Margin Call (2011)

In een periode waarin het bankwezen op zijn kop staat, waar en sprake is van rommelkredieten en onverantwoordelijk beheer, kwam deze film op zijn tijd.

Het is een film die inzake sfeerschepping uitblinkt en het is niet abnormaal dat hij een beetje gelauwerd werd voor "screenplay en writing".

Knappe weergave van hoe het er aan toe kan bij een groot bedrijf in moeilijkheden, inzonderheid onder de toplui, die hun eigen vel en imago willen redden, verantwoordelijkheden in de gepaste schoenen schuiven en vooral geld boven alles uit verkiezen.

Het einde is wat verrassend en laat de kijker wat op zijn honger. Het knap acteerwerk van een Kevin Spacey, Jeremy Irons en anderen is te waarderen.

Aardige film die de graaicultuur in de top van de financiële wereld op realistische wijze weergeeft. Met Spacey en Moore ook nog prima acteurs. Helaas zijn diverse scènes te lang of overbodig, wat de film zo hier en daar saai maakt met een afgeraffeld einde. Bovendien zit het verhaal vol met onvolkomenheden en de kijker wordt nogal voor de 'domme' gehouden, wat men tracht te verdoezelen met semi-jargon. In de huidige financiële wereld gaat de informatievoorziening zo razendsnel dat de oplossingen in deze film absoluut onrealistisch zijn.

Ik dacht dat ik dit geen leuke film zou vinden, omdat ik niet zoveel weet van bankzaken etc. Maar deze film is gemaakt voor iedereen. Het verhaal is gelijk al boeiend en ik heb me geen minuut verveeld. Dus compleet verrast door het spel van de acteurs en het verhaal. Een supergoede film. Die ik iedereen aanraad om te kijken.

Ze mochten van mij wel wat meer shots buiten dat gebouw hebben !

Halverwege nu. Hmm Valt mij op dat mensen van het hoger Management. Geen zak van modellen ed snappen. En dat The Big Boss in 'kindertaal' uitgelegd wil worden hoe de zaken in elkaar steken. Met zijn overdreven zichtbare neurotische trekjes

Spannende en boeiende inkijk in het louche wereldje van de investeringsbanken.

Onthutsend hoe men in dat wereldje denkt en handelt. Zelf was ik (toevallig) in New York toen Lehman Brothers omviel en 's morgens vroeg tientallen werknemers met kartonnen dozen met persoonlijke bezittingen door de luxe draaideuren van het pand naar buiten kwamen strompelen.

Lehman werd niet gesteund, viel om en de rest in geschiedenis. De bancaire crisis, we zitten er nog steeds middenin. Mooie rollen van de hele cast, vooral Spacey is geweldig.

De allermooiste scene vond ik toch de allerlaatste. Misschien wel de enige humane scene in deze film. Mooie vondst.

Een film die me niks, maar dan ook helemaal zegt. Iets voor economiestudenten, en kaderpersoneel bij banken, beursmaniakken, etc. (misschien dat die er iets van begrijpen).

tamelijk intrigerende film, maar door het onderwerp toch moeilijk te volgen. althans, de details krijgen geen grip op je en dat is lastig voor de leek. het broeierige klimaat vergoedt veel. ook de mate van hiërarchie binnen zo'n bedrijf wordt prachtig in beeld gebracht. raar om te 'voelen' hoe een economische crisis tot stand komt. de karakters en acteerwerk waren prima.

Deze film legt toch het best uit, waarom we de crisis hebben gehad. Verder vond ik interessant om de hiërarchie binnen die wereld te zien.

Goeie film. Topacteurs in vorm. Maar : waarom niet helderder uitgelegd hoe die pakketten in elkaar zaten enz.enz.

Het schijnt moeilijk te zijn om aan een leek uit te leggen hoe die transacties in hun werk gingen.

Heb ergens gelezen dat ook de bankdirekteuren zelf niet eens snapten hoe e.e.a. in elkaar zat.

Ok, als je dus maar aanneemt dat ze rotzooi hebben gekocht en dat met winst moeten verkopen dan schiet je een heel eind op.

Tot de bom barst!

Zojuist gezien. Mooi gespeeld, Zeer goede sfeer en spanningsopbouw. Het einde had wat meer een climax mogen zijn.

Ik zal het je uitleggen: . Amerikaanse banken vielen om doordat er te makkelijk hypotheken en leningen werden verstrekt, die niet werden terugbetaald in veel gevallen. Als banken omvallen,is dat het begin van het einde . Geen leningen meer,geen investeringen,inkrimpingen,faillissementen dus werkeloosheid Vervolgens minder investeringen,geen hypotheken meer...etc...Een neerwaartse spiraal.Als amerikaanse banken omvallen heeft dat wereldwijd gevolgen ,want alles is verstrengeld aan elkaar. Soort griep. Dus het wel en wee op Wall Street en Tokyo etc.heeft directe gevolgen voor jou of je wel of niet een auto kan kopen,of een huis, of dat je gaat investeren.....In wezen wordt de hele wereld economie bepaald door pakweg 10000 mensen (olie,bankwezen).....Kijk nu de film nog een keer.

Snap niks van economische modellen, maar daar ging het ook niet over. Het gaat over onbegrijpelijke producten, die je geheel immoreel aan de man brengt. Leukere film uit het big banking genre is Barbarians at the gate. Maar irons en spacey zijn best genietbaar.

Een film over een wereld waarin buitensporig veel geld wordt verdiend, waarin mensen die de ene dag de tent draaiende houden de volgende dag persona non grata kunnen zijn en de mensen die het voor het zeggen hebben er alles voor over hebben om dat vooral zo te houden.

Mijn vrij hoge verwachting bij deze film kwam gelukkig uit, wat vooral te danken is aan de zeer goede acteerprestaties van Tucci, Spacey en met name Irons, die echt fenomenaal is als de grote baas. Wanneer zijn entree wordt aangekondigd stijgt voelbaar de spanning, want dit is de man die de touwtjes in handen heeft en over lijken gaat om geld te verdienen. Zijn ogenschijnlijk onverwoestbare energie, zijn bedrieglijk charmante maniertjes en zijn laconieke houding t.o.v. mogelijke consequenties en “casualties of war”; uiterst geloofwaardig en goed indenkbaar dat velen aan de top daadwerkelijk zo kunnen/moeten/willen zijn.

Het hele investeringsverhaal vind ik ingewikkelde materie en hoewel ik het in grote lijnen wel begreep had ik soms wat moeite om tot me door te laten dringen waar ze nu eigenlijk mee bezig waren. (al leken de personages daar zelf ook last van te hebben) In ieder geval werd wel heel duidelijk dat zowel werknemers als cliënten weinig meer voorstellen dan pionnen binnen een gecompliceerd spel waar verschrikkelijk veel geld mee gemoeid is.

De film bevat weinig ‘actie’ (gelukkig totaal anders dan een Wall Street 2) maar veel sterke dialogen en een –hoewel fictief toch zeer fascinerend- kijkje in de keuken van de grote graaiers van deze wereld maken er een boeiende kijkervaring van.

Hoop moeilijk kijkende mannen en uiteindelijk verkopen ze rotzooi dat is Margin Call...

Net als wat ze verkopen: gebakken lucht.

Bijzondere film. Op zich is het uitermate moeilijk om een film over deze materie te maken. Het is allemaal erg technisch en droogjes. Toch wist de film me te boeien. Al had het allemaal wat meer naar een climax mogen opbouw

Hele aardige film. Ik was bang voor een soort "Wall Street: Money Never Sleeps", vol met onzinnig pseudo-jargon om indruk te maken op de kijker. Gelukkig is Margin Call een heel ander soort film.

Het focust op eigen wijze op het moment dat een bubbel/pyramidespel spat: een produkt dat iedereen wou hebben is opeens niet meer in trek en het zaakje stort in elkaar. Oftewel: het omslagpunt van vertrouwen naar wantrouwen. Wie als laatste er nog in zat verliest.

Los van de geloofwaardige inhoud is het ook als film uitstekend, met prima acteerwerk en sfeer. 3,5*

Mooi sfeersetting, helaas begreep ik het technische deel niet helemaal, jammer

Vrij abstracte film die gelukkig niet verwordt tot een karikaturale aanklacht. Iedereen is in zijn eigen cocon gehuld en heeft zijn excuses klaar om gewoon verder te doen. Ja, zelfs Tucci die uiteindelijk toch op het appél verschijnt. Dat maakte hen herkenbaar en menselijk, ze waren zich echt van geen kwaad bewust, 'het moest gewoon zo zijn'. Vooral de manier waarop Irons zichzelf vrijpleit en waarschijnlijk nog gelijk heeft, ook. ja, ze hadden het wel zien aankomen en zo, maar toch…

Wat minder geloofwaardig was: het hele verhaaltje in een tijdspanne van amper één etmaal. Eén of andere werknemer merkt bijna 'stoemelings' dat er een ramp staat te gebeuren en dan wordt iedereen zonder probleem op één twee, drie in het midden van de nacht opgetrommeld, allemaal perfect uitgedost en opgemaakt, trouwens… tja,…

Wat ik echter nog het meest verbaasde: deze film is mooi! Echt heel knap in beeld gebracht met heel mooi uitgelichte scènes en een New York by night dat echt kan bekoren.

Margin Call schets een fascinerend en objectief portret van het begin van de Financiële crisis. Hoewel de economische prietpraat mijn pet te boven ging, heb ik me geen moment verveeld. Dit met dank aan geweldig geschreven karakters en uitdagende dialogen. Vooral de interactie tussen Jeremy Irons en Kevin Spacey was om te smullen.

4 sterren.

Heerlijke film. Ik wilde hem eerst een 4 geven maar vanwege het matige open einde nu toch een 3,5

IJzersterk! top cast!

Deze film gaat over het moment dat de financiële bubbel knapt en de oorzaak van de huidige werelwijde recessie. Het verhaal is licht gebaseerd op het failliet verklaarde bedrijf "Lehman Brothers" in 2008 --->>> NRC Lehman Brothers-special

Moeilijke materie maar werkelijk ijzersterk gefilmd. De hiërarchie, beginnende bij een jongen (badgley) die net bij het bedrijf zit en een salaris heeft van $250.000 per jaar, zijn manager (bettany) die $2,5 miljoen per jaar, de baas (spacey) van de afdeling die waarschijnlijk $10 miljoen per jaar incl bonussen ontvangt, zijn baas (baker) waarschijnlijk $20 en dan uiteindelijk de opperbaas (irons) die $85 miljoen mag bijschrijven op zijn rekening, is goed in beeld gebracht.

Daarnaast gaat hele probleem over een VAR- model, die de afdeling risico management gebruikt om het risico te beperken, wat niet meer up to date is aan de huidige markt. Andere banken volgden deze grote investeringsbank zonder zelf goed research te doen naar wat de pakketten eigenlijk waard zijn. Omdat het bedrijf in de film al 2 weken lang deze te hoog gewaardeerde pakketten verkocht én inkocht merkten andere mensen/bedrijven niet op dat ze eigenlijk niet veel waard zijn.

Pas op het moment dat het bedrijf in de film alleen maar gaat verkopen en niet meer inkoopt, merken andere mensen/bedrijven dat er iets niet in de haak is. Ze moeten zoveel mogelijk verkopen voor 15:00 uur want tegen die tijd weet de hele financiële wereld dat ze een zogenoemde fire-sale doen. Alles verkopen. Alles verkopen want ze weten dat het niks waard is. Je ziet ook nog dat ze een trade doen waar ze 131 miljoen op verliezen, want als ze de pakketten houden maken ze nòg meer verlies.

Ze verkochten pakketten wat niks waard waren, de mensen/bedrijven die ze kochten maken verlies waardoor ze hun hypotheek en rekeningen niet meer kunnen betalen, de bedrijven waar ze hun hyptoheek en rekeningen moesten betalen krijgen hun geld niet en gaan failliet, hierdoor moeten ze weer werknemers ontslaan en zo zit de economie in een neerwaartse spiraal wat tot op de dag van vandaag voelbaar is. Grote werkeloosheid, bedrijven failliet en ga zo maar door. En dat alleen omdat de opperbaas van dat bedrijf zijn zaken niet op orde had en hij die dag alles verkocht heeft wetende dat het niks waard is om zelf nog rijker te worden.

Dat ze dit niet laten zien in de film is juist heel doordacht. Kijk om je heen in jouw maatschappij en dan zie je het, moet de regisseur gedacht hebben. Het einde is het enige wat humaan is in de film en daardoor, als je erover nadenkt, ook goed gevonden door de regisseur.

Goede film die mijns inziens goed de pijnpunten blootlegt wat deze specifieke materie aangaat.

3,5 ster die er 4 hadden kunnen zijn als het 'mijn ding' was geweest.

Naar aanleiding van een fragment van deze film in VPRO’s Tegenlicht over Londonse bankiers deze dvd weer eens opgezet.
Geslaagde en onderhoudende film over het bankwezen en de rommelkredieten. Goed script en goede acteerprestaties van de hele cast maar heb vooral van de rollen van Jeremy Irons en Paul Bettany genoten. Er wordt ook een redelijk goede poging gedaan het probleem van de bank te schetsen dmv de metafoor van de stoelendans en de muziek die langzamer of al opgehouden is met spelen.

Einde van de film kwam voor mij wat abrupt, ik had nog een day after the fire-sale verwacht. Wel ‘mooi’ om te zien dat ondanks de vaak goede bedoelingen van de meeste werknemers er uiteindelijk, om uiteenlopende redenen, toch altijd voor het grote geld gekozen wordt.
Goed, 3.5*.

Een sober gemaakte film die van begin tot eind weet te boeien.

Margin Call is speelt zich af in 2008, aan de vooravond van de grote financiële crisis. Twee jonge analisten bij een grote bank ontdekken dat deze bank op het punt staat totaal te imploderen. Ze rapporteren dit bij hun leidinggevende. En dat is al meteen waar de film anders is dan je verwacht: bij de meeste films zou de leidinggevende de twee snuiters ontslaan, opjagen, in diskrediet brengen, vermoorden of wat dan ook. Nee, niet in Margin Call: de leidinggevende zegt "potverdorie zeg, dat is niet best", roept zijn eigen leidinggevende erbij die op zijn beurt hetzelfde zegt en de grote baas belt. Die vervolgens ook zegt: "potverdorie zeg, dat is niet best."

Je verwacht een soort "man who knows too much" scenario, maar je krijgt een film over mensen die in hetzelfde zinkende schuitje zitten en proberen zichzelf te redden. Ze zitten echter niet allemaal op hetzelfde dek. De hiërarchie en vriendjespolitiek gaan opspelen. Klinkt ook niet slecht, toch? Misschien heeft Hollywood een soort verwachtingspatroon gecreëerd en wanneer een film daar niet aan beantwoordt is dat niet per se erg. Maar het alternatief is somber en weinig sprankelend.

Een makkelijk kritiekpunt is het vele jargon. De film lost dit makkelijk op door van Kevin Spacey een imbeciel te maken die ondanks zijn hoge positie blijkbaar niets weet van zijn eigen vakgebied en het allemaal in Jip-en-Janneketaal uitgelegd moet krijgen. Geen probleem.

De locaties zijn op één hand te tellen. Logisch, want na het contracteren van zoveel bekende namen was er amper genoeg geld om een etage in een New Yorks kantoor te huren. Ook dat is niet erg. Wat wèl erg is, is dat er weinig met al het talent wordt gedaan. De acteurs hebben als moeilijkste taak "zorgelijk kijken". In deze film wordt niet gehuild en er wordt niet in gescholden. Geen tirades en groteske gebaren. Maar ook geen subtiele emoties, onderhuidse gevoelens, helemaal niks. Allemaal ietwat nerveuze mensen die, zoals gezegd, vooral zorgelijk kijken.

Het personage van Stanley Tucci wordt in het begin op onbeschofte wijze ontslagen en hij laat het, zorgelijk kijkend, gelaten over zich heenkomen. De enige keer dat de stoïcijnse sfeer wordt doorbroken is wanneer Tucci zijn telefoon stuksmijt. Maar ook daar kan ik me overheen zetten en volop genieten van dialogen op het scherp van de snede. Maar helaas, ook dat zit er niet in. Iedereen probeert zijn eigen hachje te redden en de anderen zoveel mogelijk te mijden. De speech van Kevin Spacey moet iedereen oppeppen, maar bereikt bij mij het tegenovergestelde. Misschien ben ik wat verwend door de speeches van DiCaprio in The Wolf of Wall Street. Maar soit.

Het volkomen imbeciele abrupte einde is even onverklaarbaar als de rest van de film.

Deze hele film was prima geweest als documentaire op Discovery over de financiële crisis. Als entertainmentproduct is het even geslaagd als Benno L. op een kinderfeestje.

1 ster

Misschien is het verschil met deze film en wolf of wallstreet, dat de makers van deze film begrijpen dat er geen idioten werken op deze bank. En dat deze werknemers niet voor de gek te houden zijn met één of andere bullshit speech. Het is wellicht minder dramatisch, maar ik denk wel realistisch.

Het groeien van gras is ook realistisch, maar dat maakt het niet geschikt voor een film. Ik vind het niet entertainend.

Sinds wanneer moet film een entertainmentproduct zijn?

Nou, zo ongeveer sinds snoep lekker moet zijn, jenever moet benevelen, auto's moeten kunnen rijden en WC papier je anus schoon moet vegen. Een film moet entertainen. Entertainment is heel breed. Het moet emoties oproepen. Van lachen om komedies tot griezelen met horror, tot verwonderen met een vage indie-film.

Maar deze film is meer educatief dan vermakelijk. Vandaar dat ik zeg: het is een documentaire met een A-list cast.