Martha Marcy May Marlene (2011)

Ingetogen portret van het trauma dat een sekte kan achterlaten bij mensen die eraan weten te ontsnappen. Regisseur Sean Durkin concentreert zich op het psychologische aspect van het slachtoffer, waardoor we nooit een duidelijk beeld krijgen van de sekte zelf en wat daar precies gaande was. Dit was dan ook niet de bedoeling, de focus ligt elders. Antwoorden op vragen worden niet gegeven, de psychologie van de personages worden subtiel en onderhuids uitgespeeld. Mooi gedaan, maar je mist toch iets.

Prima rol van Olsen, alleen jammer inderdaad van dat abrupte einde. Snap wel dat je als beginnende schrijver en regisseur een beetje wilt exprimenteren en imponeren door van de standaard af te wijken maar kan hier haast geen artistieke noch creatieve waarde aan vastplakken.

Maar bij Sundance filmpjes lijkt dit haast de norm te zijn om waardering te krijgen - ambiguïteit achterlaten om het volgende experimentje gefinancieerd te krijgen. Jammer, een meer traditioneel narratief had dit namelijk een indrukwekkende debuut kunnen maken zonder door te hebben dat je naar een debuut aan het kijken was.

Gemakkelijk gekozen.

Echt diep gaat dit drama, over een aan een sekte ontsnapt meisje, niet. Met behulp van een rustig tempo wordt een prima sfeer neergezet, maar enige uitdieping ontbreekt grotendeels. Het aanschurken tegen het genre’ thriller’ werkt nog het beste, maar al met al maakt de film geen stabiele indruk en blijft een en ander voortkabbelen aan de enigszins dreigende oppervlakte. Het gemakkelijk gekozen einde draagt daar aan bij. Waar aan het begin het gebrek aan achtergrond intrigeert, zakt dit verderop weg. Zonder dat het echt stoort, gelukkig.

Goed.

Langzaam smeulend drama met een goed getroffen naar sfeertje en uitstekend akteerwerk. Hoofdrolspeelster Olsen (!) is een behoorlijke openbaring en Hawkes laat op zijn typisch achteloze manier weer eens zien wat een geweldige akteur hij is. De uitgeklede stijl van de film past goed bij het onderwerp, al had er in de montage wel iets meer vaart in gezet mogen worden. Jammer ook van het onbevredigende en te dubbelzinnige einde, dat daarnaast ook vrij abrupt is.

Goed.

Een mooi, rustig en gestileerd filmpje. Eentje die zich voornamelijk bezighoudt met de naschokken van een traumatiserende ervaring. Daardoor is de film niet zozeer bezig met het beantwoorden van vragen en het uitdiepen van gebeurtenissen, maar meer met de psychologie van de personages.

Hoewel Martha centraal staat neemt de film ook wat tijd voor zus en manlief. Daardoor komt er echter wat minder interessant drama in de film, wat ook wat wegneemt van de kern. Het is niet overdreven vervelend of storend, maar het hoorde gewoon niet zo thuis.

Het geklaag over het einde was te verwachten, bij elke film die zo eindigt (durft eindigen) krijg je steeds weer dezelfde opmerkingen. Ik vind het onzin, het past bij de opzet van de film, enige climax zou gewoon niet zoveel meer bijgedragen hebben. Dus goede keuze, mensen moeten maar eens wat verder leren kijken dan verhaaltjes en afwikkelingen.

Goed geacteerd verder, stijlvol in beeld gebracht, het enige wat echt mist zijn uitschieters. De film dobbert op een redelijk consistent sfeertje en tempo voort, het is allemaal best kwalitatief, maar echt indruk maken doet het nergens.

3.5*

Deze film liet mij met een heleboel vraagtekens achter en dit ligt voor een groot gedeelte aan het abrupte einde. Welke bedoeling zou de regisseur hier mee gehad hebben? Hebben wij naar een filmpje gekeken over Martha, die gekweld wordt door het trauma dat zij heeft opgelopen door een jarenlang verblijf bij een geweldadige sekte of hebben wij te doen met een schizofene Martha die gekweld wordt door waanvoorstellingen, waarbij het verblijf bij die cult niet meer dan een uitvinding is van haar zieke geest.. Misschien erg ver gezocht van mijn kant, maar dit soort abrupte eindes brengen mij nu eenmaal altijd aan het twijfelen. Voor de rest een mooie film met een uitstekend acterende Elisabeth Olsen.

3,5*

Erg sterke film.

Een mumblecore-achtige stijl, met onbekende maar zeer goeie acteurs. Mooi gestileerd met een ruw randje, camerawerk erg dicht op de huid en nogal uit de losse pols, werkt goed in de setting en het verhaal, en de bijbehorende rommelige mindset van de hoofdrolspeelster. Sterkste punt van de film vond ik eigenlijk wel de montage. Scenes tussen de twee fases van het verhaal lopen een aantal keer heel gaaf vloeiend in elkaar over.

Verder een mooi, subtiel en ingetogen verhaaltje. Rustig verteld, maar toch indrukwekkend. Ook een einde dat net wat extra's geeft. Het voelt inderdaad niet echt af, maar binnen een verhaaltje waar toch al niet veel wordt prijsgegeven een meer dan waardige afsluiting.

4*

Behoorlijk imponerende film over een meisje dat net gevlucht uit een soort sekte en na 2 jaar niets van zich te hebben laten horen intrekt bij haar zus.
Langzaam zien we dat haar gedrag niet helemaal rijmt met het keurige burgerleventje van haar zus en zien we uit wat voor een sekte ze kwam...in principe een soort van boerderij die zelfvoorzienend wil zijn als het eind der tijden zich aandient.
Eind van de film is op z'n minst briljant en een flinke kopstoot voor iedereen die niet van open eindes houdt.

Sterke film om te zien. Erg sterk geacteerd door de jongere zus van de Olsen tweeling, gelukkig nog iemand in de familie die wel kan acteren.

Erg mooi om te zien hoe de flashbacks uit het verleden in het heden zijn verwerkt.

Wordt verder erg rustig verteld en langzaamaan krijgt haar zus en diens man ook argwaan dat er iets niet helemaal pluis is.

Grootste mankement is toch het einde, net op het moment dat het echt interessant begon te worden stopt de film gewoon...

3,5 Sterren.

Wauw!! Waarschijnlijk zojuist met Martha Marcy May Marlene de beste film van 2012 heb gezien. Anderhalf uur lang werkelijk meegesleurd door dit beklemmende meesterwerk over een meisje dat vlucht uit een sekte - na 2 jaar - en volledig verward aankomt bij haar zus en vriend die haar zo goed als kwaad als ze kunnen opvangen.

Indrukwekkend is vooral de montage die ervoor zorgt de flashbacks uit de sekte tijd ongemerkt overlopen in de werkelijkheid en vica versa. Regisseur Sean Durkin weet mede daardoor een sfeer van zinderende spanning en beklemming te creëren die de hele film als een deken over de film blijft hangen.

Tel daar bij op het fenomenale acteerwerk van met name hoofdrolspeelster Elizabeth Olsen (Oscar lijkt me een formaliteit) en sekteleider John Hawkes - die zijn rol uit Winter's Bone weet te overtreffen - en je hebt een meesterwerk te pakken dat maar blijft rondspoken. Al is het maar vanwege dat veelbesproken open einde.

Van deze had 'k wel wat meer verwacht. Een dramafilm met heel wat flashbacks om het verhaal boeiend te houden, maar het wist me allemaal niet zo te overtuigen. Ook het einde viel me een beetje tegen.

De cast was niet slecht. Lang geleden dat 'k één van de Olsen zusjes nog had gezien, dus was het wel wat verrassend om ze nog eens gezien te hebben. 'k had ze eigenlijk niet direct herkend.

Tja, 'k heb de film wel uitgekeken, maar het zal toch maar bij één kijkbeurt blijven.

eh...er was gewoon geen einde

Eigenlijk door de posterknockout hier op MovieMeter mijn aandacht getrokken, want wat is het een prachtige poster, die ook perfect bij de visuele stijl blijkt aan te sluiten. Daarnaast begon ook de titel mij op een gegeven moment te prikkelen. Tijdens het kijken viel het me niet op, maar er zijn inderdaad (naast het verhaal van de Manson familie) invloeden van het eveneens prachtige 3 Women van Altman te vinden, met de schietlessen als duidelijke referentie, maar bijvoorbeeld ook al de titel (Marcy May is namelijk één naam).

Tsja, zelden zo'n verbluffende stijl gezien, alles lijkt hier te kloppen. Telkens als ik hoopte op een bepaalde esthetische keuze, zoals in de framing, of op een plotgericht element, kwam dat er ook, zonder dat het voorspelbaar of cliché overkwam. Sean Durkin is dus duidelijk my man. Vooral op esthetisch vlak vind ik Martha Marcy May Marlene werkelijk fenomenaal. Eenvoudige alledaagse beelden hebben er nog nooit zo mooi uitgezien. Een Malick heeft dit ook (hoewel op geheel andere wijze), maar daar heb ik nog niet die ene film van gezien waar echt alles klopt (al komt The Thin Red Line akelig dicht in de buurt). The Tree of Life vertoont bijvoorbeeld op vele momenten het hoogst esthetisch haalbare, maar levert inhoudelijk te veel in (en die dino's kunnen echt niet). Sowieso is Malick's visuele stijl vele malen uitbundiger en lyrischer dan Durkin hier laat zien. Het is daarom niet zo dat je van MMMM een visueel spektakel moet verwachten. Het is een vrij kale, stripped-down, registratie, maar tegelijk dromerig en hallucinant, met name door de technische perfectie. Dankzij onder meer de niet over-gedramatiseerde inhoud, de ingetogen maar effectieve geluidsband, de vloeiende overgangen, de sublieme editing (er is namelijk geen enkel shot dat te kort of te lang duurt) en de complementatie van het ruwe uit de losse pols geschoten materiaal en de langzaam voorbij glijdende of inzoomende camerabeelden (en zo kan ik nog wel even doorgaan), vervalt de film niet enkel in één groot Tumblr festijn. Het leken af en toe daadwerkelijk schilderijen op de achtergrond. Fantastisch kleurgebruik (beetje een bruinige gloed vaak) en imposante gerichtheid van de cameraman. Elizabeth Olsen is daarnaast super gecast, een prachtig mooi meisje die iets heel breekbaars in zich heeft.

Het is verder begrijpelijk dat deze film (hier) niet hoog scoort. Voor de reguliere kijker zal er te weinig gebeuren, terwijl nerds zoals ik, die ook in meer abstractere cinema geïnteresseerd zijn, hier waarschijnlijk niet zo snel zullen toehappen. Want ik had ook iets veel meer gewoons verwacht. Een bepaalde scène met Martha in het water (met die reflecties) deed mij bijvoorbeeld nogal denken aan niemand minder dan Philippe Grandrieux. Sommige users zullen nu wellicht meteen de film gaan opsnorren (hoop je dan toch ). Ik zie dat de cinematograaf ook indie dingetjes als Tiny Furniture en Afterschool heeft gedaan, en ook een titel waar ik echt enorm naar uitkijk, namelijk Two Gates of Sleep (2010). Bij die film zag ik overigens ook al een Grandrieux referentie voorbijkomen, herinner ik me nu.

Voor mij tot nu toe de beste film van het nieuwe millennium, en ook eentje die ik totaal niet had zien aankomen.

Wel goede film, in het begin een beetje langzaam, maar later word hij wel steeds beter.

Aardige film, maar niet de topper die ik had verwacht. Daarvoor vond ik de personages veel te vlak, onvoldoende uitgewerkt. Hoofdrolspeelster blijft in de rol van mentaal afwezige slachtoffer, en de hulp van haar familie blijft maar oppervlakkig. Er is geen chemie. We kennen hun dagelijkse bezigheden wel, maar weten helemaal niet wat hen nu werkelijk bezielt.

Daarmee is niet gezegd dat dit niet een beeld is dat trouw is aan de waarheid rondom sekteslachtoffers. Ik kan me goed voorstellen dat zich zulke voorwaarden moeten voordoen wil iemand in een sekte belanden.

De film had voor mij te veel weg van een TV-film, waardoor ik al met al het op 3 sterren hou (net boven gemiddeld). Ik denk dat er met dit materiaal een betere film uit had kunnen komen. Ook de laatste scene (de "achtervolging") vond ik behoorlijk overbodig en sloot niet echt aan bij alles wat er voorheen gebeurde.

Boeiend.

Thriller als genre-aanduiding lijkt me wat overdreven. Martha Marcy May Marlene gaat uitsluitend over de psychologische last die het hoofdpersonage met de vier namen met zich meesleurt na een periode bij een sekte te hebben doorgebracht.

De flashbacks waarin we de sekte te zien krijgen vormen een geslaagd contrast met de echte wereld met zus en schoonbroer.

Soms blijft het allemaal wat op de vlakte, maar dat is net de charme van het verhaal. Het einde vind ik dan ook het enige passende.

Elizabeth Olsen is een fijne ontdekking. Naast het feit dat ze heel erg mooi is, zet ze ook een noemenswaardige rol neer. Na een kijk op haar IMDB-pagina is de verrassing des te groter, aangezien dit zowat haar eerste rol ooit is.

Maar ook de bijrollen worden meer dan degelijk neergezet. John Hawkes is wederom genietbaar als onguur figuur, Hugh Dancy en Sarah Paulson zijn ook niet slecht.

Ik had visueel e.e.a. verwacht - na het zien van de prachtige poster - en dat is niet tegengevallen. Het oogt erg down-to-earth: donkere, grauwe scènes worden afgewisseld met dromerige taferelen. Regisseur Sean Durkin - mij onbekend - lijkt er niet de minste moeite met te hebben: naast mooi camerawerk is ook de 'samensmelting' van heden en verleden vaak de moeite waard.

3,5

Best een goed drama (waarom de film mede betiteld staat als een "Thriller" is me een raadsel) wat ook nog eens weet te boeien. Wat deze film vooral goed maakt is de uitvoering in combinatie met de cast. De cast bestaat uit veel vrouwen en velen zien er fraai uit (o.a. Sarah Paulson en Elizabeth Olsen) en lopen ook regelmatig schaars gekleed rond (inclusief Elizabeth Olsen). Buiten het feit dat de vrouwen er fraai uitzien speelden ze ook best goed en hetzelfde geldt voor John Hawkes als de creepy Patrick. Hier en daar is de film ook wat gewelddadig en zitten er ook wat oncomfortabele scenes (seksueel getint) in.

Qau verhaal had het wel wat weg van de sekte van Charles Manson.

Aardige film waarin een jonge vrouw ontsnapt uit een sekte en terecht komt bij haar zus en zwager. De sekte zelf wordt wel geloofwaardig neergezet, ditzelfde geldt helaas niet voor het hoofdpersonage. En dat ligt niet aan het acteerwerk van Elizabeth Olsen (het jongere zusje van de Olsen-tweeling). De eerste helft is wel boeiend, hierna zijn er te weinig ontwikkelingen om boeiend te blijven.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Wat een drama voor haar leven...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima geluid (Dolby Digital aanwezig)...

Heden en verleden wisselen elkaar in flashbacks af, zonder dat er daar door enige verwarring ontstaat. Integendeel, het is knap gedaan en toch ontbreekt het deze film aan een zekere diepgang en komt het einde wat abrupt, de kijker met verschillende besluiten achterlatend.

Elizabeth Olsen speelt wel goed als door een naar verleden getekend meisje en worstelend met het aanvaarden van een nieuw leven.

Het knappe van Marta Marcy May Marlene is vooral dat het invoelbaar weet te maken wat het effect is van een lange tijd weggeweest te zijn in een vreemde, duistere plaats, weg van de normale wereld. Er is iets ongemakkelijks aan de film, een constant gevoel dat alles gek is, ook de "gewone wereld". Daarnaast is de sfeer ook nog eens paranoïde: er moet wel iets ernstigs gaan gebeuren. De filmische middelen zijn ogenschijnlijk simpel, maar toch bijna hallucinant en duidelijk kunstig gedaan. Ze plaatsen je in het hoofd van het titelpersonage, wat een benauwende trip oplevert. Tot aan het benauwende einde (dat perfect gekozen is wat mij betreft) zat ik er helemaal in. Elizabeth Olsens sterke acteerwerk helpt natuurlijk daaraan mee.

Enkele minpuntjes doen wel wat afbreuk. Zo vond ik dat de sekte misschien iets meer aandacht had mogen verdienen en dan vooral de positieve kanten. Een korte verleiding van de leider is niet genoeg om duidelijk te maken waarom toch zoveel mensen zich er bij aansluiten. Ik weet dat Martha zich alleen voelt en een slecht verleden heeft gehad, maar de film is zo effectief in het belichten van de slechte kanten van de sekte dat het nooit begrijpelijk wordt dat iemand die hulp zoekt zich er bij aan zou sluiten. Op papier snap ik de motieven wel, maar Durkin weet nergens dit overtuigend te brengen. Zo goed als hij is in het overbrengen van onbehaaglijke gevoelens, zo slecht lijkt hij er in te zijn om dit met meer positieve emoties, al komt dat misschien omdat hij het te weinig probeert. Tevens vind ik dat Martha in de twee jaar dat ze in de sekte heeft gezeten misschien wat al te wereldvreemd is geworden. Nu al weet ze bijna niets meer van de conventies van de wereld erbuiten, maar ze was toch oud genoeg voordat ze bij de cult ging om te weten dat in het bed kruipen van twee mensen die seks hebben niet bepaald een geaccepteerde behandeling is. Soms overdrijft Durkin zijn vervreemding wat.

Maar over het algemeen een sterk debuut en een aangrijpende, beklemmende film. Durkin kan een grote worden.
4*

Met dit beklemmende psychologische drama maakt regisseur Durkin een ijzersterk debuut. Dat geldt nog meer voor Elizabeth Olsen, die een geschakeerd personage op een geweldige manier tot leven brengt of beter nog: haast tot leven brengt.

Bij het zien van de film bekroop mij van lieverlee hetzelfde onbehaaglijke gevoel, dat ook Martha’s zus en zwager ervaren omdat zij alsmaar geen antwoord krijgen op de vele vragen waarmee ze zitten. Als kijker heb je dan nog het voordeel dat tenminste nog een tipje van de grauwsluier wordt opgelicht. Maar toch...

Na het verontrustende open einde bleef ik met een onbevredigd gevoel achter. Die benauwende slotscène is wellicht een aardig uitgangspunt voor het maken van een sequel, al was het alleen maar om mijn honger naar meer te stillen.

Zeer sterk drama, over de nasleep van de mentale ballast na een sekte ontsnapping. Durkin weet zowel deze interessanthe thematiek erg voelbaar uit te beelden, Olsen weet dit echt enorm indrukwekkend en beklijvend bij de kijker over te brengen en op een zeer effectieve beklemmende manier geschoten door Lipes.

Audiovisueel, narratief en performance driven, in handen van meer dan een zeer talentvol regisseur. De transities van heden en verleden waren adembenemend, Martha die meehelpt in het huishouden en het einde zijn de scenes om in te lijsten. Al kent de film geen enkele scene die tot overbodig te bestempelen is. In elke scenes zit een facet van de nasleep. Subliem.

Het verhaal interesseerde me geen zier. Nep gelach, nep gehuil en zeer marginaal geacteerd. Een afrader dus!

Wat een ondergewaardeerd meesterwerk!!!

Vooral een performance driven film waarbij de mooie Olsen mag schitteren met haar talenten. Qua plot erg zweverig, maar de flashbacks zijn wel op een uitmuntende manier verweven met haar dagdromerige en paranoïde gevoelens die ze heeft wanneer ze bij haar zus "logeert".

Het open einde heeft bij veel mensen voor gefronste wenkbrauwen gezorgd. Ik zou het niet echt specifiek als slecht willen benoemen, maar die vrije interpretatie vind ik niet echt aanwezig en misschien is dit einde ook wel tekenend voor een gebrek aan vermogen om er een fatsoenlijk eind aan te brouwen.

3,0*

Uitstekend drama met een goede thrill.

Al bekroop mij de gedachte dat de cast bij een modellenbureau was weggeplukt, gelukkig maakte het verhaal -met de zo nu en dan prachtige filmische beelden en goede flashbacks- alles goed. Ik schatte het in als een voorspelbaar filmpje, ook mijn vriendin dacht als wel vaker romances en intriges te voorspellen, maar gelukkig hadden we het helemaal mis!

De laatste scene kon ik -anders dan de critici hiervoor- wel waarderen: "voorspelbaar is anders".

Antonio Campos zijn hand is zichtbaar.

Dat wordt bevestigd door dit interview.

Durkin's miniserie Southcliffe (2013) staat op het verlanglijstje.

Een hele matige film.

het onderwerp is erg boeiend, maar de film is erg saai en traag.

Ook het einde vond ik vreemd

Een beetje saai. Vooral omdat er nergens echt een bijzondere invalshoek wordt gekozen en omdat het allemaal iets te veel voortkabbelt. Het begint al met de zus en haar man, die beiden zeer cliché zijn, met de zus die het nog even wil aanzien en manlief die zich al snel irriteert. Serieus? Ook weet Olsen maar weinig te doen en blijft iets te stil in haar rol waardoor die nooit gaat leven. En de stukjes bij de sekte zijn wel aardig, maar geven geen reden zo snel waarom je daar zou willen zijn. Wel wordt goed duidelijk gemaakt hoe men elkaar gek maakt daar. Verder kabbelt het allemaal wel voort wat soms best lekker is en ook wel wat sfeer geeft, maar het wil nergens echt exploderen. Ja, eenmaal, op dat feestje met die verontrustende muziek op de achtergrond die verdwijnt bij het innemen van een slaappilletje. Zo volgt de vorm de inhoud. Goed, en dat had ik graag meer gezien. Nu slechts 2,5*.

Mooie, rustige film. Eentje die ik ben gaan zien omwille van die prachtige poster. Misschien nogal een rare aanleiding om een film te gaan kijken, maar het heeft zeker een aangename kijkervaring opgeleverd.

Het kabbelt allemaal voort op een lekker tempo, en gedurende de ganse film is er sprake van een nogal serene sfeer. Erg diep gaat het allemaal niet, al denk ik niet dat ik daar nou echt treurig om ben. Op deze manier behoud de film zijn mystiek tenminste.

Visueel mooi, soundtrack mooi, acteerwerk meer dan prima. Tja, eigenlijk weinig op aan te merken, behalve dan dat ik nergens écht van m'n stoel viel. Het einde valt inderdaad wel op, al had ik er geen problemen mee. Wel tekenend voor de rest van de film eigenlijk, en da's op een positieve manier bedoeld.

Aangenaam dus wel. 3,5*.