Another Earth (2011)

Mwah, niet verkeerd, maar al die hosanna-recensies kan ik niet zo goed volgen.

Vooral het hele drama is bij vlagen slaapverwekkend, maar ach, wat wil je ook met zo'n suffige tante als hoofdrolspeelster. Op zo'n beetje alle fronten een nogal oninteressant vrouwtje, wat er dus al voor zorgt dat een groot deel van het drama voor mij in het water valt. Daarnaast is de relatie tussen de twee ook nogal voorspelbaar jammer genoeg. Spijtig allemaal, aangezien het hele concept met de twee aardes zich best leent voor een interessante film.

Gelukkig wordt er op audiovisueel gebied zo nu en dan wat leven in de brouwerij gebracht, al is het niet genoeg om écht te imponeren. Geregeld mooi kleurgebruik (voornamelijk blauwtinten) en redelijke ambient, maar had al bij al toch op wat meer gehoopt. In tegenstelling tot de heer boven mij vond ik er weinig echt ''atypische'' zaken in terug. Het abrupte einde is inderdaad wel aardig, al weet het de film na alle saaiheid niet echt naar grotere hoogten te tillen.

Als Cahill voortaan de platgewalste paden laat voor wat het zijn, wat minder grijze muizen weet te casten, en audiovisueel nog wat aparter uit de hoek komt, kan het nog wat worden. Nu is het een film de enkele aardige elementen bevat, maar me over de gehele lijn maar weinig kon boeien. 2,5*.

Volgens idmb heeft Brit Marling deze film geschreven omdat ze alleen maar rollen kreeg aangeboden voor het leuke blondje in een horrorfilm. Het gekke is dat ze in deze film voor mij dus het leuke blondje in een drama is. Heel veel SF was er niet te bekennen in de film. En dit terwijl de titel toch anders deed vermoeden. We zien verder niet veel meer dan beelden van een tweede aarde. En daarnaast wordt het links en rechts wat aandacht aan besteed. Helaas is het drama-gedeelte ook niet al te verheffend. Zelfs zeer voorspelbaar! Het acteerwerk was verder wel ruim voldoende. Al was het vele zwijgen van Brit (wat haar gekwelde ziel zeker moest voorstellen?) nu niet het meest prettige. Naast het drama lag ook de symboliek er veel te dik op tweede aarde, gespiegeld, je zelf in de spiegel kijken? Bah.

Net ook eens bekeken aangezien ik I Origins zeer sterk vond. Dit debuut van Mike Cahill is duidelijk iets minder. Sterk begin, daarna is het een beetje zoeken naar de juiste sfeer en tempo om dan uiteindelijk toch nog best sterk te eindigen. Je zou kunnen zeggen dat het sci-fi gedeelte zelfs niet nodig was. Het geeft wel iets extra maar of dat nu noodzakelijk in de positieve zin is daar ben ik het nog niet direct over eens. Het is wel een film die zo wat nazindert, maar die toch qua dialoog wat minder is dan I Origins.

Het wetenschappelijke intrigeert me altijd, maar uiteindelijk is het ver gezocht. Zelfs al zou er zich een Aarde Twee bestaan op een eenvoudig overbrugbare afstand, wie zegt dan dat de mensen er identiek zijn. Dat de levens er synchroon lopen. Dusja je kan het als vergezocht zien maar je kan het ook zien als wat als het echt zo zou zijn? Wat dan?

Bovendien vond ik het er ook wel aan te zien dat dit een debuutfilm is. Het camerawerk is niet zo sterk als in I Origins. Van Brit Marling kan niet echt iets slechts gezegd worden. Ik denk dat het een vrouw is met veel talent en we gaan er nog mooie dingen van zien. Ik denk ook dat Mike Cahill en Brit Marling nog leuke films kunnen gaan maken die zowel wetenschap als drama met elkaar mengen of misschien iets totaal anders waarom niet.

“Listen to me. Keep your mind clear. And that's it. You will have peace of mind. My dear, don't worry. Learn to adjust yourself.”

Sfeervol, bevreemdend en origineel. Ik zat de hele tijd met een onbestemd gevoel naar Another Earth te kijken, en ik had de hele tijd het gevoel alsof het verhaal ieder moment kon exploderen. Vooral ook door het feit dat we met twee verschillende planeten te maken hebben, en dus ook met kopieën van de mensen die we hebben leren kennen (de mensen op de andere Aarde hebben duidelijk andere beslissingen genomen zo zien we in het eindshot).

Of is dit een hallucinatie van Rhoda? Ik had in ieder geval het gevoel dat er veel meer uit dit interessante gegeven gehaald had kunnen worden. Want Another Earth staat omschreven als een sci-fi/drama, maar dit is voor mij toch vooral een dramafilm waar het sci-fi element met de haren bij wordt gesleept. Niet erg, maar doe er dan ook wat mee. Actrice Brit Marling is wel erg sterk en zorgt ervoor dat je geboeid blijft kijken naar wat er met Rhoda gebeurd.

Het hele ‘tweede aarde’ concept sprak bij mij uiteindelijk te weinig tot de verbeelding. Het leverde leuke beelden op als hij in beeld was en dat gaf de film wel een heel eigen sfeertje, maar voor de rest vond ik het hele idee gewoon niet interessant genoeg of echt veel toevoegen aan het verhaal tussen Rhoda en John dat er al was.

Op zich weet de film best heel de speelduur kijkbaar te blijven, met name door de sfeer, maar het einde was voor mij toch een lichte anti-climax. Anderen kunnen hier misschien over door blijven filosoferen, mij pakte het niet zo.

Daarnaast is het op momenten net een beetje té low-budget geschoten waardoor je je er teveel bewust van bent dat je een naar een film zit te kijken. Andere scènes of shots zijn dan wel weer erg mooi gedaan.

2,75*

Zou het eerder drama dan SF noemen. Er zit wel een SF tintje in maar het gaat vooral over een vrouw met schuldgevoelens nadat ze een dodelijk ongeval heeft veroorzaakt. Ze zoekt hierbij de man op die met zijn gezin in de andere wagen zat en het als enigste heeft overleefd. Rustig voortkabbelende film met af en toe wat speciale cameratechnieken zoals snel inzoomen op bepaalde shots en een beeld alsof het met een losse camcorder is opgenomen. Het SF gedeelte is een licht achtergrondverhaal dat je op einde wel tot nadenken zet.

Visueel erg fijn met mooie dromerige beelden. Ook wel een fijn sfeertje. Maar de film focust zich vooral op relatie tussen Rhoda en John en die leeft werkelijk geen moment en de film wist mij ondanks de mooie look echt nauwelijks te interesseren. Het filosofische deel vond ik ook maar wat oppervlakkig en ik kon er niet echt in meegaan dat er een compleet andere Aarde naast de onze hangt. 2,5*.

Het uitgangspunt is wetenschappelijk onverantwoord. Als er werkelijk een tweede Aarde in ons zonnestelsel was, zou dat leiden tot gigantische overstromingen en aardbevingen. De getijden zouden veranderen, net als de lengte van dag en nacht. Satellieten zouden van hun baan afwijken. Een botsing tussen de twee planeten zou mogelijk zijn.

Mits een dosis suspension of disbelieve wordt het toch genietbaar, dankzij het filosofische thema. Een tweede Aarde kende exact dezelfde geschiedenis, totdat de eerste observatie plaatsvond. Op dat moment vond er een splitsing plaats en gingen beide planeten hun eigen geschiedenis volgen. Op de ene Aarde heeft Rhoda een fataal ongeval veroorzaakt, op de andere niet. Zo komen er thema’s bij als rouwverwerking, schuldbesef en vergiffenis.

Ondanks de bescheiden middelen oogt het resultaat mooi. Mike Cahill hield het kleinschalig en werkte met z‘n eigen camcorder. Het scenario schreef hij samen met actrice Brit Marling. Met haar ingetogen stijl is zij een ontdekking. Een leuk muzikaal intermezzo is er met een zingende zaag.