Claire Dolan (1998)

Fragmentarische schets van een eenzame vrouw. Cartlidge was altijd sterk volgens mij. En erg filmisch, in de zin dat de beelden meer vertellen dan de dialogen. Toch zakte de film enorm snel weer weg en heeft het niet zoveel indruk gemaakt. Ik heb het bovendien allemaal weleens eerder en beter gezien.

3.0*

Mooie karakterstudie over een chique prostituee, voor wie het moeilijk is om uit het milieu te stappen en om liefde te ervaren. Fraaie, strakke rol van Katrin Cartlidge en een atypische rol Colm Meaney, die nu eens niet een goedzak speelt. Onderhoudende film, die toch wel wat venijniger had mogen zijn.

Van Kerrigan verwacht ik toch wat meer.

Vond dit maar een ietwat bloedeloos geheel. Je merkt hier en daar wel dat Kerrigan op de regisseursstoel zit, maar eigenlijk lijkt het op alle vlakken meer op een slap extract van een Keane of Clean, Shaven. Visueel laat Kerrigan wel vaker wat steken vallen, maar dat wordt in zijn andere films moeiteloos gecompenseerd door intense cameravoering, dan wel een sterke soundtrack. Hier kwakt Kerrigan er wel varia aan probeerseltjes doorheen, maar het blijft wat teveel op de achtergrond en wil nergens echt intensiveren.

Het verhaaltje zelf, waarin trouwens aardig wat afgeneukt wordt, is verder ook vrij futiel. Cartlidge vond ik niet slecht maar is wat te identiteitsloos voor een rol die zo erg op de voorgrond treedt. Van een karakterschets als deze is het toch wel een soort vereiste dat de hoofdpersoon op z'n minst wat eigen smoelwerk heeft.

Derhalve lag ik halverwege al te knikkebollen en werd het zowaar nog een best forse zit. Gelukkig herpakte hij zichzelf hierna met het geweldige Keane, dus dit smetje op z'n oeuvre zal ik dan maar snel vergeten. 1,5*.