Another Earth (2011)

Dit was een prachtige film.

Laten we ten eerste zeggen dat het SF element maar een klein gedeelte van de film is. Het is voornamelijk een prachtig neergezet drama dat SF geweldig combineert.

Een erg sterke opening daarna wordt het wat minder en het einde is weer fantastisch.

Sterk origineel verhaal, soms prachtige beelden, sterke voice-over, zet je tot nadenken, einde waar je toch even stil van wordt.

Acteurs doen het goed, soundtrack is sterk, de film is wel mysterieus en hypnotiserend te noemen.

Gewoon kijken.

4.5

Blij dat deze film de erkenning krijgt die hij verdient.

Een zeer mooi filmpje met heel goed acterende en bovendien zeer sympathieke hoofdrolspelers. Vooral Brit Marling. Chapeau! De cinematografie en de soundtrack vond ik bijzonder mooi.

Zo lang je de film goed kan volgen kan de ondertiteling inderdaad beter weggelaten worden. Alleen kón ik de film niet helemaal goed volgen, hoewel de betekenis van de laatste én inderdaad briljante scène mij volledig duidelijk was. Zeer interessant werd het voor mij toen ik het woord "synchronicity" hoorde. Ik hoorde Roda tegen John het volgende zeggen; "I heard on TV about a theory; they think at the moment we first saw the other earth was the moment our synchronicity was broken. Maybe ..." En toen kon ik het niet meer volgen. Heel jammer.

Mooiste scène; Rhoda die op de pier staat uitkijkend op de zee met de prachtige kopie van de aarde net boven de wolken. De filosofische uiteenzetting van de voice-over kon ik helaas niet volgen. Daarvoor is mijn engels nu net niet goed genoeg.
m.a.w Deze film zou ik dolgraag nog een keer willen herzien maar dan met ondertiteling, want ik wil toch graag weten waar het nu exact in deze zeer mooie film over gaat.

Waardering: voorlopig 4,0*

Ik kan me niet voorstellen dat de gemiste teksten erg veel zulken bijdragen cq veranderen an de beleving van de film. De kracht zit m, wat mij betreft vooral in de sfeer. Daarbij denk ik dat hoe het exact zit, beter aan je eigen verbeelding kan overlaten, dan dat ze dat exact willen uitleggen. Het ook niet het idee dat ze dat doen.

@Wibro: eerst en vooral, misschien kan je de passage over de synchronicity even tussen spoilers zetten, want da's een wezenlijk deel van de film.

Als ik het goed begrijp werd de synchroniteit van Aarde 2 opgeheven zodra deze zichtbaar werd voor Aarde 1. Voor de fatale crash dus. Op Aarde 2 gaat het leven van Rhoda en John dus gewoon verder en zullen ze elkaar (vermoedelijk) niet tegenkomen.

Maar John 1 is Rhoda 2 wel tegen gekomen, hij heeft haar immers teruglaten gaan in zijn plek. Verder ben ik van mening dat je over dit soort elementen niet te veel moet doordenken, want uiteindelijk klopt het natuurlijk niet. Aantrekkingskracht tussen de twee planeten om maar wat te zeggen. Het is gewoon een heerlijke sfeer en mooi verhaal. Geen wetenschappelijk of filosofisch manifest.

De kracht mag hem dan wel in de sfeer zitten - en bijzonder sfeervol ís deze film, daarover zijn we het eens - maar als ik het woord "synchronicity" hoor, dan word ik heel nieuwsgiering, zeker gezien mijn interesse in filosofie en spiritualiteit en in het bijzonder de Zwitserse psycholoog Carl Gustav Jung, waarvan het begrip synchroniciteit vandaan komt.

btw Bedankt voor jouw tip voor deze film in het topic van Melancholia.

OK, als je daar zo gefocust op bent, wens ik je veel plezier met de ondertitelde versie toe.

Wat een fantastische debuutfilm. Ben onder de indruk en naar mijn smaak is dit beter dan Von Triers Melancholia of Malicks Tree of Life, die hele mooie beelden bevatten en top acteurs, maar wat het verhaal betreft geen potten konden breken.

In Another Earth wordt op een uiterst geraffineerde manier een verhaal verteld met 'buitenaardse' elementen, maar dat eigenlijk veel meer een interne mentale reis uit de doeken doet (mijn zienswijze).

Mijn petje gaat diep af voor verhaal, acteurs en indrukwekkende beelden ... bovendien is de sountrack minstens van dezelfde kwaliteit.

English subtitles ...

PS. Reinbo, bedankt voor de tip.

Ze hoeven elkaar niet zijn tegen gekomen. Rhoda 2 die op het einde verschijnt wil eigenlijk gewoon zeggen dat de theorie van synchroniciteit klopt en dat die vader dus zijn vrouw en kind weer zal zien. Maar of John 2 daar zo blij mee zal zijn, weet je nooit

Ik vind deze ook beter dan beide, puur en alleen omdat het een sterk geheel is zonder al te veel symboliek te gebruiken waar de andere 2 van vol zitten.

Maar in Another Earth zie ik (alleen niet letterlijk) een verhaal bordenvol symboliek (niets is wat het lijkt). Het is echter op een heel subtiele manier verpakt of uit z'n verband gehaald, waarmee de kijker er een andere betekenis aan gaat geven (ik denk daarbij aan de manier van 'vertellen' in de films van Kim Ki-Duk).

Ik zal deze film ook eens wat aandacht geven, dat is zeker niet onverdiend.

Vergelijkingen zijn er al genoeg gemaakt, maar deze film laat zich niet zo snel vergelijken. Als ik het dan toch zou moeten proberen, zou ik zeggen; gooi wat Debra Granik (sfeer) en Aranofsky (soundtrack, deels montage) in een blender en je komt een heel eind.Een vergelijking met Melancholia is snel gemaakt, maar klopt niet echt.

Hoewel dit een sfeervolle film is, is het sociale en dramatische aspect van deze film minstens zo belangrijk. Een scheut filosofie en spiritualiteit is de film ook niet vreemd, 2 onderdelen die me wat minder interesseerden en waar ik me achteraf dan eigenlijk ook niet zo druk over maak.

Mooi voelbaar drama, met sterk acteerwerk. Je voelt de pijn van beide karakters. Scenes tussen Rhoda en John zijn emotioneel interessant, omdat je als kijker een spanning voelt, maar je niet weet wanneer het openbarst. Grimmig, terug getrokken, maar hier en daar toch ook de nodige lichtpuntjes.

Zoals ik al zei, de film heeft een sterk filosofisch tintje. Nu is dat de film eigen, maar de voice-over duwt de kijker ook nog een bepaalde richting op, met uitspraken waar je dan over na kan denken. Dat wilde ik helemaal niet. Met als gevolg dat ik zoiets had van "oh daar heb je die vent weer" en ik was blij als hij was uitgesproken. De film heeft zelf voldoende stof om over na te denken, daar had ik die vent niet voor nodig.

Qua sfeer is de film heel eigen, maar een beetje all over the place. Vaak gezien bij debuutfilms, een spontaniteit die tot leuke dingen kan leiden.

De film begint met de auto shots. We zien alleen een gezicht en een rechter spiegel. Mooi shot. Zo zijn die "auto"shots wel vaker erg sfeervol. Wandelingen door het bos, naar locaties toe of het zitten in de trein zijn somber en grauw. Mooi. Verder in de film, vooral tijdens gesprekken, zien we harde, ongecontroleerde zooms op gezichten. Kon het niet echt plaatsen, aangezien andere shots juist zo vloeiend en sfeervol waren. Doe het één of het ander, maar dat soort dogma (naja ik overdrijf) achtige gerommel vond ik niet zo passen hier.

Qua Soundtrack dus een flinke scheut electronic en dat doet wel een beetje Aranofsky achtig aan, of iets als in recente Franse genre films. Veel gebruik van Ambient, IDM en Drone, met een flink distorted randje eraan. Werd vaak ingezet op het eind van een climax, aparte timing. De piano klanken was ik wat minder fan van, vooral omdat er zo weinig films zijn met een mooie electronic soundtrack, had die maar wat consequenter doorgezet.

Zo had het allemaal nog ietsje beter gekund, wat mij betreft. Consequentere muziek, weg met die schokkerige beelden tussendoor en weg met die voice-over. Tsjah, dan hadden we natuurlijk een heel andere film gehad. Toch, deze man heeft een meesterwerk in zich, als de volgende film net zo "eigen" wordt als dit werkje. Zeer goed debuut alvast!

Komt deze nog in de Nederlandse bioscoop eigenlijk?

Bedankt voor de link.

Ik heb ook nog de uitgebreide uitleg op Wikipedia nagelezen. Het is mij nu allemaal heel duidelijk.

½ sterretje erbij.

4,5*

Ja, ik snap nou niet echt wat je bedoelt eigenlijk. De manier van vertellen vind ik erg goed inderdaad, Kim Ki-Duk zijn films ken ik niet dus kan ik niet over meepraten.

Niks is wat het lijkt vind ik niet echt van toepassing bij deze film. Wat wordt er dan precies op een subtiele manier verpakt of uit z'n verband gehaald? En waar geeft de kijker dan precies andere betekenis aan?

But maybe the most mysterious of all is neither the small nor the large: it's us, up close.

Als er een vergelijking met Melancholia wordt gemaakt dan ben ik nieuwsgierig en wil ik de film meteen zien. Zo ook onze Another Earth, wellicht voor de kijkbeurt al beangstigende overeenkomsten. Gelukkig is de film totaal anders dan Melancholia, aangezien het anders nogal dubbel zou worden. Er zijn genoeg overeenkomsten, qua sfeer, maar de film zelf vond ik wat minder indrukwekkend.

Wat ik ten eerste heel goed vond was de sfeer, je voelde enorm veel aan en zeker doordat de film vrij zwaar was had je echt zo'n apocalyptische sfeer. De cast doet het erg sterk, erg naturalistisch en naturalistisch gefilmd. Bepaalde personages proberen niet stiekem hun momentje te pakken, ze zijn zoals ze zijn en weten gedoseerd energie te geven. In deze film vond ik het eigenlijk wel jammer dat ik geen bekend gezicht zag, wellicht mijn ontwetendheid, maar ook een gemis. Denk dat een film dan ook veel meer zou aanspreken aan een groter publiek, maar niettemin over de cast. Petje af.

Qua audio is de film echt enorm sterk, het is bijna perfect neergezet en weet heel veel sfeer en emotie op te roepen. Bijzondere muziek doet een hoop. Visueel een paar mooie beelden, maar over het algemeen gewoon donkere hand held die goed zijn recht staat naast de zwaardere emotie van de film.

Wat ik jammer vond is dat ik symboliek en een soort ''tweede'' laag miste. Ik had het gevoel dat de focus van het verhaal meer lag op Rhoda en John, dan echt de ''another earth''. Natuurlijk snap ik dit, en ik zie ook wel in welke rol deze planeet te maken heeft met de problematiek. Maar toch miste ik de filosofische kant. Er hadden interessante dialogen kunnen ontstaan met het concept ''jezelf tegen komen''. Ik had wellicht te veel theatrale monologen a la Trier verwacht. Dom.

Het laatste wat bij mij punten scoorde was het einde, ik snap nog steeds neit de beslissing van Rhoda die opeens niet meer naar de ruimte gaat, ik vond het een beetje sentimenteel overkomen en dat is wat me stoorde. Het gaat me niet zo zeer om de beslissing, want ik vind films met personages die ik in het echte leven niet kan uitstaan juist het beste, maar het gaat me meer over het feit dat het nogal afgeraffeld voelt. Alsof het budget geen mooi eindshot toeliet. Het voelde nogal leeg. Wellicht omdat de film toch wel echt naar een soort van climax toewerkt, het heeft niet zozeer heel veel spanning maar wel veel emotionele sfeer die telkens groter word, en het wordt een klein beetje verkracht door het, in mijn ogen, simpele eind. Jammer.

Al met al een bijzondere film, genoeg stof tot nadenken biedt het in ieder geval wel. Wellicht dat ik dit na een paar kijkbeurten meer kan waarderen.

Bijzonder, 3,5 ster.

Deze Koreaan maakt prachtige films, vind ik.



Okay, enkele voorbeelden: Ik zie het zeebrapad (crossover) als een symbool, de andere wereld (Another Earth) als een symbool, de chaos in Johns huis als een symbool, het schoonmaken als een symbool, het Wii-bokspartijtje als een symbool, het contact maken met de andere wereld als een symbool, de blinde Indiaan als een symbool, het boek van Asimov als een symbool, het naderbij komen van die andere wereld als een symbool, het samenvallen van het ongeluk en het verbreken van de synchroniciteit als symbool, John die contact maakt met die andere wereld als een symbool, Rhoda, die bloemen in een vaas zet en daarna bezocht wordt door die andere wereld als een symbool, etc, etc ...

Het is aan een ieder om het verhaal letterlijk te nemen, maar als ik dat zou doen dan zou ik het als een uiterst ongeloofwaardig en mislukt Sci-Fi verhaaltje ervaren, wat heel erg tegenstrijdig is met de prachtige emotionele lading in de film.

Een lovende recensie om mee te eindigen: USA Today ...

Tsjah, je moet ook weer niet gaan overdrijven met symboliek. Zo heb ik vanochtend eens heerlijk symbolisch zitten poepen. Waarom is dat symbolisch? Nou ik weet het zeker, als dat niet goed gaat, is de rest van mijn dag ook kut.

Het is ook voor mij vanwege de vergelijking met Melancholia dat ik Another Earth persé wilde zien. Ook ik vond hem minder indrukwekkend dan Melancholia maar dat neemt niet weg dat ik deze film op Melancholia na wel de beste film vind die ik dit jaar gezien heb. Het duurde wel even voor het kwartje bij mij ging vallen om de betekenis van deze film helemaal tot mij door te laten dringen hoewel ik niet zo ver wil gaan als ''xav'" om alles in symboliek te gaan vertalen.

Ik heb deze ochtend symbolisch zitten poepen bij wijze van "afschijt" van mijn 'donkere ik'

ROFLMAO

Zo denk ik ook over vergezochte symboliek.

Goed voorbeeld, zelf verzonnen zeker? Heb je verder nog argumenten om je uitspraak te ondersteunen?

Je waait wel vaker met de natte winden van een ander mee?

Ze overdrijven allebei een beetje, maar ze hebben wel een punt vind ik. Je kan achter alles symboliek zoeken, en fijn als dat je een leuke filmervaring geeft (wat het in jouw geval ook daadwerkelijk gedaan heeft)

Ik persoonlijk zie al die symboliek niet zo. En toch geef ik vijf sterren. Vooral omdat dit een prachtig drama is dat daarenboven nog erg sfeervol is ook.

Tuurlijk, ik moet wel als ik het feit dat symboliek voor interpretatie vatbaar wat extra kracht wil bijzetten door aan hetzelfde gegeven een nog een andere betekenis te geven. Maar zover was je wel al mee natuurlijk.

Ik sluit me hier bij aan, wel aardig maar niet geweldig.

Boeiend concept, mooi en sfeervol geschoten maar verder niet waarop ik gehoopt had.

Het idee van een alternatieve aarde biedt op papier al genoeg om over na te denken. Cahil weet dit gegeven visueel gezien ook een bijpassende sfeer te geven die aanvoelt als onzeker en gelaten. Veel is onduidelijk en daar laat hij het voor mij liggen door zich te focussen op de relatie tussen Rhoda en John.

Ondanks dat Brit Marling een fantastische en een op haar lijf geschreven rol speelt is het verhaal van schuldgevoel, contact zoeken, verwikkeld raken in een soort van relatie met als gevolg dat uiteraard de waarheid toch naar buiten komt al vaker en overtuigender gedaan. Om die reden vond ik dat niet zo interessant, des te meer wilde ik weten hoe Aarde 1 met het gegeven van een tweede aarde omgaat maar daar wordt voor mij te weinig aandacht aan geschonken want daar was ik nu juist zo nieuwsgierig naar in deze film.

De sfeer die deze film uitademt is toch zeker wel een vreemde in positieve zin. Prachtige shots worden afgewisseld met boeiend camerawerk die mij nu al laten uitkijken naar het volgende project van Cahill. Het is het verhaal en de beelden van Another Earth die me tot vandaag nog steeds aan het denken zet maar de film in z'n geheel vond ik minder dan gehoopt.

Toch 3,5*

Had een overladen sifi film verwacht, maar niets is minder waar, de reis van Rhoda had net zo goed naar Mexico kunnen zijn.

Maar toch een erg fraaie film.

Overdonderend Dogma-achtig drama met SF-elementen (a la Solyaris, The Fountain, Primer..).

Plot is al briljant bedacht, maar dan weet de film ook nog eens zo'n beetje alle cliché's te vermijden.

Eerste speelfilm voor deze regisseur heeft alle rauwheid die je van een debuut mag verwachten en treft hier rechtstreeks de bullseye.

Deze Mike Cahill (32 jaar oud momenteel) moeten we in de gaten gaan houden dit zou zo maar eens een groots nieuw talent kunnen zijn.

Meesterwerkje!

Ik zag al die hoge ratings en ging er ook vanuit dat ik deze film wel zag zitten.

Maar ik vond het SF gedeelte naast het drama totaal niet met elkaar verweven te zijn.

Ik heb m afgegeken maar hoop dit soort films niet meer tegen te komen.

De manier van filmen was erg goed maar de verhaallijn erg dun en voorspelbaar.

Maar ach ... tis maar een mening, mijn mening.

Ik vond het een prima verhaal en de uitvoering was ook niet slecht maar om nu te zeggen dat ik overdonderd was, nou nee. Geen indrukwekkende momenten gesignaleerd waar ik mijn bewondering voor zou uitschreeuwen.. En die verwachting werd hier wel enigzins opgewekt.

2.5*