Un Amour de Jeunesse (2011)

Van de regisseur van Le Père de Mes Enfants (2009)

Trailer (YouTube)

Vanaf 16 februari 2012 in de bioscoop (Lumière)

Mooi levens echt verhaal ,met prachtige fotografie ,en boeiend spel van Lola Créton, Sebastian Urzendowsky aanrader voor drama genre

Mooi verhaal, en mooi geacteerd, maar had de facetten in het verhaal liever meer uitgespit gezien. Had eerder een tranen drama verwacht aan het verhaal te zien, maar het bleef toch allemaal netjes en aan de oppervlakte. Miste ook de binding met de personages, en me geduld raakte op na gelang het einde in zicht kwam. Toch wel een drama die de moeite waard is om te zien.

Door en door een trage, smachtende liefdesfilm (coming of age) en door de uitgemolken standaard uitspraken als: ik hou van jou, ik mis je, ik wil alles voor je zijn, ik kan niet zonder jou enz. irritant, vervelend en zonder enige inspiratie. Ik denk dat de regisseur een psychologisch portret heeft willen maken, maar de film is te gelijkmatig, mist structuur. De cast oogt niet sterk en Lola Créton is enkel uitdrukkingsloos. In een recensie las ik dat Mia Hansen-Love de liefde serieus neemt, misschien wat te serieus.

Het verhaal is goed. Ik vond alleen de hoofdrolspelers verwaande aansprekende figuren waardoor de film amper nog de moeite waard was.

Erg trage en op sommige momenten slaapverwekkend liefdes drama. Totaal geen boeiend of bijzonder thema. Ze skippen door de jaren van liefdesverdriet heen, waarin een zgn. 15 jarig meisje opgroeit tot jonge vrouw. Alleen het blijft dat 15 jarige meisje. Afknippen van het haar doet daar niets aan af.

Helaas boeide mij de film niet en heb hem uitgezet op het moment als zei de bioscoop verlaten en hij het volgende zegt over de film: 'IIrritante acteurs, teveel geklets, zelfingenomen'.

Mooier kan ik mijn mening over deze film niet verwoorden. NEXT!

Traag.

Verder een niet onaardige film die wil uitdiepen hoe een wat sentimenteel pubermeisje blijft hangen in haar eerste liefde. Best herkenbaar, volgens mij. En ook wel vertederend - totdat je te binnen schiet dat Camille niet de hele film door 15 is. Wat bij die vertedering nog wel wat versterkt is dat Lola Créton me nogal aan Anne Frank doet denken. Ongetwijfeld komt dat omdat ik van de week naar een tentoonstelling van foto's van weggevoerde kinderen ben geweest. Dat maakt de film natuurlijk niet beter, maar het zet me nog wel steeds aan het denken.

Qua acteren, ik vind dat de drie hoofdrollen best goed neergezet worden. Camille is misschien wel wat veel een tuttig nufje, maar ze wordt wel goed gespeeld, en dat geldt voor Sullivan en Lorenz zeker ook. Niks mis mee, vind ik.

Maar dat de film traag en langdradig is is zonder meer waar. Het kabbelt ook wel wat voort, zonder echte hoogtepunten of uitschieters. Misschien past dat wel goed bij het onderwerp en de manier waarop het verhaal verteld wordt - en hoe het tot het einde gaat. Beetje sentimenteel en zeurderig, dat wel.

Op zich vond ik de film niet eens zo heel slecht. Het begint met een mooi, lief, klein liefdesverhaal gesitueerd in een prachtige omgeving. Niets mis mee. Ik kon me er best inleven. Maar wat een draak van een meid was dat zeg. Pffff, verschrikkelijk. Vanaf het begin loopt ze al met een chagarijnig hoofd door het beeld heen. Wat een verschrikkelijk mens . Het heeft eigenlijk de gehele film verziekt voor mij.

Daarnaast vond ik dat er behoorlijke sprongen werden genomen waardoor je een beetje te snel door het verhaal heen ging. Je ziet dat ze een handje pillen inneemt en in de volgende scène zie je al dat ze het ziekenhuis verlaat. Ook het moment dat het stelletje elkaar na lange tijd weer ziet en weer verliefd op elkaar worden zie je niet echt behoorlijk goed uitgewerkt terwijl dat volgens mij toch wel de belangrijkste gebeurtenis uit de film is.

Het had heel leuk kunnen zijn, maar helaas .......

Ik zeg het niet snel, maar wat een gezeur! Dat kind is niet goed wijs. Zonde van de tijd.

Een goede drama/romantische film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Lola Créton is een mooie meid met totaal geen expressie, wordt er zelf een beetje droevig van.

Een kalverliefde hoort idyllisch, avontuurlijk, ondeugend en broos te zijn. Een periode in je leven, waar je naderhand met enige tederheid op terugkijkt. Mia Hansen-Løve zet het echter allemaal veel te zwaar en veel te dramatisch aan. En ze verbindt het begin en het einde van het verhaal met een langdradig, saai middenstuk, waarin weinig noemenswaardig gebeurt, afgezien van een paar plotseling voldongen feiten (nieuwe liefde, miskraam). Het resultaat is een tamelijk chagrijnige film in de vorm van een tour-de-force voor de nog jonge Lola Créton. Die doet haar best, maar haar schijnbaar bevroren mimiek maakt het er niet beter op.

Het verhaal toont enige verwantschap met Like Crazy (2011).

Aardig romantisch drama met regelmatig ook fraaie beelden van de omgevingen. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor en is ook behoorlijk cliché, maar de uitvoering compenseert het een en ander. Lola Créton is een leuke meid en ze speelde ook wel aardig, maar ze was wel een behoorlijk ijskonijn in deze film.

Redelijke film over twee verliefde tieners waarvan de jongen een lange, verre reis maakt om zich persoonlijk te ontwikkelen. Niet echt een verhaal, maar bijna een documentaire achtige aanpak over de liefde tussen de twee hoofdpersonages (ook vanwege het naturelle acteerwerk). Zeker wel mooi, maar vanwege de traagheid soms wel wat aan de saaie kant.

Een jeugdliefde met enerzijds de drang op volledige impact op de omgeving en anderzijds de onvoorwaardelijke wil vrij te zijn.

Cineaste besteedt veel aandacht en tijd aan karakterontleding en overdrijft hier ook wel in, waardoor het verhaal uiterst traag en zonder veel spankracht verloopt en ook later, wanneer het verhaal toch een duwtje krijgt, is het niet bepaald denderend.

Toch zijn er pluspunten in deze toch psychologische film : mede door het traag verloop is er ook veel aandacht voor details allerlei, die goed voor de camera worden gebracht. De lessen en gesprekken over architectuur zijn daar een goed voorbeeld van; heeft met het verhaal opzich niets te maken, maar is inhoudelijk goed gebracht. Ook mooie zichten van de Ardèche. Geslaagde muziek en toch goed acteerwerk van Lola Créton die er in slaagt een niet zo sympathieke rol goed te vertolken. Ook die Magne-Havard Brekke laat indruk.

Zeker geen hoogstaande romantische film, maar hem afbreken verdient hij niet.

Dank je moviemeters, ik weet genoeg. Gisteren opgenomen van Nop 2 en klein stukje gezien...Ik had al mijn twijfels. Hier bevestigd. Wissen..,..

Het is de schuld van de regie dat de hoofdrolspeelster er de gehele film als een robot bijloopt. Dit soort films werkt best als emoties, passie aanwezig zijn. Met louter dromerige zomerse beelden en het volgen van een architectenopleiding kom je er niet, hoewel dat laatste mijn aandacht nog wel had. Verder een gemiste kans.

Eeuwig huilend meisje in een film met kop noch staart. Wel fijn dat de film zichzelf recenseert. Haar: de personages, de dialogen en het verhaal zijn goed.

Hem: Het is zo Frans, zelfingenomen, teveel geklets, irritante acteurs.

(Ik was het met hem eens)

@mikey:goed opgemerkt.

Frans geneuzel, hoewel best onderhoudend, de vaart zat er goed in en we zagen mooie plekjes

Wat een trage, saaie film, veel gepraat (weinig wol) en niet te geloven dat die hoofdrolspeelster op het moment dat de film uitkwam pas 18 was. Dat hoofd en het doen en laten ziet er toch echt uit als iemand van een jaar of 30, alleen persoonlijke groei maakt ze in die 8 jaar niet mee, van haar 15e tot haar 23e blijft Sullivan door haar hoofd spoken, terwijl hij eigenlijk al op zijn reis naar Zuid-Amerika allang klaar met haar is (hij schrijft op een gegeven moment niet meer). Het contact komt weer als ze zijn moeder in de bus tegenkomt. Pas aan het eind van de film, wanneer dat hoedje wegwaait en de hoofdrolspeler te kennen heeft gegeven het verleden niet terug kan halen en ook geen toekomst met haar ziet, luidt een nieuw tijdperk in.

Fransen kunnen in dit genre echt geen goede films maken, altijd zwaarmoedig, moeilijk gedrag van acteurs, waardoor ze vervelend over gaan komen, zodat je er weinig compassie meer is, alhoewel ik Franse films in het geheel niet echt goed vind.

Uitstekende film. Bijna barok-achtige stijl. Enige minpuntje is dat de protégés er in x jaar verder werkelijk precies hetzelfde uitzien.

Maar verder prachtige beelden en ook schitterende (originele) soundtrack.

De titel van de film geeft al aan waar het over gaat. Al moet ik bij jeugdliefde wel denken aan een langere tijd geleden. Maar misschien is mijn Frans niet goed genoeg en is jeugdliefde niet de goede vertaling. Het is echt een film die maar voort kabbelt. Er gebeurt eigenlijk helemaal niet zo veel. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn maar deze film had van mij toch wel wat meer vuur mogen hebben. En dat komt vooral ook omdat er erg emotieloos en koel geacteerd wordt, waardoor je niet in de film wordt meegezogen. Ik heb zelfs een aantal keren de pauzeknop ingedrukt. En dat betekent meestal bij mij dat ik het geen al te boeiende film vind.

deze film gezien op cinetree. Heb hem NIET uitbekeken. Waar ging de film over? Pas na 40 minuten zaten we in 2003 en dan een beetje later leek het alsof we weer in 1999 zaten ... Pfff...