Il Petomane (1983)

Hij heeft echt bestaan : Joseph Pujol ( 1857- 1945 )....de Paganini van de scheet, zoals hij in zijn hoogtijdagen werd genoemd. De enige mens ooit tot nu toe die de nobele kunst van het ruften geaccepteerd wist te krijgen bij het publiek, maar ook bij de altijd zo puriteinse, burgerlijke, bekrompen critici. Pujol wel, FC en Tognazzi niet : deze film werd- och gut- vulgariteit verweten, en Tognazzi kreeg op zijn donder omdat een gerenommeerd acteur niet in zulke producties mocht opdraven, dat moest je aan Pierino overlaten...

Een film die ook past in de Pierino tijdsgeest waarin het onderlijf in de volkscinema geheel was geemensipeerd en de scheet een bevrijdende verzetsdaad was tegen de burgerlijke orde, daar waar hij in jullie auteurs/festivalcinema na een hihihi wat spannend periode in de seventies weer verstopt dreigde te worden en taboe werd verklaard.

Ik had het net over ruften, maar niet geheel terecht : in feite gebruikte Pujol geen chemische wapens, maar waren zijn scheten- zo beweren de geleerden- pure lucht, die Pujol via een fenomenale kringspierbeheersing- jammer dattie niet gay was !- omtoverde tot pure poëzie, of liever hemelse muziek.

Zo horen wij ook na inleidend babbeltje in de film: Tognazzi geeft zijn performances in de moulin rouge met groot succes, en met als begeleiding een pianokwintet gevormd door zijn zoons ( onder wie ook Tognazzi's eigen zoon Ricky ). Ze krijgen echter een meningsverschil over de artistieke koers, en Ricky neemt ontslag. Deze cellist moet dus vervangen worden, bij de audities verschijnt de wereldvreemde celliste Melato, die niet weet dat Pujol een beroemd petomaan is. Pujol krijgt een coup de foudre, en durft Melato niet te vertellen over zijn ware identiteit. Zal dus iets anders moeten verzinnen om zijn Grote Liefde te versieren.

Zo komen we op iets- relatief- serieuzer terrein, waarin de held ook mot krijgt met de bond van morele herbewapening, een stel reactionaire smeerlappen. Courtroomdrama volgt, waarin ook de volgende, onvermijdelijke en onsterfelijke woorden worden uitgesproken : ed elli avea del cul' fatto trombetta ( inferno XXI, 139 ).

Goed, voor de liefhebbers van het onderlijf wel verstrooiende kost, voor mensen die op zoek zijn naar verdieping oid. misschien wat minder. Niet erg contemplatief ook, vrees ik. Trouwens : er is geen seconde in Parijs opgenomen, puur studiowerk.

Uitstekende score weer van Rustichelli, niet onbelangrijk in deze halve eh...musical, die bij mijn weten niet met anderstalige onderschriften is uitgebracht.