One Day (2011)

Het verschil tussen een romcom en een romantisch drama is weer goed te zien. Ik zal nooit echt een fan worden van liefdevolle avontuurtjes maar als het dan tóch opgelegd wordt kies ik liever voor een wat meer sirieuze vertoning waarin twee tortelduifjes het een en ander meemaken. Geen gigantische overbelichting, oppervlakkige karakters, paniekerige uitbarstingen, toevallige omstandigheden, goedkope plotwendingen of vreselijke grappen die je alleen maar op de zenuwen werken. De tegenspelers zijn leuk uitgekozen, visueel is het prima vormgegeven, de sfeer blijft redelijk goed en het geheel is lekker soepel gefilmd zonder rare fratsen. Naarmate het einde nadert gaat de regisseur toch de mist in, gelukkig geen winterse mist maar wel een soort nevel waar ik niet echt duidelijk doorheen kon kijken. Zo vind ik de keuze voor het ongeluk, hoe verassend het ook mag zijn, niet echt passen in dit plaatje. De gehele speelduur blijft het rustig en gebeurt er weinig schokkends. Wanneer er dan vanuit het niets zoiets tragisch plaatsvind krijg ik het idee dat de makers niet zeker waren van hun werk en dat ze op deze manier alsnog indruk willen maken op de kijkers. Jammer, het had gerust anders gekund. Ook de jaartallen die steeds terugkwamen vond ik weinig toevoegen, hoe leuk ze ook stonden opgesteld (boven het broodrooster).
Weinig uitblinkende momenten maar het grootste gedeelte is prima ingevuld en al bij al keek het lekker weg.

Ik keek hier vrij lang naar uit, en had ook hoge verwachtingen maar die zijn helaas niet waargemaakt. Het is een prima film daar niet van en het verhaal is goed. Echter het gaat gewoon allemaal veels te snel waardoor ik moeite had soms met inleven. Vooral het karakter van Hathaway wist maar geen sympathie te wekken bij mij, in tegenstelling tot Sturgess. Maar dat komt ook doordat Sturgess veel sterker was dan Hathaway, waar ik overigens niet van begrijp dat ze zo geliefd is. Qua editing was het leuk gedaan en vooral de jaartallen werden geestig in beeld gebracht. Maar al bij al vind ik het jammer dat er niet meer uitgehaald is.

3.5*

Ongelofelijk matige film, waarbij je de eerste anderhalf uur totaal geen affiniteit krijgt met de hoofdrolspelers. Op het eind is het dan wat mij betreft te laat.

Hele erge tegenvaller. Ondanks Hathaway.

Jim Sturgess was werkelijk geniaal als Dexter Mayhew en zelfs lelijk eendje Anne Hathaway was zelfs aardig in deze prachtige ontroerende film, ook de soundtrack was top en wist vaak de gevoelige snaar bij me te raken. verder nog met Patricia Clarkson en Ken Stott als de vader en moeder van Jim Sturgess (Dexter ).

Acteerwerk is leuk en onderhouden, het vehaal is leuk gebracht met iedere keer een jaartje verder te gaan. Een heerlijke soundtrack en leuke locaties.

Dialogen zijn leuk gebracht en hier en daar zit er een vleugje humor in.

Wat ik een groot nadeel van deze film vond, is dat er in mijn ogen geen vaard in de film zit. Er gebeurd wel genoeg, maar niet van echte meerwaarde. De tijd kroop voorbij.....en dat was niet in positive zin van het woord.

Maar des al niet te min heeft deze film me ook op bepaalde momenten kunnen ontroeren.

Laat ik zeggen dat ik misschien iets meer van de film had verwacht dan dat ik gekregen heb.

Van mij een 3,0*

De hele film balanceert de film op het randje van goed tot redelijk/matig. Door het continu nemen van grote stappen in de tijd is het lastig om een echte affiniteit met de twee hoofdrolspelers te krijgen, de belangrijkste gebeurtenissen vinden hoofdzakelijk plaats buiten beeld.
Tevens wordt de film ondersteund door mierzoete muziek dat soms een beetje te nadrukkelijk aanwezig is.

Echter is het nemen van de grote stappen in de tijd soms ook positief, de film loopt nergens echt vast en is daardoor ook bijzonder vlot voor een romantisch drama.

Het einde is natuurlijk behoorlijk ontroerend en red de film toch wel, je ziet het enigszins aankomen dat Hathaway wordt aangereden terwijl ze door de stad heen fietst, er hing al een spanning tijdens dat fietsritje. Toch schrik je je de apelazerus wanneer ze wordt aangereden. Een behoorlijk hard moment dat eigenlijk het fletse eerste anderhalf uur qua uitdieping redelijk goed maakt. Vooral Sturgess zijn optreden hiervoor en vooral hierna is indrukwekkend. De keuze voor dit element in de film kan je discutabel vinden en ik snap dat mensen dit eventueel niet kunnen pikken, bij mij werkte het wel.

Een film met een behoorlijk stroeve start, maar dat wordt goedgemaakt richting het einde.

3*

p.s. mooie poster trouwens

Hoewel ik hierboven wat andere dingen voorbij heb zien komen, vond ik de originele opzet van de tijdsprongen met de jaartallen in beeld een grote meerwaarde voor de film, hoe moet je anders weten in welk jaar we nu zitten?

Toegegeven, de film deed er wel enige tijd over voordat hij mij helemaal kon grijpen. Maar na een 30-40 min kreeg ik de smaak te pakken en vond ik het verhaal ook interessanter worden, de problemen van de hoofdpersonen begonnen zich op te stapelen, relaties liepen op de klippen, dierbaren gaan dood, en plotseling heeft Dex een kind, dat is het leuke van die sprongen, dat we ineens weer een jaar verder zijn en er weer van alles is gebeurd.

Wat begint als een op het eerste gezicht standaard romantisch drama dat nog niet in de schaduw kan staan van all-time toppers zoals "The Notebook", ontpopt zich verbazingwekkend tot een film die me nog lang bij zal blijven en die zeker indruk op me heeft gemaakt, het deed iets met me, en dat vind ik een belangrijk criterium voor een goede film, zeker in dit genre.

Ik vond het spel van Sturgess en Hathaway bijzonder prettig om naar te kijken en vind beiden erg goede acteurs, van Sturgess wist ik het al, maar Hathaway laat zich hier van een serieuzere kant zien dan ik haar ooit heb gezien (in "Love and other drugs" kwam ze al in de buurt) en bewijst dat ook deze kant van acteren haar ligt.

Al met al een dikke voldoende, en een welkome afwisseling tussen al die superhelden-, vampier- en alienfilms die de laatste tijd het leeuwendeel van de producties die op het witte doek te zien zijn, voor hun rekening nemen.

Wat een heerlijke film zeg, kijkt lekker weg zitten leuke acteurs in.

Ja ik moet wel zeggen dat ik verrast was met deze film.

Zeker bij films Drama/Romantiek moet je maar afwachten wat je krijgt, maar ik moet echt zeggen dat deze film blijft hangen en een klein indrukje achter laat.

Ik vind haar het ook zo goed doen in deze film, ergens verwacht je wel wat er gaat aankomen. Maar het word gewoon leuk neergezet, ook met die tijdlijnen in de film.

Nee voor mij een dikke voldoende en zeker een aanrader als je van dit genre houd.

Ohja de muziek in de film mooi, op de juiste momenten komt die der weer in. ja wil ik wel een cd van.

Ik ben geen fan van Hathaway. Om eerlijk te zijn vind ik haar maar een irritante verschijning. Toch wilde ik deze film graag zien, omdat het verhaal me romantisch en zoet leek. Af en toe heb ik van die buien, tussen de horrorfilms door.

Tsja, helaas viel het me toch een beetje tegen. Droge kost. Traag. Redelijk voorspelbaar. Duurde me te lang. Hoewel ik moet toegeven, tijdens de aanrijding zat ik op het pijntje van mijn stoel en stokte mijn adem in mijn keel, ookal had ik het al van een kilometer afstand zien aankomen. Indrukwekkend gefilmd, bijna alsof ik het zelf was. Dit heeft de film voor mij iets omhoog gekrikt. Vanaf dat punt werd het beter.

Over de acteerprestaties ben ik best positief, met name Dex sprong er voor mij echt uit. Geweldig personage, goed gespeeld. Hathaway, tsja, ik had eerlijk gezegd liever een andere actrice gezien, maar ze past wel aardig in deze rol. De muziek was iets te poezelig en dramatisch voor mijn smaak, maakte het een beetje over-sentimenteel.

Gemiddeld.

Fraaie film, origineel geconstrueerd en uitstekend gespeeld door Sturgess en Hathaway. Het engelse accent van de laatste laat te wensen over, maar haar goede spel doet dit gelukkig al snel vergeten. De twee hebben voldoende chemie samen en het script kent genoeg interessante ontwikkelingen en rake emotionele momenten om te blijven boeien. De dialogen en situaties zijn intelligent uitgewerkt; daarnaast is de supporting cast ook prima. Vooral Rafe Spall als Hathaway's vriend Ian is hilarisch. De film ademt een bijzondere sfeer en is eigenlijk voortdurend aangenaam en onderhoudend. Niets mis mee.

Matige film.

Voor deze film gewoon twee enorme miscasten. Hathaway probeert het wel, maar als je zo gebrekkig Engels praat houdt het al snel op.
Voor Sturgess ook een tip: stop met acteren. Heb gelukkig niet veel films met hem gezien maar dit was niet goed. Die vieze smile deed me groen en geel ergeren.

De film begint ook erg stroef. Had moeite om er in te komen, het kon me niet heel veel interesseren wat er gebeurde. Vond ze allebei ook totaal niet matchen waardoor ik echt moeite moest doen om de film af te kijken.
Het einde van de film maakt een hoop goed. Wel indrukwekkend toen ze aangereden werd. Dat maakt de score ook meteen een stuk draaglijker, een dikke onvoldoende zat in het verschiet, maar een goed einde doet dat teniet.
2,5*

Een film van de regisseur van An Education met in één van de hoofdrollen Anne Hathaway, dus ik dacht: dat zit wel snor. Nou dat valt redelijk tegen. Niet dat het een slechte film is, maar hij is zo ontzettend langdradig met telkens weer meer van hetzelfde. Het is dat het acteerwerk van Hathaway en Sturgess nog een beetje te pruimen is, anders was deze film het aanzien absoluut niet waard.

Matig!

Matig.

Het idee is nochthans leuk genoeg, een beeld van een relatie doorheen de jaren heen door telkens dezelfde dag uit de verschillende jaren op te lichten. Het klinkt als een geweldig idee voor een klein slice-of-life filmpje, maar dat is het uiteraard niet. Doorheen de jaren blijkt de gekozen dag nét steeds zeer bepalend voor de relatie tussen twee mensen, waardoor er zich een zeer coherente en duidelijke narratief vormt.

Dan maar gewoon het romantische opzetten en hopen op wat waardig gezemel. Moet zeggen dat ik de spanning tussen Hathaway en Sturgess nog wel kon waarderen. Twee wat aparte, soms vervelende, mensen, die toch een mooi onscreen stel vormen. Het einde is dan wel weer erg flauw, eerst een getelefoneerde bad ending om dan toch nog met een lieflijke noot af te sluiten, kwestie van niet al te arthousig uit de hoek te komen. Het resultaat is vis noch vlees.

Visueel een redelijk saai filmpje, de soundtrack (en dan vooral het terugkerende thema) klonk mij erg bekend in de oren. Bestaande muziek neem ik aan?

Qua conceptuele uitwerking verspilt deze film een zeer fijn ideetje (al zal dat uiteraard ook vast aan het boek liggen), maar verder werkt de romance wel. Jammer dat het einde nogal te wensen overlaat.

2.5*

Heel zwak tot slecht.

Het typerende terugkerende deuntje tussen elke episode deed mij telkens pijn en benadrukte de zeemzoete opzet van de film.

Het acteerwerk van Jim Sturgess is soms niet aan te zien, wat een ambetant kereltje. Geen uitstraling, charisma of iets wat je van degelijk acteur verwacht.

Anne Hathaway doet haar best maar wordt soms als een verlepte slons aka ouwe vrijster, jammer voor een knappe vrouw die ze is. In een enkele scene met haar korte haar in Frankrijk kan ze mij van haar schoonheid overhalen.

Het script was weer tamelijk plat en weinig origineel.NA een half uurtje was het dus al snel wachten tot het eind want ook geen enkele dialoog of gebeurtenis kon mij werkelijk bekoren.

Er scheelt heel wat aan deze film. 1.5*

Ik had echt helemaal niks met deze 2 slap ouwehoerende hoofdpersonen. Ze konden me echt totaal niet boeien, vooral ook omdat er werkelijk niks origineels gebeurd in het begin. Ben dan ook afgehaakt in het eerste half uur.

Slappe hap met bijpassende weke muzak... tijdverspilling. Me zelden zo verveeld in zo'n korte tijd. Goed om bij in slaap te vallen.

Langdradig gezeur.

De twee hoofdpersonen blijven maar een beetje om elkaar heen draaien, en interessant, romantisch of spannend wordt het daarbij nergens. Het verhaal wordt daarbij hoe langer hoe suffer en ongeloofwaardiger, totdat dan de plotwending komt die moet voorkomen dat de film helemaal van zeurderigheid uit elkaar valt. Bah. En dan komt het einde nog - en wordt het verhaal nog stompzinniger. Het houvast in de film - de terugkerende dag - werkt niet, komt niet tot uiting, blijft bijna compleet in het niets hangen. De romance die er zou moeten zijn mis ik volledig, ik zie niets van spanning, chemie of zelfs maar interesse - totdat het veel en veel te laat is.

Anne Hathaway is al zeker niet m'n favoriete actrice deze eeuw - en daarnaast heeft ze het zeldzame talent om vooral in mislukte films te spelen, lijkt het. Ze steekt hier wel met kop en schouders boven de rest uit. En dat is nou niet bepaald een compliment.

Extra vermelding nog voor de muziek. Zeker de meest irritante soundtrack van de afgelopen jaren. En ook dat is beslist geen compliment.

One Day is een meeslepend, romantisch drama.
De film volgt Emma en Dexter en je ziet hoe hun leven vordert op één dag in een jaar: de vijftiende juli. Het is leuk om te zien hoe ze hun leven leven en hoe ze opgroeien met/zonder elkaar. Het einde dat Emma sterft door een tragisch ongeluk sloeg in als een bom. Die plotwending zorgt ervoor dat ik de film een halfje meer dan bedoeld geef. Want ik keek voor de rest van de film vol ongeloof en half geschokt. Een mooie 4*.

Deze romantische film ook eens geprobeerd en het was niet mis, maar wel een beetje langdradig. Je weet dat ze voor elkaar bestemd zijn en er dan toch zo lang over moeten doen, het bleef precies maar duren. Naar het einde toe kwam er nog een twist, niet echt onverwacht, maar 'k had toch verschoten.

De cast deed het wel goed en was wel goed gekozen.

'k heb het me niet beklaagd, alleen wat jammer van het trage tempo.

Als je zin hebt om een lach en een traantje te laten, is deze film echt een aanrader.

Deze film laat je zeker niet onberoerd. Mooie acteerprestaties van Anne Hathaway en Jim Sturgess.

Persoonlijk viel dit romantisch drama me op omdat ik vind dat het geen cliché verhaal heeft. Plots komt er een onverwachte wending in het verhaal en wordt het een echt drama.

Een mooie film als je geen zin hebt om te veel bij de film na te denken, maar ook geen behoefte hebt aan het cliché verhaal of een stomme komedie.

Een aanrader!

Mooi.

En een aangename verrassing. Tot voor kort nog geen enkele film met Hathaway gezien, op enkele weken tijd plotseling twee.

In ieder geval, leuk uitgangspunt om het leven van twee mensen die een wat vreemde relatie met elkaar onderhouden op steeds dezelfde dag te volgen.

Er zitten erg sterke stukken in, zoals de reis die ze samen maken naar Frankrijk, die gekenmerkt wordt door erg sterke dialogen.

Zoals het in dit soort films hoort werkt de film naar een climax toe, en die komt er uiteindelijk wanneer beide geliefden eindelijk aan elkaar toegeven en zelfs trouwen. Wat mij betreft had de film daar eigenlijk kunnen stoppen. Beide personages hebben een lange en moeizame weg afgelegd om elkaar te vinden, de cirkel leek rond. Helaas wordt er nog een dramatisch einde aan gebreid. Hoefde niet en doet een beetje afbreuk aan de film. Een beetje een anti-climax zeg maar.

Aandoenlijk.

Het uitgangspunt is erg origineel en levert bovendien een aangenaam tempo op.
De eerste jaren zijn aandoenlijk en tragisch tegelijkertijd - al zorgt de slotscène er wel voor dat het allemaal een zure nasmaak krijgt. Nadien komt er wat sleet op te zitten. Met name midden jaren '90 is bij momenten wat lamlendig. Dexter blijft maar wat met zichzelf worstelen en Emma gaat samenwonen met een irritante vent.
Met het einde van de 90ies in zicht komen ze terug meer bij elkaar en vindt de film z'n schwung terug. De jaren daarop zijn soms wat melig, maar wel erg mooi om te zien.
De aanrijding had ik niet meteen zien aankomen en was ook niet echt nodig, vooral omdat er al problemen waren.
Zo nu en dan kan ik me volledig laten gaan bij dergelijke tranentrekkers en met een slotakkoord zoals hier ben ik een vogel voor de kat. Vooral de scène waarin Dexter eerst met Emma en nadien met z'n dochter die heuvel opgaat is mooi.

Anne Hathaway en Jim Sturgess hebben redelijk wat chemie samen - toch wel een vereiste. Hathaway is m.i. toch sterker in de individuele scènes. Ze straalt een soort breekbaarheid uit, iets wat erg goed bij haar personage past. Sturgess begint wat twijfelachtig, maar als blijkt dat hij schijnbaar moeiteloos een klootzak en een weduwnaar vol pijn kan spelen verdient dat ook wel waardering.

One Day is vrij intiem en gezellig gefilmd, zonder technische hoogstandjes (hoewel de aanrijding erg overtuigend is) maar wel met gevoel. De jaartallen worden elke keer weer op een speelse manier getoond.
Muzikaal is het wat melig bij momenten, maar dat hoort er bij.

4

Aardige film met een origineel concept om van elk jaar alleen maar 15 juli te laten zien. De chemie tussen Emma en Dexter is OK en het acteren ook. Toch begon de film halverwege een beetje te vervelen, omdat het een herhaling van zetten begon te worden. Op het einde werd het weer wat beter.

Een goede drama/romantiek film...

Mooi verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Anne Hathaway speelt wel goed...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Goede romantische film. Niet alle "jaargangen" waren even genietbaar, maar het geheel is wel origineel en best sympathiek. Het is grasduimen in de wereld van liefde en relaties maar toch als besluit dat éénieder doet wat hem op dat ogenblik het best uitkomt en dat er achteraf spijt mee gemoeid gaat is onvermijdelijk en moet mee worden geleefd. That's Life.

Anne Hathaway overtuigt het meest en Patricia Clarkson, deze maal in een bijrol, heeft klasse te over.

Ik had wat meer van deze film verwacht. Anna is leuk, maar het verhaal is gewoon te traag met weinig spanningen of interessante inhoud.

Het idee van de film kan ik wel waarderen, maar vanwege het langdradige komt het niet op mij over.

Ik kan meer negatieve punten opnoemen dan positieve.

Een groot gedeelte van de film vond ik ondermaats.

Te weinig chemie, irritante accenten, teveel binnen de lijntjes.

Het einde daarentegen vond ik een stuk sterker en boeiender.

Dit trok het geheel op tot een krappe voldoende: *3,0

Op zich een mooi uitgangspunt; personages die je in de film over meerdere jaren volgt en zo beter leert kennen.
Maar of je ze hier écht beter leert kennen, dat gevoel had ik niet zo. Het blijven vrij oppervlakkige en ietwat eigenaardige personages. Ze maken wel een ontwikkeling door, maar voor die jongeman is dat helaas alleen niet zo'n positieve ontwikkeling... Dat leidt tot botsingen, maar ze verliezen elkaar niet uit het oog.
Of ze wel goed bij elkaar passen is de vraag die continu de vraag die personages ook lijken te stellen.
Het is een boeiend verhaal, met voldoende wendingen, maar echt imponeren deed het mij niet.
Een onverwacht triest einde.

De beschrijving hier op MM klonk me in de oren als het soort film waar ik altijd naar op zoek ben (in navolging van Before Sunrise). Jammergenoeg is het slechts 'wel leuk' en nergens heel meeslepend romantisch.

Het is best een leuk idee, op die manier spelen met de tijd, maar doordat het zo fragmentarisch is beklijft het ook allemaal niet zo. En dan gaat Emma ook nog dood, waardoor je op het eind denkt, tja, wat wil de film nu eigenlijk.

Kijk best oke weg voor een keertje, maar het is wat magertjes allemaal.

3*

Matige film over twee studenten die de nacht met elkaar doorbrengen wat het begin is van een lange vriendschap. De film is opgebouwd uit iedere keer één dag per jaar over een periode van twee decennia. Mede hierdoor is het nogal fragmentarisch en gaat het vooral op het begin nogal snel. Ook wat onevenwichtig, maar de aanwezigheid van Anne Hathaway maakt het nog wel het bekijken waard.

“If I can't talk to you, then what is the point of you? Of us?”

Mooie film die wel even binnenkomt maar ook genoeg gebreken kent. Het leven van Dexter en Emma oogt door het focussen op één dag per jaar wat fragmentarisch en ook de sprongen in carrières (vooral van Dexter) zorgt voor een wat bevreemdend gevoel.

Daarbij komt nog dat Dexter redelijk onuitstaanbaar is maar wel het best uitgewerkte personage. Emma is sympathieker maar haar leven is wat minder uitgediept en ze is wat vlakker. Sturgess en Hathaway zijn wel uitstekend en vooral Sturgess weet goed een onuitstaanbare vlerk te spelen waar je toch een beetje sympathie voor krijgt. Vanaf Parijs kunnen de traanbuizen open en wordt het één grote emotionele waterval. De personages hadden wat beter uitgewerkt kunnen worden waardoor het allemaal wat meer impact had gehad, maar het einde was wel erg mooi gedaan.