The Moth Diaries (2011)

Zeker geen slechte film.

Het is gewoon érg jammer dat deze film te boek staat als horrorfilm, daarmee creëer je inderdaad verkeerde verwachtingen. De combo geest/vampier maakt het uiteraard dat de film uiteindelijk wel in het horrorhoekje thuishoort, maar gore, spanning of scares zijn bepaald niet het doel van deze film.

Eerder een duister sprookje, eentje wat zich afspeelt in een all-girl school. Daarmee soms een beetje kinderachtig misschien, maar qua sfeer zit het absoluut wel goed. Best aardig geschoten, redelijke soundtrack en oké acteerwerk. Cole is een freak, maar het maakt haar alleen maar beter in haar rol.

Geen grootse film, maar wel absoluut ondergewaardeerd hier. Een open mind bij aanvang van een film zou een hoop mensen veel goed doen.

3.0*

Aardige film. Leuke hoofdrolspeelster speelt goed haar rol. En ook Lily Cole is goed getypcast. Ze is opzicht al een vreemde verschijning. Verder is het meer een spannende film met wat bovennatuurlijke dingen. Er wordt een verhaal vertelt en dat wordt heel goed gedaan!!

Zelf had ik de film onder de thrillers/ mysterie geschaard. Want voor een horror is hij net iets te mak. Maar toch het is een fijne film.

The confessions of a teenage drama queen

Overdreven is bovenstaande omschrijving misschien wel, maar wat ik ermee probeer te zeggen is dat de situatie waar de 16-jarige Rebecca (Sarah Bolger) in beland mij totaal niet wist te boeien. Centraal staat het dagboek van Rebecca die schrijft over de gebeurtenissen op een kostschool. Rebecca is erg close met haar vriendin Lucie die al gauw in de ban lijkt te zijn van het nieuwe geheimzinnige meisje Ernessa die al gauw na de aankomst van de andere meiden ook op de school arriveert. Wat volgt is een hoop drama omtrent een vriendschap die langzaam maar zeker naar de vernieling gaat vanwege de invloed die Ernessa op Lucie heeft. Voor de rest speelt er nog een klein subplot tussen Rebecca en haar leraar meneer Davies waar niks mee gedaan wordt en waar ik me ook van af vraag wat voor een belang het voor het verhaal had.

De film is eigenlijk gewoon erg saai te noemen. Het valt dan ook alleen maar onder de categorie horror te scharen omdat er tegen de karige finale eenmalig wat bloed vloeit. Voor de rest is het nietszeggende drama die enkel draait om de verloren vriendschap van de twee meisjes die Rebecca op alle mogelijke manieren probeert te redden. Natuurlijk brengt ze ook een persoonlijk trauma met zich mee waardoor Ernessa feitelijk haar zinnen op haar had gezet, maar waarom niet meteen voor haar gaan als ze Lucie ook zo gemakkelijk in haar macht kon krijgen?

Het gegeven plot had best spannend uitgewerkt kunnen worden. Een jong meisje waar duidelijk iets aan schort, in toppers zoals bijvoorbeeld Orphan die een aantal jaren geleden verscheen zagen we dat dit genoeg spanning op kon leveren. In deze film ontwikkeld zich echter een suf verhaal wat bovendien geen enkele spanning genereert en waarbij je je best moet doen om niet in slaap te sukkelen. Aan de actrices ligt het niet aangezien deze hun rollen allemaal verdienstelijk vervullen, maar wel op alle overige fronten. Jammer, want van de regisseur van American Psycho had ik toch meer verwacht.

1,0*

Alle vampierverhalen hebben drie vaste ingrediënten. Bloed, seks en dood. Dat is althans wat de leraar Engelse literatuur de meisjes in deze film voorhoudt bij de bespreking van de gotische novelle “Carmilla”, waarin een jong meisje zich laat verleiden door een vrouwelijke vampier. Ik ben het met hem eens. Die drie ingrediënten vind je trouwens ook terug in deze film. Heel prettig. Helaas weet de film van de drie ingrediënten niet consequent één prikkelend geheel te maken.
Sarah Bolger speelt de hoofdrol. Een leuke actrice, die ik al eerder in de tv-serie The Tudors tegenkwam. Van haar goede acteerprestaties ben ik nog niet overtuigd. Wel van haar aangename uiterlijk. Daar doen we het dan maar mee. Dat lukt overigens uitstekend. Gelukkig maar, want het verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. De dagboeken uit de filmtitel zijn haar dagboeken. Er is dus veel Sarah Bolger.
Ze speelt de rol van Rebecca. Een emotioneel beschadigd meisje in een meisjesinternaat. Het verhaal wordt vanuit haar perspectief verteld. Evenals Rebecca wordt de kijker rustig en geleidelijk geïntroduceerd in het fantastische element van het verhaal. Dat element bestaat uit de sexy Lily Cole. De kijker is bij haar bleke geluidloze verschijning meteen op zijn qui-vive, Bij Rebecca duurt het wat langer. Ze is minder door de wol geverfd en romantischer van aard dan menig kijker, vermoed ik.
Haar naïviteit zorgt ervoor dat de film heel vaak een slepend karakter heeft. Ik zag nergens een hele dynamische kant aan Rebecca. Net zoals ik nergens een reden kon vinden voor het korte filmleven van een grappig lesbisch personage met een recalcitrant karakter dat in het begin van de film veel leven in de brouwerij brengt. Het zijn gemiste kansjes.
De invloed die het verhaal ‘‘Carmilla“ op de film heeft is onmiskenbaar. Behalve het leidmotief dat je in de film terugziet, grijpt de film de atmosferische mogelijkheden van de gotische vertelling kundig aan. De onheilspellend ruisende wind door de boomtoppen, het statige internaat met lange gangen en donkere ruimtes en natuurlijk het onstuimige romantische gevoelsleven van de meisjes,
Ondanks de inbreng van de onstuimige meisjes, is The Moth Diaries geen uitbundige film. Geen sensationele scènes. Geen grootse horroreffecten. Regisseuse Mary Harron is meer geïnteresseerd in innerlijke motivatie. Zij heeft meer op met zaken als afnemende levenskracht, verlangen naar de dood en vrouwelijke seksualiteit. Heel prijzenswaardig.
Het leidmotief, de thematiek en vooral de rolverdeling maken The Moth Diaries tot een vrouwenfilm. Er is amper een man aanwezig. De mannen die wel aanwezig zijn, schieten schromelijk tekort op het hulpvaardige vlak of zijn simpelweg enkel in de herinnering aanwezig omdat ze dood zijn. Nee, de mannen brengen het er niet zo goed af.
In The Moth Diaries gebeurt weinig aan de oppervlakte. Onder de oppervlakte gebeurt meer, maar is veel gehuld in vaagheid. De sfeer is onheilspellend. Verder bevat de film weinig verrassingselementen. Vanaf het begin had ik het gevoel dat de film vooral diepzinnigheid, emotionaliteit en een gotische sfeer wilde belichten. Het gotische element heb ik duidelijk waargenomen. De andere elementen met mate.