Another Earth (2011)

There's more to explore

Prachtig ingetogen drama, wat als je het even de kans geeft ook echt tot bloei kan komen. Er moet namelijk wel ingekomen worden en de kans dat je de neiging hebt de film vroegtijdig uit te zetten is aanwezig. Echter trekt de film je langzaam maar zeker mee in zijn verhaal naarmate de speelduur vordert. De toevoeging van een 2e aarde in het verhaal laat alles fris en origineel aanvoelen en geeft bovendien een extra dimensie aan het verhaal mee.

Er zullen genoeg mensen zijn die de film als traag en weinig verheffend zullen beschouwen maar Another earth is dan ook niet voor iedereen bedoeld. Dit is echt zo'n film die je beter alleen kunt kijken omdat de kans bestaat dat je degene met wie je de film kijkt deze saai vind en hierdoor de ervaring al snel kan verstoren.

Absoluut niet voor iedereen dus maar iedereen die er voor open staat, staat een prachtig werkje te wachten!

4,0*

Hele mooie en knap geregisseerde "filmhuis" film, waarbij onderhuidse gevoelens en filosofische gedachten met elkaar vechten en verstrengelen. Dit alles rondom een origineel bedachte setting met een gesynchroniseerde werkelijkheid. De regisseur laat daarnaast veel aan de interpretatie en fantasie van de toeschouwer over. Mooi!

Fijne film over echte mensen. Synchroniciteit is misschien wel het belangrijkste naast andere met intelligentie gebrachte thema's. Positieve verrassing.

Het duurde even voordat ik deze film eindelijk ging zien. Ik zag er een beetje tegen op. Het uitgangspunt van deze film is zwaar en daardoor, voor mij althans, een hindernis om te kijken. Ik hou van happy endings, want mijn gemoed is al zwaar genoeg vanwege mezelf. Maar ik ben blij dat ik hem gezien heb. Er zit een onderhuidse spanning op deze film, die tot het einde tastbaar is. Het einde is wellicht abrubt en minder verrassend, maar de weg er naar toe is mooi uitgewerkt. Brit Marling speelt een ingetogen rol met verve. Een koele schoonheid met een gruwelijke achtergrond, die besluiten neemt die de kijker constant gemengde gevoelens geeft. Geen makkelijke kost als film, en zeker geen sci-fi (waar ik wel fan van ben). Dit is drama...goeie drama, met af en toe een knoop in je maag.

Film waarvan ik me heel wat anders voorstelde, gezien de titel. Als je dat opzij hebt gezet, is het een aardige film waarin ijzersterk gefilmd en geacteerd wordt. Het gegeven van de tweede aarde was niet nodig voor een film over schuldgevoel en verdriet.

Filosofische films zijn niet helemaal mijn ding, maar na de vergelijking (deels toch) met Melancholia had ik een betere hoop in deze film. Ik ga niet zoals velen hier een filosofische interpretatie weergeven, tenslotte is dat wat je als kijker er van maakt en niet per se wat de maker er van wil weergeven.

Wel kan je zeggen dat het hoofdpersonage na de gebeurtenissen in het begin van de film, worstelt met zichzelf en met de vraag zit, wat als het anders had kunnen gaan en hoe ga ik er nu mee om. Die 'wat als' profileert zich mee in de andere Earth. Brit Marling is geweldig in deze film, en ik hoop zeker meer van haar te zien. Zelfde geldt ook voor regisseur Mike Cahill die na een (voor ons toch) onbekende film vanuit het niets met deze topper komt. Aangevuld met een sterke soundtrack is Another Earth een sfeervolle film geworden. Intrigerend met een combinatie van menselijke gevoelens en een surrealistische weergave van een parallelle wereld. Prachtig gewoon!

Weer een onverwachts verrassend mooie film waarvan ik toch echt niet snap dat de bioscoop deze heeft overgeslagen. Om te beginnen is dit visueel al een lust voor het oog, knap en realistisch gefilmd, met soms een soort real life camera techniek. Daarnaast is het al een indrukwekkend idee: een wereld die gewoon leeft maar ondertussen in de lucht naast de zon/maan gezelschap krijgen van een letterlijke 2de aarde, die bijna in elke decoratie aanwezig is.

En dat levert regelmatig mooie plaatjes op en het verhaal eromheen is ook erg knap. Wel is het vaak moeilijk te volgen en gaat het nog wel eens de intellectuele kant op. In eerste instantie hebben de bijde onderwerpen (het verhaal en die 2de aarde) nog vrij weinig overeenkomst, maar dat komt nog. Om te beginnen vond ik Brit Marling (die ik verder ook nog nergens van ken) erg knap spelen. Het plot is ook erg goed, alles begint met die ongeluk waarbij ze zich schuldig maakt aan de dood van de hele familie van John Bourgous, en een paar jaar later hebben die 2 een relatie, terwijl John nog niet weet dat zij degene is die verantwoordelijk is voor het ongeluk. Die spanningen lopen nog hoog met elkaar op en wanneer het moment daar is, krijg je toch wel even de rillingen over je rug. Het is gewoon een erg pijnlijk en een op losse schroeven gemaakte romantische film, met een psychologisch en sciencefiction kantje. Het einde geeft wel antwoord op alles. Het einde vond ik trouwens ook wel een beetje creepy wanneer ze der alter ego tegenkomt, en dat ook op een vrij spookachtige manier.

Maar verder gewoon een film waarbij echt een hele hoop klopt en waarbij de visuele effecten en de plaatjes gewoon om te smullen zijn. Het verhaal ook uiteindelijk goed overeenkomt met die 2de aarde. Nee, ik ben echt aangenaam verrast. Verder is deze film ook totaal on-Hollywoods en absoluut niet voor het effectbejag. En veel mensen zullen ook wel denken dat dit weer een doomsday film is die in de categorie Melancholia en 4:44 Last day on earth valt. Dat is het dus niet!

Zo mogen er ook meer van gemaakt worden!

4,5*

Best een aardige en mooie film met een zeer origineel concept. Helaas draait de film niet volledig om dat concept maar om een tragische gebeurtenis, anders had ik de film waarschijnlijk nog beter gevonden. Dit ontroerende verhaal is overigens best aardig en weet ook wel te boeien, zeker de laatste 20 minuten zijn goed hoewel het einde me iets te plots was. De opbouw van het verhaal is best traag maar wordt wel fraai in beeld gebracht wat regelmatig prachtige plaatjes oplevert. Ook wordt er niet zoveel in gesproken maar de meeste beelden spreken voor zich. De cast (eigenlijk maar twee hoofdrolspelers) deed het trouwens ook best goed en dan met name Brit Marling die zeer overtuigend speelde.

De film was erg origineel, onvoorspelbaar, en mooi in beeld gebracht. De chemie en gebeurtenissen tussen de twee hoofdpersonen zijn interessant om te zien. En het einde zet je eventjes aan het denken, maar is gelukkig niet zo ingewikkeld dat het onbegrijpbaar is. 3,5* (7,5)

Een goede dramafilm...

Niet veel over SF, alleen wel een mooi aarde te zien...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Een beetje te snel camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit, soms geruis...

Perfect achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

In weinig science-fictionfilms wordt de science-fiction zo op de achtergrond geplaatst als hier, maar het maakt wel een hoop verschil. Zonder die tweede Aarde hadden we een goed drama, mede dankzij de goede karakteruitwerking en het prima acteerwerk, maar een uitzonderlijke film zou het niet zijn, al is het maar omdat dit soort relaties wel al vaker getoond zijn. De andere Aarde zit echter wel in de film en het maakt er compleet iets anders voor. Natuurlijk roept het al filosofische vragen op over hoe dingen anders hadden kunnen lopen en wat je zou doen als je jezelf tegen zou komen. Er is echter meer: de tweede Aarde werkte voor mij ook voor het gevoel van de film; het maakte er iets poëtisch van, in zekere zin. De constante aanwezigheid van de planeet zorgt ervoor dat alles melancholisch wordt en er constant het gevoel hangt van dingen die hadden kunnen zijn. Het heeft gewoon iets confronterends, zo'n spiegelplaneet in de lucht.

Dit is een erg sterke eerste speelfilm van Mike Cahill (zijn debuut is een documentaire) en Brit Marling (die zowel schreef als acteerde), goed geobserveerd en met een toepasselijk onderkoelde sfeer. Ik had meer een puur intellectuele film verwacht, dus ik verbaasde me erover hoe gevoelig het was. Het raakte me. Er zitten wat schoonheidsfoutjes in, maar die zijn nauwelijks het vernoemen waard. Alleen dat einde vind ik ietwat jammer. Ik snap dat er gestopt wordt als Rhoda haar tweede versie ontmoet, omdat we dan moeten nadenken over wat er zal gebeuren (en vooral wat we zelf zouden doen). Maar het is tegelijkertijd eigenlijk weer zo'n typisch open einde dat je in veel indie- en arthouseprojecten tegenkomt: op het meest intrigerende moment stoppen en de kijker aan het denken zetten. Op zich niets mis mee, maar soms wil ik liever een verdere uitwerking zien en dat is hier het geval. Een dialoog, hoe kort ook, tussen de twee Rhoda's had me meer gefascineerd dan deze voorspelbare (en stiekem wat luie) keuze. Ik moet het er maar mee doen.
4*

Another Earth was al zo'n jaar bovenaan mijn nog-te-zien lijstje te vinden.

Helaas kon de film mijn verwachtingen niet geheel waarmaken. Het intro begint geweldig. Ook de minuten erna zijn veelbelovend.

Brit Marlings personage wordt gedurende de film alsmaar aantrekkelijker (ze zit ook steeds wat beter in d'r vel) en Brit acteert naar hartenlust. William Mapother daarentegen kan nauwelijks imponeren. Steeds kreeg ik het gevoel dat hij te hard zijn best deed. In Lost vond ik 'm ook al een vervelend, oninteressant personage spelen.

De opbouw en het voortdurende mysterie die als een (ozon)laag over de film hangt is geweldig, waardoor de spanningsboog goed aangetrokken wordt.

Het einde is sterk en er blijft genoeg stof over om na te denken. Zelf vind ik de opvatting van Xav (verwijderd) op pagina 5 interessant en kan daar voor een deel in meegaan. Het mooie van dergelijke films is dat iedereen zijn eigen interpretatie er op los kan laten.

Jammer genoeg bevat de film een stuk minder memorabele scènes dan voorop gehoopt en verwacht.

Kleine 4*

Dit is gewoon totaal iets anders dan je verwacht. Gewoon een drama film over een auto ongeluk en dat is alles. Die andere aarde doet er gewoon helemaal niet toe. Wat de toegevoegde waarde is om deze film another earth te noemen of dit onderwerp in deze film te stoppen, is mij totaal een raadsel. Dat SF gebeuren hadden ze gewoon helemaal weg kunnen laten...

Deze film vanmorgen weer eens herzien maar nu mét ondertiteling zodat ik nu het verhaal wel helemaal goed kon volgen. Waar het in deze film over gaat is voor mij na deze tweede kijkbeurt helemaal duidelijk, hoewel iedereen natuurlijk daar zijn eigen interpretatie aan kan geven. Earth 1 en Earth 2 staan voor mij symbool voor twee wezenlijke situaties. In Earth 1 vindt het fatale ongeluk wel plaats en in Earth 2 vindt het fatale ongeluk niet plaats. En in dat laatste geval is dan in werkelijkheid alles anders dan hetgeen wat wij vanuit het oogpunt van Earth 1 te zien krijgen. De scène aan het einde - we zien twee Rhoda's - verklaart imo alles. Het SF gebeuren in deze film is dus zeer belangrijk. Voor mij is Another Earth een van de interessantste films die ik de laatste tijd gezien heb, die behalve het filosofische thema ook op visueel vlak zonder meer de moeite waard is om meerdere keren te gaan bekijken.

Waardering: overanderd 4,5*

Interessante film en knap gemaakt met zo'n laag budget. Ik wist helemaal niet wat ik moest gaan verwachten van deze 'Another Earth', maar dit viel me niks tegen. Het basisplot (de relatie tussen de man en het meisje + het ongeluk) is al goed, daarbij komt er ook nog eens een 2e (precies dezelfde) wereld om het hoekje kijken, die alles nog nét even wat interessanter maakt dan dat het al was.

Leuk is dat de film mij na de laatste scéne aan het denken wist te zetten. De goed geklede Rhoda, zegt mij dat ze op de andere wereld wél is afgestudeerd, een goede baan heeft.. en het belangrijkste; dat het ongeluk dus niet is gebeurd. Al hoeft dit niet persé het geval te zijn, maar dat denk ik persoonlijk wel. Aan de andere kant zou de 2e wereld gewoon een verzinsel van Rhoda zelf kunnen zijn. Een manier om weer met haarzelf en de slachtoffers in het reine te kunnen komen. Ik heb verder nog weinig gelezen over de film en enige theorieën, maar ik hoop dat er inderdaad veel details zullen zijn die je beide richtingen op kunnen sturen.

Een eventuele herziening is dan ook niet uitgesloten. Sowieso is het hele concept erg interessant, prachtig vormgegeven (met die 2e aarde op de achtergrond) en zeer meeslepend. Dikke voldoende.

Oh, voor de kijkers die een Science Fiction hopen te zien: niet kijken!

De film heeft niets met het SF genre te maken. Daardoor kan het voor sommige kijkers flink tegenvallen. Het is een psychologisch drama. De spiegelplaneet is slechts een symbool. Het staat voor hoop en een tweede kans. De film is verder vrij traag. Acteerwerk is OK.

Camerawerk is afwisselend redelijk en slecht. Slecht vanwege - komt ie weer - onnodig en onhandig crash zooming. Daarnaast wordt het camerawerk afgewisseld met shaky-cam. Dat werkt storend omdat het niet past. Wat de film nodig heeft is rustig camerawerk. Dat gebeurt ook, maar wordt niet consequent doorgevoerd.

Muziek is gezapig. Maar het kan, zij het dat er geen of nauwelijks afwisseling van toon is. Maar het illustreert de flow van de film.

Het is geen bijzondere film. Het verhaal is e eenvoudig te volgen voor de liefhebber. Niet moeilijk te raden wat er gaat komen. Er zijn geen bijzondere plots te bespeuren, los van een beetje verrassende einde. Voor deze film zijn alleen de emoties en het gevoel belangrijk. Niet de wetenschappelijke techniek of logica. Toch moet de film ook daarop beoordeeld worden. Immers de film pretendeert een toefje Science Fiction. En wat dat betreft kan de film onmogelijk hoog scoren.

Al in al, ik waardeer de ambitie maar het is vooral het camerawerk dat de score omlaag brengt. Aangezien het geen echte SF film is hoef ik het daar niet te zwaar op beoordelen, hoewel ook dat gedeelte niet goed is uitgevoerd. Acteerwerk is een klein plusje. Setting is mwah. Twee sterren.

Het is een film die gewaardeerd moet worden in de juiste context. En dát is de grootste fout van de marketing achter deze film: het pretendeert enige Science Fiction, waardoor veel kijkers op de verkeerde been worden gezet nog voordat zij de film zien. En dat is desastreus.

Vanwege de extreem hoge waarderingen toch even mijn mening neer kalken.

Zoals gebruikelijk blanco de film ingegaan en wat gelijk opviel is dat de poster toch wel het mooiste onderdeel van de film is. Want wat is deze film karig in beeld gebracht! Vreselijke kaders, extreem lage kwaliteit beeld en vervelende montage. Ik denk dat ze een soort realisme wilden benaderen met de camjo-achtige stijl, maar het ziet er werkelijk niet uit.

Inhoudelijk was het voor mij ook een teleurstelling. Het was inderdaad een simpel drama-verhaaltje dat al eerder beter is verteld. Het enige interessante element wordt echter helemaal niet uitgediept; de andere aarde. Hier had zo veel meer mee gedaan kunnen worden en het voegt nu eigenlijk weinig toe. Meer een sfeer die het meegeeft. Die sfeer is fijn, maar wordt overschaduwt door de lelijke vormgeving.

Het meisje acteert goed. De man acteert slecht.

Hoewel er hier en daar wel interessante dingen te vinden zijn in Another Earth (bv. de televisieshow met het eerste contact), weet de film verder weinig te doen. Het is jammer dat zo'n slap drama de boventoon moet voeren in een anders interessant concept.

2*

eigenlijk heeft de film beetje moeite met het genre. er is een duidelijk drama-deel en een duidelijk 'science-fiction'-deel, waarbij het laatste meer voor de achtergrond van het eerste zorgt en elkaar pas op het einde kruist. ergens is dat toch beetje jammer

het idee wat voor de sf-invulling zorgt is best interessant. tuurlijk is het complete bullshit (en ik heb interesse in astronomie) dat er van de ene op de andere dag pas ontdekt wordt dat er een planeet zo dichtbij staat en dat ie na 4 jaar van een blauw rondje naar een enorme bol is gegaan. als je daar overheen stapt, is het concept geweldig en een film op zichzelf waard. het mysterieuze, de nieuwsgierigheid én de beklemming die dat met zich meebrengt is geweldig. maar past feitelijk te weinig in het drama-verhaal.
dat drama is op zich goed. ook daar zit de prettige vervreemding, gezien de situatie, en wordt fijn in beeld gebracht. helaas helaas moet er dan toch de romance komen, die behalve irritant, kokhalzend (vader-dochter-idee) en te Hollwood is, mij voor een groot deel uit de film haalde. dat kwam ook terug in het clichematige nu-gaat-ie-weer-genieten-van-de-muziek enzo.

het acteerwerk is prima, de verhaallijnen (mits beter verweven) prima, de sfeer heerlijk, de regie en cinematografie erg goed. hier en daar laten ze wat steekjes vallen, maar ik ben toch (buiten bovengenoemde scene) van begin tot eind geboeid gebleven, voornamelijk dankzij de beklemmende en intrigerende sfeersetting.

Met een kanon op een mug schieten - zo luidt het gezegde, als men wil uitdrukken dat het gebruikte middel tot het doel wat men wil bereiken, buiten proportie is. Another Earth schiet met dat kanon op een olifant van planetaire afmetingen, maar slaagt er niet in om ook maar iets te raken. Zelfs al zou het kanon maar een millimeter uit het lood staan, dan nog is het - door die kosmische pretentie - uiteindelijk lichtjaren uit de richting.

Omdat ze tijdens het autorijden voonamelijk met haar eigen obsessie bezig is, veroorzaakt Rhoda Williams een dodelijke aanrijding. Haar verlangens en ambities komen in botsing met de realiteit, zogezegd. En veroorzaken onherstelbare schade. Zou je zeggen. Het verloop van de film leidt echter tot de verrassende conclusie dat juist omdat Rhoda volhardt in haar projecties, zij gedane zaken ten goede weet te keren. Unring a bell? Yes we can! De tweede aarde als dubbele deus ex machina.

Metaforisch ongetwijfeld, maar wanneer gebruik je metaforen? Als je iets wilt uitdrukken, wat op een directe manier niet goed gaat lukken: bijvoorbeeld de meerduidige, tegenstrijdige, verwarrende ervaring van het menselijk bestaan. Hier blijven de metafoor en de werkelijkheid van een afstandje vriendelijk naar elkaar knikken, en komen beiden niet tot leven.

De planeet blijft er een beetje bijhangen, als een poster boven het bed op een kinderslaapkamer. Rhoda blijkt uiteindelijk gewoon lekker verder gedroomd te hebben, en lost haar probleem binnen die droom op.

Nergens in het verloop een suggestie van dubbelzinnigheid, verwarring van verschillende werkelijkheden, nergens weet Rhoda, net als de film, boven haar eigen projectie uit te stijgen, of in ieder geval een vermoeden, een onrust te tonen. De botsing aan het begin krijgt geen weerklank.

We moeten de collisie van twee werkelijkheden zien als toevallig, domme pech, een incident, eigenlijk niemands schuld, waarvan de gevolgen bovendien kunnen worden teruggedraaid. Schuld aan, en vergeving van, het onherstelbare wordt zo een eenvoudig op te lossen probleem.

Of is Rhoda's opgeven van haar droom een offer, een boetedoening? Maar als ze haar 'droom' als het ware doorgeeft aan John, blijven we dan niet in een mythische, ietwat kinderlijke werkelijkheid leven, die zichzelf afgeschermd weet van de 'echte' wereld, met echte schuld, echt verlies, en echte verantwoordelijkheid?

De film mist dus de nodige ambivalentie en daarom de nodige spanning. Dat gemis kan niet opgevuld worden met verschillende cameratechnieken, kleurenfilters e.d., en zeker niet met gepraat dat vooral als uitleg lijkt te dienen. Dat werkt toch averechts?

Als de kern van een schuldbekentenis annex smeekbede om vergiffenis blijkt te bestaan uit een raar praatje over 'synchroniciteit' (dát - of het gebrek daaraan, weet ik veel - is de oorzaak van alle ellende, én tevens de oplossing), weet ik niet of ik moet lachen of huilen. Het zal je maar gebeuren, als slachtoffer.

Show, don't tell, fluistert de muze. Dat advies was aan de makers van Another Earth duidelijk niet besteed.

De tweede aarde blijft zo plat als een dubbeltje, net zoals de door Rhoda gememoreerde vroegere ontdekkingsreizigers dachten van de eerste aarde. En deze film overkomt wat die ontdekkingsreizigers vreesden: hij kukelt reddeloos over de rand.

Mooie film. Het einde is echt prachtig, en zette me lang aan het denken. Acteerprestaties waren heel goed, maar verder vond ik het niet zoveel. Geen bijzonder verhaal, op het einde na zal ik niet veel van deze film onthouden. Er gebeurt gewoon te weinig, maar de acteerprestaties zorgen ervoor dat de film nog vol te houden is, en ook het einde maakt veel goed.

Mooi verhaal met ingetogen drama met een bijzondere achtergrond / setting. De hoofrolspelers dragen de film met verve en overtuigen in hun karakters, al wordt het richting het einde wel wat ongeloofwaardiger en hun relatie overtuigd ook niet, misschien simpelweg omdat het te ver gezocht is.

Gezien op basis van wat reacties hier. Veel potentieel, maar mijn hemel wat een mislukking dit.

Lelijkheid troef, van de triggerhappy zoomfuctie tot de uitgekauwd opdwarrelde stofdeeltjes in tegenlicht. Afgezaagde pogingen om verwarring/sfeer/existentielecrisis te creeeren, zonder erbij stil te staan dat er een stevig fundament nodig is om het pathetische maar niet bijvoorbaat ongeloofwaardige uitgangspunt te laten slagen en voelbaar te maken, waardoor mooie plaatjes mits sterk uitgevoerd bijkans vanzelf tot de ziel doordringen. Hier is het slechts verpakking, en nog lelijke verpakking ook. Valt mij echt op dat zoveel filmdiehards weglopen met dit holle vat. Slecht gespeeld bovendien, maakt dat fundament er niet minder broos op. Verhaaltje tenslotte dat zich laat sturen door ideetjes en halfslachtige scenariotrucjes, maar de personages laat dobberen, en zoveel mogelijk overpeinzingen hardop laat uitspreken. Tenenkrommend. Het maakt alle kosmische bespiegelingen tot een hoogdravende lappendeken van lege symboliek.

Verder helemaal eens met Ferdydurke hierboven.

1*

Film bekeken, en na het lezen van vele reacties hier wil ik er gerust toch even de mijne aan toevoegen. Want heb eigenlijk wel mijn bedenkingen bij sommige mensen die gewoon rap zeggen dat dit niet goed was.

Deze film gaat zo ver dat je zelf maar wil. Deze film kan je stil maken voor zo lang je wil... Maar daar moet je wel voor open staan, en eens een hele grote spiegel voor jezelf durven houden.

Dat er fouten in de film zitten qua redenering van het heelal, omgaan met bepaalde zaken ben ik volledig mee eens. Maar voor mij gaat deze film daar niet om. Deze film gaat voor mij om de realiteit die we dagdagelijks meemaken en om het feit hoe klein en zielig we (de mensheid) eigenlijk zijn.

Voor mij is deze film 100% filosofie. Deze film kon voor mij hetzelfde bereikt hebben met een totaal ander verhaal, het gaat om de essentie en om wat er duidelijk gemaakt moet worden.

Deze film kan er voor zorgen dat ik meerdere uren kan nadenken en praten met personen door 1 vraag te stellen, deze die ook in de film gesteld word: Wat in hemelsnaam lopen wij hier rond te dwarrelen?

We denken dat we groot zijn, dat we slim, sterk en uniek zijn. Maar niets is minder waar! Uiteindelijk zijn we allemaal dezelfde. We maken fouten, zijn te trots om deze te tonen, en proberen dan nog meestal van de harde waarheid te vluchten. Ik hoor vele mensen nu zeggen: "nee, toch niet. Ik ben zo niet". Vergeet het, als het er echt op aankomt, dan vluchten we voor de realiteit en laten we ze liefst zo ver mogelijk achter ons, of proberen we ze uit te wissen zoals hier in de film gedaan word. Hoe groot zijn we dan? Volgens mij petieterig klein, zelfs nog kleiner als je het mij vraagt!

Daarnaast komt nog dat we denken dat het heelal van ons is, dat we de enige zijn. Vergeet het gewoon! We zijn niet alleen, er is zo veel meer, wij zijn gewoon te onbeschaafd om al het andere waar te nemen. De redenering die hier in de film gestart word met De Aarde II vind ik fantastisch. Gewoon het feit "stel dat" zorgt er voor dat de realiteit ons terug keihard in het gezicht slaat om te zeggen hoe klein we zijn.

Het laatste shot van de film zegt eigenlijk alles. Hou jezelf eens af en toe een spiegel voor het gezicht, kijk naar jezelf en naar diep vanbinnen. Je zal hard verschieten van wat je zelf ziet, als je tenminste open en eerlijk in die spiegel kijkt. Kan misschien zijn dat de spiegel zelfs barst, of dat er geen tweede keer komt dat je er in kijkt, omdat de confrontatie met onszelf soms te hard is om onder ogen te zien.

Slechte film? Niets slechte film! als je dit een slechte film vind is het hoog tijd om die spiegel eens vast te nemen, er in te kijken en de vraag te stellen: "Wat in hemelsnaam doe ik, doen wij hier?". Benieuwd wat je als antwoord zal krijgen.

dikke 4* voor mij. En het blijft nazinderen.

Fijnzinnig filosofisch drama over wroeging, confrontatie en het hopen op een tweede kans. De gebruikte symboliek met een parallelle tweede aarde plaatst het verhaal welbewust in een apart daglicht, dat tot nadenken aanzet. Daarom komt de verrassende en oh zo fraai slotscène hard aan. Net als de intrigerende boodschap: “Wat zou je tegen jezelf zeggen als je de kans kreeg om jezelf een keer tegen te komen?” Durf je die vraag te beantwoorden?

P.S. Film heeft absoluut niets met science fiction te maken.

Teleurstellend.

Soort van geitenwollensokken versie van Melancholia. Al werkte de mix van drama en scifi daar ook al niet al te best, hier is het duidelijk nog een niveautje lager. Budget zal dan ook wel gevoelig minder geweest zijn, maar daar weet een beginnend regisseur normaal gezien wel raad mee. Zie hier een paar verwijzingen naar Aronofsky's eerste, doet pijn om zoiets te lezen.

Rhoda is iets teveel een janktrut. In dat opzicht past het beeld van de eenzame Rhoda achter haar Macbookje, alleen op haar kamertje wel, maar als personage is het echt amper uit te staan. Ook het drama in deze film is er met de grove borstel opgesmeerd. Allemaal te overdreven pathetisch en zwaarmoedig, zonder dat daar in de film zelf veel aanleiding voor lijkt te zijn.

De filosofische overpeinzingen en scifi elementen (zeg maar gerust moddervette en matig uitgewerkte analogieën) doen deze film verder ook niet al te veel goeds. Al komt dat waarschijnlijk omdat de gestelde vraagstukken en situaties mij niet veel deden. Voor mij dan ook een filmpje dat mooi afgesloten werd bij de eerste tekenen van een aftiteling.

Cahill had absoluut het materiaal om er meer van te maken, maar de combinatie drama/scifi blijkt een moeilijke te zijn. Het brute en opdringerige dramatische sfeertje in deze film werkte in ieder geval niet al te best. Toch is het een interessant idee en teert de film daar wel op. Jammer dat het uiteindelijk tot niet veel leidt.

Audiovisueel trouwens ook niet onder de indruk. Die stevige scheut electronic heb ik duidelijk gemist en visueel matig geëdit. Kleurwerk had ook wel wat meer aandacht verdiend. Buiten een aardige openingsscene niet echt iets opvallend moois gezien.

2.0*

Ik had een sci fiction verwacht over een andere planeet.

Dit is ook wel zo, maar het speelt zich allemaal op aarde af, en je ziet alleen de andere planeet in de lucht.

Een mooi drama wat traag steeds mooier word.

Het eind had wel iets meer uitgebreider mogen zijn, het was nu wel heel erg pats boem aftiteling.

Zeer mooi spel wederom een derde goede filmrol voor Britt Marling

Aardig, maar niet zo goed als ik gehoopt had. Het abrupt einde smaakt naar meer en daar was volgens mij ook wel de ruimte voor, mits dat meer natuurlijk wel boeiend gebracht zou worden, als de inspiratie op was dan is het maar goed dat het slechts 90 minuten duurt. De film is vrijwel uitsluitend drama, met alleen scifi als achtergrondverhaal, en het dramaverhaal met spijt als rode draad is zeker niet uniek. Ook niet echt geloofwaardig trouwens dat ze een relatie krijgen terwijl ze zwijgt over wat zij gedaan heeft, dan spoor je toch niet, daardoor ging deze film bij mij er ook niet zo makkelijk in.

Het idee met zo'n 'tweede aarde' is natuurlijk sterk en erg interessant, en met de combinatie drama en (milde) scifi is ook niets mis. Van mij had het alleen wel wat meer inhoud/diepgang mogen hebben. Wellicht dat de film inderdaad wisselt tussen de twee aardes zoals ik hier en daar lees, dat is me dan ontgaan.

De combinatie scifi/drama/romantiek deed me erg denken aan Never Let Me Go (2010) die zich in dezelfde stijl als deze film (en wederom met nauwelijks scifi) zich in een soort van 'andere aarde' afspeelt. Die film vond ik trouwens beter.

Eerste indruk: 2,5* voor deze film die zich wel voor een tweede kijkbeurt leent. Het was me trouwens niet duidelijk bij welk huis ze aan het einde van de film stonden, was dat bij zijn huis of bij haar huis?

Sciencefiction verhaal dat wel boeit en verassend eindigt. Voor liefhebbers van films waarin fantasie rond onze planeet en levensstijl een belangrijke rol spelen.

Uitstekende film over een jonge vrouw die een dodelijk verkeersongeluk veroorzaakt. Origineel is het zeker te noemen. Niet alleen het verhaal maar ook de minimalistische uitvoering van het science-fiction aspect. Dit interessante aspect staat overigens in dienst van het toch wel aangrijpende verhaal. Ietwat aan de trage kant, maar toch net 4.0 sterren.

What rhymes with "light"?

Van mij mag Another Earth genomineerd worden voor één van de mooiste posters op de site. Ik kan moeilijk benoemen waarom, maar het straalt een zekere aantrekkingskracht uit waardoor ik erg benieuwd naar de film op zich werd. Om een reden die me niet echt duidelijk is besloot Vitaya dit uit te zenden op een zaterdag ergens vroeg in de namiddag (toch niet echt een zender die ik met dit soort films associeer) en gisteravond de opname eens opgezet.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. Met een titel als Another Earth verwacht je een volbloed science-fiction film, maar Mike Cahill gebruikt het thema enkel als extra laag op een weliswaar standaard doch sterk verteld drama. Beide genres heffen elkander dan ook op naar een hoger niveau en het is daarin dat de kracht van Another Earth schuilt. De schade die Rhoda aan het leven van John heeft berokkent is overduidelijk en haar wens om uit iedereens leven te verdwijnen komt er in de vorm van een wedstrijd waarmee je de ruimte in kunt. Beetje bij beetje lijkt ze terug tot haar zelve te komen (op een incorrecte manier aangezien ze John pas later de waarheid vertelt) om dan uiteindelijk met een einde te komen dat me compleet over de streep trok. Cahill sluit zijn film af op een manier die voor meerdere interpretaties vatbaar is en die bovendien ook nog eens erg uiteenlopend zijn. Mij leek het eerder te zijn dat Earth 2 Rhoda die we te zien krijgen niet echt is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de aankomst van iemand van Earth 2 zonder toeters en bellen zou gebeuren (laat staan dat deze mooi geklede en ogenschijnlijk succesvolle versie van Rhoda ook een ticket zou hebben gewonnen aangezien Earth Rhoda het vanwege haar gevangenschap heeft kunnen winnen) en dat dit eerder een soort van illusie is hoe Rhoda had kunnen worden en hoe ze nu zal worden nadat ze met zichzelf terug in het reine is gekomen.

Na It Follows de tweede film in korte tijd die ik zie met een atypische soundtrack en wederom één die perfect samenkomt met de beelden. Cahill had geen al te groot budget ter beschikking, maar weet er toch het beste van te maken. Er hangt een sfeer die, in de positieve zin, in ieder geval al snel onder je huid kruipt. Cahill regisseerde film alleen, maar voor het schrijven van het verhaal op zich kreeg hij de hulp van Brit Marling. De blondine speelt meteen ook de hoofdrol en doet dat uitstekend. Ik was echter het meest gecharmeerd van haar chemie met William Mapother. Mapother speelt John, de vader die als enige van het gezin het ongeluk overleeft, en overtuigd ook over de gehele lijn.

Ik had hier niet bijzonder veel van verwacht, maar ik ben altijd wel te vinden voor een science-fiction film waardoor ik dit toch een kans heb gegeven. En daar ben ik blij om, want Another Earth is een film die gezien mag worden. Meerdere keren zelfs, want volgens mij zijn er nog een hoop details die me ontgaan zijn.

4.5*