Martha Marcy May Marlene (2011)

Behoorlijk imponerende film over een meisje dat net gevlucht uit een soort sekte en na 2 jaar niets van zich te hebben laten horen intrekt bij haar zus.
Langzaam zien we dat haar gedrag niet helemaal rijmt met het keurige burgerleventje van haar zus en zien we uit wat voor een sekte ze kwam...in principe een soort van boerderij die zelfvoorzienend wil zijn als het eind der tijden zich aandient.
Eind van de film is op z'n minst briljant en een flinke kopstoot voor iedereen die niet van open eindes houdt.

Sterke film om te zien. Erg sterk geacteerd door de jongere zus van de Olsen tweeling, gelukkig nog iemand in de familie die wel kan acteren.

Erg mooi om te zien hoe de flashbacks uit het verleden in het heden zijn verwerkt.

Wordt verder erg rustig verteld en langzaamaan krijgt haar zus en diens man ook argwaan dat er iets niet helemaal pluis is.

Grootste mankement is toch het einde, net op het moment dat het echt interessant begon te worden stopt de film gewoon...

3,5 Sterren.

Er zit altijd een einde aan een film, dit heet een open einde en was te verwachten.

indrukwekkend einde!

Wauw!! Waarschijnlijk zojuist met Martha Marcy May Marlene de beste film van 2012 heb gezien. Anderhalf uur lang werkelijk meegesleurd door dit beklemmende meesterwerk over een meisje dat vlucht uit een sekte - na 2 jaar - en volledig verward aankomt bij haar zus en vriend die haar zo goed als kwaad als ze kunnen opvangen.

Indrukwekkend is vooral de montage die ervoor zorgt de flashbacks uit de sekte tijd ongemerkt overlopen in de werkelijkheid en vica versa. Regisseur Sean Durkin weet mede daardoor een sfeer van zinderende spanning en beklemming te creëren die de hele film als een deken over de film blijft hangen.

Tel daar bij op het fenomenale acteerwerk van met name hoofdrolspeelster Elizabeth Olsen (Oscar lijkt me een formaliteit) en sekteleider John Hawkes - die zijn rol uit Winter's Bone weet te overtreffen - en je hebt een meesterwerk te pakken dat maar blijft rondspoken. Al is het maar vanwege dat veelbesproken open einde.

Dit leek in het begin een goede film te gaan worden maar uiteindelijk viel het toch erg tegen. Dit komt ook mede door het open einde wat mijns inziens niet bevredigend is. Voor de rest is de film ondanks het interessante gegeven er wat mij betreft niet genoeg in geslaagd om het echt interessant of spannend te maken. Hier had meer in kunnen zitten, zowel bij de sekte als bij haar zus, dan wat we hier te zien krijgen. Het is op zich wel dramatisch allemaal, maar ik vind het gewoon niet sterk genoeg. Ik kan niet meer geven dan 2 sterren

Erg ver gezochte film over een meisje dat ontsnapt uit een secte en opgevangen wordt door haar zus. Alle mogelijke clichés komen aan bod. Poging om het geheel wat interessanter te maken door flashbacks mislukt volledig. Weinig om het lijf.

Goed acteerwerk werk maar voor mij geen enkele amusementswaarde

Was dr wegens omstandigheden met mn kop niet helemaal bij, en moest steeds ''andere dingen'' doen onder de film.

Jammer; ik had hier ingezogen moeten worden, en dat lukte dus helaas niet.

Afgezien daarvan was ie nog wel 3,5 ster.

Een herziening zal beslist een veel hogere waardering geven, dus voorlopig maar ff ****

Wat is daar ver gezocht aan?

De flashbacks waren mooi verwerkt, acteerwerk was goed, maar wat een slome suffe film. Halverwege hou je vol omdat je wilt weten hoe het met het meisje afloopt.... Dan opeens stopt de film, echt heel jammer.

Van deze had 'k wel wat meer verwacht. Een dramafilm met heel wat flashbacks om het verhaal boeiend te houden, maar het wist me allemaal niet zo te overtuigen. Ook het einde viel me een beetje tegen.

De cast was niet slecht. Lang geleden dat 'k één van de Olsen zusjes nog had gezien, dus was het wel wat verrassend om ze nog eens gezien te hebben. 'k had ze eigenlijk niet direct herkend.

Tja, 'k heb de film wel uitgekeken, maar het zal toch maar bij één kijkbeurt blijven.

Film wist mij ook niet echt te grijpen, waardoor het allemaal net wat te traag aanvoelde. Interessant was het allemaal wel, waardoor ik toch benieuwd was naar de afloop. En zonder iets te verklappen kan ik zeggen dat die afloop perfect paste bij het genre: drama!

Beklemmende film over een vrouw die uit een sekte ontsnapt en bij haar zus terecht komt. Beetje bij beetje adh flashbacks zien we hoe diep de indoctrinatie wel zit in haar geest en dat geeft een enorm schokkend beeld op van hoe sektes hun leden in hun greep krijgen en houden (al vluchten die mensen kilometers ver weg).

John Hawkes als de sekteleider is beangstigend ondermeer door de subtiele manier waarop hij zijn rol vertolkt.

Eén van de allerbeste films van het jaar zonder enige twijfel

De mensen die het einde abrupt vinden hebben niet goed opgelet. In de een-na-laatste scene ziet Martha een man op een rotsblok naar haar kijken terwijl ze aan het zwemmen is. Dit kan nog worden afgedaan als een waanbeeld van Martha. Op de weg naar de kliniek stopt de auto voor dezelfde man en weten we dat hij echt is (immers, Martha's zus en echtgenoot zien hem ook). Vervolgens zet de mysterieuze man de achtervolging in in zijn zwarte suv. Dezelfde auto die door de leden van de cult gebruikt wordt en dezelfde waar Martha even later een steen door de ruit gooit. Je ziet aan paniekerige blik in de ogen van Martha dat op dat moment de realisatie komt dat haar familie op een zelfde manier slachtoffer zal gaan worden van de cult (huis beroven, bewoners vermoorden) als eerder.

Zeer complexe film, geweldig acteerwerk van Olsen en Hawkes. Mooi kleurgebruik ook. En ontzettend veel subtiele context. Eindelijk weer eens een film die niet veel uitlegt, maar meer aan de kijker overlaat. Mijn theorie hoeft dus niet te kloppen, maar dat is dan ook de kracht van de film.

voor de film het acteren het verhaal 5 sterren door het einde een 1 echt niet te geloven hoe verpest ik een top film

in deze film, wordt je heel langzaam meegenomen... totdat je er midden in zit.... en dan krijg je een totaal onverwacht einde...

toch 3***

en wie weet een deel 2

Een tweede deel zou me heel erg verbazen

eh...er was gewoon geen einde

Wat gebeurt er als je iemand met een psychose in huis haalt, dat werd perfect vertaald in deze film. Verder had het verhaal weinig om het lijf en werd het nergens boeiend. Het veel besproken einde kan je m.i. op 2 manieren interpreteren en dat is dan meteen weer een goede overeenkomst met een psychose.

Dit is werkelijk het laagste van het laagste,,, slecht geacteerd, dit is geen B maar een D film,

en de manier waarop ze die film laten eindigen,, jawadde echt slecht. Je blijft op je honger zitten van begin tot einde.

Eigenlijk door de posterknockout hier op MovieMeter mijn aandacht getrokken, want wat is het een prachtige poster, die ook perfect bij de visuele stijl blijkt aan te sluiten. Daarnaast begon ook de titel mij op een gegeven moment te prikkelen. Tijdens het kijken viel het me niet op, maar er zijn inderdaad (naast het verhaal van de Manson familie) invloeden van het eveneens prachtige 3 Women van Altman te vinden, met de schietlessen als duidelijke referentie, maar bijvoorbeeld ook al de titel (Marcy May is namelijk één naam).

Tsja, zelden zo'n verbluffende stijl gezien, alles lijkt hier te kloppen. Telkens als ik hoopte op een bepaalde esthetische keuze, zoals in de framing, of op een plotgericht element, kwam dat er ook, zonder dat het voorspelbaar of cliché overkwam. Sean Durkin is dus duidelijk my man. Vooral op esthetisch vlak vind ik Martha Marcy May Marlene werkelijk fenomenaal. Eenvoudige alledaagse beelden hebben er nog nooit zo mooi uitgezien. Een Malick heeft dit ook (hoewel op geheel andere wijze), maar daar heb ik nog niet die ene film van gezien waar echt alles klopt (al komt The Thin Red Line akelig dicht in de buurt). The Tree of Life vertoont bijvoorbeeld op vele momenten het hoogst esthetisch haalbare, maar levert inhoudelijk te veel in (en die dino's kunnen echt niet). Sowieso is Malick's visuele stijl vele malen uitbundiger en lyrischer dan Durkin hier laat zien. Het is daarom niet zo dat je van MMMM een visueel spektakel moet verwachten. Het is een vrij kale, stripped-down, registratie, maar tegelijk dromerig en hallucinant, met name door de technische perfectie. Dankzij onder meer de niet over-gedramatiseerde inhoud, de ingetogen maar effectieve geluidsband, de vloeiende overgangen, de sublieme editing (er is namelijk geen enkel shot dat te kort of te lang duurt) en de complementatie van het ruwe uit de losse pols geschoten materiaal en de langzaam voorbij glijdende of inzoomende camerabeelden (en zo kan ik nog wel even doorgaan), vervalt de film niet enkel in één groot Tumblr festijn. Het leken af en toe daadwerkelijk schilderijen op de achtergrond. Fantastisch kleurgebruik (beetje een bruinige gloed vaak) en imposante gerichtheid van de cameraman. Elizabeth Olsen is daarnaast super gecast, een prachtig mooi meisje die iets heel breekbaars in zich heeft.

Het is verder begrijpelijk dat deze film (hier) niet hoog scoort. Voor de reguliere kijker zal er te weinig gebeuren, terwijl nerds zoals ik, die ook in meer abstractere cinema geïnteresseerd zijn, hier waarschijnlijk niet zo snel zullen toehappen. Want ik had ook iets veel meer gewoons verwacht. Een bepaalde scène met Martha in het water (met die reflecties) deed mij bijvoorbeeld nogal denken aan niemand minder dan Philippe Grandrieux. Sommige users zullen nu wellicht meteen de film gaan opsnorren (hoop je dan toch ). Ik zie dat de cinematograaf ook indie dingetjes als Tiny Furniture en Afterschool heeft gedaan, en ook een titel waar ik echt enorm naar uitkijk, namelijk Two Gates of Sleep (2010). Bij die film zag ik overigens ook al een Grandrieux referentie voorbijkomen, herinner ik me nu.

Voor mij tot nu toe de beste film van het nieuwe millennium, en ook eentje die ik totaal niet had zien aankomen.

Zo'n cijfer had ik ook niet verwacht, maar hoe dan ook, hulde

De bioscooprelease is mij ook geheel ontgaan, net zoals ik me jouw stukje en stem vreemd genoeg helemaal niet herinner. Ik sta ook redelijk alleen in mijn hele hoge beoordeling inderdaad. Hopelijk komen hier nog (de goede) mensen op af

Hij staat toch vast in mijn jaar top 10, of kwam je hem zo juist op het spoor?

Hij viel me een paar dagen geleden inderdaad in jouw top-10 op, ook je berichtje toen gelezen, en dat sprak me erg aan. Zie nu trouwens dat ik jouw mening eigenlijk heel omslachtig heb gereproduceerd maar ben nog een stuk enthousiaster klaarblijkelijk.

Het is in ieder geval wel een film die erg bijblijft. Vooral de sfeer dan, een liedje ergens in het midden en het einde. Leunt hier ook sterk tegen de 4* aan maar een 5* is wel erg opvallend. Leuke review trouwens.

Dat waren zeker twee hoogtepunten die je daar noemt. Vond daarnaast die lange fade-out in de slaapkamer erg memorabel, maar bijvoorbeeld ook die moord vond ik van een hoger niveau dan in mening horrorfilm, ondanks de weinige gore. Verder moet de film het niet zozeer van zulke individuele scènes hebben, want er wordt constant een zeer hoog niveau behaald, zoals je al enigszins aangeeft door de sfeer te benadrukken. Het is inderdaad niet echt een film waar je 5* (van mij) zou verwachten, maar ik kon simpelweg niks anders geven. Oké, naast misschien een hele dikke vette 4.5*. Hopelijk verhoog je dan nog met een halve ster (een hele mag natuurlijk ook)

Begrijp het helemaal

Wel goede film, in het begin een beetje langzaam, maar later word hij wel steeds beter.