Margin Call (2011)

Een film moet boeien. Deze film boeide me. Ik vind het overigens opmerkelijk dat je liever een film ziet die vermakelijk is dan één die het verhaal goed vertelt.

Ik zie dat Das Boot in je top 10 staat. Die film kan best vermakelijker. Of hij dan nog realistisch is weet ik niet, maar een lekkere hollywood standoff met een us onderzeeer had best tot de mogelijkheden behoort.

Vermakelijk is natuurlijk een erg subjectief begrip. Zelf vond ik deze film door zijn realisme schokkend , interessant en ja, ook bijzonder spannend. Het resultaat daarvan is dat ik vermaakt werd dus ja, deze film is vermakelijk.

Lees alleen maar moet, moet en nog eens moet. Niets moet, alles mag ...

Moeilijke en langslepende film over de graaicultuur( banken); die waardeloze pakketten verkochten,en zodoende de wereld opzadelde met een grote financiële crisis.

Opmerkelijk is het ook dat Kevin Spacey zegt: ik ben trots op wat jullie allemaal gedaan hebben hier, oftewel deze mensen hebben totaal geen geweten, als je dit durft te zeggen, terwijl je weet dat er tienduizenden mensen op straat komen te staan, dan ben je in mijn ogen verrot!!

Uiteraard probeerden iedereen zijn eigen hachje te redden, en de verantwoordelijkheid af te schuiven, wat dat betreft zijn de bankiers in mijn ogen harteloze mensen en lijken ze zelfs nu nog, met die bonus cultuur niks geleerd te hebben, wat mij zeer droevig stemt!!

"There's going to be a lot of money to be made coming out of this mess!" Een mooie praatthriller, zoals The One Ring het op 10 september 2012 noemde. Aardig hoe langzaam maar zeker de paniek toeslaat en hoe alle personages daar hun eigen reacties op hebben: Chandor gunt ze gelukkig ook hun eigen motieven en menselijkheid, zodat niemand een echt eendimensionale schurk wordt en de film duidelijk aan diepte wint. Hoewel Jeremy Irons zeer goed de beschaafde en sympathieke aristocraat kan spelen staat hij hier duidelijk aan de andere kant van de streep, en waar Kevin Spacey perfect de ijzingwekkende creep kan uithangen is het leuk dat hij hier juist de man met het geweten is; wel moet gezegd worden dat ik van Irons (hoewel een favoriet van mij) zelfs nog wel méér dreiging en onbeschaamdheid had verwacht. Dat Paul Bettany niet een (grotere) ster is verbaast me: hoewel hij hier een redelijk ondergeschikte rol heeft (niet de aanzwengelaar die Zachary Quinto / Peter Sullivan is, ook niet een nemer van beslissingen of maker van beleid zoals bijna alle andere acteurs) houdt hij zich toch met gemak staande in de ontzagwekkende cast (met ook nog Stanley Tucci die op een prachtige manier zijn waardigheid weet te behouden). Indrukwekkende film.

Volgens Joris Luyendijk is dit de beste representatie in fictie van hoe het toegaat in de financiële wereld.

Margin Call blink vooral uit in het tekenen van de hiërarchie in dergelijke organisaties, de verschillende types (en hun manier van denken) en de onderlinge verhoudingen. Van het inkijkje dat je gegund wordt zullen de meest mensen niet vrolijk worden.

Overigens wordt er nog een aardige theorie van Kundera in verwerkt: vrees voor hoogte is bij sommige mensen geen angst om te vallen maar angst om te springen.

Trieste is dat Luyendijk gelijk heeft met dat de volgende crisis al in de maak is. De politiek heeft al bewezen volslagen onopgewassen te zijn tegen het geweld van de financiële sector. Kijk nu eens naar hoe zelfs doorzichtiger projecten als de HSL niet in de klauwen gehouden kunnen worden. 11 miljard down the drain. Dat zijn een hoop geholpen mensen die zorg behoeven. Een hoop leraren beter gesalarieerd. Ga zo maar door. De politiek stond erbij en keer ernaar. Bankiers strafrechtelijk vervolgen als ze gross negligent zijn geweest. Dat is het enige. Redelijk goeie film voor zover ik me Margin Call kan herinneren. Vanavond is ie op de BBC.

Momenteel ben ik het boek van Joris Luyendijk (Dit kan niet waar zijn) aan het lezen en dat is echt bere-interessant. Hoe hij de financiële wereld beschrijft, komt goed overeen met wat Margin Call de kijker schetst: hoger management die geen ruk snapt van hun eigen supercomplexe producten, overwerken tot onchristelijke tijdstippen en een totaal verziekte werksfeer op de vloer. Eigenlijk best schokkend allemaal en ook hoe realistisch het ook overkomt.

Een jonge medewerker van een bank komt er achter dat de bank op het punt van omklappen staat door een hoop financiële junk dat ze in bezit hebben. In het begin verwachtte ik dat deze film nog een of andere ongeloofwaardige truuk zou toepassen, maar niets van dat. Wel jammer dat de daadwerkelijke uitvoering van het plan gauw er doorheen gejast wordt. Maar daarvoor krijg je wel een indringend drama te zien met diverse karakters en hun onderlinge hiërarchieën. Bizar boeiend vond ik dat!

Door het gemiddelde op MoMe had ik niet zo'n goede film verwacht; ik was blij verrast. Wel een echte praatfilm. Gelukkig wordt de film gedragen door uitstekend acteerwerk(alleen Baker en Moore waren wat gewoontjes). Jeremy Irons is met name indrukwekkend en intimiderend. De film schets een ontluisterend beeld van de financiële wereld: Bazen die eigenlijk niet snappen wat het bedrijf nou eigenlijk doet, hiërarchische bureaucratie en een werkplaats waar je op elk moment eruit kan vliegen.

Goeie film, ik heb 'm iets opgewaardeerd. Als je 'm nix aanvindt, trek je je klaarblijkelijk ook niks aan van hoe de financiele crisis in elkaar stak/steekt. Kevin Spacey goed, zoals vanouds. Jeremy Irons steelt als CEO Tuld de show evenwel. Sterke gelijkenis met CEO Fuld (ook de naam) van Lehman Brothers, waarvan bekend was dat ie zo'n 90-100 miljoen jaarlijks toucheerde. Enige zwakke punt is de huilpartij op het toilet van de jonge medewerker. Reken maar dat zulke knappe koppen de hele business van verhandelen van financiele producten met de nodige scepsis en cynisme zullen benaderen. Ook toen al. Het is wat Gordon Gekko zei: tis een zero-sum game, someone loses, someone wins. De verhandelaars alleen niet. Sterker, van Goldman Sachs was bekend dat het van twee walletjes at. Rommelhypotheken als security bonds verkopen... en speculeren op hun waardeverlies op de langere termijn.

Idem hier. Verliest bij herziening niets aan spanning. Uitstekend opgebouwde thriller.

Uitstekend. Ik had van te voren niet gelezen waar het over ging, want dan had ik mischien gedacht dat het onderwerp niets voor mij was. Maar dit was zo'n film waarvan je vanaf de eerste minuut geboeid bent. Ondanks het moeilijke, ongrijpbare onderwerp werd het op een begrijpelijke manier in beeld gebracht. De personages waren echt en zelfs zonder de gebruikelijke romances ging deze film over mensen, hun twijfels en dilemma's - veel meer nog dan over geld. Heel erg knap.

magistrale val van de derivatenbubble op microniveau. En we gaan gewoon lekker door met zoals we het altijd deden... dat is toch wel het meest verontrustende aan dit alles. Grote woorden maar 7 jaar verder en we zijn alles wel weer een beetje aan het vergeten. Over 30 jaar volgt de remake...

Margin Call is een interessante drama/thriller die van begin tot eind weet te boeien. Toegegeven, als je geen economische/financiële achtergrond hebt dan is het best lastig om de film op bepaalde momenten te volgen. Het is zeker handig als je er kennis van hebt maar het is niet noodzakelijk. Of je het nou wel of niet begrijpt; het feit blijft dat ingrijpende keuzes gemaakt moeten worden door mensen met een leidinggevende functie in een investeringsbank. Ondanks de lastige termen en vage definities weet regisseur J.C. Chandor een film af te leveren die echt spannend is.

Sterk spelende Kevin Spacey. Maar ja, wanneer speelt hij niet sterk? Overtuigende rol van Spacey als afdelingshoofd(?) Sam Rogers. Een man die duidelijk een veteraan is in het bankwezen. Tegelijkertijd zit hij ook met de nodige zorgen. Ook weer een fijne rol van Paul Bettany. Hij speelt Will Emerson; een jongeman, maar een oude rot in het vak. Jeremy Irons doet het niet slecht, is alleen jammer dat hij beperkte ruimte heeft in zijn rol en niet helemaal uit de verf komt. Zachary Quinto mag ook zeker nog genoemd worden. Hij zit nog niet bijzonder lang in de acteerwereld maar hij heeft een aardig cv opgebouwd. Quinto zet de sterkste rol neer, samen met de rol van Spacey.

Niet verwacht dat een drama/thriller met een financieel thema mij zo zou kunnen interesseren. Het fijne is dat het heel dichtbij de realiteit komt. Dit doordringt je nogmaals van het feit dat er in de film een hachelijke situatie ontstaat waarbij cruciale keuzes gemaakt moeten worden. Ik zou in de film graag hebben willen zien wat de gevolgen zijn van de keuzes die gemaakt zijn. Het zou interessante scènes kunnen opleveren. Dus een beetje een gemiste kans om het nog beter te maken.

3,5*

Indrukwekkende film over het begin van de financiële crisis in 2008. Beslist een film die je meerdere malen wilt zien. Ik was nooit zo'n fan van Jeremy Irons, maar in zijn rol van meedogenloze CEO is hij zeer overtuigend.

Interessante film.

Ook ik heb deze film opgezet naar aanleiding van Luyendijks boek; hij noemde deze film ook in een interview. Ik zou nog steeds niet kunnen zeggen wat er zinnig en onzinnig aan zijn boek is, daarvoor weet ik gewoon te weinig van de ins and outs van de financiële sector, maar het beeld wat ik heb gekregen matcht wel behoorlijk met wat er in deze film te zien is.

Details worden gelukkig maar spaarzaam gegeven. Meer gaat het om de onderlinge verhoudingen, hoe men verschillend reageert, en hoe de crisis "afgehandeld" wordt. Ook interessant is om te zien hoe hoger op hiërarchische ladder, hoe meer moeite men heeft het probleem te begrijpen.

Veel van de film leunt op sterk acteerwerk met een paar topacteurs zoals Spacey en Irons. Maar toch ook audiovisueel meer dan degelijk, wat ik niet had verwacht. Qua beelden verre van experimenteel, maar wel duidelijk verzorgd. Veel aandacht voor neonlichten, computerschermlicht en de lichten van de stad 's nachts, soms aardig weerspiegeld in autoglas. De soundtrack is minimalistisch, ingetogen, en kleurt de gehele sfeer net een beetje mooier bij zonder overdadig te worden.

Kortom, een blik op de crisis, die gelukkig enigszins schetsmatig is, maar ook filmisch in orde. 3,5*.

Het monstrum van Reagan. Deze film laat doeltreffend zien dat de gevaren van het ongebreidelde neoliberalisme zien. De mens zou gebaat zijn bij zo veel mogelijk vrijheid, geconditioneerd door de vrije markt die zo min mogelijk wordt belemmerd door interrupties van overheidswege. Dat is in de kern een mooi principe, maar werkt de natuurtoestand van Hobbes natuurlijk in de hand. Niet de eerlijke, hard werkende en kwaliteit leverende lobbes, maar de zelfingenomen sociopaat zwaait de scepter.

Tot zover mijn filosofische bespiegelingen. Ik heb eerst het boekwerkje van Luijendijk gelezen en het lijkt alsof hij een uittreksel van deze film heeft gegeven. De verschillende persoonlijkheden en standpunten die in het boekje werden gecategoriseerd, van tandenknarsers en neutralen tot de Masters of the Universe, komen aan bod in de film. De conclusie is verbluffend: het houdt niet op. Het systeem laat dat niet toe. Het neoliberalisme, laatkapitalisme of welke term je er aan wilt hangen, dat door Ronald Reagan de ether in is geslingerd, biedt alleen ruimte voor amoraliteit (niet te verwarren met immoraliteit- Jeremy Irons is geen seriemoordenaar- het boeit hem simpelweg niet). De leviathan heeft zich teruggetrokken en wordt gehinderd door de exponenten van de natuurtoestand. Ben ik toch weer vervallen in quasifilosofisch mijmeringen, maar soit.

In ieder geval komt deze film een stuk treffender over dan The Wolf of Wall Street. Laatstgenoemde laat nog enige ruimte over voor satire en relativering. Natuurlijk is Wolf een aanklacht, maar door haar amuserende aard krijgen leken het idee dat het allemaal zo erg nog niet is. Mocht je in je eentje deze film aanzetten, krijg je een waarlijk beeld van de materie. Verder is de film cinematografisch gewoon uitstekend en stileert perfect de thematiek van deze prent: wanhoop.

Mooi verhaal. Ik en anderen met mij zien vooral in Milton Friedman (sorry Koerok) en zijn economische school van de Chicaco Boys de kwade genius in dezen, lees als het je interesseert Naomi Klein's The Shock Doctrine voor een huiveringwekkend inzicht in het vernietigende karakter van het neoliberalisme sinds de jaren '70.

Ja, interessant! Wil ook nog wel meer weten over de banden van de overheid met de bancaire wereld. Obama die een aantal belangrijke spelers van de crisis in zijn ministerie heeft, Wim Kok en Wouter Bos die als 'salonsocialisten' gewichtige functies hebben vervuld na hun carrière in de politiek etc.

"..........Iedereen wil een mooi groot huis, een dure auto,maar eigenlijk kunnen we het niet betalen.........|

Op dit verlangen is de hele financiele wereld gebaseerd. De film laat pakkend zien dat het ook fout kan gaan . en er geen dekking is . Integendeel de bank in kwestie staat mijlenver in het rood. Irons en Spacey zetten adembenemende rollen neer, geflankeerd door andere topacteurs.

Een weergaloos boeiende film, .........terwijl het onderwerp mij gestolen kan worden...........Hulde, vier sterren.

Spacey; ' Ï dont stay, cos of your story, but cos i need the money..............' De enige emotie die hij heeft en toont is bij het overlijden van zijn hond.

My words !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Underrated movie, zeker een dikke 4+ sterren.

De prima cast en aardige dialogen dragen deze film. Het onderwerp is boeiend, maar echte uitleg of veel duiding wordt er niet gegeven. Enige kennis van financiële markten en de financiële crisis is wel gewenst om het allemaal goed te kunnen volgen. De film weet voldoende te boeien, maar ondanks de goede cast toch niet echt te overtuigen. Het blijft allemaal wat afstandelijk en daardoor is het niet echt meeslepend. Ook is het einde nogal abrupt.

Dr. Strangelove, maar dan tijdens een financiële apocalyps in plaats van een nucleaire, dacht ik toen ik de heren en dame in deze film hun crisisberaad zag houden rond de tafel. Maar Margin Call is geen doldwaze doch vlijmscherpe satire op de bankencrisis van 2008. Noch is het een nagelbijtend spannende thriller, noch een komedie met een randje als The Apartment, noch een meeslepende misdaadsaga als The Godfather, noch een haarscherp portret van excentrieke figuren die onze wereld veranderen als The Social Network.

Wat is het dan wel?

Ik vrees dat de regisseur het zelf niet weet.

Chandor had alles in handen om hier een onvergetelijke en maatschappelijk onmisbare film te maken, maar hij benut die kansen niet. Om te beginnen zijn de personages te 'gewoon', te vlak, en zijn ze wel erg snel overtuigd van het falen van hun systeem. Dat zie ik Maurice Lippens nog niet gauw doen. Met een cast als deze had je daar veel meer uit kunnen halen.

Daarnaast knetteren de dialogen te weinig. Tucci die begint over zijn brug, of Irons en Spacey in de toiletten, of de hypernerveuze Badgley naast Baker die zich ontspannen staat te scheren: dat hadden klassieke scènes vol onderhuidse spanning kunnen worden.

Dat ligt ook wel wat aan de mise-en-scène: om beelden die op je netvlies blijven nabranden is het Chandor duidelijk ook niet te doen, hij zweert bij die afgezaagde Cannes-achtige beeldvoering die nergens echt beklijft. De afhandeling van de zaak komt dan ook heel abrupt over, en de laatste scène weekt maar weinig bij je los, terwijl die eigenlijk fantastisch gevonden is.

Geen bonus voor J.C. Chandor dus, terwijl hij duidelijk over de juiste dosis durf beschikte om dit walgelijke systeem dat ons in de tang houdt aan de kaak te stellen.

De boodschap van Margin Call is geen vet uitgesmeerde emotionele uitbarsting, maar een subtiel onder de huid galmende echo over een door en door verrot systeem dat mensen op het schild hijst die een morbide gebrek aan empathie (de over mijn lijk mentaliteit) vertonen en meer begaan zijn bij hun dooie hond dan mensen aan de geelhonger.

Gisteren in Tegenlicht konden we zien dat er geen spat veranderd is; de €80 miljard per maand van Draghi komt in de zakken terecht van juist bovengenoemde perfide lieden.

Sterke film, waarin mooi en onderkoeld geacteerd wordt. Zeker 4 sterren waard.

Met bovenstaand citaat heb ik wat moeite. Dus als je deze film niks vindt ben je gewetenloos of onverschillig. Lijkt me wat kort door de bocht.

Je hebt gelijk!

Herzien naar aanleiding van het zien van The Big Short. Ik had na het zien van die film het idee dat Margin Call net wat beter was, en daarom had ik die een halfje minder gegeven. Daar kom ik toch op terug, want deze film is uiteindelijk toch wat klinischer, en wat minder interessant op filmisch gebied. Dus een halfje eraf: 3*.

Goed verhaal, uitmuntende cast en sterk in beeld gebracht. Wel vrij langdradig en een paar momenten waarop ik de aandacht verloor. Daarom halfje eraf. Paul Bettany verdient een oscar. Die kerel is steeds zó anders maar zó overtuigend!!

“There are three ways to make a living in this business: be first, be smarter, or cheat.”

Een sublieme financiële thriller. Het is een Griekse tragedie die voor je ogen afspeelt en waar je alleen maar lijdzaam naar kan kijken. De ineenstorting van Wall Street staat op het punt van beginnen en één investeringsbank heeft het door. Maar er is niets meer tegen te beginnen dus helpen ze de ineenstorting een handje.

Want als je niet slimmer bent en geen bedrog wil plegen (oh, de ironie), moet je de eerste zijn. Sommige personages hebben bezwaren en sommige interesseert het geen fluit, maar uiteindelijk is geld de doorslaggevende factor. Want zoals Spacey’s karakter zegt, “ I don’t stay because of your story, but because i need the money”. Een financiële horrorfilm met een topcast. Spacey, Irons, Bettany, Moore, Tucci etc. Wat spelen ze allemaal fabelachtig.