Un Amour de Jeunesse (2011)

Traag.

Verder een niet onaardige film die wil uitdiepen hoe een wat sentimenteel pubermeisje blijft hangen in haar eerste liefde. Best herkenbaar, volgens mij. En ook wel vertederend - totdat je te binnen schiet dat Camille niet de hele film door 15 is. Wat bij die vertedering nog wel wat versterkt is dat Lola Créton me nogal aan Anne Frank doet denken. Ongetwijfeld komt dat omdat ik van de week naar een tentoonstelling van foto's van weggevoerde kinderen ben geweest. Dat maakt de film natuurlijk niet beter, maar het zet me nog wel steeds aan het denken.

Qua acteren, ik vind dat de drie hoofdrollen best goed neergezet worden. Camille is misschien wel wat veel een tuttig nufje, maar ze wordt wel goed gespeeld, en dat geldt voor Sullivan en Lorenz zeker ook. Niks mis mee, vind ik.

Maar dat de film traag en langdradig is is zonder meer waar. Het kabbelt ook wel wat voort, zonder echte hoogtepunten of uitschieters. Misschien past dat wel goed bij het onderwerp en de manier waarop het verhaal verteld wordt - en hoe het tot het einde gaat. Beetje sentimenteel en zeurderig, dat wel.

Op zich vond ik de film niet eens zo heel slecht. Het begint met een mooi, lief, klein liefdesverhaal gesitueerd in een prachtige omgeving. Niets mis mee. Ik kon me er best inleven. Maar wat een draak van een meid was dat zeg. Pffff, verschrikkelijk. Vanaf het begin loopt ze al met een chagarijnig hoofd door het beeld heen. Wat een verschrikkelijk mens . Het heeft eigenlijk de gehele film verziekt voor mij.

Daarnaast vond ik dat er behoorlijke sprongen werden genomen waardoor je een beetje te snel door het verhaal heen ging. Je ziet dat ze een handje pillen inneemt en in de volgende scène zie je al dat ze het ziekenhuis verlaat. Ook het moment dat het stelletje elkaar na lange tijd weer ziet en weer verliefd op elkaar worden zie je niet echt behoorlijk goed uitgewerkt terwijl dat volgens mij toch wel de belangrijkste gebeurtenis uit de film is.

Het had heel leuk kunnen zijn, maar helaas .......

Een goede drama/romantische film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Een kalverliefde hoort idyllisch, avontuurlijk, ondeugend en broos te zijn. Een periode in je leven, waar je naderhand met enige tederheid op terugkijkt. Mia Hansen-Løve zet het echter allemaal veel te zwaar en veel te dramatisch aan. En ze verbindt het begin en het einde van het verhaal met een langdradig, saai middenstuk, waarin weinig noemenswaardig gebeurt, afgezien van een paar plotseling voldongen feiten (nieuwe liefde, miskraam). Het resultaat is een tamelijk chagrijnige film in de vorm van een tour-de-force voor de nog jonge Lola Créton. Die doet haar best, maar haar schijnbaar bevroren mimiek maakt het er niet beter op.

Het verhaal toont enige verwantschap met Like Crazy (2011).

Aardig romantisch drama met regelmatig ook fraaie beelden van de omgevingen. Het verhaal stelt eigenlijk niet zoveel voor en is ook behoorlijk cliché, maar de uitvoering compenseert het een en ander. Lola Créton is een leuke meid en ze speelde ook wel aardig, maar ze was wel een behoorlijk ijskonijn in deze film.

Redelijke film over twee verliefde tieners waarvan de jongen een lange, verre reis maakt om zich persoonlijk te ontwikkelen. Niet echt een verhaal, maar bijna een documentaire achtige aanpak over de liefde tussen de twee hoofdpersonages (ook vanwege het naturelle acteerwerk). Zeker wel mooi, maar vanwege de traagheid soms wel wat aan de saaie kant.

Een jeugdliefde met enerzijds de drang op volledige impact op de omgeving en anderzijds de onvoorwaardelijke wil vrij te zijn.

Cineaste besteedt veel aandacht en tijd aan karakterontleding en overdrijft hier ook wel in, waardoor het verhaal uiterst traag en zonder veel spankracht verloopt en ook later, wanneer het verhaal toch een duwtje krijgt, is het niet bepaald denderend.

Toch zijn er pluspunten in deze toch psychologische film : mede door het traag verloop is er ook veel aandacht voor details allerlei, die goed voor de camera worden gebracht. De lessen en gesprekken over architectuur zijn daar een goed voorbeeld van; heeft met het verhaal opzich niets te maken, maar is inhoudelijk goed gebracht. Ook mooie zichten van de Ardèche. Geslaagde muziek en toch goed acteerwerk van Lola Créton die er in slaagt een niet zo sympathieke rol goed te vertolken. Ook die Magne-Havard Brekke laat indruk.

Zeker geen hoogstaande romantische film, maar hem afbreken verdient hij niet.

De titel van de film geeft al aan waar het over gaat. Al moet ik bij jeugdliefde wel denken aan een langere tijd geleden. Maar misschien is mijn Frans niet goed genoeg en is jeugdliefde niet de goede vertaling. Het is echt een film die maar voort kabbelt. Er gebeurt eigenlijk helemaal niet zo veel. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn maar deze film had van mij toch wel wat meer vuur mogen hebben. En dat komt vooral ook omdat er erg emotieloos en koel geacteerd wordt, waardoor je niet in de film wordt meegezogen. Ik heb zelfs een aantal keren de pauzeknop ingedrukt. En dat betekent meestal bij mij dat ik het geen al te boeiende film vind.