Like Crazy (2011)

Lawrence en Yelchin zijn twee van de grootste talenten van hun generatie. Ben hier wel benieuwd naar.

Trailer (YouTube)

Lijkt me een fijn filmpje

Like Crazy is een relatiefilm die charmant begint, maar steeds meer een kwelling wordt naarmate de speelduur vordert. Hoeveel romantische film ken je waarbij je vooral hoopt dat de hoofdpersonen elkaar niet krijgen? En dat al op de helft? Like Crazy is voor mij zo'n film.

Zoals ik al zei begint de film goed. Ik vond al meteen dat de relatie tussen de twee hoofdpersonen iets fundamenteels miste. Ik geloofde wel dat ze elkaar aantrekkelijk vonden, maar dat ze ook werkelijk iets deelde of echt verliefd waren kwam minder sterk over. Niettemin hebben Jones en Yelchin wel chemie en de zijn de dialogen tussen hun twee op een simpele manier wel charmant. Dan scheidt de film het koppel echter en heel even is het nog interessant om te kijken of de twee weer bij elkaar komen. Maar dan gaat het een vreemde kant op: na een half uur, drie kwartier lijkt het erop dat het beter zou zijn als het stel de relatie verbreekt. Allebei vinden ze iemand anders die goed voor hun is, misschien wel beter. Allebei vertrouwen ze elkaar niet meer. Daarnaast gooit de film nog wat kunstmatige obstakels op hun pad. Kennelijk gaan er jaren voorbij. De liefde voelde allang onderkoeld aan. En toch probeert de film ons wijs te maken dat de twee nog bij elkaar horen.

Waarom? De hoodfpersonen worden na een break-up volgens mij alleen maar weer verliefd op elkaar omdat de schrijver het zo geschreven heeft. Hun relatie was al gebaseerd op heel weinig, tenminste voor zover ik weet. Het meest ingrijpende dat ze samen meegemaakt lijken te hebben is dat hij voor haar een bijzonder oncomfortabel uitziende stoel heeft gemaakt. Verder delen ze alleen schattige maar lege dialogen en enkele montagescènes waarin ze in bed liggen of wat lachend over de straat lopen. Bizar is ook dat we ze alleen seks zien hebben met anderen en ook nog eens dat die seks kennelijk goed is. Waarom zou ik iets geven om dit koppel en al helemaal om de relatie die ze hebben? Waarom erkent de film constant dat de relatie niet werkt om vervolgens weer van voor af aan te beginnen? En waar haalt de regisseur het lef vandaan om te eindigen met een scène waarin de toekomst van de relatie onzeker is, terwijl we dat einde in principe al een stuk of vijf keer eerder bereikt hadden? In ieder geval deelt de film zijn eenkennigheid met de personages.

Het grootste probleem is echter misschien nog wel dat ik zo langzaam maar zeker alle sympathie voor de twee hoofdpersonen begon te krijgen. Jones en Yelchin spelen oké, maar hun personages werden hoe langer hoe irritanter. Wellicht is dat volgens de liefhebbers realistisch, maar als het toch al een film is over een oppervlakkige relatie helpt het niet mee als het ook nog om oninteressante mensen gaat. Dus na een dik uur was ik de film, zijn personages en hun relatie meer dan zat en het ging door. Zo langzamerhand begonnen de scènes ook wat absurd te worden, zoals met die Simon die zijn whiskyliehebbende vriendin alcohol verbiedt (met afkeurende blikken van haar ouders) en haar houten stoel inruilt voor iets wat er uitziet alsof je er daadwerkelijk op wilt zitten...

Like Crazy is een beetje een indielievelingetje in Amerika geloof ik en het zal ongetwijfeld een publiek vinden op MovieMeter dat het schattig en wijs te gelijkertijd vindt, maar ik heb mijn romantische film liever over relaties dan over... Ja, wat was het nou eigenlijk wat ze deelden?
1,5*

Met een (verschrikkelijke) handcamera opgenomen mierzoete, sfeervolle, melodramatische tranentrekker over een lange (aan-uit) afstandsrelatie en het daardoor herhaaldelijk gescheiden worden. De primaire kleuren maken het geheel visueel aantrekkelijk. De dialogen bestaan uit onsamenhangend, geïmproviseerd geklets, al heeft de film op zich wel wat te vertellen. De sympathiek ogende Anton Yelchin en Felicity Jone spelen de hoofdrollen en doen dat niet onverdienstelijk.

Het klopt allemaal wel in deze film. Het begin is goed neergezet en het loopt. Felicity vind ik erg aangenaam om naar te kijken. Best aardig allemaal. Maar pfff vind het allemaal wat langdradig en het einde komt dan ook niet als een verrassing.

In een mooie vorm gegoten allemaal, erg modebewust ook, dat is ook vast bedoeld als de 'verbloeming van de realiteit' in de belevingswereld van de hoofdpersonen. Als je als kijker deze verbloeming niet meer toepast in je dagelijks leven, ervaar je tijdens de film dat het vervelend is als je het wel doet. Blijf je nog een beetje in het melodramatische zitten in jezelf, ja, dan kan je hier van genieten.

Ik vind dit trouwens echt een film voor de 'Twilight' reeks kijkers, zelfde soort vibe op een of andere manier. Echt een film voor tieners en twintigers.... Ik word oud....

Na de goede trailer had ik hoge verwachtingen van deze film, maar deze niet niet helemaal waargemaakt. Belangrijke gebeurtenissen volgen elkaar wel heel snel op en komen nog al eens uit de lucht vallen. Al met al niet wat ik ervan verwachtte maar dankzij het acteerwerk van vooral Jones toch nog wel een redelijk goede film naar mijn mening

Het begint allemaal leuk, maar door het al dan niet verkrijgen van een visum als enig structurerend element te hanteren in een liefdesfilm, die niet eens moeite neemt om andere motivaties onder de loep te nemen, kon het mij reeds vóór de helft al allemaal niets meer schelen.

Uiteindelijk mist de film hierdoor, net als zijn personages, elke vorm van passie. En dat is jammer. Al zitten er af en toe nog wel wat leuke visuele ideetjes tussen, toch is het geheel niet meer dan een grijswaarde.

Als je dan als regisseur al kiest om een film te maken over een knipperlichtrelatie, maak het dan op zijn minst interessanter dan een knipperend licht.

1*

Was aan het wachten, maar tot op het einde van de film gebeurt er eigenlijk helemaal niks!

Lang naar uitgekeken, vooral nieuwsgierig naar Anton Yelchin, maar bleek toch een fikse tegenvaller.

Sowieso vond ik dat de hoofdrolspelers, hoe zeer ze het misschien ook proberen, weinig tot geen chemie hebben samen. Ze komen allebei ongeïnteresseerd en nietszeggend over en het was daarom lastig om een band met ze te krijgen. De vurige verliefdheid ontbrak en je blijft als kijker een knagend gevoel houden. 'Stop er toch mee, dit heeft toch geen zin!' Niemand gelooft dat jullie een mooi stel zijn.

Jammer, want het hele afstandsrelatie gebeuren leek me erg interessant. Helaas blijft het allemaal zo aan de vlakte. Bovenal is het ook vrij saai, er gebeurde niets in waarvan ik dacht; 'Wow, goede scène'. Ook de dialogen voelen geforceerd aan.

Dan blijft er helaas weinig meer over..

Ik heb 6 jaar een lange afstandsrelatie gehad en haal het trouwen weg, en het is zo'n beetje hetzelfde.

In lange afstandsrelaties is de tijd die je bij elkaar bent, bijna altijd leuk. Je bent immers maar even bij elkaar. Bij ruzies speelt dat ook gelijk op, waardoor die snel worden bijgelegd. De relatie wordt daardoor meer een fantasie dan werkelijk, je overschat de boel enorm, omdat je nog nooit lang bij elkaar bent geweest,

Deze film pakt dat naar mijn mening prima.

Vanaf de ontmoeting wordt het wat zoetsappig, maar twee personen willen per sé bij elkaar zijn. Dat ze zo ver van elkaar vandaan wonen, versterkt dat gevoel enorm. Je gaat er voor vechten, je wilt het en je doet er alles aan. Je wilt alleen maar bij elkaar zijn en zo lang mogelijk, simpelweg omdat je dat niet kan.

Gaandeweg lopen de spanningen wat op. De relatie blijkt niet tegen de afstand opgewassen en de twee gaan uit elkaar. Beiden vinden ze nieuwe partners, maar het onderhuidse gevoel van het willen weten hoe het met de ander gaat, maakt dat kapot. Het is vasthouden aan een ilussie en de twee besluiten te gaan trouwen, wat ook misloopt.

Weer gaan de hoofdkarakters hun eigen weg, weer vinden ze mensen die wellicht beter voor hun zijn, maar er komt wederom een opening waardoor ze contact met elkaar zoeken. En dat is nu het probleem; beide personen zijn beter af zonder elkaar, maar door de fantasie die ze gecreëerd hebben over hoe geweldig het wel niet is om met z'n tweetjes te zijn, blijven ze aan elkaar hangen. Na afloop van deze film wilde ik mijn ex ook gelijk een bericht sturen, dat is hoe ziek het is.

Aan het einde is alles voor elkaar, alle obstakels zijn uit de weg. Maar het verleden sleept wel mee. Dat hij bij zijn auto bleef staan, in plaats van de gate is eigenlijk al een teken aan de wand. De ongemakkelijkheid zo herkenbaar.

De douchescene vind ik briljant. Er wordt een kus uitgedeeld, waarna de passie uitblijft. Beiden denken terug aan hoe het was, het gevoel dat ze hadden. Kleurige beelden van de personen die ze waren. En we gaan terug naar het koude blauwe beeld van de douche. De zeepbal is geklapt, wat was is niet meer, als het er al geweest was.

Uiteraard zeg ik niet dat het zo is, slechts hoe ik het heb beleefd. Ik vond het, door herkenbaarheid, een pracht van een film met een realistisch einde.

Mooi gespeeld, subtiel uitgewerkt liefdesdrama, met Anton Yelchin en vooral Felicity Jones uitstekend in de hoofdrollen. Qua plot stelt de film niet zoveel voor, maar de personages zijn erg goed uitgewerkt en visueel steekt de film prima in elkaar. Vooral de focus op allerlei ogenschijnlijk onbelangrijke details is erg bijzonder. Sterk, toepasselijk einde ook.

Trage saaie film. Na 45 min uitgezet. Kon amper wakker blijven

Hate it or love it. Maar ik vond het een bijzondere film, ondanks dat er niet veel gebeurd is het gewoon prettig om naar te kijken. De chemie tussen de 2 is super. Het is fijn gefilmd, en het sprak me erg aan. Veel liefde dus in deze film. En ook aangrijpend op sommigen momenten, maar gelukkig niet te zwaar.

4*

Ik weet het niet goed, ik vond het een zeer aanlokkelijke trailer maar zoals vaak bevatte de trailer de film en omgekeerd. Ik bleef op mijn honger zitten. Mooi om naar te kijken en vooral de kleuren vd film en de muziek waarop die gedragen werden spraken me aan maar daar bleef het ook bij. Knappe actrice wel die felicity jones ! Voor de inhoud moet je niet gaan kijken, mooi muzikaal prentenboek dus. En idd geen flauw idee wat die 2 gemeenschappelijk hadden, voor de gesprekken moet je zeker niet naar deze film kijken... Maar jah de ware bestaat dan ook niet eh, daarvoor is de wereld veel te groot als je t mij vraagt. Het blijft de keuze op een moment in uw leven voor 1 iemand te gaan. Film wel uitgekeken, jammer want het einde hoefde er vr mij niet meer bij... Lx

wow een 6.8 op imdb staat meestal gelijk met een 3.5 - 4 ster hier op moviemeter. Toch sluit ik me helemaal aan bij de score hier op moviemeter. Beide hoofdrolspelers spelen bijzonder goed, maar missen inderdaad de echte pure (ongrijpbare) chemie. Lastig te casten ook zoiets lijkt me voor de regisseur.

Verder vind ik het verhaal niet tot iets bijzonders leiden, sommige zaken gaan heel snel en andere duren veeeels te lang. Een onjuiste mix als je het mij vraagt. Hoe snel de hoofdrolspelers steeds weer wisselen van relatie bijvoorbeeld, komt op mij niet echt realistisch over.

Had zeker meer ingezeten, maar de uitwerking verdient helaas niet meer dan 2.5*.

Matig.

Het begin is best leuk. Hoewel alles vrij snel gaat, is de prille verliefdheid nog mooi om te zien. Helaas gaat het daarna snel bergafwaarts. Het aan/uit-spelletje is nergens gerechtvaardigd, alles gebeurt maar omdat bananen krom zijn.
De twee tortelduifjes die in het begin nog schattig zijn nemen constant de verkeerde keuzes, kunnen niets als volwassenen uitpraten en zijn schijnbaar beter af met anderen.
Het had dan ook beter geweest mochten zij op het einde bij hun "reservelief" zijn.

Anton Yelchin en Felicity Jones hebben wel wat chemie samen, maar wanneer er na een kwartiertje ook nog geacteerd moet worden, blijkt dat ze allebei net wat tekort schieten. Vooral Yelchin vind ik bij momenten verre van overtuigend.
Verder is het fijn om Jennifer Lawrence in een bijrol te zien, niet in het minst om dat benenstel van haar.

Like Crazy is overigens wel leuk geregisseerd. Het losse camerawerk - ik ben geen fan - stoort niet, maar is zelfs van toegevoegde waarde. Het zorgt er voor dat alles down to earth en intiem is. Ook de kleuren zijn mooi en fijn om naar te kijken.
Het muzikale aspect is dan weer een misser van jewelste, met bij elke tegenslag dat pianodeuntje - kan het nog subtieler?

2,5

Een stelletje kwezelige tieners die zonodig een moeizame relatie opbouwen, met alle moeilijkheden die er met de haren bijgesleept worden. Helaas, het wordt me absoluut niet duidelijk wat ze daar nou zelf in zien. Na het eerste beginnetje dat nog net leuk is - zij het mierzoet - begint de martelgang naar het einde. En die martelgang is zodanig dat ik van tamelijk afstandelijk oversla in een acute minachting voor de hoofdpersonen - wat een stelletje vervelende klieren is het eigenlijk. En ze verdienen het einde, wat mij betreft.

Mooi gefilmd vind ik het ook niet echt - en teveel het bekende straatje in London dat in ongeveer alle BBC-producties voorkomt. Irriteert me behoorlijk. Zoek eens een andere plek.

Ik verwachtte te zien, aan de titel, poster, en aan het verhaal, dat dit echt een waanzinnige, romantische film zou opleveren. Ja, als je met zulke hoge verwachtingen een film gaat kijken, dan kan het soms weleens tegenvallen, wat je uiteindelijk ervaart. Bij mij in elk geval.

Ik vond er totaal geen chemistry in zitten, niet tussen de hoofdrolspelers tenminste. Slechts een paar keer dacht ik, dat er iets flakkerde, maar dan, meteen in de volgende seconde van de film, doofde het weer, als een kaars die uitging.

Jennifer Lawrence en Anton Yelchin hebben toch net iets meer een klik dan Felicity en Anton.

Zeker, Anton Yelchin speelt leuk. Zeker, Felicity Jones heeft een aanstekelijkheid die ergens wel pakt, maar het voelt heel, heel geforceerd aan. Krampachtig, zou ik haast willen schrijven. Jammer. Met dit gegeven en deze insteek had er een heel boeiende film gemaakt kunnen worden.

Het is nu een droog stuk brood wat maar moeilijk te verteren blijkt te zijn. Net aan 3*. Voor Jennifer, voor Anton en voor Felicity. Allebei afzonderlijk, en voor de chemistry die tussen Jennifer en Anton wel bestaat. En ook toch wel voor de enkele keer dat ik ergens chemistry bespeurde tussen de hoofdrolspelers. Nu snel weer op zoek naar echte romantische films, die me meer laten zwijmelen.

Dichtbij en herkenbaar

Like crazy deed me een beetje denken aan Cosa Voglio di Più die ik vorig jaar gezien had. Ik heb het hier niet over het onderwerp van deze prent maar wel over zijn uitwerking. Ook hier draait het niet echt om het verhaal zelf, maar puur om de emoties waar de personages mee te kampen krijgen. De prent blijft zich enkel op de twee hoofdpersonages focussen en de problemen waar ze tegenaan lopen zijn herkenbaar en echt waardoor je al snel een band met de personages krijgt.

De film duurt ook niet te lang en eindigt vrij abrupt waarbij het einde vrij open blijft voor eigen invulling. Al heb je als kijker wel een idee waar het allemaal heengaat, er wordt niks voor de kijker uitgetekend wat de kijk ervaring mijns inziens alleen maar sterker maakt. Sommigen kunnen dit echter ervaren als een nadeel en een concreet verhaal missen in deze productie.

Persoonlijk vond ik Like Crazy een mooie, realistische uiteenzetting van de liefde die twee mensen voelen voor elkaar en hoe dit in hun individuele leven doorwerkt als ze gescheiden raken.

3,5*

wat ik hierboven lees bevestigd: ik zoe heel veel herkenbaarheid, tot op het meest realistische vlak (realistische en gedetaileerde topromantiek uit het echte leven - dat maakt het overigens niet minder romantisch). Dus ik vond deze film heel goed.

Het geeft ook het enorme gevaar van afstandrelatie weer. je groeit op die leeftijd nou eenmaal uit elkaar Maar soms kan dat overbrugd worden.

Ik snap niet hoe sundance hier een prijs aan heeft kunnen schenken, om te huilen is het. Dat mens, die Anna is zo dom dat ik er boos van werd. He, laten we net doen alsof wij hoger staan dan de wet en laten we gewoon de visum overschrijden. Visum? Wij zijn verliefd, wie geeft er om een visum. Zo stom. Nog stommer: he, laten we trouwen, want het huwelijk is voor de lol en laten we dan allebij vreemdgaan. Zelden heb ik zo willen schreeuwen naar een hoofdpersoon. Wint ze ook nog een prijs. Zeer deprimerend.Dit is de grootste teleurstelling van de laatste tijd, doe het jezelf niet aan.

Een mooie drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/

muziek (Dolby Digital)...

Goeie film waarin een relatie tussen een Brits meisje en een Amerikaanse jongen niet gemakkelijk verloopt vanwege visum-problemen. Zeker een niet al te zoetsappige liefdesfilm, maar een meer reële kijk op de liefde tussen twee personen die niet bij elkaar kunnen zijn. Die liefde komt oprecht over, en dit is ook te wijten aan de chemie tussen de twee hoofdrolspelers. Soms wat eentonig, maar de film oogt redelijk fris en duurt niet te lang.

Prima film over een langeafstandsrelatie. Goed geacteerd met name door Felicity Jones, maar de cast is erg goed in orde. Wel ben ik het niet eens met keuzes die de hoofdkarakters maken, hierdoor niet de band met ze kunnen krijgen. Verder prima beeld over het leven van deze karakters wat realistisch overkomt. benieuwd wat deze regisseur gaat doen hierna, interessante film Like Crazy.

Film begint alleraardigst, maar kan dat niveau niet vasthouden. Vooral in het middengedeelte, waarin de beide hoofdpersonages gescheiden leven, gebeurt er weinig, mist het verhaal diepgang en is daardoor aan de langdradige kant. Het open einde daarentegen is weer erg sterk.

Het acteerwerk kan er mee door, maar is niet bijzonder te meer omdat Anna (Felicity Jones) en Jacob (Anton Yelchin) de nodige chemie missen. Leuk weerzien met ER-dokter Alex Kingston.

Intiem, ontroerend en heftig filmpje. Like Crazy doet verhaaltechnisch gezien een beetje onnodig drammerig, maar maakt veel goed met zijn personages en hun verhouding. Kleine scènes van verliefdheid, irritatie, gehang en vertwijfeling, prachtig down to earth vertolkt door Yelchin en Jones. Ondergewaardeerd pareltje!

Een kil en leeg liefdesverhaal.

Ik ben echt wel voor romantische films. Ik kan erg genieten van The Notebook of 50 First Dates. Het mag melig zijn, ik geef er niks om. Maar waar ik echt niet tegen kan, en dat is hier dus wel het geval, is dat de twee geliefden echt niet samen passen. Er is echt geen chemie tussen Yelchin en Jones. Het zijn twee acteurs die te geforceerd spelen. Ik voelde de liefde niet.

Het verhaal is niet echt speciaal. Twee geliefden die door een lange-afstandsrelatie in de problemen komt. Je ziet hoe ze met elkaar en anderen omgaan om dit te verwerken. Je ziet hoe ze nieuwe mensen leren kennen en elkaar proberen te vergeten. Die scènes zijn net het vervelendst. Je wilt dat ze gewoon verder gaan met hun leven. Maar neen. Dan trouwen Yelchin en Jones. Dan zit het weer vast en zijn ze wéér aan elkaar verbonden. Ik heb me steeds zitten vervelen. De film herhaalt zichzelf te veel.

Het acteerwerk was niet al te best. Dialogen kwamen uit het niets en sommige acties waren echt niet geloofwaardig. Toch doen Jones en Yelchin echt hun best, ze kunnen niet tippen aan Jennifer Lawrence. Die is toch één pluspunt in de film.

Een kleine 2*

Het einde.. awwh!