Like Crazy (2011)

Aardige film over afstandrelaties. Doremus belicht goed wat er allemaal komt kijken bij een LAT relatie maar is hierin wel erg pessimistisch. De nadelen toont ie maar de voordelen niet maar desalniettemin benaderd hij het fenomeen best aardig.

Helaas ontbreekt er wel enige chemie tussen de hoofdrolspelers, waardoor je hun relatie niet echt geloofd. Ook had Doremus nog meer de diepte mogen opzoeken, de conflicten ogen toch wel wat oppervlakkig.

Toch wel een aardige film met een veelbelovende premise, maar de uitwerking had beter gemogen. Toch we leen aardige film, en Doremus is wel een talentvolle regisseur voor dergelijke kleine drama's.

Qua acteurs is er niets aan de hand. Jones is prachtig als altijd en Yelchin doet het ook naar behoren. Alleen de besluiteloosheid duurt maar voort. Een aantal keren zijn de twee op punten beland dat ze al verder zijn met hun leven, gevolgd door een aantal terugslagen waardoor ze toch weer bij elkaar belanden. Daarna komt een eind dat net zo besluiteloos is als de relatie tussen de twee en dat maakt Like Crazy uiteindelijk best een frustrerende zit.

2,5*

best wel een saaie en langdradige film

kwam ook niet helemaal in het verhaal

Acteerwerk was wel aardig

2,5* genoeg voor een keertje

Niet echt een spectaculaire film, eerder langdradig.

Aan het eind van de film dacht ik ''is dit het nou?''.

“I don't feel like I'm part of your life. I feel like I'm on vacation.”

Like Crazy is een mooi en ingetogen romantisch drama over de obstakels die twee jonge personen ondervinden bij het in stand houden van een lange afstandsrelatie. Iedereen die ooit een lange afstandsrelatie heeft gehad zal veel dingen herkennen. De eerste periode waarin alles nog rozengeur en maneschijn is, het afscheid nemen, de steeds moeizamere en oppervlakkigere telefoongesprekken, het opbouwen van een leven zonder die persoon, een nieuwe liefde, het idealiseren van die eerste periode waarin alles voor eeuwig leek, beslissen over verhuizen naar nieuw land etc.

Alles komt in Like Crazy voorbij en wordt op een ingetogen maar wel krachtigere manier gebracht door regisseur Drake Doremus en de acteurs. Felicity Jones is een prachtige actrice en acteert hier erg naturel en overtuigend. En dat Brits accent maakt alles beter. Anton Yelchin is iets minder maar heeft een mooie chemie met Jones. Like Crazy heeft jammer genoeg ook wat minpunten die de film van een topscore afhouden. De opbloeiende liefde tussen Jacob en Anna wordt erg kort aangestipt en de film gaat snel over op een deprimerende toon. Dat Doremus hiervoor kiest is niet erg maar hierdoor is het wel moeilijk om als kijker overtuigd te raken van de allesomvattende liefde tussen de twee. Na twintig minuten heb je al het idee beide beter af zijn zonder elkaar en dan heb je nog ruim een uur te gaan. De film oogt ook wat fragmentarisch op het laatst. Er gaan jaren overheen maar in de film zijn Jacob en Anna in de ene scene weer bij elkaar om in de andere scene weer bij een nieuwe liefde te zijn. Het is duidelijk dat zowel Jacob als Anna hun begintijd samen idealiseren en romantiseren en dat komt gelukkig wel goed over. De laatste scene in de douche is prachtig gedaan en een geweldige afsluiter van een wat onevenwichtige film die in zijn intiemste momenten wel indruk maakt.

Een heerlijk luchtig drama film.

Ik kan best begrijpen dat mensen hier niet veel aan vinden aangezien er vrij weinig gebeurd in de film. (al had ik hier totaal geen last van)

Maar mede dankzij de bijzonder sterke cast en acteerwerk wist de film mij geen moment te vervelen en keek hij heerlijk weg. (Vreselijk jammer van het overlijden van de jonge Anton Yelchin, echt een behoorlijk goede acteur.)

Ook een leuke verassing toen opeens Jennifer Lawrence in beeld kwam wat ik van te voren bij het aanzetten van deze film niet wist.

Al met al een best aardig werkje alleen had het einde inderdaad net iets beter gekund. Slecht was het niet maar het stop nogal abrupt. Had nog net iets meer willen zien.

3,0*

Prettig minimalistische film over de manier(en) waarop afstand een liefdesrelatie kan beïnvloeden. Felicity Jones en Anton Yelchin acteren zeer naturel, waardoor het de mimiek en de kleine gebaren zijn die grote gevoelens overbrengen. Ook de muziek draagt de wisselende gemoedstoestanden van de personages goed uit. Een groot minpunt is dat het script durf en spanning mist. Visueel heeft de film daarnaast een gebrek aan karakter. Het camerawerk vond ik matig, en de cinematografie is voor een romantisch sfeerstuk wel erg licht en grauw.

Voor wie deze film goed kon waarderen (laten we zeggen meer dan ik in ieder geval), Porto (2016) is vrij soortgelijk (mn qua scenario). De inmiddels overleden Yelchin speelt daarin ook de mannelijke hoofdrol. De film draaide op het IFFR en komt komende zomer waarschijnlijk regulier uit in NL.

3*

Drake Domerus: meester in het overbrengen van gevoelens door middel van details. Wat dat betreft doet hij een beetje denken aan Linklater, met name vanwege de Before-trilogie.

Nadat ik al genoot van Breathe In en overdonderd werd door Equals raakt de nog steeds jonge regisseur me nu voor de derde keer op rij hard. Ben dan ook erg benieuwd naar zijn eerdere werk, dat helaas erg moeilijk te vinden is.

Leuk dat Ché Cliché de beste review in dit draadje heeft geschreven en ook de Before-films in z'n top 10 heeft staan, terwijl ik net die vergelijking maakte. Vast geen toeval, voor zover dat al bestaat.

Ook deze Doremus nu op Netflix

De intelligente Britse studente Anna [Felicity Jones] valt voor de Amerikaanse Jacob [Anton Yelcin], maar maakt de naïeve beslissing langer te blijven dan haar visum toelaat om de zomer met haar lief te kunnen doorbrengen. Wanneer ze na een verblijf in haar ouderlijk huis wil terugkeren naar de VS, kan ze vanwege haar overtreding van de wet het land niet meer in.

Meer verhaal is er eigenlijk niet en regisseur Drake Doremus had de hulp van beide hoofdrolspelers nodig om er nog iets van te maken. Jones en Yelcin mochten hun dialogen grotendeels improviseren en het is louter aan hun te danken dat deze film überhaupt uit te zitten is. Sterk gespeeld liefdesverhaal, maar het gebrek aan diepgang voorkomt dat dit boven de middelmaat uitsteekt.

Wat een ontzettend saaie film, óf het is totaal niet mijn genre, of ik snap het verhaal erachter niet.

Een van de redenen om te kijken was Lawrence, die kon mij ook niet bekoren al had ze amper tekst.

Jones daarentegen vond ik goed acteren, mooie vrouw ook.

Erg fijn weer.

Derde Doremus en z'n stijl is makkelijk te herkennen. Hij lget de grote gebaren en het overdadige zoete sentiment naast zich neer, maar richt zich op subtiele lichaamstaal en zoomt in op kleine momentjes en interacties. Het maakt romances zoveel makkelijker te verteren, het leunt ook veel dichter aan bij een hoop Aziatisch werk dat ik prefereer.

Jones en Yelchin doen het verder ook perfect, alleen jammer dat je wel merkt dat dit een iets oudere film is. Doremus z'n stijl mag dan erg herkenbaar zijn, het is nog net iets minder verfijnd. Visueel had het wat meer mogen zijn, ook de soundtrack had nét wat strakker gemogen. Maar dat kleine puntjes die de film verder niet echt in de weg staan.

Verder toch ook wel een mooie illustratie hoe onze regels, die alles maar verbieden en tegenhouden uit schrik voor een paar rotte eieren , vaak gewone, goedbedoelende mensen in de weg staan. Het idee wordt misschien iets te hard uitgepuurd, maar in z'n kern vind ik de boodschap zeker niet verkeerd en als basis voor een romantisch drama ook uiterst geschikt.

Fijne film dus weer, gelukkig heb ik er nog een paar te gaan. In Amerika kent Doremus in ieder geval geen gelijke.

3.5*

Ik vond dit een ongelooflijk goede film in zijn genre, ben er echt een beetje ondersteboven van. Het stemgemiddelde hier doet me dan ook bijna pijn, zo onterecht.

Ik vind het enorm knap dat er met zoveel (ogenschijnlijk) gemak en realisme iets wordt neergezet dat zo spot-on is en je zo laat meevoelen, zonder dat dingen extra dramatisch of extra 'filmisch' worden gemaakt. Exemplarisch is die scene dat ze op dat marktje rondlopen en zich afvragen of ze iets zullen eten of naar huis gaan. Is op het eerste gezicht natuurlijk een simpele banale situatie maar het laat hun gevoel en de situatie 100x beter zien en voelen dan een of andere dramatische film-dialoog dat ooit had kunnen doen.

Er zit ook echt geen scène teveel in. De film laat eerder niet meer zien dan nodig is, maar laat het aan de kijker over om in te vullen wat er precies gebeurd is in de tussentijd, wat ook telkens prima in te voelen is.
Enige nadeel daaraan is misschien dat het wat onduidelijk is hoeveel tijd er precies verstrijkt. Het lijkt daarom soms wat raar en wat snel gaan dat ze beide telkens weer met iemand anders daten, maar de tijd die verstrijkt is volgens mij eerder jaren dan maanden.

Het einde vond ik ook 100% spot on. Ja, ze zijn eindelijk bij elkaar na jaren van toch maar doorgaan met hun eigen leven, maar dan dat ontheemde gevoel van beiden als Anna eindelijk in zijn veel te grote en kille loft is en maar vacatures gaat zoeken. Ja, hun situatie is eindelijk op zijn pootjes terecht gekomen, ze zijn getrouwd en bij elkaar, maar de rek is eruit en ze weten het. Prachtig open einde, wat ook het enige passende einde is voor een film als dit.

Vond dit echt zeer goed en kraakhelder in de realistische gevoelens en situaties die het weet over te brengen. Heb er gewoon een beetje een naar gevoel van, alsof ik het zelf heb meegemaakt.

dikke 4,5*

Hier hetzelfde. Ik had bij de eerste keer Before Sunrise kijken hetzelfde gevoel (nog heftiger zelfs) als bij deze film.

Ben sinds BS altijd op zoek geweest naar films die dat gevoel op dezelfde realistische manier kunnen overbrengen, en met deze film heb ik er eindelijk weer eentje gevonden.

Snel door dan naar de andere Doremussen, te beginnen met meesterwerk Equals.

Ja, ga ik zeker doen! Wil alleen deze nog even laten 'nazinderen' voor ik aan een volgende film begin.

Gelijk heb je. Te snel achter elkaar en je mist vast een stukje impact.

Film ziet er mooi uit. Fijn dromerig met enorm sterk gebruik van jump cuts en soms leuke ideetjes van de regisseur. Ook een fijn sfeertje en een prettige soundtrack. De film verveelde zeer beslist niet.

Maar ik geloofde de relatie niet. Hoewel beide acteurs los erg goed en fijn naturel acteren en goed emotie overbrengen vind ik hen samen geen enkele chemie hebben. Enkel helemaal in het begin met een soort van eerste afspraakje en de onwennigheid daarbij, enorm sterk en herkenbaar. Maar eenmaal als de liefde is opgebloeid voel je dat niet. Verder is de film te gescript. De reden dat Jones geen visum kan krijgen is gewoon dom van haar, geen idee waarom Yelchin niet gewoon in Londen gaat wonen en ook die andere relaties passen niet helemaal. Ergens lijkt me dit nog wel een gevalletje dat ze niet met en niet zonder elkaar kunnen, maar ja, dat ze niet zonder elkaar kunnen wordt dus niet invoelbaar gemaakt. Dan kan Ste* hierboven nog zo duidelijk beschrijven waarom die eindscène mooi is (en ik zag dat ook wel wat Doremus bedoelde) maar het is nooit gelukt dat echt over te brengen als beleving. 3,0*.

Wederom erg fijne en pure film van Doremus. Heerlijk in zijn eenvoud. Sfeervolle plaatjes en muziek, zeer naturel geacteerd en zonder poespas, zoals een romantische film hoort te zijn. IJzersterk op gevoelsniveau. Doremus blinkt daar in uit.

Ruime 3,5* en stiekem een beetje verliefd op Felicity Jones.

Nadat ik Equals had gezien van Drake Doremus wist ik dat ik meer van deze regisseur moest zien. Maar ik moet er zin in hebben en vooral ook tijd voor hebben. Like Crazy was ik een keer begonnen en ik heb dan niet doorgezet om hem af te kijken. Het sprak me allemaal wat minder aan dan Equals. Nochtans ben ik fan van Felicity Jones en van Anton Yelchin (veel en veel te vroeg gestorven, wat een tragedie voor de filmwereld).
Ik vond ze wel een redelijke chemie hebben met elkaar maar je vraagt je af waarom ze al die moeite blijven doen. Liefde is toch iets gek. Uiteindelijk kom je dan bij het einde waarbij je voelt dat het niet meer is wat het geweest is. Schrijnend.

De song van de credits vind ik overigens wel erg mooi. Dead Hearts (Stars) - Like Crazy (Music from the Motion Picture) - YouTube

Prachtige, minimalistische film die het moet hebben van de kleine gebaren - geheel in de traditie van de Before-trilogie en dat is absoluut een compliment. Felicity Jones kan bij mij helemaal niks verkeerds doen (Albatross en A Monster Calls ), en Anton Yelchin (ik lees net pas dat hij gestorven is, wat vreselijk!) als haar ontzettend goeie tegenwicht.

Bloedmooie film, een stel dat elkaar ondanks alles niet kan / wil loslaten en waarbij dan toch de vraag rijst wat de verstandigste beslissing is. Ik raakte ontzettend snel verliefd op die heerlijk losse handheld-stijl van Doremus, die veelvoud van tussenshotjes, die montagesequenties... Klein, fijn, heerlijk. Eindelijk weer een film waar ik verliefd op werd en waar ik gerust af en toe mijn tranen de vrije loop kon laten af en toe.

Perfect einde trouwens!

4,5*

Redelijke film over een afstand relatie, niet echt goed en niet echt slecht.

Ben ooit begonnen met deze film, maar heb 'm toen na een minuut of 10 afgezet. Ik was niet in de stemming. Nu opnieuw opgezet. Wat een juweel. Ik heb zelden twee personages zo geloofwaardig een liefdesverhaal zien vertolken. Een fantastische chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Je gelooft het spel volledig. Ook de regie en het camerawerk is origineel, maar nooit geforceerd. De boodschappen komen heel goed binnen. De film heeft een korte speelduur, maar voelt niet te kort aan. De tijd is perfect gebruikt. Er worden af en toe wat grotere stappen gezet, maar dat gebeurt op de juiste momenten. Maar de echte kwaliteit zit toch wel in de acteerprestaties. Om stil van te worden. De blikken, de kleine gebaren. Je voelt de spanning, het verlangen, de dilemma's. Ook het einde vond ik prachtig (wat mogelijk niet voor iedereen zal gelden).

Niet iedereen zal deze film weten te waarderen. Je kunt argumenteren dat er niet zo heel veel gebeurt. Er zijn geen grootste drama's die met veel bombarie worden uitgespeeld. Dit is een kleine film die het moet hebben van subtiliteit. Leuk detail: de film is zonder script gefilmd en is geïmproviseerd (uiteraard wel binnen kaders en met een omlijnd verhaal). Dit heeft zeker bijgedragen aan de natuurlijkheid die de twee weten over te brengen. Ander leuk detail: hoewel de film niet autobiografisch is, heeft de regisseur geput uit eigen ervaringen mbt zijn eigen langeafstandrelatie met zijn (inmiddels) ex-vrouw.

Misschien geen film voor iedereen, maar ik heb er helemaal niets op aan te merken. 5 sterren. Geweldig.