Solas (1999)

Mooie film over alle facetten van het leven. Zeer goed 'sociaal drama'.

Nogmaals gezien. Ik zou eerst alleen het begin even zien, maar bleef weer geboeid kijken.

Het verhaal wordt vooral verteld door de blikken van de moeder, de dochter en de buurman. Zo naturel en intens.

De dialogen zijn treffend en meer dan eens filosofisch getint.

De prachtige muziek viel me nu op. Die ondersteunde het drama treffend.

Het derde deel (rond het spelletje kaarten) deed me het meest. Ja, dat vond ik een erg mooi en ontroerend gesprek. Om daar te komen moest ik wel een beetje erin komen; het eerste uur vind ik ietwat traag en saai.

3*.

Prachtige film, een waardig eerbetoon aan alle lieve moeders.

Het is zeker geen feel-good film maar de hoofdpersonages zijn innemende personen.

Acteerwerk is uitstekend en het eenvoudige script volstaat en geeft een goed beeld van het leven in Spanje. Zoals de moeder iemand is die je in elk Spaans gehucht tegen het lijf zou kunnen lopen.

Authentiek filmpje. Het begin geeft in alle eenvoud een kijkje in de alledaagse sleur in een arbeiderswijk van een Spaanse stad, in dit geval Sevilla. Mannen genieten van een voetbalwedstrijd in een bar, waar de hoofdpersoon vaste klant is en haar zorgen regelmatig verdrinkt. Maar dan ontaardt het in een mooie drama met thema's als eenzaamheid, drank, armoede, ouderdom...

Sterke debuutfilm van de regisseur, Benito Zambrano, die hiermee o.a. de publieksprijs van de Berlinale won. De film werd ook bekroond met 5 Goyas.

Eenvoudige, maar o zo mooie karakterstudie van gewone mensen, die gehinderd door vertwijfeling en vervreemding, ondanks een zekere berusting toch op zoek zijn naar enige vorm van genegenheid en begrip. Directeur Benito Zambrano heeft daar met het hart op de goede plaats en een oog voor details een subtiele en tegelijkertijd vertederende film over gemaakt met eerste klas acteerwerk en dito dialogen. Het is na het zien van La Voz Dormida (2011) —over een verzetsgroep tijdens de Spaanse Burgeroorlog— mijn tweede film van Zambrano. Net als die film krijgt ook deze bij mij een hoge waardering, want het is waarlijk een pareltje.

Sterk, gevoelig drama waarbij je de gelegenheid krijgt mee te kunnen voelen met

meerdere personages.

Centraal staat de 35-jarige Maria, die drinkt en sigaretten paft, en duidelijk ongelukkig

is met zichzelf en het leven. Dat uit zich geregeld met weinig sympathiek of noem

het zelfs bot gedrag, zelfs naar haar bezorgde en geduldige moeder toe.

En blijkt ze ook nog eens zwanger van een man voor wie zij eigenlijk geen warme

gevoelens heeft.

Zij verkeert continu ontevreden in een modus van innerlijk verzet. En krijgen al de

personages het met haar bitse venijn wel te verduren.

De kennismaking van de moeder met de oude buurman gaat uiteindelijk ook een

grote rol spelen in het vervolg van de film.

De dialogen zijn in de film aldoor zonder meer goed, waarbij geregeld enig cynisme

om de hoek komt kijken. Uiteraard op het conto van Maria.

Maar ook met emotionele en hartroerende momenten, met aan het slot van de

film toch nog zoiets als een geruststellend en warm einde.

Mooie, subtiel aangrijpende spaanse film over eenzaamheid en verwerking van trauma. De drie hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk uitstekend en de verhaallijnen zijn fraai uitgewerkt, waarbij regisseur Benito Zambrano netjes aan de juiste kant van klef sentiment blijft. De laatste scene lijkt aanvankelijk een beetje misplaatst, maar wanneer je deze betrekt bij de scene daarvoor valt alles op zijn plek.