Crazy, Stupid, Love. (2011)

Rommelige film. Had iets anders verwacht, niet een film met zoveel personages a la Love Actually. Er zitten leuke momenten in, ook momenten die raar zijn en helemaal nergens over gaan.

De climax tegen het einde van de film was ook redelijk verwarrend en vreemd. Ik verwacht dat als ik de film nog een keer kijk, ik hem beter zal vinden, omdat ik nu weet wat ik kan verwachten.

Niet heel goed, wel best leuk.

3*

Sympathiek filmpje, om die boodschap kun je Carell ook wel sturen. Ook de rest van de cast heeft het naar de zin en als alle verhaallijntjes dan goed verzorgd zijn blijft er weinig over om te klagen, of het moet al om de slappe (en onnodige) laatste twintig minuten zijn.

Dikke 3*.

Prima komedie, die zich na een aarzelend begin met een aantal min of meer verrassende wendingen in het tweede gedeelte ontwikkelt tot een echte feel-good movie. De cast levert degelijke acteerprestaties af, maar de relatief hoge klassering in de top-100 van 2011 vind ik overdreven.

Wat een teleurstelling. Een saai, rommelig en bijzonder voorspelbaar verhaaltje. Erg middelmatig allemaal. Een wonder hoe deze film zowel hier als op IMDB zo goed ontvangen wordt.

Ik heb nooit moeite met films uitkijken. De meest drakige rtl-waargebeurde verhalen weet ik uit te zitten, maar zelden kostte het me zoveel moeite als met deze film. Een zoetig moraaltje, een paar scenes waar je wellicht om kunt gniffelen maar ruim omvoeldoende om de film overeind te houden. wat bezielde de acteurs om zich voor dit niksige filmpje te lenen? Saaaaaaaaaai...

Ik vond dit maar een vervelend, typisch Amerikaans en onnatuurlijk werkje.

Laat ik voorop stellen dat ik niet heb kunnen lachen en slechts één keer heb moeten glimlachen (wanneer een collega Cal heeft horen huilen op de wc en hij dacht dat hij kanker had). Ook het dramagedeelte van de film komt niet over, door het weinig subtiel gebrachte moraal wat er altijd maar weer in zit. Maar wat mij het meest stoorde, is het onnatuurlijke/aangedikte aspect van deze film. Bij zoveel dialogen, situaties en personages zit ik alleen maar te denken: zo gaat dat in het echt niet. Ik zeg daarmee niet dat een film altijd realistisch moet zijn, maar doe mij binnen dit genre maar een of andere meer realistische Europese productie bijvoorbeeld. Met een wat rauwere rand als het even kan. Waarmee ik eigenlijk ook wel aangeef dat dit soort films mij niet liggen, maar soms word je wel eens tot het één en ander 'verplicht'.

Het dieptepunt was overigens nog wel die hele anticlimax die zich in de tuin afspeelde... Verder is de lange speelduur ook dodelijk voor een film als deze.

1,5 ster*, omdat het ondanks de nodige ergernis nog aardig weg bleef kijken en er hier en daar wel naar behoren geacteerd werd.

De moeite waard, maar te lang en nogal onevenwichtig qua toon. Ook het sentiment is op het randje. Het geheel profiteert van een uitstekende cast, met vooral Gosling op dreef in een voor hem nogal atypische rol. Carell is acceptabel in de hoofdrol, maar zijn maniertjes kennen we nu wel. Hier en daar is de film scherp en subtiel aangrijpend (bijvoorbeeld in de prachtige scene waarin Julianne Moore Carell belt net op het moment dat hij haar aan het bespieden is vanuit de tuin), maar te vaak wordt er toch weer gekozen voor flauwe humor en dik aangezet akteerwerk (de rol van Marisa Tomei is bijvoorbeeld behoorlijk tenenkrommend). Jammer, want de film heeft veel kwaliteit in huis.

Fuck serious, it looks like your photoshopt

Crazy, Stupid, Love

In het begin aardig wat verwachtingen mede vanwege alle goede cijfers die hij overal krijgt, het blik met leuke acteurs dat is opengemaakt, en dat het een comedy is. Helaas was het niet zo goed als ik hoopte, ik zal beginnen bij het verhaal: Het verhaal op zichzelf is mooi, vol clichés (gelukkig zeggen ze dat zelf op de gegeven moment ook) en het begint vrij aardig, echter dat bedriegt nogal want al na 20 min. begon ik te kijken hoelang deze film nog duurde, dat brengt me meteen weer op het volgende punt.

Humor: de humor is maar matig heb niet hard hoeven lachen zoals ik hoopte, tuurlijk zijn er leuke momenten, maar het viel toch best tegen.

Acteerwerk: dat was wel echt heel goed vooral Ryan Gosling was erg leuk, dat is wat mij betreft zeker de acteur van 2011, de rest van de acteurs waren ook best goed, alleen vond ik het jammer dat Emma Stone geen grote rol had, was misschien leuker geweest qua humor. Ook vond ik deze film veel te lang duren, nou vind ik dat je eigenlijk alle films uit moet kijken die je begonnen bent maar dat was bij deze echt lastig!

Uiteindelijk ben ik blij dat de film een mooi en best glimlachend einde had,

Een van de grotere teleurstellingen (voor mij)

2,5 Sterren.

Eindelijk weer eens een echt leuke romantische komedie. De cast is ijzersterk en de acteurs en actrices halen het beste in elkaar naar boven. Vooral de combinatie Gosling/Carell werkt voortreffelijk. Daarnaast is Crazy. Stupid, Love ook nog eens grappig. De scene waarbij alle hoofdrolspelers elkaar treffen is daarbij het absolute hoogtepunt. Kortom een ontzettend leuke, grappige en zelfs soms ontroerende romantische komedie. Zo mogen er meer gemaakt worden.

wow.... wat een héérlijke film is dit zeg! Na een reeks zeer slechte komedies te hebben gezien (moet absoluut niets hebben van poep, plas of kots grappen) kwam ik deze tegen. En wat een opluchting... eindelijk weer eens een film die mij echt blij maakt. De perfecte dosering van komedie, drama én romantiek. Helemaal top!

He'd begin deed mij door de muziek denken aan Little Miss Sunshine (nog zo'n heerlijke film met Steve carell), en dat gevoel heb ik eigenlijk niet los kunnen laten. Niet dat de film er op lijkt... zeker niet! Maar hij heeft wel diezelfde feel-good vibe, en de perfecte cocktail van genres. Het is toch knap als je het ene moment een grote lach eruit gooit, en 2 seconde later is het weer dood serieus.

Ik kom er niet over uit... dit is gewoon (samen met Horrible bosses) mijn favoriete komedie van 2011!

Zonder twijfel: 5*

Geinige komedie, waarin personages en verhaallijnen in elkaar verwikkeld raken. Wel een beetje wisselvallig. Steve Carrell en zijn zoontje met die crush op de babysitter konden op mijn aandacht rekenen, Ryan Gosling en Emmah Stone vond ik dan bijvoorbeeld weer wat minder boeiend. Maar al met al toch een redelijke film met genoeg grappige momenten.

Crazy, Stupid, Love.

De verwachtingen voor deze film waren redelijk hoog. Zo hoog zelfs dat het enkel kon tegenvallen. Maar de film heeft mij wel erg goed vermaakt. Het eerste deel van de film is eigenlijk meer drama/romantiek. Er komen wel wat leuke scènes in voor, zoals de "make-over" van Cal, maar die waren best schaars. Pas na het eerste uur komt de vaart erin en weet de film een duidelijke kant op te gaan. Hier is er ook meer humor gebruikt. Ik lach werkelijk strijk van het gevecht in de tuin van Cal en Emily waarna die vriend binnenkomt, "Nanna" Hannah blijkt te zijn en als klap op de vuurpijl nog eens David Lindhagen toekomt. Echt een geweldig hilarische scène.

De film heeft erg veel cliché's en maakt er zelf een grapje rond. Er zit vaart in de film waardoor het op geen enkel moment erg saai wordt. Een erg leuk verhaal ook van die Jessica. Hoewel in het begin alle mensen apart te worden behandeld, komen ze toch allemaal op de één of andere manier samen. Erg goed.

Over het acteerwerk mag ik eigenlijk totaal niet klagen, want dit was van iedereen echt uitmuntend. Alle acties en reacties kwamen erg geloofwaardig over. Steve Carell heeft mij enigzins teleurgesteld bij Dinner for Schmucks, maar hier was hij lekker op dreef. Ik vond dat hij ook de beste one-liners kreeg. Jullianne Moore is altijd leuk om naar te kijken want ook zij steekt diepgang in haar personage. Ryan Gosling stelde mij ook zeker niet teleur en Emma Stone... Ja, wat kan ik erover zeggen? Ze is een erg mooie vrouw die ook nog eens erg overtuigend kan acteren. Ze heeft mij al verbaasd bij Zombieland en ook hier heeft ze een stukje van mijn hart gestolen.

Voor de rest was de film erg amusant. Na al die bagger rom-coms die de laatste tijd langs de bioscopen zijn gepasseerd ben ik blij dat er eens een goede film tussen zit. Ik ga morgen naar de Saturn (geen reclame), en ik zal zeker en vast kijken of ik deze film kan bemachtigen voor een spotprijsje. Ik geef nu een 3,5*, maar als ik de film misschien bekijk als ik in een meligere bui ben, zal ik die wel kunnen opkrikken naar een ronde 4*.

''The skin under your eyes is starting to look like Hugh Hefner's ball sac.''

Een prima en een vermakelijke komedie.

Ik had het anders verwacht, want af en toe was de humor niet echt mij ding. Maar uiteindelijk is het nog wel bevallen.

Het verhaal volgt een koppel van middelbare leeftijd. Nadat de vrouw van Carell is vreemdgegaan met een collega en ook voor hem kiest dan haar man, is er sprake van een scheiding. Dit komt hard aan voor Carell en spendeert de rest van zijn eerste dagen alleen. Totdat Jacob hem opmerkt en hem een deal geeft; of hij blijft voor de rest van de dagen depressief aan de bar of Jacob leert hem hoe het is om als vrijgezel te leven en te scharrelen met de dames. De keuze is al duidelijk voor Cal en sluit zich aan bij meester-player Jacob om zijn leven nieuwe looks en stijl te geven.

De personages zijn hier grappig. Gosling heeft natuurlijk een sexy personage waar de dames voor hem vallen vanwege zijn charmes. Daarnaast heeft hij een prima gevoel van stijl en is altijd aanwezig met de nieuwste pakken. Cal, daarentegen, draagt eerder kleding van enkele maten groter en heeft verder geen ervaring met de vrouwen verder dan zijn vrouw. De scheiding heeft hem echt kapot gemaakt en om hem daaruit te helpen, moet die juist genieten van de vrijheid die hij heeft gekregen. Cal is niet echt een ladiesman, dus zelfs de opleiding om Cal een flirter te maken is een harde uitdaging voor Jacob. Moore als Emily, de vrouw van Cal die is vreemdgegaan, maar na enig tijd beseft ze wat ze werkelijk heeft gedaan en juist niets anders dan haar man waar ze 25 jaar mee getrouwd is terug te krijgen. Cal en Emily hebben ook nog kinderen, Robbie en Molly. Robbie vecht om zijn 'soulmate', hun babysitter Jessica, die het niet al te leuk vind om een kind van enkele jaren jonger achter haar aan te hebben. Het verhaal volgt ook Hannah (Emma Stone), een jong rechtenstudente die zo met haar relatie en problemen zit en tevens is benaderd door Jacob. De overige personages bestaan uit vele jonge, mooie vrouwen die zowel door Jacob als Cal (die het niet al te best doet) worden benaderd. En dan heb je uiteindelijk de man met wie Cal's vrouw is vreemdgegaan, David (Bacon) en Groban als Hannah's vriendje.

De grappen waren wel leuk, alleen was het niet altijd grappig. Ik had meer gestuntel verwacht aan Carell's kant met vrouwen, maar dat valt reuze mee. Ik vond het jammer dat ze daar niet al te veel humor in hebben gezet, want Carell's manier van zijn personage spelen smeekt gewoon om blunders en gedoe met zulk soort dingen. Wanneer die met Jacob shopt, waar Jacob hem enkele keren een klap op het gezicht geeft was wel grappig, al vond ik Gosling's personage af en toe gay overkomen... Jacob en Cal's rare benadering bij vrouwen en natuurlijk een grote ontknoping tijdens de hereniging van Cal en Emily. Dit vond ik nog verreweg het leukste gedeelte van de film, zo wanneer iedereen bij elkaar komt en uiteindelijk met elkaar linkt. Als laatste gedeelte heb je natuurlijk de diploma uitreiking van Robbie en zijn toespraak over liefde. Het is wel een irritant jochie die de hele tijd achter zijn babysitter aangaat.

De muziek was ook prima te doen en bracht de scènes wat leuk over. De locatie's bestond voornamelijk uit de bar waar beide mannen elkaar hebben leren kennen en daar waar ze hun vrouwen versieren. En om Cal's kledingstijl te verbeteren, zijn ze ook wezen winkelen in een winkelcentrum en alle nodige clichés komen thuis aan bod.

De film wisselt wel van personages, dus dat houdt het nog wel leuk. Het blijft moeilijk, een komedie die meer dan 95 minuten duurt, dus zulk soort extra lange komedie's hebben vaak mijn aandacht op sommige stukjes niet echt te pakken - en dit heeft ook zo z'n momenten. Maar omdat er voldoende wisseling tussen personages ontstond, werd dit niet echt irritant.

2de leuke komedie achter elkaar begin 2012 (al vond ik Horrible Bosses stukken leuker).

'k ben erg aangenaam verrast door deze film. Een heel aantal keren moeten lachen, maar er is ook ruimte voor drama. De indrukwekkende cast deed het uitstekend en eigenlijk waren ze allemaal wel goed (wel een kleine rol voor Kevin Bacon).

Ondanks de lange speelduur, wist hij me te boeien van begin tot einde. Een goeie film.

Hilarisch! De acteurs zijn heel goed gecast. Analeigh Tipton (Jessica) heeft mij verrast en Emma Stone heeft haar acteertalent weer bevestigd.

Wat ik ervan verwacht had.

En dat is met name een frisse komedie die na een tijdje (hier wanneer Jacob een tijdje uit het verhaal verdwijnt) de lamlendigheid zelve wordt en uiteindelijk genekt wordt door het verplichte moraaltje.

Enkel het tuinonderonsje op het einde kan nog doen lachen.

Steve Carell heeft het talent om vrijwel altijd te irriteren, maar slaagt erin dat behoorlijk lang uit te stellen. Hij kan daarbij rekenen op medewerking van Ryan Gosling, die zijn rolletje schijnbaar moeiteloos brengt.

De rest valt wat tegen - Julianne Moore blijft er op achteruitgaan, maar Marisa Tomei is nog wel leuk (de jaren lijken ook geen vat op haar te hebben).

Leuk begin en enkele geslaagde passages worden meedogenloos de nek omgewrongen door de verplichte moraal. Ik wacht alvast tot er een regisseur is die dergelijke romcoms zonder tenenkrommend einde maakt.

2

De film begint alleraardigst, met een prettig lichtcynische ondertoon. Alle personages worden geïntroduceerd en de kwaliteit van alle acteurs wordt ferm onderstreept. Vooral Ryan Gosling en Emma Stone vormen een ijzersterk duo en hun scènes samen (al zijn dat er maar weinig) behoren tot de beste, want meest naturelle, uit de film.

Wat jammer is, is dat die toon niet wordt voortgezet: naar de tweede helft toe maakt het cynisme plaats voor schaamteloos moralisme en moeten we aanhoren hoe je toch beter trouw aan jezelf kan blijven en dat (hoe MM het zo mooi verwoordt) "je je looks wel een make-over kan geven, maar je hart niet."

Wat verder mist, is die 'crazy, stupid' en vooral scherpe ontleding van het onderwerp 'liefde' uit de titel. Want hoeveel issues er ook behandeld worden, de film blijft helaas altijd aan het oppervlak steken en zegt uiteindelijk vrij weinig dat niet van clichés gespeend is. En dat is zonde, want de acteurs en de dialogen waren venijnig genoeg om met gemak door dat oppervlak heen te prikken, hád de film die cynische ondertoon maar volgehouden!

Desalniettemin is de film in zijn opzet geslaagd: een tragi(maar vooral)komisch relaas met een cast om je vingers bij af te likken. Er had veel meer in kunnen zitten, maar ook zonder die diepgang heeft de film nog genoeg vermaak te bieden.

Goeie film over een net-gescheiden man die les krijgt in het versieren van vrouwen. Alhoewel het hoofd-verhaal zeker z'n momenten heeft, zijn de zij-verhaaltjes over het algemeen net wat boeiender. Wel komen al deze verhaallijnen op een verrassende manier bij elkaar. Verder een erg fijne cast en de film is zeker leuk om te zien. Net geen 4.0 sterren omdat het niveau niet altijd gelijk blijft.

geweldige film ik heb af en toe echt dubbel gelegen

Sympathieke feelgood-film. Vooral prettig dat de acteurs en karakters hier allen ook echt een sterke chemie met elkaar hebben. Scène tussen Stone en Gosling of Carell en Moore, het voelde allemaal oprecht. Tegelijkertijd bewijst Carell nog maar eens zowel komedie als drama aan te kunnen, hier doet ie beide op geweldige wijze. De rest van de cast is verder ook sterk en allen goed op zijn plaats. Geestig overigens dat Bacon de laatste tijd nogal getypecast wordt. Crazy, Stupid, Love bevat verder een hele reeks leuke, vlotte en kleurrijke momenten, vooral als alle uitgezette plotjes uiteindelijk bij elkaar komen. Enkel jammer dat de film na dat punt het geheel op de onvermijdelijke zoete en moralistische manier moet afsluiten. Beetje pijnlijk, zelfs.

3,5 sterren.

Leuke (voorspelbare) film. Hier en daar grappig en heel zelden een onverwachte wending in het verhaal.

Emma Stone is leuk en soms een beetje over de top.

Leuke movie om op een regenachtige dag je 2 uur mee te vermaken

De film heeft zeker zijn momenten. Zulke komedies zie ik ook graag met Steve Carrell. De afzonderlijke verhaallijnen zijn goede uitgewerkt en meeslepend genoeg. Aan de andere kant is er ook niets aan de film echt grappig. Het plot is vrij onzinnig en daarom is het nog best wel knap dat het drama nog enigszins werkt.

You wanna get outta here? De zinsnede waarmee het personage van Gosling steevast vrouwen meekrijgt naar zijn patserige appartement. Hiermee maakt hij indruk op de sullige Steve Carrell, wiens huwelijk hopeloos in een sleur is beland. Dan krijgt Gosling het idee, half uit medelijden en half uit irritatie, om Carrell te helpen. En dat is voldoende stof voor een leuke komedie.

Carrell hoeft weinig moeite te doen om de uitgezakte huisvader neer te zetten. Zijn schoenen doen eigenlijk al dat werk. "Are you in a fraternity, or are you Steve Jobs? No. Then why would you wear New Balance shoes?" Dit schoenenmerk is niet het enige merk dat wordt weggezet als waardeloos: "Say after me. I am better than The Gap." Ik zou er als brandmanager van New Balance dan wel Gap niet blij mee zijn.

Gosling is natuurlijk gecast als mooiboy en doet ruimschoots waarvoor bij betaald wordt. Hij ziet er weer erg gelikt uit en speelt ingetogen en bescheiden, maar toch met flair. Het is ergens wel jammer dat in Nederland een pak al snel als 'overdressed' wordt gezien, anders zou ik er ook continu zo bijlopen.

De overige cast doet het ook prima. Het meisje Hannah is aimabel maar vooral haar Aziatische vriendin Liz is hilarisch. Kevin Bacon zet een mooie lul neer. Minder te spreken ben ik over de onnatuurlijke rol van de zoon van Carrell. Niks aan zijn verhaallijn is realistisch. Ook ben ik geen fan van Julianne Moore, die haar T.H.T. datum nu echt wel voorbij is en er beter aan doet iets 'oudere' rollen aan te nemen. Ze zou net als Michelle Pfeiffer wat meer richting Glenn Close, Susan Sarandon etc. moeten opschuiven en niet meer een jonge moeder spelen. Het is geen gezicht.

Qua verhaal kent het weinig verrassingen, de meeste gein komt van Carrell die van Gosling leert een player te worden. De situaties en dialogen zijn erg grappig. De rest van alle verhaallijntjes komt aan het eind erg grappig bij elkaar en is een prachtige kers op het toetje. Toch voelt hij hier en daar wel wat lang aan. Er had wel een kwartiertje afgekund.

4 sterren

Ben super verrast door deze film!

Ging met weinig verwachting deze film in en verwachte een cliché verhaaltje, maar dat was niet het geval bij deze film.

Leuk verhaal, goede grappen, en goede acteurs. Ik ben steeds meer fan aan het worden van Steve Carell.

Enige minpunt vond ik wel het einde. Daardoor was het toch weer een beetje cliché.

4 *

Erg leuke film, die misschien als komedie verkocht wordt maar waarin mij vooral de dramatische scènes opvallen, ten eerste omdat die erg goed zijn geschreven en ten tweede omdat Carell en Moore ze sterk en ontroerend spelen. Op het komische vlak zijn vooral de verleidingstechnieken van Gosling en de make-over waarbij hij de supervisie voert grappig; het verhaallijntje van zoon en oppas vond ik maar matig interessant. Minpunten zijn daarnaast de manier waarop grote acteurs als Tomei en Bacon worden weggezet in kleine rolletjes waarin ze meer "plotduwers" dan volwaardige personages zijn, en het einde waarin alles wel heel vlot op z'n pootjes terechtkomt. Desalniettemin regelmatig leuk en aandoenlijk, en de identiteit van Carells oudste dochter was een mooie verrassing.

Ontzettend leuke film met een fantastische cast. Ryan Gosling is de alpha male in deze film. Geniaal dat hij Steve Carell helpt meer als hij hem te worden. Emma Stone is natuurlijk altijd goed. Dikke, dikke 3,5* voor deze. Ik ga hem sowieso nog eens zien en misschien dat ik hem dan een 4* kan geven.

Er zitten best wat aardige grappen in, verder hangt het verhaal van cliché's aan mekaar en is het verloop van het verhaal uiterst voorspelbaar wat uiteindelijk ontaard in een vervelend mierzoet einde.

Deze viel me meer dan mee!

Geestige sympathieke film die me een beetje aan een klucht deed denken. Al die personages die op de een of andere manier met elkaar verweven waren waardoor het een tragi-komisch tintje kreeg.

Het einde echter is dan weer Hollywood mierzoet wat een beetje afbreuk doet aan het sterke begin en middenstuk.

“Will you take off your shirt... fuck! Seriously? It's like you're Photoshopped!”

Crazy, Stupid, Love is een erg fijne film die een mooie balans heeft tussen drama en komedie. De film wordt overigens nooit te dramatisch en heeft zeker in het begin een heerlijke ironische ondertoon. Steve Carell speelt een geweldige rol als goedzak Cal, die krijgt te horen dat zijn vrouw is vreemdgegaan en wil scheiden. Carell laat zien dat ook de wat serieuzere rollen hem goed liggen.

Cal komt in aanraking met womanizer Jacob (een glansrol van Ryan Gosling) die hem doet inzien dat hij meer moeite moet doen om interessant te blijven voor het vrouwelijk geslacht. Carell en Gosling zijn fantastisch samen en de humor is erg geslaagd. Emma Stone is ook geweldig en heeft samen met Gosling de beste scene in de film wanneer ze samen in bed liggen en alleen maar ouwehoeren over van alles en nog wat. Geweldige scene en Gosling en Stone hebben een onweerstaanbare chemie. Ook Julianne Moore is goed als ontevreden vrouw en Jonah Bobo en Analeigh Tipton zijn zelfs openbaringen als zoon en oppas. Sommige scènes voelen aan als één grote klucht maar het is wel heerlijk om naar te kijken. Naar het einde toe wordt de ironische en humoristische toon ingeruild voor wat moralistisch gezever maar tegen die tijd vergeef je het de film graag. De acteurs hebben zichtbaar lol en chemie en de dialogen knetteren van het scherm. Soms verdient de film dan ook zo'n "alles komt goed einde". Topvermaak!

Somber en vooral ongeloofwaardig verhaal wat bol staat van clichés en stompzinnige personages. Geen enkel van de verhaallijnen kon dan ook echt indruk maken. Het lijkt dan ook een met sterren bezaaide brok fantasie die voor mij dan ook verre van realistisch overkwam.

Typische Amerikaanse, romantische komedie met geen enkele link naar een snuifje realitiet.
Oppervlakkig, zoals verwacht want de titel wijst in die richting en zo was het ook bedoeld maar het was wellicht niet bedoeld dat er met dit product amper kan worden echt gelachen op de scene met de defecte boiler na en mogelijks met het hilarisch tuingevecht.
Geforceerde sentimentaliteit en haalt met moeite de "pretentieloze ontspanning".
Redding komt gelukkig van de cast.