The Help (2011)

Prachtige movie en die scene waar Skeeter (Emma stone) erachter komt wat er echt met Constantine is gebeurd heeft me echt geraakt! Wist niet dat Emma stone zo goed was!

3,5* omdat het niet helemaal mijn genre is.

Sterke film over racisme in het Mississippi van de jaren 60, al ligt het sentiment wel heel dik op de film. Met 2,5 uur speelduur neemt de film ruim de tijd het verhaal te vertellen. Misschien was het verstandiger geweest de film wat in te korten, want subplotjes als de date van Skeeter wisten niet te overtuigen. Het hoofdverhaal an sich gelukkig wel, vooral dankzij enkele mooie rollen van de zwarte dames. Wel vond ik de karakters in de film vrij stereotype (vooral die idiote, racistische blanken vrouwen) neergezet, al kan het best zijn dat ze toen echt zo waren. De rollen werden gelukkig wel vol overtuiging gespeeld. Vooral de zwarte dienstmeiden speelden sterk, vooral omdat het allemaal lieve, prettige mensen waren. Hoe Aibileen met het kleine kind om ging was zelfs best vertederend.

Pijnlijke scènes zoals praten over wc's voor zwarten en een ontslag voor stelen van zilverwerk worden niet weggelaten. Het zal het vast goed hebben gedaan bij vrouwen die de film in de bioscoop hebben gekeken. Mij deed het niet zo heel veel. Wat wel indruk maakte was gewoon hoe men toen over zwarte mensen dacht. Dat blijft toch wel verbijsterend om te zien zeg, al brengt deze film het nog een beetje luchtig. Zo'n scene met de poeptaart is misschien wat overdreven, maar het was ook wel weer grappig omdat het als gerechtigheid voelde.

Als sentimentele tranentrekker slaat de film de plank soms wat mis, maar puur als film is The Help zeker de moeite wel waard. Al is het maar om de leuke Emma Stone te zien.

3,5*

Ontroerende film, over een onderwerp waar ik eigenlijk nog nooit wat over had gezien, maar dat zich wel perfect leent voor een boeiend verhaal. Zeker in combinatie met het goede tijds- en sfeerbeeld wat neergezet is.

Ik had wel liever wat dingen anders gezien. Ik vind het prima dat de speelduur langer is dan gemiddeld, dat heeft deze film nodig om echt iets invoelends te kunnen neerzetten, maar de verhaallijn met Celia Foote had wat mij betreft weggelaten kunnen worden, en ook vond ik het na het uitkomen van het boek wat inzakken. Ik begrijp dat het niet meteen allemaal 100% happy end kan zijn, maar de consequenties voor iedereen en de awareness (of juist gebrek daaraan) had op een of andere manier scherper en puntiger neergezet kunnen worden. Nu bleef een climax, afgezien van een goedbedoeld applausje in de kerk, toch wat teveel uit.

Maar verder 2,5 uur van genoten, ook erg kleurrijk en zonnig geschoten. Naast het boeiende en ontroerende verhaal kan je je ogen uitkijken wat betreft garderobe, haardracht, interieurs en settings.

ruime 4* met groeipotentieel

Degelijke film over een onderwerp (rassensegregatie), dat wel vaker in filmland is behandeld. Al snel heb je dan een sterke film te pakken, al hoeft de moraal er niet zo hard ingeramd te worden. Die groep mentaal instabiele phoneys werd nogal karikaturaal neergezet, wat dan wel weer goed op de lachspieren werkt. Emma Stone vond ik overigens okee, net zoals de rest van de film.

Beste kijkers,

Als ik deze film een 6 mag geven dan doe ik dat bij deze. Wat een fantastise film en wat een goede voorstelling van de tijd waarin het speelde. (Zelf jaren in the USA woonachtig geweest en telkens wanneer ik naar de zuidelijke staten moest, was deze afschuwlijke mentaliteit nog steeds voelbaar.)

Laat eenieder die deze film nog niet heeft gezien....... KIJKEN !!!

waardering: 6+

Een uitstekende film, die de volledige speelduur weet te boeien. De rassendiscriminatie in Mississippi gedurende de jaren '60 is een interessant onderwerp en het wordt hier ook prima uitgewerkt. De film biedt zowel serieuze verhaallijnen met af en toe ontroerende scènes als wat meer humoristische scènes. Het acteerwerk is over de hele linie uitstekend. Emma Stone zet wat mij betreft het beste personage neer, maar ook de acteerprestaties van Bryce Dallas Howard en Jessica Chastain zijn uitstekend. De sfeervolle setting en goede soundtrack maken het helemaal af. Een absolute aanrader.

Viel veel beter mee dan gedacht. 'k dacht dat het vooral drama ging zijn, maar er was zeker ook ruimte voor humor.

De cast deed het ook goed, het kwam allemaal wel overtuigend over.

Verder zag de film er goed uit en ondanks de lange speelduur verveelde de film eigenlijk totaal niet.

The Help. Tja wat moet je daar nu mee als man. Niets zou je zeggen. Een keukenmeidenroman nog wel waar zo'n beetje 85% gespeeld wordt door vrouwen. Toch heb ik mij laten verleiden door de vele recensies en ik moet zeggen dat ik daar geen enkele spijt van heb. Het is een uitstekende film. Drama die luchtig wordt verteld zonder dat je geconfronteerd wordt door lynchpartijen. Nee deze film die geheel is opgenomen in Mississippi/Jackson is vooral klein gehouden. Een mishandelde keukenmeid is zelfs in de film geschrapt.

Ik vond met name de blackies uitstekend spelen. Vooral de rol van Viola Davis vond ik voortreffelijk. Wow. The whities speelde iets te geforceerd/over acting op schrijfster Emma Stone na die mooi naturel overkwam. De film duurt wat lang (bijna 2.5 uur) maar dat is toch prima te doen. Ook de muziek zorgt voor sfeer met op het eind the living proof van Mary J. Blige.

Opgeteld dat deze film ook nog een mooi eind heeft kan ik niet anders zeggen dat deze film zijn sterren heeft verdiend en het leed mooi is verwerkt in een "boek". De reacties naderhand vond ik dan ook hilarisch. Blu ray ziet er overigens perfect uit!

Soms is een film hypewaardig. Zoals deze. Ik had het al eerder met een vriendin over deze film gehad. Zij heeft het boek ook gelezen. Ik had hem nog niet gezien, maar hij was het kijken zeker waard.

Het duurde niet lang voor ik in het sfeertje van de film zat. De gekke accentjes, klederdracht en haarstijlen maken er een grappige binnenkomer van. Zonder dat het echt komedie wordt of het los komt te staan van het verhaal. Overigens heeft de make-up, kapper en kleding dus goed hun best gedaan. Het ziet er allemaal netjes uit.

Ik kan me overigens voorstellen dat de heren die voor mij hebben gestemd, de film hierdoor minder zien zitten. Wellicht is er inderdaad meer op de dames als doelgroep gemikt.

We volgen Skeeter, die met haar schapenkrullen en haar 'rare' gedrag niet in de smaak valt bij haar omgeving. Geheel bedoeld zijn die Afro schapenkrullen en haar gedrag voor ons als kijker natuurlijk erg plezierig en zouden we haar graag toevoegen aan onze vriendenkring. (En ik snap nog steeds dat de heren minder met de film kunnen.)

Als schrijfster werken haar antennes prima en is ze gelukkig niet bang aangelegd, waardoor ze zichzelf op het pad van het filmplot zet. Dat plot is van begin tot het eind netjes uitgewerkt. In een prettig tempo. Ik mis niets en wil ook niets weg hebben.

Ook de zijplotten vond ik zeker wat toevoegen. Die met Chastain deed goede dingen. Het liet ook weer zien waarom haar help de keuzes maakte die ze maakte.

Ik weet niet in hoeverre het aan mijn pms lag, maar deze film heeft het weereens voor elkaar gekregen dat ik met een zakdoekje op de bank zat. Iets wat toch niet vaak gebeurd. Ookal zit ik in mijn vlaggetjesweek.

Ook qua acteren zit iedereen hier boven het gemiddelde. Men kan drama matchen met komedie. Kan dat alsnog realistisch maken. Kan zich inleven in mensen in een andere tijd en dus cultuur.

Stone speelt haar karakter lief, maar toch doortastend. Precies wat het nodig had.

De dames die help spelen, bijvoorbeeld Davis en Spencer, zijn daadkrachtig prettig in hun gespeelde emoties.

Howard zet een kittig ding neer, die gevolgd wordt door de rest als grote voorbeeld. Met een ernstig leuk pruillipje als het minder goed gaat.

Ook de andere dames en heren spelen zoals gezegd prima.

Ik vraag me af in hoeverre ik deze film het herbekijken waard vind. Maar toch een verdiende bijna volle score.

4,5*

White guilt.

Het werkt best goed de laatste tijd. Waar 12 Years a Slave dan nog enige filmische pretenties had, doet deze film daar geeneens moeite voor. Een luchtig, sentimenteel en melig verhaaltje over racisme in de jaren '60.

Kleurrijk is het wel. Er hangt een lekker warm, zwoel en zonnig sfeertje dat eigenlijk nooit verdwijnt. Het houdt de film luchtig en zorgt ervoor dat het drama nooit gaat overheersen, zelfs al is het best erg wat er allemaal gebeurt.

Acteerwerk is degelijk maar niks uitzonderlijk. Verder is het vooral veel Hollywoodiaans geneuzel, met bordkartonnen personages, een simpel verloop en een einde waarbij iedereen krijgt wat hij verdient.

Het grootste probleem is dat dit alles meer dan 2 uur moet duren. Het sleept zich maar wat voort, veel verrassing, originaliteit of ware emoties hoef je niet te verwachten. Het zal vast z'n publiek hebben, ik kon er in ieder geval niet veel mee.

Voor het zonnetje en degelijk acteerwerk:

1.5*

The help is een vrij zonnige film over een donker onderwerp. Een heel andere aanpak dan pakweg Mississippi Burning. De film gaat over het relaas van gediscrimineerde zwarte keukenmeiden in de meest racistische staat van de VS, maar wordt aangekleed als een keukenromannetje. Soms gaat het iets te licht over dit onderwerp, al is het misschien wel drempelverlagend om een groot publiek te laten kennis maken met dit thema, moest dat schandalig genoeg nog niet gebeurd zijn.

Het is dan wel wat licht gevonden, acteerwerk en muziek zit wel goed. Het resultaat is een nogal romantisch drama geworden dat gemakkelijk te bekijken is. Van mij mogen er nog zo'n films komen. Het verschil tussen blank en zwart is zelfs nu nog niet weggewerkt. En dit is amper 50 jaar geleden. Feit spreekt voor zich als een film over racisme de aandacht moet trekken door een blanke Emma Stone in de hoofdrol te plaatsen. Nog een lange weg te gaan...

Op 20 mei 2014 om 0:40 uur was ik kennelijk in een moreel verheven bui waar ik even een tirade moest houden over één van mijn stokpaardjes: verborgen racisme. Na herziening ben ik iets milder gestemd. Ja, de verhoudingen tussen verschillende rassen worden nogal stereotiep op scherp gesteld met louter hekserige blanke tantes tegenover standvastige zwarte madammekes. Waarbij de beeldschone Emma Stone kennelijk nodig is om als een brug te fungeren om het verhaal van de burgerrechtenbeweging invoelbaar te maken. Ja, het heeft ook iets beledigends om nou juist weer een historisch beladen figuur als 'the maid' in een dienende bijrol te hebben (compleet met verwijzingen naar gefrituurde kip...) Allemaal nog steeds waar.

Maar het is óók een film die vol zit met subtiele kleine momentjes waarin mensen juist tot elkaar komen en voorbij idiote grenzen tussen elkaar durven te komen. Menselijkheid boven zich vastbijten in institutioneel en maatschappelijk racisme als de maat der dingen. Het maakt de film niet minder overdreven sentimenteel en het afgrijselijke eindshot met de dramatisch op een ruit tikkende kleuter kan echt niet. Dat neemt niet weg dat het een zeer sympathieke poging blijft om dit beladen stuk geschiedenis levendig te houden met luchtige humor en mooi acteerwerk.

Een redelijk drama film...

Langdradige verhaal (lange speelduur)...

Goed acteerwerk...

Goed HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Een mooie film over het leven in 60-ies deepsouth USA met als thema segregatie en vrijheid.

De aankleding is werkelijk prachtig. De kleding, haardracht, auto's, interieur is allemaal prachtig in de jaren 60 stijl doorgevoerd. Tezamen met de zonnige broeierige sfeer is de film een genot om naar te kijken.

Minpunt is echter de wel erg lange speelduur. De film neemt werkelijk heel erg lang de tijd om naar het einde toe te werken en dat alles dan goedkomt op het einde wordt dan vervolgens weer erg snel afgeraffeld.

film reviews in 100 woorden: The Help (in 100 woorden) - filmreviewsin100woorden.blogspot.be

The Help is een leuke, luchtige en soms een emotionele vertelling over rassendiscriminatie in de VS (in deze film zijn het de jaren ‘60). Dit verhaal hebben we al een tiental keer gezien, maar hier wordt het allemaal niet zo groots en serieus aangepakt. De kracht van deze film ligt in het persoonlijke conflict tussen de personages en hun standpunt in deze kwestie. Sissy Spacek en Allison Janney waren fantastisch … iedereen was fantastisch in deze film, waardoor er voor mij niemand echt uitspringt. Het verhaal heeft enkele zwakke momenten, maar de film blijft luchtig en aangenaam om te kijken.

3.5*

“If you can love your enemy, you already have victory.”

Een indrukwekkend en intrigerend kijkje in de keuken van blanke gezinnen in het zuiden van Amerika in de jaren 60. Rassenscheiding en discriminatie waren nog aan de orde van de dag en Afro-Amerikaanse vrouwen werkten als surrogaatmoeder en hulp in het huishouden bij blanke gezinnen. Blanke kinderen werden opgevoed en grootgebracht door deze vrouwen en één van deze kinderen komt jaren later weer terug naar Mississippi om te gaan werken bij een plaatselijke krant.

Skeeter (de sprankelende Emma Stone) wil graag een boek schrijven vanuit het oogpunt van de Afro-Amerikaanse vrouwen en gebaseerd op hun leven. Dat de vrouwen daar in eerste instantie sceptisch tegenover staan is logisch want hun baan verliezen betekent geen geld voor de eerste levensbehoeften. Wanneer Aibileen (de geweldige Viola Davis) overstag gaat en haar ervaringen begint te delen komt er langzaam een ommekeer en nadat Minny (de eveneens geweldige Octavia Spencer) ook mee gaat doen is het hek van de dam. Op een schitterende manier weet regisseur Tate Taylor dramatische scènes te combineren met ontroerende, humorvolle en soms ronduit hilarische scènes (Eat my shit!). Je zit op sommige momenten met plaatsvervangende schaamte te kijken naar hoe de blanke vrouwen met hun hulpen omgaan maar daardoor voelt het allemaal wel levensecht aan. Vooral Hilly spant de kroon en wat een fabelachtige prestatie van Bryce Dallas Howard die het bloed onder je nagels vandaan haalt. Speciale vermelding voor Jessica Chastain die de wat naïeve en buitengesloten Celia op een geweldige manier speelt en op het laatst samen met Spencer filnk weet te ontroeren. Prachtig! The Help heeft mij weten te raken, aan het denken gezet, ontroeren en aan het lachen gemaakt. Een heerlijke filmbelevenis.

Films over rassendiscriminatie in de States zijn niet nieuw en meestal leggen zij schrijnende toestanden bloot die, hoe ge ook de rassenproblematiek benadert, niemand onverschillig laat en doorgaans woede om de geleden onrechtvaardigheid opwekt.

Dit is hier, naar mijn gevoelen, niet het geval. Eigenlijk slaat de film nooit echt overtuigend aan. Lijkt mij eerder een soort dorpskroniek vanuit één gezichtshoek bekeken.

Had een veel krachtiger film verwacht.

Prachtige film. Wat een supermooie, natuurlijke uitstraling heeft Emma Stone toch weer in deze film. De overige actrices spelen ook echt prachtig vooral de bitchy Bryce Dallas Howard! Ik kreeg vaak beschamende gevoelens dat wij als mensen zo dom konden zijn en nu ook nog steeds zo dom zijn. Hoe kan het dat mensen denken dat ze meer zijn dan een ander? Alleen maar door huidskleur of geloof of seksualiteit? Deze film laat dit maar weer eens prachtig zien. Helaas is het niet veel beter nu in deze tijd.

Ik zag de voorbije maand(en) al een aantal films over rassenseggregatie en rascisme de revue passeren (Hidden figures, Fences, Fruitvale Station, Crash, ...), maar deze The help heeft iets bijzonders. Ondanks het feit dat één van de minder goede kanten van de samenleving wordt geprojecteerd probeert Tate Taylor er een luchtige kleurrijke film van te maken. En of dat hem gelukt is: je waant je midden in de golden sixties met die kleurrijke jurken, weelderige haardossen en giechelende bakvismoeders. In de andere hoek heb je dan zwarte huishoudsters die het hele huishouden runnen inclusief hun hofdames bijstaan met de opvoeding van hun kinderen en hen bovenop advies geven of hen opmonteren. Het blijft een vreemde contradictie: zwarten worden gediscrimineerd en als minderwaardig bestempeld. Ze zouden zelfs enge ziektes overdragen, maar ze worden wel ingeschakeld om het meest dierbare te verzorgen als suggrogaatmoeders. En als ze niet meer voldoen, worden ze aan de kant geschoven voor een nieuw exemplaar... echt gortig wordt het wanneer er bij een koffieklets luchtig gediscussieerd wordt over toiletten en zwarten en de zwarte huishoudster ter plaatse gewoon thee inschenkt, alsof ze er niets eens was.

The help is mede een topper dankzij de geweldige voornamelijke vrouwelijke cast. Viola Davis en Octavia Spencer schitteren en wat is het steeds een genot om naar Jessica Chastain te kijken! Hier en daar met een komische noot (bvb bij de chocoladetaart), maar zowel Spencer als Davis worden nooit karikaturen van zichzelf. Er is een perfectie balans tussen emotie, drama en humor ondanks het beladen thema. Mooie boeiende film, dikke 3,5*, zeer dicht aanleunend bij 4,0*!

Ik heb lang een haat-liefde verhouding gehad met deze film, staat al tijden in de top 250 wordt door velen ergens tussen de 6 en 8 op tien gegeven, verhaal leent zich op zich prima tot een "traditioneel" (bij gebrek aan beter woord) drama, ik zag met andere woorden de hopen zakdoekjes al passeren vermomd onder half degelijk en overdreven sentiment. Om nadien de film ergens een 6 a 7 te geven omdat hij echt wel goed zit op veel vlakken maar niet bijzonder of uniek genoeg is om hem echt hoog te scoren, iets dat ik tegenwoordig bij de top 250 films die overblijven toch vaker en vaker heb. Zeker nu er minder en minder overblijven die ik nog moet zien zijn het meestal films die op de één of andere manier "er niet van komen". Ik ben (nog) niet de persoon die de nieuwste hongaarse artmovie opzoekt of die op de hoogte wil blijven van de ontwikkeling van film in Turkmenistan, maar ben ook niet (meer) de persoon die nog écht vaak verrast wordt door een film uit de top 250, lijken toch vaak naar mijn mening films te zijn die gewoon door een hele hoop volk degelijk tot goed wordt gevonden en die door weinig of geen mensen slecht tot rampzalig worden gevonden. Nu goed genoeg over mijn idiote vooroordelen, over de film zelf:

Boy oh boy ben ik blij dat ik die domme vooroordelen (maak ik mij hier schuldig aan een tautologie of iets dergelijks? Vooroordelen zijn immers altijd dom) van me heb afgeworpen en net deze film (ja er is een zekere ironie aanwezig) gekozen heb om mij toch maar eens aan de top 250 te zetten en hem traag maar zeker af te werken. Ik heb werkelijk geen enkele slechte rol gezien in deze film, Davis en Chastain laten zonder twijfel de beste acteerprestaties zijn uit hun respectievelijke carrière, en dat zegt toch best wel wat. Ook "Miss Hilly" (al zou ik zo iemand de titel miss zelf nooit gunnen) speelt het fantastisch, Stone doet het goed (misschien vond ik haar nog wel één van de nét iets mindere main characters) en ook de mannen, die hier tweede viool spelen meestal, doen het goed, beste stuk van Chastain was meteen ook het beste stuk van eender welke man in deze film, het tweede gesprek met Stuart (al was het eerste ook al amusant).

Het verhaal zit verder gewoon prima, stuk geschiedenis uit Amerika dat misschien nog wat te weinig aandacht krijgt over alle media heen (ben bijzonder benieuwd naar het boek nu ook), het is nauwelijks te geloven met wat voor verhalen deze dames op de proppen kunnen komen en dat allemaal in een tijd waarin mijn beide ouders gewoon al aanwezig waren op deze wereld, het is niet zo dat we spreken over ergens rond 1780 ofzo, nee het is gewoon Amerika (zei het dan het minder "mooie stuk van Amerika") in de jaren 60. Een Amerika waarin zwarte vrouwen gedoogd worden zolang ze blanke kinderen opvoeden en verder ja knikken en zwijgen (niet dat de blanke vrouwen geen tijd zouden hebben gehad om hun kinderen zelf op te voeden moesten ze hun bridge partijen naar twee maal wekelijks verminderen hoor), een tijd waarin een WC bezoek spanningen met zich mee kon brengen, want what do you know ook zwarte dames moeten zo nu en dan eens naar het toilet, een tijd waarin eettafels gebruikt werden door blanke vrouwen om het eten dat zwarte vrouwen hadden gemaakt op te eten (die laatste kregen dan als ze geluk hadden wat restjes om apart aan een mini tafel op eten). Enfin te veel om op te noemen maar het is zeker een verhaal dat het recht heeft om op deze manier verteld te worden.

Als dit allemaal wat te donker klinkt voor je smaak, ook humor is aanwezig in deze film hoor, de gesprekken tussen twee zwarte huismeiden vond ik het glimlachen waard, het "shit" moment deed me schaterlachen en het moment waarop de moeder van "Miss Hilly" aangeeft wie de taart van Miss Milly gekocht heeft en waarom deed me uitbarsten in een lachbui die niet meteen stopte.

Is er sentiment aanwezig? Zeker wel, maar goedkoop wordt het nergens. Ik ben normaal niet de persoon die tranen huilt met tuiten omdat er weer maar eens iemand doodgaat terwijl het leven toch zo oneerlijk is (newsflash: het leven is effectief oneerlijk, deal with it en maak er het beste van). Maar hier had ik het laatste halfuur van A tot Z kippenvel, hoe mooi is het wanneer Chastain een geste terugdoet, of wanneer Stone de liefde krijgt die ze verdient (zij het dan niet van één of andere onbenul van een man).

Is de soundtrack (die mij niet eens zo gek opviel eerlijk is eerlijk) goed? Absoluut, nooit overdreven aanwezig maar hij is daar op een natuurlijke manier wanneer je hem ergens nodig hebt, hij kwam in ieder geval nergens ongepast opzetten.

Daarnaast is sfeer gewoon een sleutelwoord in deze film, en die sfeer zit goed (vermoed ik, ik ben nu niet overbekend met Zuidelijk Amerika in de jaren 60). Wagens zijn een lust om naar te kijken, het accent voegt veel toe aan de beleving, landschappen zijn zoals ze horen te zijn, normen en waarden zoals ze toen (tot spijt van ieder modern weldenkend mens) waren. Enfin ik had geen anderhalve minuut nodig om te geloven dat ik een goede vijftig jaar terug in de tijd ging en dat is gewoon een dik pluspunt want daar heb ik toch vaak nog wat problemen mee.

Nu goed ik ben hier al genoeg aan het lullen, ik kan nog kort samengevat zeggen dat ik dit één van de allerbeste films vind uit de top 250, zit hier enige tijd na het kijken nog steeds met kippenvel terwijl ik dit bericht typ, zelfs tranen konden maar op het nippertje bedwongen worden (nota: ik vind niks mis met een wenende man), dit is grootse film, die op een relatief simpele manier maar met fantastische acteurs en actrices, een fantastisch verhaal en geweldige beelden een mens doet nadenken over allerlei zaken.

Hoeft het nog gezegd? Voor mij de volle vijf sterren. En het is bijna jammer dat de andere films in mijn top tien ook zo verschrikkelijk goed zijn.

Op voorhand best een interessant thema, al vond ik het jammer dat er weer een blanke heldin aan te pas moet komen. Niets ten nadele van Stone maar haar karakter past niet in de setting van the deep south.

Verder komt subtiliteit duidelijk niet voor in het woordenboek van regisseur Taylor. Eendimensionale personages alom, de enige die een soort van groei doormaakt is de moeder van Skeeter, maar dat gebeurt in zo’n lachwekkend slecht geschreven scène dat het totaal niet landt.

Ik hou niet van films die het de kijker te makkelijk maken, soms wordt dat deels goedgemaakt door andere kwaliteiten maar ondanks enkele goede acteurs slaagt The Help daar niet in.

Erg sterke film. Het verhaal is goed maar niet briljant. De film moet het vooral hebben van de kleurrijke personages (en daarmee doel ik niet op uiterlijkheden) en gelukkig is het acteerwerk dan ook uitstekend. Emma Stone is als altijd goed, Octavia Spencer zorgt als altijd voor een vrolijke noot maar het is vooral Viola Davis die de show steelt (en Jessica Chastain verdient mijns inziens ook een eervolle vermelding met de vertolking van de tragische en ontwapenende Celia). Ik moet wel toegeven dat ik moeite had met de geloofwaardigheid van een personage als van Hilly Holbrook. De film is verder goed in balans en de bijna twee-en-een-half uur kijken dan ook makkelijk weg. Zeker een aanrader.

Toch een tegenvaller.

Een pittig onderwerp in een geforceerd jasje.

Uiteindelijk ontbreekt het aan finesse.

Dat merk je in de overgangen, gebrek aan subtiliteit,

hier en daar een stukje overacting.

Gaat ten koste van de diepgang wat sowieso al niet de kracht was van de film. Jammer. *3.0

Ok.

Inderdaad een erg interessant thema en nog steeds iets waar een groot deel van de wereld over na moet denken. Het feit dat dit echt gebeurd is is natuurlijk zwaar, alleen de manier waarop het hier weergegeven wordt kan ik niet altijd serieus nemen.

Vooral omdat de film rare dingen doet, soms lijkt het wel de kant van een klucht op te gaan. Dallas Howard speelt eindelijk een goede rol, maar haar karakter is zo overdreven en haar gedrag is zo vreemd dat je het allemaal niet meer erg serieus kan nemen. Sommige grappen die hier gemaakt worden slaan de plank volledig mis poepcake en toiletpotten in de tuin passen hier gewoon niet in.

Stone weet de film niet te dragen, maar doet het voor de rest best ok. Ik vraag me alleen af waarom ze haar hier zo lelijk hebben gemaakt (dat kapsel staat haar absoluut niet). David en Spencer doen het ook naar behoren, alleen wederom opnieuw (vooral Spencer) hebben ze een karakter dat soms zo overdreven is dat het niet meer serieus genomen kan worden.

Vooral Chastain en Spacek vielen me eigenlijk op. Chastain speelt zowat de eerste rol die ik daadwerkelijk uit kan staan. Daarmee voor mij persoonlijk de beste rol die ze heeft gespeeld. Spacek heeft heel veel vooruitgang geboekt na Carrie .

Sommige scenes zijn sterk, erg sterk zelfs. Ontslaan van Constantine (vooral dit kwam binnen), de aanslag van de KKK verderop en het openbare geweld van de politie op de zwarte vrouw. Dit soort scenes zijn absoluut nodig voor een film zoals dit en dat tilt het allemaal nog wat omhoog.

Het sfeertje zit er ook goed in, lekker zonnig sfeertje en oud sfeertje zit er ook goed in. 146 minuten gingen best vlot om, al moet ik wel zeggen dat dit absurd hoog gewaardeerd is. De mix tussen flauwe klucht en discriminatie gaat gewoon niet zo, en wederom hier ook niet.

Het probleem van de segregatie en het protest daartegen wordt van onder uit bekeken, uit het standpunt van het personeel. Kathryn Stockett, die een cameo heeft na drieënvijftig minuten, schreef over haar geboortestad Jackson, Mississippi vóór haar geboorte. Ze identificeert zichzelf wellicht met het hoofdpersonage Skeeter - een bijnaam afgeleid van "mosquito", die het schijnbaar vanzelfsprekende in vraag durft te stellen.

Een rake tegenstelling is die tussen de personages van Viola Davis en Octavia Spencer. De eerste speelt een heftige dramatische rol; de tweede zorgt voor de komische noot met haar karakterkop, haar uiteenzetting over bakvet en haar chocoladetaart met een speciaal ingrediënt. De zuiderse sfeer, de kostuums, haarstijlen en accenten zijn goed weergegeven. Muziek uit de vroege jaren '60 is effectief gebruikt.

Een film met sterke vrouwen, overtuigend gespeeld door de cast. Het verhaal boeide mij wel, maar na verloop van tijd vond ik het moeilijker om mijn aandacht erbij te houden en alles goed te volgen. Hij duurt lang en er gebeurt veel. Ik vind het qua thematiek in ieder geval zeker een verhaal dat een film waard is. Ik geef een ruime 7. 3,5*

Een erg mooie film met een kanttekening. Het is redelijk mooi in beeld gebracht, de setting in de huishoudens van de blanke zuidelijke dames ziet er elegant uit en het is erg interessant om te zien hoe de Zuidelijke samenleving er in die tijd uitzag. Dat slavernij de facto nog gewoon bestond. Hoe de zwarte burgers als tweederangsburgers behandeld worden. En uiteindelijk hoe aan hen een stem gegeven wordt.

Maar met dat laatste heb ik toch een beetje moeite. Uiteindelijk is het een blanke dame die de drijvende kracht achter die stem. Het personage Aibileen heeft ook schrijverskwaliteiten, waarom had in het script niet zij die kracht kunnen zijn? Viola Davis die Aibileen speelde merkte wat mij betreft terecht op dat uiteindelijk dit niet een film is die het zwarte perspectief op het zijn van de hulp biedt, maar een blank perspectief van het karakter van Stone.

Het is allemaal ontroerend en soms ook grappig wanneer het karakter van Octavia Spencer haar voormalige bazin stront laat eten, maar dit doet toch afbreuk aan de film, waardoor ik toch een halfje lager uitkom dan ik initieel in gedachten had: 3*.

Toch wat teleurgesteld. Ik had misschien te hoge verwachtingen en het is zeker geen slechte film. Ik had wat moeite om in het verhaal te komen (zeker in het begin), er is op momenten sprake van wat 'overacting' en uiteindelijk komen de verhalen van de maids voor mij niet echt goed uit de verf. Dit is eigenlijk geen film over 'the voice of black' maar een film over 'the voice of one white hero'. Verder had het script wat meer diepgang kunnen krijgen. Ik dacht dat dit kwam doordat het een op waargebeurd gebaseerd verhaal was (en dan kan ik juist enige terughoudendheid met dramatiseren erg waarderen en heb ik graag dat het verhaal probeert dicht bij de feiten te blijven), maar ik leerde later dat het een fictie verhaal was. Overall wordt er goed geacteerd (okay, soms een tikkie over de top), het verhaal is vrij één dimensionaal maar verder goed uitgewerkt en de film heeft echt hele mooie momenten. Je kunt niet echt fouten aanwijzen, maar het raakte me onvoldoende en het bleef een film waar ik naar keek. Daarom drie sterren vanuit de ratio gegeven.

Aanvulling: goede soundtrack!

Om indruk te maken op Elaine Stein [Mary Steenburgen], de eindredacteur van een grote nationale krant, besluit jonge journaliste Skeeter Phelan [Emma Stone] begin jaren 60 een serie artikelen te schrijven over het leven van de zwarte ‘hulpen’ in welgestelde witte huishoudens. Skeeter, die zelf is opgevoed door een zwarte ‘hulp’ [Cicely Tyson] weet Abileen Clark [Viola Davis] en Minny Jackson [Octavia Spencer], die in dienst zijn van bevriende families, over te halen hun verhalen te delen. Het geeft de liberaal denkende Skeeter een indruk van hoe meer conservatieve families omgaan met hun hulpen. Taylor bewerkte de gelijknamige roman van Kathryn Stockett op uitstekende wijze en biedt prachtige rollen aan een vrijwel volledig vrouwelijke cast. Davis ging er met de Oscar vandoor, maar het is vooral de interactie tussen haar en Spencer die zorgt voor de meest gedenkwaardige momenten.

En nog maar even met de top 250 aan de slag met deze The Help, en daarmee een voor mij vrij onbekende titel, en hoewel de film bij voorbaat doet denken aan The Color Purple een film die ik goed kan waarderen, had ik toch zo mijn twijfels over de inhoud en of dit wel interessant ging worden. Maar het moet gezegd dat The Help me toch aangenaam verrastte.

Reeds gezegd had ik zo mijn twijfels hoe interessant deze film ging worden rond de vrijgevochten Skeeter die aan de hand van eigen ervaringen met een hulp thuis op zoek gaat naar verhalen over hun behandeling en het verleden. Tsa, nogmaals niet bepaald een kern waar mijn hart sneller van gaat kloppen, maar de film wordt dan toch wel erg goed opgebouwd met een treffend beeld rond deze huishoudelijke hulpen, of beter gezegd slaven, die de ruggengraat van het huis vormen maar net zo goed als vuilnis behandeld worden. Walgelijk is dan ook het elitaire en arrogante kliekje rond de werkelijk stuitende Hilly Holbrook en haar ja- knikkers, zeg maar gerust dat de dames een beetje loco zijn. Het leeghoofdig gezwam, argwaan en de vooroordelen vlieg je om de oren terwijl de hardwerkende, zorgzame en loyale hulpen een betere band met de kinderen hebben dan de moeder zelf. Het is een werkelijk schrijnend beeld rond de strijd om voor bewustwording te zorgen.

De behandeling en vicieuze cirkel van macht, en onder de duim houden worden, betreft zware thematiek die weliswaar luchtig gebracht maar niet zijn uitwerking mist. Wie een spectaculaire film wil zien kan deze The Help beter overslaan want dit is een pure acteursfilm die in alle degelijkheid en subtiliteit gebracht wordt en vooral op persoonlijke conflicten koerst en bij oud gedachtengoed en patstellingen tussen de karakters uitkomt. Want het is natuurlijk Amerika weer op zijn slechts met een hoog 'red-neck-trailertrash-plantageeigenaar' gehalte betreffende de raciale kwesties met een vicieuze cirkel van geforceerd overwicht. Toch blijft het eerste uur van de film een klein beetje doorkomen met de vraag waar het nu precies heen gaat, iets dat in het tweede deel aanzienlijk verbeterd wanneer de spanning en achterdocht stijgt, de belangen groter worden en het blanke volk zelfs elkaar aan vliegt in de vorm van Hilly en Celia terwijl de laatstegenoemde het wel een stuk beter met haar hulp voor heeft dan Hilly.

Kostelijk is dan ook de ontknoping en de poets die gebakken wordt aan de laatste genoemde. Lekker is sowieso de ontzettende schare aan mooie dames in de vorm van Stone, Howard en Chastain. Vooral de laatste twee zijn uitstekend dreef, de eerste als queenbitch en de tweede als labiele goedzak. Het geheel vloeit samen tot een film die op het einde best wel ontroerd, een mooie boodschap bezit, dat het lijkt dat er toch enige verandering is ingezet en dat er wellicht toch nog hoop is voor de mens. En zoals reeds gezegd verrast The Help toch best wel en blijkt The Help een goede film die vier sterren krijgt en ik op termijn vast nog wel een keer ga zien.

Discriminatiefeelgoodfilm.

Vroegâh was alles beter. Nou niet echt dus, maar toen werden er nog wel zulke films gemaakt, toen hadden we Dr. King nog, en toen vonden we dit soort dingen erg, en toen hadden we een droom. Nu niet meer, nu verheerlijken we het nieuwe rechts en schamen ons niet meer voor uitspraken die een bruinhemd tachtig jaar geleden te ver zou vinden gaan.

Als film is het best een leuk vermaakseltje, en de dames spelen allemaal erg fijn - met vanzelf eervolle vermelding voor Sissy Spacek, en hoe mooi zij oud wordt. Maar de boodschap komt vijftig jaar te laat, en is ingehaald door de nieuwe realiteit waarin discriminatie en racisme weer gemeengoed zijn. Dan kan ik niet anders voelen dan dat er dringendere dingen zijn om een film over te maken, en vanuit dezelfe gedachte vraag ik me af wie de doelgroep van deze film eigenlijk is. Zeven-vinkjes-mensen die graag willen geloven dat de maakbare samenleving af is? Anyone?

Zo'n film die al een tijdje op mijn planning stond vanwege de notering in de Top 250. En ik was er wel benieuwd naar, vooral omdat ik geen idee had welke kant deze film uit zou gaan. Zo'n overdramatische tranentrekker of een echt sterke sfeerschets. Enfin, uiteindelijk hangt de film ertussenin. Niet overdramatisch gelukkig maar ook heel erg veilig maar wel met een sterke sfeer. Je moet wel even het eerste halfuur doorkomen met alle clichés afgevinkt rond racisme in die periode en die locatie maar eenmaal onderweg is deze film best aangenaam kijkvoer. Geen film die onder de huid gaat zitten maar ook niet vervelend is.

Deels is de film heel Hollywoodiaans... Of nee, eigenlijk heel de film is dat. Maar dat heeft goede en slechte kanten. Personages zijn allemaal weinig grijs, ze zijn goed of kwaad, wit of zwart zo je wil (ja ja, pun intended) en de extreem kwaden zijn echt een karikatuur (ik kijk naar jou Dallas Howard). Dan doen Stone en Chastain het beter maar vooral Davis en Spencer. Die laatste nog net een stapje beter omdat Davis altijd iets kils over haar heeft. Voor hoofdrollen vind ik haar nooit geschikt, voor bijrollen wel maar dan wel een specifieke rol. In deze film kan het net. Maar vooral Spencer heeft een enorm warme uitstraling en past perfect hier.

En de echte goede kanten zitten dan vooral in de aankleding die puik is. Je waant je echt in die periode en de warme belichting laat je de hitte voelen. 3,0*.

The Help is een film geworden die ik er precies van verwacht had. Een luchtige, kleurrijke, sentimentele film over een zwaar onderwerp dat de rassensegregatie toch wel was. We zien een hoop clichés voorbijkomen en zelden werd ik echt geraakt door het verhaal, op uitzondering van de scène waarin Skeeter achter de waarheid komt van het ontslag van Constatine. Andere zaken zoals de wc's die niet gebruikt mogen worden door de dienstmeiden zijn nogal makkelijke clichés om mee te scoren.

Al bij al net een voldoende door het sterke acteerwerk, maar als film in het geheel is het toch wat te pover.

2.5*