Another Earth (2011)

Een mooie en ontroerende film die mij voortdurend heeft geboeid.

Helemaal mee eens! enigste klein minpuntje, ik vond de narrator die een paar keer wat verteld niet zoeen passende stem hebben.

Hoe meningen kunnen verschillen! Toen ik de stem hoorde, vond ik het super dat het zo'n rauwe, half hese stem was. Ik dacht nog: "hadden ze dit soort stem in gedachten om iemand te casten hiervoor". Ik vind het in iedere geval beter dan een typisch gelikte diepe stem.

Drie op een rij die het niet begrijpen.

Je moet het niet ingewikkelder maken dan dat het is, want zo'n moeilijke doordenker is deze film niet.

Mischien zit ik wat aan de lage kant met mijn score, maar jij zit veel te hoog.

Het gemiddelde van deze film is het verschil tussen ons beide dus mischien hebben we allebei een beetje gelijk.

Laten we de beoordeling nog eens bekijken na minstens 1000 stemmers en dan zien waar het gemiddelde naartoe gekropen is.

Mits er niet teveel filmliefhebbers kijken die deze film niet begrijpen

Ik denk dat deze film nou juist wel die moeilijke doordenker kan zijn, als je dat wilt, want de thematiek leent zich daar prima voor. Echter op een oppervlakkig niveau is de emotionele lading nog steeds aanwezig, dus je kan er 2 kanten mee op

Oh, voor de kijkers die een Science Fiction hopen te zien: niet kijken!

De film heeft niets met het SF genre te maken. Daardoor kan het voor sommige kijkers flink tegenvallen. Het is een psychologisch drama. De spiegelplaneet is slechts een symbool. Het staat voor hoop en een tweede kans. De film is verder vrij traag. Acteerwerk is OK.

Camerawerk is afwisselend redelijk en slecht. Slecht vanwege - komt ie weer - onnodig en onhandig crash zooming. Daarnaast wordt het camerawerk afgewisseld met shaky-cam. Dat werkt storend omdat het niet past. Wat de film nodig heeft is rustig camerawerk. Dat gebeurt ook, maar wordt niet consequent doorgevoerd.

Muziek is gezapig. Maar het kan, zij het dat er geen of nauwelijks afwisseling van toon is. Maar het illustreert de flow van de film.

Het is geen bijzondere film. Het verhaal is e eenvoudig te volgen voor de liefhebber. Niet moeilijk te raden wat er gaat komen. Er zijn geen bijzondere plots te bespeuren, los van een beetje verrassende einde. Voor deze film zijn alleen de emoties en het gevoel belangrijk. Niet de wetenschappelijke techniek of logica. Toch moet de film ook daarop beoordeeld worden. Immers de film pretendeert een toefje Science Fiction. En wat dat betreft kan de film onmogelijk hoog scoren.

Al in al, ik waardeer de ambitie maar het is vooral het camerawerk dat de score omlaag brengt. Aangezien het geen echte SF film is hoef ik het daar niet te zwaar op beoordelen, hoewel ook dat gedeelte niet goed is uitgevoerd. Acteerwerk is een klein plusje. Setting is mwah. Twee sterren.

Het is een film die gewaardeerd moet worden in de juiste context. En dát is de grootste fout van de marketing achter deze film: het pretendeert enige Science Fiction, waardoor veel kijkers op de verkeerde been worden gezet nog voordat zij de film zien. En dat is desastreus.

Ik las dat Matthew-Lee Erlbach een rol heeft gespeeld in deze film, altijd goed

Helaas zie ik alleen dat Reinbo hem 5 sterren heeft gegeven, qua verhaal en Reinbo zijn philosofische inslag (Tree of Life) sla ik dit over.

Vreemde reden om een film niet te kijken..

Gezien Perfectly clear zijn filmsmaak (afgaande op zijn top 10 en opmerking over ToL) lijkt me dat geen slecht besluit.

ben er momenteel naar aan het kijken, had ook wel iets heel anders verwacht hoor, niks SF, maar filosofisch "romantisch" dramake fzo ja, wat ik maar zelden kan apreciëren. ben hem nu met weinig interesse aan het afzien, mssch wel zonde als je weet dat ik hier veel vettere stuff heb liggen zo'n saaie trage film, als het avond was was ik reeds ingedommeld vrees ik! aanrader voor de doordeweekse tv-film liefhebbers, maar niet voor hen die SF en apokalyptische toestanden verwachten!

Offtopic verwijderd.

Nogmaals mijn vraag n.a.v. dit matige filmpje:

Maar dan lopen er daar toch opeens twéé Johns rond? Eh... dat geeft toch problemen?
Of zie ik iets niet?

wie legt het mij uit???

Misschien worden de Johns wel dikke vrienden? Zie het probleem niet zo.

Dat lijkt me een juiste analyse. Het verhaal zoals op het eerste gezicht verteld is niet mogelijk, maar daar gaat het de film ook niet om.

Overigens, naast het sentimentele aspect is er ook vooral een filosofische kant die intrigerend kan zijn voor de kijker. Die tweede aarde moet je vooral als filosofisch concept zien. 'Wat als we zaken terug konden draaien." En het verlangen daar naar.

Vanwege de extreem hoge waarderingen toch even mijn mening neer kalken.

Zoals gebruikelijk blanco de film ingegaan en wat gelijk opviel is dat de poster toch wel het mooiste onderdeel van de film is. Want wat is deze film karig in beeld gebracht! Vreselijke kaders, extreem lage kwaliteit beeld en vervelende montage. Ik denk dat ze een soort realisme wilden benaderen met de camjo-achtige stijl, maar het ziet er werkelijk niet uit.

Inhoudelijk was het voor mij ook een teleurstelling. Het was inderdaad een simpel drama-verhaaltje dat al eerder beter is verteld. Het enige interessante element wordt echter helemaal niet uitgediept; de andere aarde. Hier had zo veel meer mee gedaan kunnen worden en het voegt nu eigenlijk weinig toe. Meer een sfeer die het meegeeft. Die sfeer is fijn, maar wordt overschaduwt door de lelijke vormgeving.

Het meisje acteert goed. De man acteert slecht.

Hoewel er hier en daar wel interessante dingen te vinden zijn in Another Earth (bv. de televisieshow met het eerste contact), weet de film verder weinig te doen. Het is jammer dat zo'n slap drama de boventoon moet voeren in een anders interessant concept.

2*

Held Ethan + Schoonheid Brit Marling in 1 film, dat kan natuurlijk al niet stuk. Tel daar een prachtig ontroerend verhaal bij op, waarbij de andere aarde inderdaad een zeer toepasselijk en mooi beeldend metafoor is voor "wat als....", en je komt uit op:

4,5*

eigenlijk heeft de film beetje moeite met het genre. er is een duidelijk drama-deel en een duidelijk 'science-fiction'-deel, waarbij het laatste meer voor de achtergrond van het eerste zorgt en elkaar pas op het einde kruist. ergens is dat toch beetje jammer

het idee wat voor de sf-invulling zorgt is best interessant. tuurlijk is het complete bullshit (en ik heb interesse in astronomie) dat er van de ene op de andere dag pas ontdekt wordt dat er een planeet zo dichtbij staat en dat ie na 4 jaar van een blauw rondje naar een enorme bol is gegaan. als je daar overheen stapt, is het concept geweldig en een film op zichzelf waard. het mysterieuze, de nieuwsgierigheid én de beklemming die dat met zich meebrengt is geweldig. maar past feitelijk te weinig in het drama-verhaal.
dat drama is op zich goed. ook daar zit de prettige vervreemding, gezien de situatie, en wordt fijn in beeld gebracht. helaas helaas moet er dan toch de romance komen, die behalve irritant, kokhalzend (vader-dochter-idee) en te Hollwood is, mij voor een groot deel uit de film haalde. dat kwam ook terug in het clichematige nu-gaat-ie-weer-genieten-van-de-muziek enzo.

het acteerwerk is prima, de verhaallijnen (mits beter verweven) prima, de sfeer heerlijk, de regie en cinematografie erg goed. hier en daar laten ze wat steekjes vallen, maar ik ben toch (buiten bovengenoemde scene) van begin tot eind geboeid gebleven, voornamelijk dankzij de beklemmende en intrigerende sfeersetting.

Met een kanon op een mug schieten - zo luidt het gezegde, als men wil uitdrukken dat het gebruikte middel tot het doel wat men wil bereiken, buiten proportie is. Another Earth schiet met dat kanon op een olifant van planetaire afmetingen, maar slaagt er niet in om ook maar iets te raken. Zelfs al zou het kanon maar een millimeter uit het lood staan, dan nog is het - door die kosmische pretentie - uiteindelijk lichtjaren uit de richting.

Omdat ze tijdens het autorijden voonamelijk met haar eigen obsessie bezig is, veroorzaakt Rhoda Williams een dodelijke aanrijding. Haar verlangens en ambities komen in botsing met de realiteit, zogezegd. En veroorzaken onherstelbare schade. Zou je zeggen. Het verloop van de film leidt echter tot de verrassende conclusie dat juist omdat Rhoda volhardt in haar projecties, zij gedane zaken ten goede weet te keren. Unring a bell? Yes we can! De tweede aarde als dubbele deus ex machina.

Metaforisch ongetwijfeld, maar wanneer gebruik je metaforen? Als je iets wilt uitdrukken, wat op een directe manier niet goed gaat lukken: bijvoorbeeld de meerduidige, tegenstrijdige, verwarrende ervaring van het menselijk bestaan. Hier blijven de metafoor en de werkelijkheid van een afstandje vriendelijk naar elkaar knikken, en komen beiden niet tot leven.

De planeet blijft er een beetje bijhangen, als een poster boven het bed op een kinderslaapkamer. Rhoda blijkt uiteindelijk gewoon lekker verder gedroomd te hebben, en lost haar probleem binnen die droom op.

Nergens in het verloop een suggestie van dubbelzinnigheid, verwarring van verschillende werkelijkheden, nergens weet Rhoda, net als de film, boven haar eigen projectie uit te stijgen, of in ieder geval een vermoeden, een onrust te tonen. De botsing aan het begin krijgt geen weerklank.

We moeten de collisie van twee werkelijkheden zien als toevallig, domme pech, een incident, eigenlijk niemands schuld, waarvan de gevolgen bovendien kunnen worden teruggedraaid. Schuld aan, en vergeving van, het onherstelbare wordt zo een eenvoudig op te lossen probleem.

Of is Rhoda's opgeven van haar droom een offer, een boetedoening? Maar als ze haar 'droom' als het ware doorgeeft aan John, blijven we dan niet in een mythische, ietwat kinderlijke werkelijkheid leven, die zichzelf afgeschermd weet van de 'echte' wereld, met echte schuld, echt verlies, en echte verantwoordelijkheid?

De film mist dus de nodige ambivalentie en daarom de nodige spanning. Dat gemis kan niet opgevuld worden met verschillende cameratechnieken, kleurenfilters e.d., en zeker niet met gepraat dat vooral als uitleg lijkt te dienen. Dat werkt toch averechts?

Als de kern van een schuldbekentenis annex smeekbede om vergiffenis blijkt te bestaan uit een raar praatje over 'synchroniciteit' (dát - of het gebrek daaraan, weet ik veel - is de oorzaak van alle ellende, én tevens de oplossing), weet ik niet of ik moet lachen of huilen. Het zal je maar gebeuren, als slachtoffer.

Show, don't tell, fluistert de muze. Dat advies was aan de makers van Another Earth duidelijk niet besteed.

De tweede aarde blijft zo plat als een dubbeltje, net zoals de door Rhoda gememoreerde vroegere ontdekkingsreizigers dachten van de eerste aarde. En deze film overkomt wat die ontdekkingsreizigers vreesden: hij kukelt reddeloos over de rand.

Trage film die zich langzaam ontvouwt. Boeiend om de schuldbelijdenis van de hoofdpersoon te zien. Toch gebeurt er m.i. te weinig, kabbelt de film teveel. De 2e Aarde speelt vrijwel geen rol in de film behalve als een kans om de onmogelijk in te lossen schuld alsnog in te lossen.

Best aardige kleine film, gewoon rechttoe rechtaan drama met een gevisualiseerd filosofietje erbij.

Ik vond die beelden van de Aarde met Maan wel mooi gedaan.

Hahaha, science fiction?!

Heel aardige film. Die echt weet te boeien. Goed geacteerd, en prima verhaal. Maar vooral de diepere betekenis van het laatste shot zal me bijblijven en is een levensles die je vaak te laat leert.

Mooie film. Het einde is echt prachtig, en zette me lang aan het denken. Acteerprestaties waren heel goed, maar verder vond ik het niet zoveel. Geen bijzonder verhaal, op het einde na zal ik niet veel van deze film onthouden. Er gebeurt gewoon te weinig, maar de acteerprestaties zorgen ervoor dat de film nog vol te houden is, en ook het einde maakt veel goed.

Mooi verhaal met ingetogen drama met een bijzondere achtergrond / setting. De hoofrolspelers dragen de film met verve en overtuigen in hun karakters, al wordt het richting het einde wel wat ongeloofwaardiger en hun relatie overtuigd ook niet, misschien simpelweg omdat het te ver gezocht is.

Gezien op basis van wat reacties hier. Veel potentieel, maar mijn hemel wat een mislukking dit.

Lelijkheid troef, van de triggerhappy zoomfuctie tot de uitgekauwd opdwarrelde stofdeeltjes in tegenlicht. Afgezaagde pogingen om verwarring/sfeer/existentielecrisis te creeeren, zonder erbij stil te staan dat er een stevig fundament nodig is om het pathetische maar niet bijvoorbaat ongeloofwaardige uitgangspunt te laten slagen en voelbaar te maken, waardoor mooie plaatjes mits sterk uitgevoerd bijkans vanzelf tot de ziel doordringen. Hier is het slechts verpakking, en nog lelijke verpakking ook. Valt mij echt op dat zoveel filmdiehards weglopen met dit holle vat. Slecht gespeeld bovendien, maakt dat fundament er niet minder broos op. Verhaaltje tenslotte dat zich laat sturen door ideetjes en halfslachtige scenariotrucjes, maar de personages laat dobberen, en zoveel mogelijk overpeinzingen hardop laat uitspreken. Tenenkrommend. Het maakt alle kosmische bespiegelingen tot een hoogdravende lappendeken van lege symboliek.

Verder helemaal eens met Ferdydurke hierboven.

1*

Film bekeken, en na het lezen van vele reacties hier wil ik er gerust toch even de mijne aan toevoegen. Want heb eigenlijk wel mijn bedenkingen bij sommige mensen die gewoon rap zeggen dat dit niet goed was.

Deze film gaat zo ver dat je zelf maar wil. Deze film kan je stil maken voor zo lang je wil... Maar daar moet je wel voor open staan, en eens een hele grote spiegel voor jezelf durven houden.

Dat er fouten in de film zitten qua redenering van het heelal, omgaan met bepaalde zaken ben ik volledig mee eens. Maar voor mij gaat deze film daar niet om. Deze film gaat voor mij om de realiteit die we dagdagelijks meemaken en om het feit hoe klein en zielig we (de mensheid) eigenlijk zijn.

Voor mij is deze film 100% filosofie. Deze film kon voor mij hetzelfde bereikt hebben met een totaal ander verhaal, het gaat om de essentie en om wat er duidelijk gemaakt moet worden.

Deze film kan er voor zorgen dat ik meerdere uren kan nadenken en praten met personen door 1 vraag te stellen, deze die ook in de film gesteld word: Wat in hemelsnaam lopen wij hier rond te dwarrelen?

We denken dat we groot zijn, dat we slim, sterk en uniek zijn. Maar niets is minder waar! Uiteindelijk zijn we allemaal dezelfde. We maken fouten, zijn te trots om deze te tonen, en proberen dan nog meestal van de harde waarheid te vluchten. Ik hoor vele mensen nu zeggen: "nee, toch niet. Ik ben zo niet". Vergeet het, als het er echt op aankomt, dan vluchten we voor de realiteit en laten we ze liefst zo ver mogelijk achter ons, of proberen we ze uit te wissen zoals hier in de film gedaan word. Hoe groot zijn we dan? Volgens mij petieterig klein, zelfs nog kleiner als je het mij vraagt!

Daarnaast komt nog dat we denken dat het heelal van ons is, dat we de enige zijn. Vergeet het gewoon! We zijn niet alleen, er is zo veel meer, wij zijn gewoon te onbeschaafd om al het andere waar te nemen. De redenering die hier in de film gestart word met De Aarde II vind ik fantastisch. Gewoon het feit "stel dat" zorgt er voor dat de realiteit ons terug keihard in het gezicht slaat om te zeggen hoe klein we zijn.

Het laatste shot van de film zegt eigenlijk alles. Hou jezelf eens af en toe een spiegel voor het gezicht, kijk naar jezelf en naar diep vanbinnen. Je zal hard verschieten van wat je zelf ziet, als je tenminste open en eerlijk in die spiegel kijkt. Kan misschien zijn dat de spiegel zelfs barst, of dat er geen tweede keer komt dat je er in kijkt, omdat de confrontatie met onszelf soms te hard is om onder ogen te zien.

Slechte film? Niets slechte film! als je dit een slechte film vind is het hoog tijd om die spiegel eens vast te nemen, er in te kijken en de vraag te stellen: "Wat in hemelsnaam doe ik, doen wij hier?". Benieuwd wat je als antwoord zal krijgen.

dikke 4* voor mij. En het blijft nazinderen.

Fijnzinnig filosofisch drama over wroeging, confrontatie en het hopen op een tweede kans. De gebruikte symboliek met een parallelle tweede aarde plaatst het verhaal welbewust in een apart daglicht, dat tot nadenken aanzet. Daarom komt de verrassende en oh zo fraai slotscène hard aan. Net als de intrigerende boodschap: “Wat zou je tegen jezelf zeggen als je de kans kreeg om jezelf een keer tegen te komen?” Durf je die vraag te beantwoorden?

P.S. Film heeft absoluut niets met science fiction te maken.