ster aan de hemel te zien rijdt ze frontaal in op een voor het rood licht stilstaande auto.

Bij deze botsing komt het gehele gezin van de bestuurder om het leven. De bestuurder, een succesvol componist raakt in coma en wordt na lange tijd wakker om zijn leven vol pijn en verdriet te leven.

De film begint met deze gebeurtenissen, en het meisje komt na een celstraf van 4 jaar vrij. Zij heeft altijd gedacht dat het hele gezin bij het ongeluk was omgekomen. Ze komt erachter dat de bestuurder, de vader van het gezin het ongeluk heeft overleefd. Op een dag besluit ze om hem op te zoeken, eigenlijk om haar spijt te betuigen. Terwijl ze bij de man aan de deur staat durft ze niet en verzint terplekke een smoes. Ze zegt dat ze voor een schoonmaakbedrijf werkt, (wat ze in de werkelijkheid ook doet) en op zoek is naar nieuwe klanten. Ze biedt de man een gratis schoonmaak van het huis aan. Na enige aarzeling gaat de sterkt gedeprimeerde man in op haar voorstel en laat haar binnen.

Terwijl ze de man wekelijks bezoekt wordt het voor haar steeds moeilijker om de man de waarheid te vertellen.

recensie

Hoewel deze film wordt weggezet in de categorie Science Fiction, waar overigens niets mis mee is, past dit de film niet helemaal. Bij de term drama haakt filmkijkend Nederland vaak ook af, dus ik schaar deze film onder de categorie filmhuis of speelfilm..

Op een zeer intieme manier vertelt de maker van de film het verhaal van twee mensen die met een ondraaglijk leed door het leven moeten. Het verlies van je gezien en de schuld van deze gebeurtenis bij de ander. De film wordt gedragen door ijzersterk acteerwerk, een prachtige soundtrack en intiem camerawerk.

Hoewel de ontdekking van deze tweede aarde steeds op de achtergrond in de film terugkomt is het een bijkomend thema. Het doet je in spanning doet wachten op een confrontatie of bezoek aan de bijzondere planeet maar is het niet de essentie van het verhaal. De kwelling van Rhoda, het meisje dat het leed van de man heeft veroorzaakt is het leidende thema. Ze wil het gedane leed verzachten en is op zoek naar vergiffenis. Deze omschrijving lijkt zwaarmoedig, maar door het intieme camerawerk word je als kijker meegenomen in de beleving van de personages. Dit is wellicht het knapste van de schrijvers en regisseurs van deze film. Zij laten je met de personages meeleven en hun emoties voelen, zonder dat daar high-tech effecten voor uit de kast worden gehaald. Puur door goed opgezette dialogen, soms ondersteund door mooie muziek bereiken zij dit indringende effect.

Ik ben een liefhebber van dit soort films en vond het dan ook jammer dat hij was afgelopen. En een film die voor je gevoel door en door mag gaan behoort mijns inziens tot de beste.

Goede film al zijn er net wat schoonheidsfoutjes die ervoor zorgen dat het geen topper is geworden.

Het concept en thema zijn erg interessant. Een tweede aarde die precies gelijk is aan de onze en waar van iedereen dus een dubbelganger rondloopt. Het budget is niet al te hoog, maar desondanks ziet de tweede aarde er buitengewoon goed uit. Erg mooi hoe die planeet tijdens sommige scènes op de achtergrond hangt.

Het acteerwerk van beide hoofdrolspelers mag er zijn. Beiden spelen overtuigend en voor beiden had ik op sommige momenten sympathie. Alleen het camerawerk vond ik niet altijd even overtuigend. De handheld camera werkt in sommige films erg goed, maar hier vond ik het weinig toevoegen. Visueel maakte het de film in ieder geval niet beter op.

Ondanks dit gegeven vond ik het verder dus wel een fijn filmpje. Klein en duidelijk met liefde voor het vak gemaakt.

3,5*

mooie film met goed acteerwerk mooie beelden je krijgt enorm respect voor de hoofdrolspeelster die in een onmogelijke situatie terechtkomt geen sf zeker wel drama jammer van het open eind

Een erg trage en langzame film,

Manier van filmen vond ik wel weer erg leuk gedaan. Low-budget is de film zeer zeker maar de personages komen goed uit de verf en weten hier goed kleur aan te geven.

Echter, doordat alles heel erg langzaam gaat vond ik het totaal niet meer boeiend en had ook erg veel moeite om mijn aandacht erbij te houden.

De score is net als de film erg traag, maar daar hou ik dan juist wel weer van.

Om deze films als SF te bestempelen omdat er constand een andere planeet gemonteerd is op de achtergrond wilt niet zeggen dat de "inhoud" van de film dat ook is. Deze ligt veel dieper.

Nee, deze film heeft mij niet kunnen bekoren. Niet omdat ik niet van dit soort films hou, maar puur om de snelheid van alles.

Zeker een film die niet voor iedereen toegankelijk is, love it or leave it....in mijn geval is dit een leave it..helaas.

1,5*

Net zoals zovelen ben ik ook misleid door de titel van de film en had wat betreft sciencefiction meer verwacht. Toch maar blijven kijken want ik was wel benieuwd hoe het zou aflopen.

Het acteerwerk is het sterkste punt van de film. Brit Marling, nooit eerder gezien volgens mij, acteert zeer sterk en vooral haar monologen waren zeer sterk.
Maar ook de overige acteurs zijn overtuigend genoeg en zetten hun rol prima neer.
Toch vond ik de film in z'n geheel niet overtuigen. Bij drie scenes in de film ging ik wat rechter zitten, verder kon het me niet echt boeien.

Toch zijn die drie scenes wel heel sterk. Allereerst het ongeluk natuurlijk, daarna het gesprek van de vrouwelijke doctor met de andere aarde waarna ze als bewijs het geschreven astronoutenvoedsel laat zien en de slotscene waarin Rhoda haar duplicaat ziet. Naar mijn mening bestaat de tweede aarde wel en heeft John Rhoda 2 gevonden.
Deze scenes maken de score van de film tot een voldoende. Mike Cahill zet een aardige debuutfilm neer en ga hem zeker de komende tijd eens in de gaten houden.