Crazy, Stupid, Love. (2011)

Herzien. En ik blijf de chemie tussen Gosling en Carell steeds beter vinden. Heerlijk dit. Verhoging van 3,5 naar 4*.

Leuke film!

Echt met veel plezier naar gekeken. Voorspelbaar, typisch Amerikaanse emo film, diepgang=0

.....maar bij vlagen erg grappig en charismatische cast. Dat maakte een hoop goed.

Een komedie die me deze keer beter is bevallen dan de eerste keer, een zeldzaamheid voor mij.

Maar ik vind vooral dat de cast hier uitstekend acteerwerk levert, zonder uitzondering, ook Steve Carell dus !!!

Vond hem dus wel goed

De goede dialogen en fantastische cast zorgen ervoor dat deze film in zijn genre er boven uitschiet. Toffe film.

Een typische vrouwenfilm, niet grappig en met een zoetsappig en onrealistisch einde. Steve Carell was soms nog wel leuk maar hij speelt weer dezelfde rol die hij altijd speelt, weinig origineel dus.

Best vermakelijk. Niet heel diepgaand en er lopen best veel verhalen door elkaar, wat het lastig kan maken om alles goed te volgen, maar ik houd wel van dit soort films en ik had zin in iets luchtigs en komisch. De cast speelt goed en de humor vind ik leuk. Het eind vind ik zozo. Vooral de speech vind ik iets te veel van het goede. Ik heb me er niet mee verveelt. Fijn om te kijken. Een 7. 3,5*

Prachtige soundtrack!

Leuk, origineel verhaal

Wel erg cliché einde.

Zo'n afspiegeling van leven dat je snel zou zien in een romkom. Maar niet op een heel irritante manier.

Geen idee waarom dit zo veel hoger scoort dan de meeste andere Steve Carell-komedies. Toevallig laatst nog het bizarre Date Night herzien en die vond ik eigenlijk nog wel een stukje leuker dan deze Crazy, Stupid, Love.

Dat wil overigens niet zeggen dat ik dit geen leuke film vond. Het verhaaltje is leuk bedacht en ook de uitwerking mag er zijn. Is het helemaal geloofwaardig dat Cal vrij snel van een eersteklas nul verandert in een womaniser? Niet echt natuurlijk, maar de film komt ermee weg. Dat heeft ook te maken met het feit dat Carell goed wordt bijgestaan door zijn medeacteurs. De interactie tussen hem en Ryan Gosling is fijn, maar ook Emma Stone en Marisa Tomei wisten regelmatig op de lachspieren te werken. Kevin Bacon hangt er in eerste instantie wat bij, maar zijn bijdrage blijkt uiteindelijk wel van belang voor het tuinfeest; een erg geestig moment overigens. De enige die me niet zo wist te bekoren was Julianne Moore, maar dat kan er ook mee te maken hebben dat haar personage net zo duf is als Cal zoals we hem aan het begin van de film meemaken.

De film kent naast leuke humor ook enkele geraffineerde plotwendingen. Daarom is het laatste gedeelte van de film (na het tuinfeest) ook zo'n domper. Daar wordt een onnodig groot blik clichés opengetrokken en ik merkte dat ik het daar ook wat langdradig begon te vinden. Uiteindelijk overheersen wel positieve gevoelens door het eerste anderhalf uur, maar de echte afsluiting met die speech e.d. vond ik niet helemaal lekker lopen.

Prima komedie, maar ik kan niet zeggen dat ik 'm onderscheidend vond. Wat mij betreft hoeft dat ook niet meteen. Ik heb genoten van de cast en dit is zeker een film die ik in de toekomst nog eens zou opzetten als hij weer op mijn pad komt.

3*

Heerlijke komedie met serieuze ondertoon over de dwaasheid van de liefde en verliefdheid waarbij het verstand vaak ver te zoeken is. En tegelijk de geforceerde manier om de ware te vinden. En ja, natuurlijk valt de vlotte jongen voor de ware liefde. En oude liefde roest niet. Maar de toon blijft gelukkig luchtig. En ja, die Gosling heeft een prachtig lichaam. En een fantastische cast.

Een heel fijne feelgood film, die een goede balans weet te vinden tussen het komische en het wat serieuzere aspect. Ik had op voorhand meer een volbloed komedie verwacht, maar de film schuwt het niet om ernstigere zaken over de liefde, verliefdheid en relaties aan te kaarten. Hoewel de lach nooit ver weg is, gelukkig. Met een speelduur van twee uur is Crazy, Stupid, Love vrij lang, zeker voor een film uit dit genre. Zo voelde dat echter helemaal niet aan; er worden voldoende personages en verhaaltjes gevolgd om zo'n speelduur te rechtvaardigen. Dat wilt niet automatisch zeggen dat alle personages en verhaallijnen even boeiend zijn, maar over het algemeen was niemand vervelend om te volgen. De rollen van Julianne Moore en Kevin Bacon, of het zoontje, vond ik bijvoorbeeld soms iets teveel tijd opeisen. Wél geweldig leuk zijn Steve Carell, Ryan Gosling en Emma Stone. Voornamelijk Carell is een komische tour de force; zeker in het eerste uur wanneer hij zich nog awkward gedraagt. Gosling heeft opvallend leuke chemie met zowel Carell als Stone, maar is met momenten ook wel grappig. Al was dat geen grote verrassing meer na The Nice Guys gezien te hebben. Alles wervelt heerlijk grappig en absurd samen in de tuinscène een halfuurtje voor het einde; clichématig, maar wel het hoogtepunt van de film. En tja, dat clichématige is natuurlijk onderdeel van dit soort films, dus hard heb ik me daar niet aan gestoord. De film pakt dit zelfs vrij slim aan, en weet met een mooie vorm van bitterzoetheid te eindigen, in plaats van een ongeloofwaardig 100% happy end. 3.5*.

“Will you take off your shirt... fuck! Seriously? It's like you're Photoshopped!”

Enige tijd geleden (eigenlijk vorig jaar nog) heb ik deze film ooit begonnen maar, ik was al snel afgekapt. De film trok mij niet helemaal, en ik kon nog niet echt normaal meer naar ‘Carell’ kijken nadat ik met ‘The Office’ was begonnen. Even bewaard voor later, en dat dat was dan vanavond. Ik moet eerlijk bekennen dat ik nog steeds niet helemaal over zijn rol van de serie kan kijken, maar dat is even wennen denk ik. Ik vond hem aardig spelen overigens in deze film, speelt zeker niet de beste rol die ik van hem ken maar, het blijft vermakelijk. Toch is het de gehele film waar ik een beetje voor val, en dat is dat er net iets te veel drama is en te weinig komedie. En dat is juist wat ik andersom echt had verwacht. Ik had toch wat meer komedie verwacht op een sukkelige liefde, en daarbij de nodige goed gecombineerde drama, en zeker na het zien van de hoge cijfers stond ik hier toch wat van te kijken.

En misschien is dat ook wel het gene waar de film bij mij toch niet zo wist te boeien tijdens de eerste kijkpoging, dat de film niet de lijn van verwachtingen door trok. Ik had echt even zin om te lachen, dat mocht helaas niet altijd zo baten. Ook meer omdat de komische scenes totaal niet komisch aanslaan, en het daardoor vaak nog taaier is om naar te kijken.

Qua cast zit deze film eigenlijk helemaal goed. Zoals ik al zei heeft ‘Carell’ hier de hoofdrol die ik redelijk vond spelen, het was niet altijd even overtuigend maar hij deed zijn dingen en er waren genoeg ‘Carell’ momenten zoals we hem kennen. Ook ‘Ryan Gosling’ vond ik vermakelijk, en zeker de strijd tussen die twee kon me echt bekoren en vond ik zeer vermakelijk om naar te kijken. Daarnaast deden ‘Julianne Moore’ en ‘Emma Stone’ het ook wel leuk, verder niets op aan te merken.

Het verhaal was redelijk, we volgen een getrouwd stel waarvan de vrouw ’Emily’ vreemd is gegaan. ‘Cal’ gaat het huis uit en bij haar weg, en verkeerd in groot liefdesverdriet als hij ‘Jacob’ tegen het lijf loopt in de clubs. Deze neemt hem mee op sleeptouw om hem om te toveren tot een soort seksgod en vervolgens gaat ‘Cal’ los, en neemt verschillende vrouwen mee naar zijn huis om er een soort ‘One Night Stand’ te houden. ‘Jacob’ is vervolgens bezig met zijn eigen handeltje, en neemt ‘Hannah’ mee, de twee worden verliefd. Ondertussen komen ‘Cal’ en ‘Emily’ weer wat meer bij elkaar als ook zijn geheimen boven water komt, hij heeft o.a. de lerares van zijn zoon meegenomen en deze confrontaties kwamen hard aan.

Uiteindelijk loopt het allemaal weer spaak, met weer veel ruzie en drama, ‘Cal’ die er achter komt dat ‘Hannah’ wat met ‘Jacob’ heeft. Uiteindelijk is het allemaal eind goed, al goed maar dat duurde helaas allemaal te lang.

Ik vond de film irritant traag, overdreven veel drama en te vaak onnodige ruzies die eigenlijk geen uitgangspunt had, neem bijvoorbeeld het moment dat er wat gevochten wordt in de achtertuin, tja, het is het allemaal net niet. Had zeker meer potentie voor mij, als hij een iets andere wending had gehad.

Dit viel eigenlijk alles mee (gezien mijn natuurlijke scepsis ten aanzien van romcoms). Fris, grappig, en de romantiek/drama is goed te verteren en realistisch genoeg, waarschijnlijk omdat het expliciet speelt met allerlei clichés. De stijl en humor van Steve Carell valt hier goed op zijn plaats. Goslings karakter is natuurlijk veel te stereotiep, maar dat valt te vergeven door de humoristische insteek. Leuke wegkijker dus. En Marisa Tomei.

Ik weet niet waarom ik films blijf kiezen om te bekijken die ik op voorhand weet dat ze op zijn best matig zullen zijn.

Een soort luiheid denk uk? Misschien wil ik mijn hersens niet te veel vermoeien.

Gelukkig viel deze film over een bedrogen man die zich dan laat coachen om een ultieme versierder te worden wel nog mee. Binnen het genre dan.

Zoals de meeste romcoms wordt het af en toe te zeemzoet.

Het hoofdpersonage wordt gespeeld door Steve Carrel en die kan ik eigenlijk niet zo goed verdragen. Ik ben momenteel ook The Office USA aan het herbekijken waar hij ook een onuitstaanbaar personage speelt maar dat is ook de bedoeling.

In de tweede helft van de film komt er een samenloop van omstandigheden die de film even naar een hilarisch hoogtepunt brengt.

Sja, alle ingrediënten van een typische Hollywood romantische komedie zijn aanwezig.

Het eerste deel van de film en het tweede lijken bijna twee verschillende films.

Verstand op nul en ondergaan.

Wel een indrukwekkende cast voor zo'n simpele film.

Een zeer licht verhaal met de nodige clichés, maar de charme werkt af en toe wel. Het is zeker niet de beste film van de castleden, maar ze passen hier wel in. Een romcom die nog best te genieten is met wat misverstanden en toevalligheden die als een puzzel in elkaar passen. Veel had ik er niet verwacht, maar het viel al bij al nog mee.

Een komedie met Steve Carell. Met een vleugje absurdisme. Met wat frivoliteit. Met gladde popmuziek. Met een escalerende dramaturgie. Natuurlijk met Amerikaanse normen en waarden die hoog gehouden moeten worden. Met een voorspelbaar einde. Met platte karakters. Met gerenommeerde namen in de hoofdrollen, maar ook in de kleinere rollen.

Met de getalenteerde Julianne Moore in een rol die weinig van haar capaciteiten vergt en die elke actrice zou kunnen spelen. Met de hierboven al genoemde Steve Carell die met een immer aanwezige grijns en dat lijzige stemgeluid vaker een zucht oproept dan een sprankelende lach. Met Emma Stone die ik graag zie. Met Ryan Gosling in de zoveelste gladde rol. Nee, ik ben geen fan maar vond deze gladde rol, hoewel erg voorspelbaar, wel enigszins vermakelijk. Ook plat maar ook leuk is Marisa Tomei in een bijrol als temperamentvolle lerares.

Crazy Stupid Love is een film met veel situatiekomedie, die best leuk is. Helaas ook een film met maar bitter weinig geestige dialogen. Die miste ik in deze film die zich met veel interactie tussen de personages daar prima voor leent. Teleurstellend.

Daar staat tegenover dat ik iets heb geleerd van deze film. Dat is ook wat waard. Ik heb geleerd dat er voor iedereen een juiste levenspartner beschikbaar is. Die potentiële levenspartner weet dat echter niet altijd en daarom moet je voor dat potentiële geluk vechten en je zult succes hebben. Ik werd daar blij van. Het zijn heerlijke wijsheden die de film zo terloops naar voren brengt. Kleren maken de man. Nog zo’n wijsheid die je leven kan veranderen. Na afloop was ik een rijker mens en had ik af en toe nog gelachen ook. Dat is een zeldzame combinatie. Voor het verspreiden van zoveel geluk verdient de film drie sterren.

Deze recensie verscheen eerst op mijn blog. Deze is offline sinds 1 november 2024. Daarom heb ik alle recensies hiernaartoe verplaatst (om ze te behouden).

Crazy, Stupid, Love

Soms heb je gewoon van die momenten dat je even zin hebt in die ene film die je heel goed was bevallen. En als blijkt dat zo’n film is toegevoegd aan het aanbod van Netflix dan wordt het je alleen maar makkelijker gemaakt. Eén van die films is voor mij Crazy, Stupid, Love. Ik keek de film pas voor het eerst in de zomer van 2015, in het vliegtuig naar huis van onze vakantie in Gran Canaria. Eind 2016 is de film toegevoegd aan het aanbod van Netflix, dus ik kon het niet laten de film er nog een keer voor te zetten.

Realistisch en hilarisch

Waarom is deze film zo geweldig? Ik moest er zelf ook even over nadenken. Wat maakt deze film voor mij zo’n succes? Ik kwam tot de conclusie dat het de combinatie van een realistisch onderwerp met hilarische scènes is. Hoewel er ook genoeg scènes in de film zitten die zijn overdreven of verhaallijnen die zijn aangedikt voor de entertainmentwaarde, vind ik het verhaal heel realistisch en mooi.

Meerdere verhaallijnen

Soort van hoofdpersoon is Cal Weaver (Steve Carell), die probeert zijn leven op te pakken nadat zijn vrouw hem vertelt van hem te willen scheiden. Hij krijgt een cursus hoe-word-ik-een-vrouwenverslinder van de knappe Jacob (Ryan Gosling). Maar de film bevat meerdere personen met een eigen verhaallijn, bijvoorbeeld van Cals zoon die verliefd is op de babysitter, en die volg je allemaal. Mijn vriend merkte halverwege de film op dat hij de gebeurtenissen allemaal zo random vond. Een voorbeeld is een personage dat in het begon kort in beeld kwam, vervolgens niet aan bod kwam en toen opeens weer een verhaallijn had.

Mijn favoriete scène

Maar alsjeblieft, blijf kijken. Je lacht je dood zodra je bij een bepaalde scène aankomt. Om precies te zijn: mijn favoriete scène van deze film. Ik ga je er niks over vertellen omdat ik dan praktisch de hele film spoiler, en dat wil ik niet. Maar je snapt vast wel over welke scène ik het heb zodra je de film hebt gezien.

Conclusie

Crazy, Stupid, Love bevat herkenbare onderwerpen die worden afgewisseld met hilarische scènes en mij zelfs even wist te ontroeren. De cast is prachtig, en dan heb ik het niet alleen over de mooie looks van Ryan Gosling! De cast van deze film is precies goed; ze hebben een fijne chemie met elkaar en ze weten je te binden met hun personages. Crazy, Stupid, Love is voor mij een film die ik een paar maanden later gerust weer kijk, want deze film blijft goed en blijft leuk. Aanrader!

De 13-jarige Robbie [Jonah Bobo] is verliefd op zijn oppas Molly [Joey King] die verliefd is op Robbies vader Cal [Steve Carell] die houdt van zijn vrouw Emily [Julianne Moore] die wil scheiden en een affaire heeft met haar leidinggevende David [Kevin Bacon]. Terwijl hij zijn verdriet verdrinkt in een café wordt Cal benaderd door meesterversierder Jacob [Ryan Gosling] die Cal in contact brengt met Kate [Marisa Tomei] en zelf een oogje heeft op Hannah [Emma Stone] die gelooft dat haar vriend Richard [Josh Groban] op het punt staat haar ten huwelijk te vragen. Een “crazy” situatie die uitloopt op “stupid” misverstanden en op amusante wijze duidelijk maakt dat liefde geen logica kent en dat het hart daarom een betere raadgever is dan het verstand. Dan Fogelmans scenario heeft meer dan genoeg verrassingen in petto en de cast levert prima acteerwerk af.

Leuke komedie die eigenlijk best aardig wat vaste standaard-valkuilen weet te omzeilen. Natuurlijk heeft "Crazy, Stupid, Love." ook heel wat acteerkanonnen aan boord. En die doen zonder uitzondering prima hun werk, ook omdat ze een prima script hebben gekregen om mee te werken. Al is het een script dat weinig verassingen bevat.

Echt heel bijzonder wordt het dan ook nergens, alhoewel de climax waar alle boze of geïrriteerde karakters op een gegeven moment letterlijk op een hoop worden gegooid echt wel een mooie bonte boel oplevert.

Een luchtige en hele leuke komische drama film.

Over een serieus onderwerp.

Deze film heeft veel humor maar ook dramatiek.

En met een uitstekend spelende cast.

Ook de film muziek is heel goed.

Een sfeervolle film die mooi is uitgewerkt.

Van genoten.

Vermakelijke komediefilm met een hoop personages die allerlei domme acties uithalen, soms tot op het frustrerende af. Mocht regisseursduo Glenn Ficarra en John Requa een daadwerkelijke boodschap hebben met Crazy, Stupid, Love dan ligt deze begraven onder een hoop lagen van luidruchtige en geregeld nogal flauwe humor. Wel wordt alles naar behoren uitgevoerd door de capabele castleden, waartussen specifiek Steve Carell opvalt. De regie is verder vlotjes en de relatief ruime duur wordt nergens gevoeld. Prima film voor simpel en snel vermaak en met net iets meer inhoud dan soortgelijke genregenoten.

Prima gefilmd (in een warme sfeer), fijn geacteerd (Carell in zo'n rol is altijd wel goed) en best oké qua toon. Wel net te veel personen en de film duurt eigenlijk ook net te lang. Maar ondanks dat het verhaal weinig om het lijf heeft is de film wel charmant en op die bbq aan het eind wordt het nog echt grappig ook. 3,0*.