Miyamoto Musashi (1954)

Beide film zijn zeker op een bepaalde manier met elkaar vergelijkbaar (en dat is niet alleen vanwege de aanwezigheid van Mifune), zoals qua thema en tempo. Zonder al te negatief te zijn over deze film, is Seven Samurai op de meeste vlakken superieur.

Maar het eerste deel van deze Samurai Trilogie is mij goed bevallen. De film kent een goede opbouw, maar is op sommige momenten wel wat onevenwichtig. Een aantal ontwikkelingen/personages zijn namelijk niet al te interessant. Tegen het einde aan verbetert de film zich sterk, waardoor ik zeer benieuwd ben naar de andere delen. Qua camerawerk blinkt de film sommige scènes echt uit. In negatieve zin doet de muziek dat, die soms wel heel erg aanwezig is. Eén ding is zeker, en dat is dat Mifune de film draagt. Hij doet dat op een uitstekende wijze.

Aardige samuraifilm met af en toe hele mooie shots, maar als geheel voelt het toch een beetje als een slap aftreksel van Kurosawa, al oogt de film soms moderner dan de Kurosawa's uit die tijd. Qua verhaal vond ik het allemaal iets minder, vooral het liefdesverhaal interesseerde me niet zo, hopelijk blijft dat in de andere delen wat meer op de achtergrond.

Ik vond het allemaal nogal tegenvallen. Niet op de laatste plaats dankzij de Criterion dvd. Het label heeft een hoge reputatie, maar de beeldkwaliteit was enorm slecht, als schijnt dat meer te maken hebben met de staat van de kopieën waarin de film verkeerd.

Buiten dat om is het allemaal gewoon niet heel erg bijzonder. Bij vlagen vrij saai zelfs. Voor een groot deel een ietwat standaard verhaal, met weinig fantasie verteld en geschoten zonder enige stijl. Ook de acteurs doen niets speciaals. Het voelt Amerikaanser aan dan zelfs de films van Kurosawa, maar dan wel een tweederangs Amerikaans epos. De eerste helft was er niets noemenswaardig gezien. De tweede helft pakte me iets meer, toen die priester een grotere rol kreeg. Pas de allerlaatste scène vond ik bloedmooi, wat hopelijk een goed teken is van de vervolgen, al heeft die scène ook wel iets als afsluiter van een op zichzelfstaande film.

Nu maar hopen dat deel 2 beter bevalt, maar het verbaast mij verder niet dat deze film nooit in een adem genoemd wordt met de samurais van Kurosawa.

2*

Mij toch wel. Ik vind dit wel een beetje een 'intro' film en hoop eigenlijk dat de volgende delen nòg beter en/of meeslepender worden door het 'soap'-effect.

De film - en dan vooral de soundtrack - komt erg Amerikaans over. De Oscar verbaast me wat dat betreft niet en die dan had beter naar Twenty-four Eyes of Seven Samurai kunnen gaan. Niet dat deze prent slecht is, maar die Oscar-lui kunnen ècht niet buiten kaders kijken. De vergelijking met 'Gone with the Wind' begrijp ik ook ergens wel.

Blij toe overigens dat ik die Criterium box niet heb gekocht, maar de Hongkong-uitgave. Net zo donker, een minpunt van de film dat hier maar al te vaak naar voren is gehaald. Wel veel mooie buitenshots, meteen al beginnend met Mifune en Mikuni in de mega-grote boom!

Mifune draagt (zoals zo vaak) weer vrijwel helemaal deze film. Het markante vogelenkoppie van Kaori Yachigusa herkende ik ook meteen! Die was vroeger toch niet onaantrekkelijk? Een beetje de Angela Lansbury van Japan, me dunkt!

Al met al leuk om te zien, zeker voor liefhebbers van Jidaigeki.

Hoe Takezo evolueerde in Miyamoto, deel I

Ik ben altijd wel gefascineerd geweest door samoerai films. Vermoedelijk is dat voor een stuk te wijten aan de derde Turtles films waar onze geliefde schildpadden door de tijd reizen en terecht komen in het feodale Japan. Soit, jaren later dan eens mijn kans gewaagd met onder andere Three Outlaw Samurai en een handvol Kurosawa's en de fascinatie ontwikkelde zich verder. Gisteravond kickte Cinema Zuid hun samoerai reeks af met dit eerste deel uit de samoerai trilogie en het zou stom zijn geweest om de kans om die films op het grote scherm te zien aan me voorbij te laten gaan.

Ik ben echter nog niet helemaal wild van Samurai I. De film opent mooi met Takezo en Matahachi in de boom, maar is voor de rest nogal traag. Ik wist op voorhand niet of dit een trilogie ging zijn in de vorm van een echt nauwsluitend verhaal of het eerder gewoon verschillende avonturen gingen zijn zoals bijvoorbeeld het geval is bij de Zatoichi reeks. Dit eerste deel is in mijn ogen dan ook het schoolvoorbeeld van hoe een trilogie gewoonlijk start en meteen ook de reden waarom ik een dat deel meestal het minste vind van de drie. Er wordt ruimschoots de tijd genomen om de personages te introduceren, maar Hiroshi Inagaki neemt hier toch wat teveel tijd voor. Ik kreeg het gevoel dat de film enkel en alleen uit een vluchtende Takezo ging bestaan. Iets meer afwisseling met Matahachi (die eigenlijk pas op het einde terug in beeld komt) had geen kwaad gedaan. Het is dan ook pas vanaf het moment dat de monnik op de proppen komt dat de film in een wat hogere versnelling schiet. Vanaf dan begint de film je pas echt te pakken en het einde waar Takezo de confrontatie aangaat met Otsu en uiteindelijk begint rond te zwerven laat je zelfs reikhalzend uitkijken naar het vervolg. Ik ben in ieder geval geïntrigeerd geraakt in de verdere verloop van het leven van Takezo.

Nog een reden dat ik deze Samurai trilogie wou zien was Toshirô Mifune. Geen idee hoe het met de rest van de liefhebbers van dit soort cinema zit, maar voor mij is hij de perfecte belichaming van de Japanse krijger. Ook hier is hij trekt hij het laken compleet naar zich toe en draagt hij werkelijk de gehele film. Al zou het verkeerd zijn om enkel Mifune te noemen, want Kaoru Yachigusa als Otsu is ook erg sterk. Vraag me trouwens wel af welke versie ik gisteren heb gezien aangezien die werkelijk spotless was. Hier en daar eens een klein krasje aan de onderkant van het beeld, maar geen van de hier genoemde donkere scènes of iets dergelijks. Ik verschoot er zelfs van toen bleek dat de film uit 1954 stamt, had hem met deze kwaliteit een stuk recenter geschat.

Het probleem bij dit eerste deel is dat de film vooral wat onevenwichtig oogt. Mifune speelt de pannen van het dak en ook het gevecht aan het begin van de film is indrukwekkend. Vanaf dan zakt de film echter wat in om dan op het einde erg interessant te worden. Volgende week deel II, ben benieuwd.

3.5*