The Kid Brother (1927)

Tamelijk flauwe slapstick, doch wel een vermakelijk geheel.

2,5* voor het aapje met schoenen aan.

Naar het schijnt Harold Lloyd’s meest geroemde film en hij zou (toentertijd) in populariteit consorten als Keaton en Chaplin voorbij streven. Het geniale zag ik er echter niet in, wat waarschijnlijk deels komt door het plot dat tot in den treuren herhaald is; de underdog/nerd/loser, dat uiteindelijk toch het meisje voor zich weet te winnen. Toen misschien leuk, nu (op momenten) vooral irritant.

Uiteindelijk toch weer vermakelijk en weet de film voorbij te vliegen, maar ik miste de inventiviteit van een Gold Rush/Modern Times of Seven Chances/Steamboat Bill, Jr. Als dit zijn beste film was is het misschien terecht dat Lloyd’s naam vandaag de dag weinig genoemd wordt binnen het rijtje van slapstickhelden.

Lloyd zag The Kid Brother als zijn meesterwerk, maar daar kan ik het moeilijk mee eens zijn. Hij heeft genoeg films gemaakt die in mijn ogen beter zijn. De gags, het stuntwerk en de romance zijn allemaal wel eens beter geweest. Alleen het verhaaltje is wat verder uitgewerkt dan normaal, maar daarvoor hoef je deze film nog steeds niet aan te zetten.

Dat klinkt allemaal wat cynischer dan het bedoelt is, want hoewel The Kid Brother niet tot de absolute top van Lloyds oeuvre behoort, is het ook absoluut niet zijn minste. Opvallende is de vrij sfeervolle cinematografie en de score op de dvd is ook veel beter dan waarschijnlijk enige andere begeleiding die ik hoorde bij een slapstickfilm, al is dat bij Lloyd altijd wel verzorgd.

Daarbij blijft Lloyd toch wel een meester van het genre. Iedereen heeft wel eens een scène gezien waarin een personage op een rijdend voertuig staat die omdat hij de verkeerde kant in kijkt geraakt wordt door een laag hangende tak. Die grap zit ook in deze film, maar met een vindingrijke twist. Eigenlijk waren de slapstickmeesters wat de martial arts artiesten later werden: actiemensen die het moesten hebben van indrukwekkende stunts en een slim gebruik van decors en props. Lloyd behoort hierbij zeker tot de top en dat komt ook tot uiting in The Kid Brother. Hoogtepunt is niet echt een komische scène, maar een romantische, waarin Lloyd een hoge boom inklimt om zijn geliefde te kunnen zien vertrekken. Erg simpel, maar perfect uitgevoerd.

Dus zeker wel een fijn filmpje, alleen niet de beste om Lloyds genialiteit mee aan te tonen, zelfs al leek hij daar zelf anders over te denken.

3,5*

Een van de leukere Lloyd films. Er zitten enkele fantastische scenes in. Natuurlijk de slapstick scenes waarin Lloyd zich echt uitleeft, maar misschien wel de beste scene was de boom-klim scene, waarin Lloyd langer naar zijn liefje kan kijken. De korte samenwerking van Lloyd en Wilde heeft wel twee van de beste films opgeleverd van de kleine 30 die ik zag van Harold Lloyd. De te vroeg overleden Wilde had meer aandacht voor het verhaal, zo lijkt het.

Wie niet sterk is, moet slim zijn. Van in het begin wordt duidelijk gemaakt dat Harold anders is dan z'n broers. Terwijl zij boomstammen aan het versleuren zijn, doet hij de was. In het Wilde Westen werd de Nieuwe Man nog niet als een ideaal gezien, dus is z'n doel te bewijzen dat hij wel degelijk een echte vent is. Wanneer hij het op moet nemen tegen iemand die fysiek sterker is dan hij, komt hij vindingrijk uit de hoek. Soms wordt hij geholpen door het toeval, zoals wanneer de hufter Sandoni een tak tegen z'n hoofd krijgt.

De humor is vaak fysiek, met achtervolgingen en gevechten. Persoonsverwisselingen spelen ook een rol. In bed doet Harold zich als Mary voor, met een paar gordijnringen als primitieve vermomming. Dit bevestigt wel zijn vrouwelijke kant. Een hoogtepunt is wanneer hij op dat scheve spookschip z'n laarzen aan de voeten van het aapje Jocko doet, vooral omdat denkbeeldig geluid hierbij een rol speelt. Dramatische ironie komt voor wanneer het publiek Sandoni kan zien, terwijl Harold zelf dat niet kan.

Een opeenvolging van gags zou niet volstaan om meer dan een uur te boeien. Dat lukt wel doordat de held een zwakte en een drijfveer heeft, en doordat er ook spanning en romantiek in zit. De zachtaardige gelaatstrekken van Jobyna Ralston worden uitgespeeld in close-ups. Voor de scène waarin Harold een boom in klimt om haar langer te kunnen zien, hebben ze een van de eerste cameraliften gebouwd. Afwisselend met het gewone zwart-wit zijn er ook scènes in sepia en in blauw. Daarvoor werd het celluloid in een gekleurde vloeistof gelegd. Het resultaat is meer dan slapstick, een heus kunstwerkje.

Vermaak van de bovenste stomme plank. Heb verschilllende keren hardop kunnen lachen met de fratsen van Harold Lloyd. Behalve acrobatische slapstick is er ook heel wat spanning in het tweede deel van de film. Aanrader!

The stork that brought him could hardly fly for laughing

Een tijd geleden zag ik een filmpje passeren hoe Harold Lloyd indertijd de bekendste stunt uit Safety Last in elkaar had gestoken (ik heb het natuurlijk over de scène met de klok) en opeens had ik weer eens zin in zo'n klassieke Lloyd film. De keuze viel deze keer op The Kid Brother, een film die Lloyd blijkbaar zelf tot zijn beste vond behoren en dan ben ik automatisch toch wel een beetje meer benieuwd naar wat ik voorgeschoteld ga krijgen. Ik ben echter wel een andere mening toegedaan dan Lloyd blijkbaar.

Al lijkt mijn mening wel meer aan te sluiten bij de rest van de Moviemeter gebruikers. Na een aantal films met Sam Taylor als regisseur te hebben gemaakt, besloot Lloyd het over een andere boeg te gooien en kwam er een nieuw regisseursduo op de proppen: Ted Wilde en J.A. Howe. Naar het schijnt was Lloyd zelf (zoals wel vaker bij zijn films) evengoed regisseur maar nam hij genoegen met enkel een production credit. Geen idee of het daar aan ligt, maar hoewel deze The Kid Brother een aantal goede ideeën heeft, begint het naar het midden toch allemaal wat te slepen. Ik zie mijn Lloyd films dan toch ook liever net iets compacter qua speelduur maar The Kid Brother heeft an sich nog wel een leuk uitgangspunt. Lloyd die weer de schlemiel van dienst is en die verliefd wordt op een mooie vrouw is iets dat we weliswaar al wel vaker hebben gezien, maar de combinatie met zijn stuurse vader en al even stuurse broers zorgt nog voor een aantal leuke momentjes.

Uiteraard weet je dat het Lloyd zal zijn die uiteindelijk het gestolen geld terug tevoorschijn gaat halen en toch.. Die confrontatie met Sandoni is Lloyd op zijn beste qua slapstick. Dus ja: wie al iets eerder heeft gezien van Lloyd zijn silent films, die weet perfect wat te verwachten. De bebrilde acteur doet hier hetzelfde trucje maar zoals ik al eens eerder zei, het blijft een trucje dat ik erg graag zie en dat ik nog altijd niet beu ben. Het blijft toch vreemd hoe hij, in vergelijking met Laurel & Hardy of Buster Keaton of Charlie Chaplin, zo in de vergetelheid is gesukkeld. Lloyd heeft ook altijd wel fijne leading ladies in zijn films en Jobyna Ralston is daar geen uitzondering op. Er zit iets aandoenlijk in de scènes tussen haar en Lloyd. Fijne rol ook van Constantine Romanoff als Sandoni die echt nog wel angstaanjagend uitstraalt maar dus ook het trio Walter James/Leo Willis/Olin Francis zijn de moeite waard als de rest van de familie Hickory.

Aan het begin zit misschien nog wel één van de leukste scènes die ik al in een film van Lloyd heb gezien en dat is de scène waar hij hoger en hoger in een boom kruipt om Mary uit te zwaaien. Zo simpel en eenvoudig van opzet maar het zal indertijd een serieus huzarenstukje zijn geweest om dat goed te krijgen. Verder dus meer van hetzelfde maar storen doet dat niet, het voelt altijd een beetje aan als thuiskomen op deze manier.

3.5*