Another Earth (2011)

Teleurstellend.

Soort van geitenwollensokken versie van Melancholia. Al werkte de mix van drama en scifi daar ook al niet al te best, hier is het duidelijk nog een niveautje lager. Budget zal dan ook wel gevoelig minder geweest zijn, maar daar weet een beginnend regisseur normaal gezien wel raad mee. Zie hier een paar verwijzingen naar Aronofsky's eerste, doet pijn om zoiets te lezen.

Rhoda is iets teveel een janktrut. In dat opzicht past het beeld van de eenzame Rhoda achter haar Macbookje, alleen op haar kamertje wel, maar als personage is het echt amper uit te staan. Ook het drama in deze film is er met de grove borstel opgesmeerd. Allemaal te overdreven pathetisch en zwaarmoedig, zonder dat daar in de film zelf veel aanleiding voor lijkt te zijn.

De filosofische overpeinzingen en scifi elementen (zeg maar gerust moddervette en matig uitgewerkte analogieën) doen deze film verder ook niet al te veel goeds. Al komt dat waarschijnlijk omdat de gestelde vraagstukken en situaties mij niet veel deden. Voor mij dan ook een filmpje dat mooi afgesloten werd bij de eerste tekenen van een aftiteling.

Cahill had absoluut het materiaal om er meer van te maken, maar de combinatie drama/scifi blijkt een moeilijke te zijn. Het brute en opdringerige dramatische sfeertje in deze film werkte in ieder geval niet al te best. Toch is het een interessant idee en teert de film daar wel op. Jammer dat het uiteindelijk tot niet veel leidt.

Audiovisueel trouwens ook niet onder de indruk. Die stevige scheut electronic heb ik duidelijk gemist en visueel matig geëdit. Kleurwerk had ook wel wat meer aandacht verdiend. Buiten een aardige openingsscene niet echt iets opvallend moois gezien.

2.0*

Uit deze vergelijking blijkt m.i. dat je van de film niets begrepen hebt.

Als je een puur materialistisch wereldbeeld hebt en niet open staat voor het mysterieuze, dan heeft het proberen te begrijpen van deze diepzinnige film geen enkele zin. Je kunt dit soort films dan maar beter links laten liggen, denk ik.

De kritiek is alvast weer even "fijnzinnig" als de film zelf zo te zien.

kwestie van zelfkennis, want met fijnzinnigheid heeft jou recensie natuurlijk ook geen reet te maken, met termen als geitenwollensokken en janktrut.

Maar meh, als ik mijn eigen recensie er op nalees, zie ik dat ik er qua de beschrijving van de soundtrack wel naast zit. Ja, ik noem dit nog steeds electronic, maar dan meer de ambient/drone soort, met IDM heeft dit natuurlijk weinig van doen. Echter daar blijft de Aranofsky vergelijking wel staan, maar dan meer de bombast die op Requiem of The Fountain (Mogwai, als er iets overdreven bombastisch is....) te horen valt. Al klinkt dat kleine distorted randje wat mij betreft wel spannend aan, wat gekraak en gebrom.

Visueel soms erg grauw (misschien wat te grauw voor sommigen), maar past wat mij betreft bij de sfeer en toonzetting van de film. Als die je afstoot, en/of je raakt te weinig betrokken bij de karakters, kan ik snappen dat het stijltje wat dronken en weinig subtiel overkomt op momenten. Toch, ik zat er zelf wel goed in en vond de film, op de souundtrack en wat montage na, verre van zwaar bombastisch of overdramatisch. Ik zou zelfs zover willen gaan dat sommige scenes een klein understated randje hebben, maargoed dat ben ik. Rhoda is vaak genoeg erg gesloten en zwijgzaam, getuigd wat mij betreft nou niet gelijk van bombast en teveel drama

Ik maak dan ook het onderscheid tussen een film afkraken of de waarde van iemand's mening betwisten. Het ene is de kern van deze site en hoeft niet echt fijnzinnig te zijn, het tweede ligt anders wat mij betreft.

Ik vond haar vooral verzuipen in zelfmedelijden. Een "aandoening" waar ik het vaak wat lastig mee heb. Het bombast is dan ook niet van het type "ik schreeuw iedereen kapot", eerder van het type "kijk mij nu toch zo zielig zijn".

Oke tipje en dat meen ik zonder enige vorm van sarcasme of zo, blijf weg van de meeste Amerikaanse indie dan, want het zit doorgaans vol met dat soort 'types', al is het bij de ene film wat erger dan de andere en zijn er tegenwoordig ook juist films die erg nihilistisch zijn, denk The Comedy, Frownland of The Color Wheel. Ik zou je die 3 aanraden, maar op audiovisueel gebied hebben die zeer weinig te bieden en zijn vaak zelfs erg lelijk, dus toch maar niet.. Misschien is The Rambler nog wat voor je, maar verder zou ik zo ver mogelijk wegblijven bij dit genre.

Ik blijf er ook bewust van weg. Anders had ik me al veel langer geleden verdiept in de mumblecore en aanverwanten. Hoewel ik bijvoorbeeld de ondertussen iets oudere Van Sant's wel kan waarderen. Maar die vind ik voor stylistisch dan een stuk sterker.

Was me er alleen niet geheel van bewust dat deze film zich in dit hoekje zou afspelen.

Inderdaad. Er is net als in Melancholia ook sprake van een planeet. En daar houdt de overeenkomst mee op.

Als je niet kan zien dat beide films in essentie dramas zijn waar het scifi element vooral voor een dubbele bodem zorgt dan kan ik daar waarschijnlijk weinig aan veranderen, maar dat feit alleen linkt beide films erg sterk aan elkaar. Niet in het minst omdat het niet bepaald courant voorkomt én omdat de films ook in hetzelfde jaar zijn uitgekomen.

Dat zie ik wel, maar daarmee is Another Earth nog geen geitenwollensokken versie van Melancholia.

Wat mij betreft is het zelfs andersom. Melancholia is bombastischer, aanstelleriger, minder persoonlijk en minder oprecht dan dit werkje. Ik ben dan ook totaal geen Melancholia fan. Ieder zo zijn ding.. Niet dat het er verder toe doet.

Maar daar slaat "geitenwollensokken" natuurlijk niet op (buiten aanstelleriger ben ik het zelfs ook gewoon met je eens). Dat heeft meer te maken met het kneuterige, low-key, DIY (durf ik zeggen hipster?) sfeertje dat in deze film hangt.

Op zich ook wel mee eens. De vergelijking gaat op met het science-fiction element (dat inderdaad puur metaforisch ingezet wordt), maar daarnaast vertelt Another Earth een heel ander verhaal. Het gaat m.i toch meer over het maken van keuze's als je de kans had ze opnieuw te maken. In dat opzicht lijkt de film meer op een film als Reconstruction, maar die vind ik wel een stuk beter.

Ik had een sci fiction verwacht over een andere planeet.

Dit is ook wel zo, maar het speelt zich allemaal op aarde af, en je ziet alleen de andere planeet in de lucht.

Een mooi drama wat traag steeds mooier word.

Het eind had wel iets meer uitgebreider mogen zijn, het was nu wel heel erg pats boem aftiteling.

Zeer mooi spel wederom een derde goede filmrol voor Britt Marling

Aardig, maar niet zo goed als ik gehoopt had. Het abrupt einde smaakt naar meer en daar was volgens mij ook wel de ruimte voor, mits dat meer natuurlijk wel boeiend gebracht zou worden, als de inspiratie op was dan is het maar goed dat het slechts 90 minuten duurt. De film is vrijwel uitsluitend drama, met alleen scifi als achtergrondverhaal, en het dramaverhaal met spijt als rode draad is zeker niet uniek. Ook niet echt geloofwaardig trouwens dat ze een relatie krijgen terwijl ze zwijgt over wat zij gedaan heeft, dan spoor je toch niet, daardoor ging deze film bij mij er ook niet zo makkelijk in.

Het idee met zo'n 'tweede aarde' is natuurlijk sterk en erg interessant, en met de combinatie drama en (milde) scifi is ook niets mis. Van mij had het alleen wel wat meer inhoud/diepgang mogen hebben. Wellicht dat de film inderdaad wisselt tussen de twee aardes zoals ik hier en daar lees, dat is me dan ontgaan.

De combinatie scifi/drama/romantiek deed me erg denken aan Never Let Me Go (2010) die zich in dezelfde stijl als deze film (en wederom met nauwelijks scifi) zich in een soort van 'andere aarde' afspeelt. Die film vond ik trouwens beter.

Eerste indruk: 2,5* voor deze film die zich wel voor een tweede kijkbeurt leent. Het was me trouwens niet duidelijk bij welk huis ze aan het einde van de film stonden, was dat bij zijn huis of bij haar huis?

Sciencefiction verhaal dat wel boeit en verassend eindigt. Voor liefhebbers van films waarin fantasie rond onze planeet en levensstijl een belangrijke rol spelen.

Aardige kleine film die grote filosofische vraagstukken toucheert zonder daar echt dieper op in te gaan. Vooral een film over schuld en boete, met op de achtergrond de vragen die de andere aarde oproept.

Overigens denk ik dat op de andere planeet de familie van John ook is omgekomen, anders zou Rhoda toch niet naar de andere aarde zijn gereisd maar was ze waarschijnlijk aan het studeren.

Helemaal juist! Schitterende film!

Prachtige drama, heeft me erg gegrepen.
Het science fiction element wat hier uitvoerig wordt besproken is niet waar de film over gaat vind ik.
Het is een bijkomstigheid in de werkelijkheid van de film die zich voordoet en zij als een kans ziet om haar schuld en verdriet achter te laten, een alternatief voor zelfmoord te plegen omdat het leven geen invulling meer lijkt te hebben. Erg mooi uitgewerkt.

Uitstekende film over een jonge vrouw die een dodelijk verkeersongeluk veroorzaakt. Origineel is het zeker te noemen. Niet alleen het verhaal maar ook de minimalistische uitvoering van het science-fiction aspect. Dit interessante aspect staat overigens in dienst van het toch wel aangrijpende verhaal. Ietwat aan de trage kant, maar toch net 4.0 sterren.

What rhymes with "light"?

Van mij mag Another Earth genomineerd worden voor één van de mooiste posters op de site. Ik kan moeilijk benoemen waarom, maar het straalt een zekere aantrekkingskracht uit waardoor ik erg benieuwd naar de film op zich werd. Om een reden die me niet echt duidelijk is besloot Vitaya dit uit te zenden op een zaterdag ergens vroeg in de namiddag (toch niet echt een zender die ik met dit soort films associeer) en gisteravond de opname eens opgezet.

En weggeblazen, zoveel is duidelijk. Met een titel als Another Earth verwacht je een volbloed science-fiction film, maar Mike Cahill gebruikt het thema enkel als extra laag op een weliswaar standaard doch sterk verteld drama. Beide genres heffen elkander dan ook op naar een hoger niveau en het is daarin dat de kracht van Another Earth schuilt. De schade die Rhoda aan het leven van John heeft berokkent is overduidelijk en haar wens om uit iedereens leven te verdwijnen komt er in de vorm van een wedstrijd waarmee je de ruimte in kunt. Beetje bij beetje lijkt ze terug tot haar zelve te komen (op een incorrecte manier aangezien ze John pas later de waarheid vertelt) om dan uiteindelijk met een einde te komen dat me compleet over de streep trok. Cahill sluit zijn film af op een manier die voor meerdere interpretaties vatbaar is en die bovendien ook nog eens erg uiteenlopend zijn. Mij leek het eerder te zijn dat Earth 2 Rhoda die we te zien krijgen niet echt is. Ik kan me moeilijk voorstellen dat de aankomst van iemand van Earth 2 zonder toeters en bellen zou gebeuren (laat staan dat deze mooi geklede en ogenschijnlijk succesvolle versie van Rhoda ook een ticket zou hebben gewonnen aangezien Earth Rhoda het vanwege haar gevangenschap heeft kunnen winnen) en dat dit eerder een soort van illusie is hoe Rhoda had kunnen worden en hoe ze nu zal worden nadat ze met zichzelf terug in het reine is gekomen.

Na It Follows de tweede film in korte tijd die ik zie met een atypische soundtrack en wederom één die perfect samenkomt met de beelden. Cahill had geen al te groot budget ter beschikking, maar weet er toch het beste van te maken. Er hangt een sfeer die, in de positieve zin, in ieder geval al snel onder je huid kruipt. Cahill regisseerde film alleen, maar voor het schrijven van het verhaal op zich kreeg hij de hulp van Brit Marling. De blondine speelt meteen ook de hoofdrol en doet dat uitstekend. Ik was echter het meest gecharmeerd van haar chemie met William Mapother. Mapother speelt John, de vader die als enige van het gezin het ongeluk overleeft, en overtuigd ook over de gehele lijn.

Ik had hier niet bijzonder veel van verwacht, maar ik ben altijd wel te vinden voor een science-fiction film waardoor ik dit toch een kans heb gegeven. En daar ben ik blij om, want Another Earth is een film die gezien mag worden. Meerdere keren zelfs, want volgens mij zijn er nog een hoop details die me ontgaan zijn.

4.5*

Mwah, niet verkeerd, maar al die hosanna-recensies kan ik niet zo goed volgen.

Vooral het hele drama is bij vlagen slaapverwekkend, maar ach, wat wil je ook met zo'n suffige tante als hoofdrolspeelster. Op zo'n beetje alle fronten een nogal oninteressant vrouwtje, wat er dus al voor zorgt dat een groot deel van het drama voor mij in het water valt. Daarnaast is de relatie tussen de twee ook nogal voorspelbaar jammer genoeg. Spijtig allemaal, aangezien het hele concept met de twee aardes zich best leent voor een interessante film.

Gelukkig wordt er op audiovisueel gebied zo nu en dan wat leven in de brouwerij gebracht, al is het niet genoeg om écht te imponeren. Geregeld mooi kleurgebruik (voornamelijk blauwtinten) en redelijke ambient, maar had al bij al toch op wat meer gehoopt. In tegenstelling tot de heer boven mij vond ik er weinig echt ''atypische'' zaken in terug. Het abrupte einde is inderdaad wel aardig, al weet het de film na alle saaiheid niet echt naar grotere hoogten te tillen.

Als Cahill voortaan de platgewalste paden laat voor wat het zijn, wat minder grijze muizen weet te casten, en audiovisueel nog wat aparter uit de hoek komt, kan het nog wat worden. Nu is het een film de enkele aardige elementen bevat, maar me over de gehele lijn maar weinig kon boeien. 2,5*.

Saaie film die als een indie variant (of misschien is deze dat wel) tracht hip te zijn. Maar wat eruit komt is een onsympathiek meisje dat de ruimte in wil. Het verhaal is voorspelbaar en de film is een moeilijke zit. De poster is wel mooi.

dan heb je het niet begrepen denk ik, het meisje gaat gebukt onder schuldgevoel en is depressief - wat logisch is na het drama dat ze veroorzaakt heeft, dus is het ook logisch dat ze "mat" overkomt

Ik vond de hoofdrolspeelster echt geweldig spelen. De film was daardoor misschien niet spetterend maar wel zeer pakkend. Enige wat ik me afvraag is t einde, wat daar mee bedoeld werd.

Dat heb ik natuurlijk wel begrepen, dikker kon het er haast niet opliggen. Maar helaas, met de beste wil van de wereld kon ik geen affiniteit opbregen voor het pathetische wicht.

Pakkende film!

Sluit me aan bij Goodfella en Ferdydurke. Het oorspronkelijk idee was misschien goed, maar, zoals Goodfella het uitdrukte, het resultaat "maakt alle kosmische [en ethische] bespiegelingen tot een hoogdravende lappendeken van lege symboliek [en pathetiek]". (Daarin stemt deze film voor mij trouwens overeen met Melancholia...)

Elke interessante aanzet werd al in de kiem gesmoord door een goedkope explicitering, met de slotscène als klap op de vuurpijl...

Volgens idmb heeft Brit Marling deze film geschreven omdat ze alleen maar rollen kreeg aangeboden voor het leuke blondje in een horrorfilm. Het gekke is dat ze in deze film voor mij dus het leuke blondje in een drama is. Heel veel SF was er niet te bekennen in de film. En dit terwijl de titel toch anders deed vermoeden. We zien verder niet veel meer dan beelden van een tweede aarde. En daarnaast wordt het links en rechts wat aandacht aan besteed. Helaas is het drama-gedeelte ook niet al te verheffend. Zelfs zeer voorspelbaar! Het acteerwerk was verder wel ruim voldoende. Al was het vele zwijgen van Brit (wat haar gekwelde ziel zeker moest voorstellen?) nu niet het meest prettige. Naast het drama lag ook de symboliek er veel te dik op tweede aarde, gespiegeld, je zelf in de spiegel kijken? Bah.